zaterdag 10 augustus 2019

STOPPEN

Ik zou vandaag weer een nieuwe Beggartalk plaatsen, maar de afgelopen week vond ik het toch wel plezierig niet elke dag iets te 'moeten' schrijven. Ik stop er dus weer een tijdje mee. Kijk hier af en toe even, want voor je 't weet ben ik weer begonnen.

vrijdag 9 augustus 2019

GEMIST

Hebben jullie me gemist? Meestal kondig ik het wel van tevoren aan, als ik een tijdje geen Beggartalk publiceer. Daar was ik deze keer wat laat mee.

Wat was er aan de hand? Had ik een 'writer's block? Had ik gebrek aan inspiratie? Nee hoor, ik had gebrek aan laptop. Die was een tijdje uithuizig i.v.m. reparatie. Een van de twee scharnieren die het openen en dichtdoen regelen, bleek ineens kapot te zijn. Ik had hem echt niet ruw behandeld, op een gegeven ogenblik was het gewoon zo.

De laptop is inmiddels wel weer thuis, maar nog niet gerepareerd. Er moet eerst een onderdeel besteld worden. Verder werkt hij normaal. Vanaf morgen zal ik ik weer gewoon bloggen.


vrijdag 2 augustus 2019

VERSLAAFD

Er komt een tijd, over een paar decennia, dat helemaal niemand meer rookt. Kennis heeft dan halsstarrigheid definitief verslagen. Dat schrijft Özcan 'Eus' Akyol in het AD. Hij schrijft dit naar aanleiding  van het besluit  van ProRail om over twee jaar alle stations rookvrij te maken.

Ik rook inmiddels al zeven jaar niet meer en mis het absoluut niet, maar ik voelde toch wel enig medelijden met rokers. In de tijd dat ik zelf nog veel met de trein reisde wist ik op stations altijd snel die 'rookpaal' te vinden. Het is meer dan één keer gebeurd dat ik op een overstapstation de eerstvolgende trein liet gaan om zo nog een half uurtje te kunnen doorroken. In de trein mocht je immers al veel langer niet roken.

Er is, met de allerbeste wil van de wereld, geen enkele goede reden te bedenken om te roken, laat staan om andere mensen bloot te stellen aan allerlei schadelijke stoffen en vieze geurtjes die deze eigenschap met zich meebrengt. Schrijft Eus. In beginsel ben ik het daarmee wel eens, maar er is toch wel één goede, althans dwingende, reden te bedenken: vrijwel alle rokers zijn verslaafd. Ze willen misschien niet roken, ze moeten roken. Alcohol- en drugsverslaafden kunnen nog wel eens op enig begrip rekenen. De rookverslaafde kan dat wel vergeten. Zhij is een paria die met hoon en walging overladen wordt.

Perrons van stations zijn al gauw een honderd meter lang. De enkele vierkante meters rond een rookpaal laten ruim voldoende plek over waar niet-rokers ongestoord de komst van hun trein kunnen afwachten. Gun de rokers die paar vierkante meters.


donderdag 1 augustus 2019

VERBOD

Met ingang van vandaag mag je geen gezichtsbedekkende kleding dragen
  1. in een voor publiek toegankelijk gebouw, zoals uitkeringsinstanties, gemeentehuizen, stadions;
  2. in het openbaar vervoer;
  3. in gebouwen en bijbehorende erven (bijvoorbeeld de schoolpleinen) van onderwijsinstellingen;
  4. in gebouwen en bijbehorende erven van niet-residentiële delen van zorginstellingen, dit zijn ziekenhuizen, huisarts-, tandarts-, fysiotherapie-praktijken, verzorgingstehuizen en jeugdinstellingen.
Dus geen integraalhelm of bivakmuts als je  komend weekend je favoriete voetbalclub gaat aanmoedigen. Draag die ook niet als je een uitkering gaat aanvragen bij het UWV, of als je op het gemeentehuis een nieuw paspoort gaat aanvragen.

