Prestigieus

Als je een aantal jaren een niet-onbelangrijke functie hebt gehad bij de Wereldbank en vervolgens bij de UNDP (United Nations Development Programme), ga je je carrière niet voortzetten als sous-chef van de afdeling catering van de Verenigde Naties. Dat begrijp ik ook nog wel. Dan wil je graag directeur van de UNDP worden. Daar heb je bij wijze van spreken wel enig recht op als je het in Nederland al tot minister hebt gebracht.

Ad Melkert, want daar heb ik het over, wordt dus geen directeur van de UNDP. Ban Ki-moon, de VN-chef, kon zich wel iets voorstellen bij de teleurstelling van Ad. Maar gelukkig had hij nog een andere baan in de aanbieding: VN-gezant voor Irak. Daar las ik een berichtje over in de volkskrant. Het einde van dat bericht vond ik wat merkwaardig. Die functie van VN-gezant voor Irak is volgens westerse diplomaten 'zeker zo prestigieus' (als directeur van de UNDP).

Ik heb geen duidelijk idee van de inhoud van de nieuwe functie van Ad Melkert, maar ik neem direct aan dat een VN-gezant in dat land iets nuttigs zou kunnen doen. Ik zou dan ook graag gelezen hebben waarom juist Ad Melkert de aangewezen persoon is voor dat nuttige werk. Zoiets als "typische bruggenbouwer", of "geboren diplomaat", of "kenner van de relaties tussen sjiieten en soennieten". Maar daar ging het kennelijk niet om. Ze zaten een beetje met Ad in hun maag, begrijp ik. Ze wisten natuurlijk dat hij niet zomaar alles pikt. Het moest wel een beetje niveau hebben. Misschien hebben ze nog wel met Wouter Bos gebeld: "Hebben jullie niet een leuk baantje voor hem bij een of andere bank, of zo?" Maar gelukkig had de VN zelf nog iets prestigeus'.
x

Communicatie

Ergens las ik dat de nieuwe baas van MI6 (de Britse buitenlandse inlichtingendienst) in opspraak is geraakt omdat zijn vrouw gegevens van hem op de website 'Facebook' had geplaatst. Ik had wel eens wat gezien over Facebook, maar wist eigenlijk niet wat het precies was. Dus ik googelde en weet het nu wel. Het is net zo iets als Twitter. Je meldt je aan, vertelt wat over jezelf, zet er eventueel een foto van jezelf bij en vervolgens laat je daar allerlei berichten achter die anderen dan kunnen lezen. Het is de bedoeling dat je familie en vrienden op de hoogte stelt van je aanmelding. Die kunnen zich ook aanmelden, als ze dat al niet gedaan hebben, en zo kun je allerlei mededelingen uitwisselen. Communicatie, weet je wel?

Moeten we nou blij zijn met Twitter en Facebook? Ik twijfel nog. Er zijn niet zo gek veel mensen die een leven leiden dat anderen van 's morgens vroeg tot 's avonds laat boeit. We doen allemaal voortdurend dingen die niet of nauwelijks interessant zijn voor wie dan ook, zelfs niet voor familie en goede vrienden. Dat betekent, dat hoe meer je iets schrijft, hoe onbenulliger het wordt.

Intussen begin je zo langzamerhand wat achter te lopen als je met jouw mobieltje niet kunt internetten. (Ik loop dus achter. Ik kan er zelfs geen foto's mee maken.) Je kunt in principe dag en nacht bereikbaar zijn en anderen bereiken. Wil ik dat ook? Eerlijk gezegd beantwoord ik die vraag met een hardgrondig "Nee!" Het komt, wat mij betreft, hier op neer: als ik thuis ben zijn er al momenten dat ik liever niet gestoord word; als ik de deur uitga wil ik helemaal niet gestoord worden. Vroeger was ik tijdens vakanties volledig onbereikbaar, omdat ik vaak zelf 's ochtends nog niet wist waar ik 's avonds zou zitten. Ik belde ook nooit naar huis om te horen hoe het daar ging en/of te vertellen hoe het met mij ging. Ik heb het idee dat het zo langzamerhand als 'not done' beschouwd wordt tijdens je vakanties onbereikbaar te zijn. Je hebt ook geen excuus meer om niet af en toe iets te laten horen, terwijl je een communicatiemiddel altijd binnen handbereik hebt (tenzij je je bevindt in een stuk echt onbewoonde wereld, wat mij nogal eens overkomen is, maar je kunt natuurlijk een satelliettelefoon meenemen).