Het is allemaal geregeld in de Wet gedeeltelijk verbod gezichtsbedekkende kleding, maar niemand heeft het daarover. We hebben het over het boerkaverbod. Want daar is het allemaal om begonnen, door Geert Wilders, die zelfs de hoofddoekjes ("kopvodden") wilde verbieden. Uiteindelijk ging de rest van ons parlement ermee akkoord, maar om het niet discriminerend te laten overkomen, werden de integraalhelm en de bivakmuts er met de haren bij gesleept. Ga je toch een bank overvallen met een bivakmuts op en je wordt gepakt dan ben je ieder geval 150 euro kwijt.

Naar schatting zijn er in ons land (volgen EenVandaag) zo'n 200 vrouwen die een boerka of nikab dragen. (Bij Jinek werd gezegd dat het om 100 tot 400 vrouwen gaat.) Daar kun je uit emancipatoir perspectief tegen zijn, maar zo lust ik er nog wel een paar. Hoeveel mannen met een Nederlandse achtergrond kunnen het zelfs niet hebben dat hun ex-vrouw een relatie met een andere man aangaat.

.Ja, onder die boerka kan zich een man/terrorist met een bomgordel bevinden. Die man kan ook een net kostuum aantrekken en zijn semtex vervoeren in een diplomatenkoffertje. In een fietstas kun je ook heel wat semtex meenemen. Wat te denken van rolkoffertjes? Het lijkt me wel zo veilig die dingen ook maar gauw te verbieden.

Het wachten is nu op de eerste vrouw met boerka  of nikab, die gewoon over straat loopt, (wat niet verboden is) maar toch door omstanders mishandeld wordt.


woensdag 31 juli 2019

ORIËNTEREN

Vrouwen kunnen niet kaartlezen, luidt een hardnekkig (mannelijk) vooroordeel. Klopt dat? Dat blijkt inderdaad voor een deel te kloppen volgens een artikel in het AD. Kan ik goed kaartlezen? Dat ligt eraan. In Nederland ben ik daar niet zo goed in. Het is niet zo vreselijk belangrijk steeds precies te weten waar je bent en hoe je naar je plaats van bestemming moet gaan. Je komt een heel eind zonder kaart. Als je echt niet weet waar je bent en je wilt dat wel weten om je einddoel te bereiken, volg dan consequent één pad of weg en na verloop van tijd kom je wel ergens een richtingaanwijzer tegen. Probleem opgelost.

Vorig (na)jaar was ik met vrienden in (de stad) Groningen. Als we van ons hotel de stad ingingen. ging ik met mijn scootmobiel en zij met de bus naar de afgesproken plaats. De heenweg verliep in het algemeen probleemloos, maar als we terug gingen was het meestal donker en moest ik ook meestal diverse keren anderen vragen hoe ik bij het hotel moest komen. Die pakten meestal hun mobieltje  om Google Maps te raadplegen. (Dat had ik toen nog niet op mijn mobieltje.)

Ik heb een stuk of tien vakanties in het Zweedse Nationale Park Sarek doorgebracht. Daar zijn geen wegen, zelfs geen aangegeven routes. Daar bepaalden wij onze route met behulp van stafkaarten met een schaal van 1:100.000. Uiteraard stonden rivieren en meren daarop aangegeven, maar daarmee kom je er niet, tenzij je consequent één rivier volgt. Op een stafkaart staan ook hoogtelijnen, die plaatsen met gelijke hoogte verbinden. Hoe dichter die hoogtelijnen bij elkaar komen, hoe steiler een heuvel of berg(rug) is. Je ziet dus ook de laagste plek tussen twee toppen, zodat je niet onnodig gaat klimmen.

De keren dat ik met Boukje in Sarek was, zei ik altijd dat als één van ons tweeën iets zou krijgen waardoor verdergaan moeilijk of onmogelijk werd, dat dat beter Boukje kon treffen dan mij, want Boukje had geen idee hoe ze op de dichtstbijzijnde  plek moest komen, waar hulp kon worden ingeroepen. Ik zou dat in veel situaties zelfs zonder kaart kunnen. Ik had de kaart van Sarek redelijk goed in mijn hoofd. Is daarmee iets bewezen? Ja, dat ik veel beter kon kaartlezen dan Boukje, maar meer ook niet.Ik kijk even verder. Ik heb twee zussen. De jongste zou nog kunnen verdwalen op weg van huis naar de supermarkt. De andere weet in het algemeen feilloos waar ze is en hoe ze van A naar B moet komen.

Hoe dan ook, ui wetenschappelijk onderzoek blijkt dat in het algemeen mannen een beter oriëntatiegevoel hebben dan vrouwen. Er zijn uiteraard ook vrouwen die een zeer goed ontwikkeld oriëntatiegevoel hebben en mannen bij wie dat ontbreekt.

Al die digitale navigatiemogelijkheden leiden er natuurlijk wel toe dat komende generaties  geen idee zullen hebben van wat ze met een kaart kunnen doen.

dinsdag 30 juli 2019

BEKEND

Amsterdam is er inmiddels wel wat aan gewend: het zijn van een populaire bestemming voor toeristen. Het heeft er jaren over gedaan die status te bereiken. Tegenwoordig kunnen bepaalde plaatsen van de ene op de andere dag populair worden en worden overstroomd door hordes toeristen. Eerder schreef ik hier al over Dubrovnik, waar de bewoners inmiddels gek worden van de toeristen die afkomen op de plekken waar delen van de populaire serie Game of Thrones zijn opgenomen.

Dankzij Trouw weet ik nu dat ook Instagram een belangrijk rol speelt in het verpesten van pittoreske plekjes. Als voorbeeld wordt Lake Wanaka in Nieuw-Zeeland genoemd. In de buurt van dat meer heb ik de kerstdagen van 1997 doorgebracht.

Rondom Lake Wanaka in Nieuw-Zeeland kunnen ze je er alles over vertellen. In 2015 zocht het bureau voor toerisme daar een manier om het meer onder de aandacht van internationale bezoekers te brengen. En dus nodigden ze een select groepje influencers uit – invloedrijke mensen op het sociale netwerk Instagram, dat destijds al 300 miljoen actieve gebruikers had, en inmiddels ongeveer een miljard. Eregast was reisfotograaf Chris Burkard, die miljoenen volgers laat meegenieten van zijn vele wereldreizen. (...) De strategie werkte: een van de plaatjes die Burkard schoot is inmiddels een veelvuldig geïmiteerd Instagram-cliché. Een reiziger kijkt vanaf de top van Roy’s Peak uit over het meer (...)). Reizigers die die foto zelf ook willen schieten, moeten tegenwoordig in de rij op hun beurt wachten, want het aantal bezoekers aan Lake Wanaka is sinds 2015 ieder jaar met bijna 20 procent gestegen. Er streken in 2018 ongeveer een half miljoen bezoekers neer op het plaatsje Wanaka, dat zelf minder dan 10.000 inwoners telt. Wat is eigenlijk de lol van precies dezelfde plek als veel voorgangers te bezoeken, daar dezelfde foto te maken die iedereen maakt en net als iedereen die foto ook nog eens op Instagram te plaatsen.

In de tijd dat de sociale media nog niet bestonden wilden Boukje en ik een fietstocht door het Lake District maken.

We wisten dat het een drukbezocht gebied voor toeristen was (en is), maar dachten/hoopten dat het mee zou vallen omdat we er vóór het hoogseizoen heen gingen. De eerste camping die we in dit gebied bezochten was overvol en buitengewoon druk. We waren het die avond zonder discussie geheel eens: we maken morgen rechtsomkeert naar de Yorkshire Dales. die we al kenden van een eerdere vakantie, lekker rustig en ook heel mooi. Kleine campings, waar vaak ons tentje het enige was.