Het is toch leuk dat je al tijdens je vakantie het thuisfront foto's kunt laten zien en je ervaringen naar het thuisfront toe kunt communiceren? Doe dat vooral als je het leuk vind, maar ik ben niet beledigd als je mij van de verzendlijst schrapt. Ik hoor je verhalen wel als je weer thuis bent. Die paar dagen per jaar dat ik nog het land uitga, wil ik dit land ook achter mij laten. Wil je weten of ik me vermaakt heb? Desgevraagd vertel ik je alles, als ik weer thuis ben.
x

Dode

Achteraf gezien heb ik, denk ik, nog geluk gehad. Ik lijk in niets op de 'klerenkasten' die om Geert Wilders heen lopen als die zich onder het publiek begeeft. Mijn leeftijd werkt ook niet echt mee. Toch heb ik in mijn onnozelheid diverse malen bij Amsterdam Centraal een taxi geweigerd omdat een chauffeur aangaf mij wel te willen vervoeren, maar dan tegen een hogere prijs dan het gewone tarief volgens de meter. Ik ben zelfs een keer uit een taxi gestapt waar ik al in zat. Het had zomaar kunnen gebeuren dat de chauffeur mij er enigszins hardhandig op gewezen had dat ik het tarief moest betalen dat hij en zijn maatjes hadden vastgesteld. Het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat de man die zondagochtend door een taxichauffeur zodanig gemolesteerd werd dat de dood erop volgde, geweigerd had zich voor een exorbitante prijs te laten vervoeren. Dat gebeurde op de taxistandplaats bij het Leidseplein. Trouw schrijft over de chauffeurs die daar op een vrachtje wachten: Ze zouden korte ritten weigeren, veel te hoge prijzen vragen, ruzie maken met elkaar en klanten intimideren. Ook elders in Amsterdam zijn er veel problemen met chauffeurs. De taxistandplaats bij Amsterdam Centraal krijgt in het artikel het predikaat "berucht". In Het PAROOL wordt een Rotterdammer beschreven die 40 euro zou moeten betalen voor een rit van het Leidseplein naar het Alexanderplein. Volgens de meter zou dat hooguit 25 euro zijn. Een Duits echtpaar zou 35 euro moeten betalen voor een rit naar de Koninginneweg. Volgens de meter zou dat 15 euro zijn (als ze tot het eind van de Koninginneweg zouden gaan).

De Amsterdamse wethouder Hans Gerson (verkeer) noemde het incident in een reactie 'een absoluut dieptepunt in de taxiwereld en iets wat absoluut niet te tolereren is'. Op 6 december vorig jaar wijdde ik al een 'Beggartalk' aan mijn ervaringen met taxi's bij Amsterdam Centraal. Daarin schreef ik ook dat een ambtenaar van de gemeente ronduit toegaf dat er aan 'handhaving' bij Amsterdam Centraal niets gedaan werd. Hans Gerson lult dus uit zijn nek. De wantoestanden bij die taxistandplaatsen en bij het taxivervoer in het algemeen worden al getolereerd sinds het taxivervoer - in 2000 - geliberaliseerd werd. Die liberalisering was erop gericht het vervoer klantvriendelijker en goedkoper te maken. Het is duurder geworden en nu is er inmiddels een dode gevallen.