De les die we uit al dat Instagramgedoe kunnen leren en die ik al eerder verkondigd heb: heb je een mooi plekje ontdekt, maak er dan een foto van, maar houd die dan wel voor jezelf. Als je er dan nog eens heen gaat, kom je niet in een massa terecht.


maandag 29 juli 2019

HERINNERINGEN


Dit is de laatste foto die van Boukje gemaakt is, kort voor haar overlijden, vandaag precies 23 jaar geleden. Sjoukje en Willem hadden ons opgehaald in Den Haag. Wij gingen een paar dagen naar hun zeilboot in Den Oever bij de Afsluitdijk. We waren voor de lunch gestopt bij een restaurant bij de Hondsbossche Zeewering. We hebben nog wat gewandeld langs het strand en daar is deze foto gemaakt. Opvallend, vind ik, aan deze foto is dat Boukje zelfs toen nog kon lachen. Ik weet niet of we toen ook nog gevaren hebben. Waarschijnlijk wel, maar het staat me niet bij.

Het jaar daarop ben ik van Den Haag naar Den Oever gefietst en heb ik weer een paar dagen op de boot vertoeft. Op de heenweg fietste ik langs de IJsselmeerkant van  Noord-Holland, op de terugweg door de duinen. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik langs de Hondsbossche Zeewering zou komen en ook langs het restaurant waar we toen geluncht hadden. Zou ik daar weer gaan lunchen? Zou ik dat aan kunnen?

Ik kon het aan. Misschien omdat ik ook toen, net als vele keren daarna, bij het denken aan Boukje me niet de nare dingen voor de geest haal, maar de vele goede, leuke en gelukkige momenten uit ons samenzijn; de wandelingen door Lapland, Schotland en Wales, de fietstochten  door Engeland, Ierland en de Rocky Mountains; de laatste, voor ons atypische, vakantie op Karpathos, die ook de mooiste was van allemaal. Maar ook in ons gewone dagelijkse leven waren er veel mooie en gelukkige momenten.

Ik doe vrijwel nooit iets aan verjaardagen en andere gedenkdagen. 29 juli breng ik nooit veel anders door dan andere dagen. Dat ik vandaag dit blog schrijf komt omdat bij een verjaardag waar ik gisteren bij was een vriendin zei dat ze er aan dacht dat het Boukjes sterfdag was. Ik zei dus: "Dat is niet vandaag, dat is morgen." Ze dacht dat het de 29ste was.

Het wordt een dag met mooie herinneringen.

zondag 28 juli 2019

VASTGOED

"Buy it, fix it, sell it." Dat is het motto van de Amerikaanse beleggingsmaatschappij Blackstone, die bedrijven en vastgoed koopt. Dat zou geen boeiende informatie zijn, als het bedrijf uitsluitend in de VS bedrijven en vastgoed  kocht, maar dat doen ze wereldwijd. Het Parool meldt: Voor 250.600.000 euro nam de Amerikaanse investeerder 240 huizen over in Amsterdam, plus tweehonderd in Rotterdam en nog zo’n zeventig winkels. (...) Door deze megadeal beheert Blackstone (...) ineens woningen in (...) straten, verspreid over Amsterdam. Meestal gaat het om volledige panden, van de begane grond tot en met de bovenste verdieping.

Wat willen investeerders en niet alleen Amerikaanse? Zoveel mogelijk verdienen. Blackstone heeft, zacht gezegd, nogal een naam. De Verenigde Naties hebben eerder dit jaar de praktijken veroordeeld van grote investeerders die betaal­bare woningen opkopen, opknappen, de huren verhogen en bestaande huurders uit hun huizen zetten.

Blackstone heeft ook in Barcelona huizen gekocht, Uit onderzoek bleek dat de huren van de Blackstonehuizen sindsdien 38 procent meer zijn gestegen dan het gemiddelde in Barcelona. (Huurders in Spanje hebben minder rechten dan Nederlandse huurders.)

Professor Peter Boelhouwer, verbonden aan de TU Delft en een van de belangrijkste woningmarktexperts, is er nog niet uit. "We weten niet goed wat we aan partijen als Blackstone hebben." (...) Behoort Blackstonr tot de snelle beleggers of tot de partijen met een langetermijnvisie. Blackstone bezweert dat ze tot de tweede categorie behoort, maar Boelhouwer moet dat nog zien. "Ze streven wel naar winstmaximalisatie." Eén ding lijkt me wel duidelijk: Blackstone zal sowieso de woningmarkt niet toegankelijker maken voor starters met een niet al te hoog inkomen.


zaterdag 27 juli 2019

COMMENTAAR

Maarten Ducrot is een psycholoog. Hij was ooit ook een niet onverdienstelijk profwielrenner. Zijn kennis en ervaring op het gebied van fietsen deden de NOS besluiten hem als commentator in te zetten bij de Tour de France. Ducrot was 20 jaar geleden 39ste in de Tour. Hij doet dat al een aantal jaren samen met Herbert Dijkstra.

Het meest opvallende van Ducrot/Dijkstra is dat ze er elk jaar in slagen tot vervelens toe allerlei feitjes te herhalen. ("Kruiswijk houdt niet van tempowisselingen." "Bernal is geboren op 2000 m hoogte.") Ik vraag me vaak af wat het nut is van het commentaar bij live uitzendingen. Ik zie met eigen ogen dat een renner 'ontsnapt' uit het peloton en dat een andere belangrijke renner hem niet kan volgen. De Franse TV weet dat redelijk goed  in beeld te brengen. Ducrot en Dijkstra zitten naar dezelfde beelden te kijken als ik.

Ducrot heeft nog een ander opvallend kenmerk. Hij geeft er voortdurend blijk van een hekel te hebben aan vluchtheuvels en rotondes. Dat vindt hij niet goed voor de renners. Hij schijnt te vergeten dat de renners gedurende één dag in een jaar over een bepaald stuk weg fietsen. De andere 364 dagen gebruiken gewone mensen die weg en de weginrichting is voor die mensen bedoeld.

Gisteren maakt Ducrot het wel erg bont. Op een deel van het parcours waar de renners nog niet aan toe waren had het gesneeuwd en gehageld. Je zag beelden vanuit een helicopter. Ducrot zal diezelfde beelden gezien hebben. Het was mij direct duidelijk dat je geen peloton over die besneeuwde wegen moest sturen. De beslissing de etappe te staken leek mij geheel terecht.

Ducrot vond het maar niks. Die renners moeten ongeacht de omstandigheden altijd doorfietsen. Daar zijn ze prof voor. Misschien dat beelden van later op de avond (dikke lagen modder over de weg) hem alsnog overtuigd hebben. Maar misschien vond hij dat ze daar best een stukje hadden kunenn lopen. Veldrijders doen dat aan de lopende band, toch?


vrijdag 26 juli 2019

RECORD

Fijn, zo'n record. Ik weet nu weer heel goed waarom ik nooit een vakantie heb doorgebracht in een tropisch gebied. Temperaturen boven de dertig graden nodigen niet direct uit tot het wandelen met een rugzak, evenmin tot het fiets tegen bergen op. Gebieden boven de poolcirkel zijn daarvoor geschikter. Maar gisteren was de temperatuur in Kiruna ook 28 graden.


Daar is de zon nauwelijks weg. Hij is een kleine 3 uur achter de horizon, maar rond 02:30 uur kwam hij daar al weer boven.

Polcirkeln is een niet erg belangrijk dorp dat zijn naam ontleent aan het feit dat het op de poolcirkel ligt.


donderdag 25 juli 2019

NEE

Komt er nog een Beggartalk vandaag? Nee, veel te wam!

Update 13:43 uur


Oké, bij deze enige verkoeling.




woensdag 24 juli 2019

SISSEN

In de Algemene Plaatselijke Verordening (APV) van Amsterdam wordt binnenkort geregeld dat straatintimidatie verboden is. Dat is seksuele intimidatie. Overtreding van het verbod leidt tot een boete van € 190,00. Het Parool schrijft: Overlast door straatintimidatie blijft groot: 80 procent van jonge vrouwen heeft er­mee te maken. Maar ook mannen ondervinden deze vorm van overlast.