Er is een nieuw tariefsysteem gekomen, maar daarmee wordt niet genoeg verdiend. Dat betekent niet dat het tarief te laag is. Het betekent dat er, sinds de liberalisering, veel te veel taxi's zijn en vele varkens maken de spoeling nu eenmaal dun. Het kalf is inmiddels verdronken. Nu nog even de put dempen.
x

Statistiek

Binnenkort is het precies 45 jaar jaar geleden dat ik voor het laatst een scheermes heb gebruikt. Dat was zo'n apparaatje waar nog maar één mesje in zat. Gistermiddag heb ik talloze malen Thierry Henry, Roger Federer en Tiger Woods Gillette met 5 mesjes horen aanprijzen. Daar kan ik nog wel tegen, al zal ik ze niet aanschaffen. Waar ik niet goed van word zijn commentatoren.

Het zal wel duidelijk zijn dat ik gisteren naar de herenfinale van Wimbledon gekeken heb. Het was een zeer boeiende en ook nog spannende partij tennis op hoog niveau. Ik was bepaald niet de enige die de wedstrijd via de tv volgde. De meeste kijkers zullen wel enig idee gehad hebben van wie er precies speelden. Die hebben wel eens gehoord dat Roger Federer al eens eerder een partijtje tennis had gewonnen. Maar een gewetensvolle commentator vertelt vóór de wedstrijd of tijdens de eerste games nog even waar en hoe vaak hij gewonnen heeft. Daarna gaat hij weer commentaar geven: mooie lob, mislukt dropshot, geweldige backhand, van die dingen. Dat zie ik allemaal ook wel, maar een commentator kan misschien nog een ander licht op het voetenwerk van Andy Roddick werpen. OK, na de vierde set vertellen ze alles nog één keer, "voor de mensen die net ingeschakeld hebben", maar waarom moet ik tijdens een ruim vier uur durende partij talloze malen horen dat als Federer wint hij het record van Pete Sampras, veertien keer een Grand Slam wedstrijd gewonnen, heeft verbeterd? Dat hij al vijf keer Wimbledon gewonnen heeft? Dat hij altijd wint van Roddick in een tie break? Zelfs een oudje als ik kan die wetenschap vasthouden tot het eind van een tenniswedstrijd, dus andere kijkers ook wel.

De komende weken ga ik weer naar de Tour de France kijken. Hoe vaak moet ik dan nog horen dat Lance Armstrong deze wedstrijd al zeven keer heeft gewonnen?

Oud

Wanneer precies het voor het eerst gebeurde weet ik niet, 5 á 7 jaar geleden denk ik. Ik heb het over het aanbod in de tram: "Wilt u hier zitten?" Gisteren gebeurde het weer en ik realiseerde me ineens dat het in toenemende mate gebeurt. Ik kan er niet meer onderuit: ik begin zo langzamerhand echt een ouwe kop te krijgen. Daar moet het volgens mij aan liggen, want ik beweeg nog niet op een gebrekkig aandoende manier.

Dit is geen uitnodiging tot het reageren met teksten als: "Dat valt best mee, hoor." Ook de dooddoener "Je bent zo oud als je je voelt." is niet aan mij besteed. Het is al enkele decennia geleden dat ik mij voor het laatst zorgen maakte over de vraag of ik er wel 'goed' uitzag, wat je dan ook onder 'goed' zou moeten verstaan.

Een aangeboden plaats neem ik niet altijd aan. Ik maak niet zo vaak een tramrit die langer duurt dan vijftien minuten. Ik houd ook niet zo erg van achteruitrijden. Ik beperk me tot die gelegenheden dat ik in de stad boodschappen heb gedaan en die Combinotram schommelt veel meer dan het vorige type tram. Dan neem ik met een volle tas liever wat minder risico.

Maar goed, dankzij het openbaar vervoer weet ik nu wat mij door een dagelijkse blik in de spiegel nog niet was opgevallen.

Salarisverhoging

De Amerikaanse bank Citigroup heeft al iets gevonden op de maatregel van president Obama de extreme bonussen aan banden te leggen, las ik in de Volkskrant. De bank heeft gewoon de salarissen van 'sleutelfunctionarissen' met 50% verhoogd.