Straatintimidatie kan verschillende vormen hebben: seksueel getinte opmerkingen, handtastelijkheden, nafluiten, naroepen en nasissen. Bij de eerstgenoemde vier vormen kan ik me iets voorstellen, maar hoe moet je sissen om het seksueel intimiderend te laten klinken?

dinsdag 23 juli 2019

PRIDE

Zolang in een groot aantal landen homoseksualiteit nog strafbaar is, zelfs met de dood, zal Nederland wel een paradijs lijken voor lhbt'ers. In Het Parool schrijft Sjoerd van Elsen, communicatieadviseur (en homo, neem ik aan) een opiniestuk n.a.v. de komende Gay Pride, die a.s. zaterdag in het Vondelpark begint en op 3 augustus eindigt met de traditionele Canal Pride, waar ook  nu weer honderdduizenden bezoekers op afkomen.

Dat grote aantal bezoekers dat op de Canal Pride afkomt zou de indruk kunnen wekken dat 'wij' buitengewoon tolerant zijn t.o.v. lhbt'ers. Die mogen er en masse voor uitkomen dat ze 'zo' zijn. Ja, zolang ze dat op een boot(je) doen. Als twee homo's die zaterdag 3 augustus massaal bekeken worden, op zondag 4 augustus hand in hand over straat lopen en/of zoenen, mogen ze al blij zijn als daarop alleen verbaal agressief gereageerd wordt. Ze moeten zich in het openbaar wel normaal weten te gedragen.

Sjoerd van Elsen schrijft: Veel mensen vinden Pride ­overdreven. ­Vinden dat je ­gewoon normaal moet doen. Je niet moet aanstellen. Niet met je blote kont op een boot hoeft te staan, alleen maar ­omdat dat kan. Dat hoor je ook onder homo’s. Vaak de witte 'masc' man die het liefst zo normaal mogelijk wil zijn. Die past in de prachtige wereld die in Nederland voor normale mensen is geschapen. (...) Het zijn ook vaak zij die zeggen dat Pride niet meer nodig is omdat we inmiddels toch alle rechten hebben en geaccepteerd zijn? ...) Je zou bijna zeggen dat we normaal zijn geworden. Maar dat zijn we niet. Het erbij horen geldt vooral de lhbt’ers die passen in het gangbare hokje. Wit, monogaam, cisgender (als je gender­identiteit overeenkomt met de sekse die je bij je geboorte had), gezond en minstens modaal verdienend.

Van Elsen kritiseert ook de compleet vermarketingde Prides waar merken, politici, overheden en zogenaamde 'allies' allemaal een graantje willen meepikken van het aura van progressiviteit dat deelname oplevert.

Eigenlijk is die Canal Pride één groot toneelstuk, waarbij zowel de deelnemers als de toeschouwers tegelijkertijd spelers en publiek zijn. Ik zal (weer) niet tot de toeschouwers behoren, niet omdat ik een hekel heb aan lhbt'ers. IK heb een hekel aan massa's mensen van welke soort dan ook.


maandag 22 juli 2019

GELUKKIG

Trouw had een artikel over plekken in Nederland war mensen zich het gelukkigst voelen en waar ze dan heen gaan in hun vrije tijd. De Veluwe is de absolute geluksbrenger, die reacties oproept als: 'Bos, zand, heide; achter elke bocht verschijnt weer een uniek plekje' en 'Waar je samen bent met de dieren'. Al ontlopen de Waddeneilanden en de Veluwe elkaar amper. (...) "Mensen zoeken naar een alleen-op-de-wereld-gevoel. En doen daarna samen een drankje."

Ik vind  heel Nederland mooi, uitgezonderd de Wieringermeer-, Haarlemmermeer- en Flevopolders met hun kaarsrechte wegen, sloten en vaarten. Dat 'alleen-op-de-wereld-gevoel' heb ik ervaren in de omgeving die je hieronder ziet.



Dit is Kuopervagge. Vagge is het Lapse woord voor dal. Je begrijpt het: we zijn hier in (Zweeds) Lapland. Ik liep daar  mijn eentje. Toen ik daar was, was het overdag te warm om te lopen. IK vertrok dus naar de volgende plaats om mijn tent op te zetten om een uur of acht, negen 's avonds. Dat is een voordeel van de Middernachtzon, ook 's nachts is er voldoende licht om te zien waar je loopt en van de omgeving te genieten.

Ik had al een paar uur gelopen en zat bij een klein stroompje om wat water te drinken en een shaggie te roken. Het enige geluid kwam van dat kabbelende beekje en ergens in de verte hoorde ik een fjällpipar, een vogeltje, zingen. Het was een moment waarop ik me niet gelukkig voelde. Ik realiseerde me: ik ben gelukkig. Het ultieme alleen-zijn en aan het eind van de trip ook nog eens alleen een drankje. 


zondag 21 juli 2019

LIVE

Ja, ik heb het 50 jaar geleden ook live meegemaakt: de landing op de maan. Dat wordt al genoeg herdacht. Hoe boeiend is het mijn ervaringen van destijds daar aan toe te voegen? Dat doe ik maar niet.

zaterdag 20 juli 2019

VAKANTIEBOEKEN

In het winkelcentrum waar ik dagelijks kom bevindt zich ook een boekhandel. Ik heb de indruk dat het wel een goede boekhandel is, maar ik kom er vrijwel nooit. Ze hebben er nauwelijks of geen Engelse boeken en ik lees nu eenmaal vrijwel uitsluitend Engelstalige boeken, die ik de laatste jaren, vooral als e-book, bij bol.com aanschaf.

Gisteren kwam ik weer eens langs die boekhandel. Naast de ingang hing een groot plakkaat

Al jaren vind ik de aanduiding 'Vakantieboeken'  onjuist. Alsof er boeken zijn die met name geschikt zijn voor het lezen tijdens de vakantie. Die zouden dan 'luchtig', 'spannend' of zoiets moeten zijn, in ieder geval makkelijk leesbaar, niemendalletjes. 

Toen ik nog vakanties vierde waarbij mijn bagage in en rugzak werd meegenomen, kon ik niet veel meer dan één boek meenemen. Dat mocht natuurlijk geen niemendalletje zijn, want dat zou ik binnen een dag of drie uitgelezen hebben en nog een week of twee te gaan. (Het e-book was nog niet uitgevonden.)

Ik nam dus altijd een non-fiction boek  mee, uiteraard in pocketvorm. De Britse Pelicanserie, het non-fiction broertje van de Penguin, bood daarin een zeer ruime keus. Een boeiend geschreven non-fiction boek is net zo geschikt voor een vakantie als een thriller, een fantasy- of sciencefiction roman. Het belangrijkste kenmerk van een boek, in welke genre dan ook en geheel afgezien van de plaats waarop of de situatie waarin het gelezen wordt, is dat het boeiend genoeg is om door te lezen wanneer je er eenmaal aan begonnen bent. 25% van mijn boeken (een kleine 700) zijn non-fiction boeken. Geloof me maar, die zijn echt niet minder boeiend dan al mijn andere boeken.

Wil je echt iets makkelijks lezen tijdens je vakantie, koop dan een Revue of Panorama. Story en Privé vergen nog minder geestelijke inspanning. Maar wil je een boek lezen, ga dan niet zoeken naar een vakantieboek. Koop of leen een boek van een schrijver of in een genre die je aantrekkelijk vindt of jou aantrekkelijk lijken. Kun je wat meer bagage meenemen dan ik, neem dan gewoon meer boeken mee. Of wees blij dat er e-readers bestaan en neem een complete boekenkast mee.


vrijdag 19 juli 2019

RACISME

De Walt Disney  Studios komen met een remake van de film De Kleine Zeemeermin. Dat is op zich niets bijzonders, wel dat in de VS, maar niet alleen daar, veel mensen woest zijn geworden op Disney. Daar hebben ze immers beslist dat de rol van de kleine zeemeermin gespeel zal worden door Halle Baily.
Wat is daar mis mee dan? Dat ziet iedere  racist toch meteen! Halle is geen blanke vrouw en zoals iedereen weet is de zeemeermin blank en moet ze dus door een blanke actrice gespeeld worden.