Voorlopig zullen de Nederlandse banken ook geen bonussen meer mogen gebruiken om de door hun gewenste sleutelfunctionarissen in te huren. Maar ja, waar halen ze dan de goede mensen vandaan? Om te voorkomen dat die allemaal als een speer naar Amerika vertrekken, moet je hier ook iets aan de salarissen doen, toch?

In 'De Zomer Draait Door' van afgelopen donderdag ging het weer eens over de salarissen van tv-presentatoren. Te gast was Patrick Lodiers. Hij is voorzitter van BNN, waarvoor hij in 2008 63.000 euro ontving. Hij is daarnaast presentator. Daarvoor ontving hij 260.000 euro. Hij vertelde in DZDD dat we niet moesten vergeten dat daar ook de pensioenafdracht en de bijtelling voor zijn leaseauto bij zaten. Dus hoeveel zit hij nou eigenlijk boven de Balkenendenorm?

Ik kijk zelden naar BNN, dus over de kwaliteit van Patrick als presentator kan ik niets zeggen. Ik weet wel dat hij niet de meestverdienende presentator is. Vergeleken met Paul Witteman, Jeroen Pauw en Matthijs van Nieuwkerk, die alle drie voor de 'arbeidersomroep' werken, wordt hij eigenlijk afgescheept met een schijntje. Paul, Jeroen en Matthijs heb ik wel aardig wat keren gezien. Laten we maar zeggen dat mijn oordeel over hun kwaliteiten wisselend is en niet maatgevend.

Je kunt over Balkenende en zijn kwaliteiten denken wat je wilt, maar niemand zal beweren dat hij een eenvoudig baantje heeft, waar hij zich met een Jantje van Leiden afmaakt. Het zou wel eens aardig zijn om functieanalyse toe te passen bij het werk van Balkendende en Witteman c.s. Wat voor salaris zou Witteman krijgen als we met de uitkomsten van die analyse rekening zouden houden?

Heerlijk

Verschillende groentesoorten staan in een kwade reuk.Voor alle soorten kool geldt dat bijna letterlijk. Dat komt door de generatie vóór mij. Die verkeerde in de veronderstelling dat je kool heel lang moest koken. Daar stonk inderdaad het hele huis nog dagen naar en bovendien ging het ook nog eens zwaar op de maag liggen. Ondanks dat ben ik ik een groot liefhebber van kool geworden, behalve van rode. In combinatie met hachee gaat die nog net. Als je kool even blancheert of roerbakt is het smullen. Spruitjes worden altijd in verband gebracht met geborneerde opvattingen, maar voor een beetgaar gekookt spruitje (met wat citroensap meegekookt) kun je me wakker maken. Met kerrie zijn ze ook erg lekker.

Tuinbonen zijn de grote kinderschrik en veel volwassenen moet je ze ook niet voorzetten. Ik vond ze als kind al lekker: met speklapjes (dus een vette jus) en een bloemige aardappel horen ze wat mij betreft thuis in een restaurant met drie Michelinsterren.

Gelukkig kwam ik er, door een recept in Het PAROOL, achter dat het tuinbonenseizoen eigenlijk al zo'n beetje voorbij is, maar ik heb dus nog op het nippertje deze lekkernij in huis gehaald. Het recept had niets met speklapjes en bloemige aardappelen te maken. Het doet Italiaans aan: 'Pasta met tuinbonen'. Andere ingrediënten zijn: lenteuitjes, peterselie, tijm, basilicum, geraspte citroenschil en geraspte oude kaas. Het bijzondere, ik had daar nog nooit van gehoord, is dat je de tuinbonen "dubbel" dopt. Eerst haal je dus de bonen uit de dop, je blancheert ze twee minuten en spoelt ze vervolgens af met koud water. Daarna ontdoe je iedere individuele boon van zijn jasje. Het is duidelijk dat dit tamelijk arbeidsintensief is. Je kan dit gerecht beter niet voor tien personen tegelijk klaarmaken. Maar het resultaat mag er wezen. Ik zou het recept hier kunnen publiceren, maar dan krijg ik de copyrightpolitie achter me aan. Op aanvraag stuur ik het je graag toe.
x