Al die boze mensen zouden enigszins gelijk hebben als in een film over Eleanor Roosevelt of Jacky Kennedy de hoofdrol door een zwarte vrouw gespeeld zou worden. Dat zou immers vanuit historisch perspectief voor geen meter kloppen. Maar de kleine zeemeermin is een personage uit een sprookje van Hans Christiaan Andersen. Zeemeerminnen bestaan niet en hebben nooit bestaan. Ze hebben dus per definitie geen specifieke raciale kenmerken.

Er is een bekende afbeelding van de zeemeermin in de haven van Kopenhagen.


Nog afgezien van de vraag hoe belangrijk de raciale kenmerken van een fictief persoon zijn,  dit beroemde beeldje doet niet direct aan een blank vrouwelijk persoon denken.

Ik geloof niet dat er op grote schaal geprotesteerd is toen bekend werd dat in de Passion van 2019 de rol van Jezus gespeeld zou worden door een niet uitgesproken  blanke man. Zijn we hier toch iets minder racistisch dan in "the land of the free and the home of the brave"?


donderdag 18 juli 2019

HUFTERS

Dat ziet er bepaald niet vrolijk uit. Dat was het ook niet. Op de weg tussen Zeewolde en Almere vond een ongeval plaats waarbij vijf auto's en een vrachtwagen waren betrokken. Vanwege de enorme ravage én meerdere gewonden bleef de weg urenlang dicht. Meldde het AD. Er zat iemand bekneld in zijn voertuig die aan het vechten was voor zijn leven. Dat meldde de politie op Facebook.

Zo'n ongeval waarbij verschillende auto's zijn betrokken en ook nog een persoon uit een levensbedreigende situatie moet worden bevrijd was voor de politie voldoende reden de weg geheel af te sluiten. Er waren bestuurders van auto's die daarom moesten omrijden. Dat vonden  ze niet zo leuk. Ze waren woedend op de politie en lieten dat blijken ook. Het is toch ook vervelend dat je later thuiskomt dan gewoonlijk, omdat iemands leven gered moet gered moet worden?

Ik zou me kunnen afvragen waarom automobilisten zulke hufters zijn, Maar het zijn echt niet alleen automobilisten. Ik heb ooit vrij lang in een trein stil gestaan. Er werd omgeroepen dat er een aanrijding met een persoon had plaatsgevonden. Dat was een eufemisme voor: iemand had een eind aan zijn/haar leven gemaakt door voor de trein te spring. Ook toen was het aantal hufterige opmerkingen niet van de lucht.

Er kan ook anders gereageerd worden. Een vrouw reageerde op het Facebookbericht van de politie met: Mijn man kwam later thuis, maar hij kwam wel thuis.

woensdag 17 juli 2019

HELDHAFTIG


Eergisteren schreef ik dit hier: "Intussen werd in Italië de Giro voor vrouwen gereden. Die wordt voor de tweede keer op rij door een Nederlandse gewonnen, een andere Nederlandse wordt tweede en weer een andere wint vier etappes. Wat hebben de Nederlandse mannen bij de Tour daar tegenover te stellen? Die hebben drie etappes gewonnen en het ziet er nog niet naar uit dat het er veel meer zullen worden noch dat Nederlanders in Parijs op de eerste en tweede plaats zullen staan. Toch zendt de NOS elke dag vanaf een uur of twee tot aan het einde van de rit alles live uit, hoe weinig boeiend ook en hoe onopvallend de Nederlandse renners ook presteren. Zou het niet veel aardiger geweest zijn alle etappes van de Giro voor vrouwen live uit te zenden?"

Had Eva Jinek of iemand van haar team mijn blog gelezen? Want wie was haar gast? Annemiek van Vleuten, de winnares van de Giro Rosa. Eva van KRO-NCRV deed wat Studio Sport van de NOS nauwelijks gedaan had: een verdiend eerbetoon aan Annemiek.

Het Parool was het hetzelfde als mij opgevallen.

Heldhaftig optreden Van Vleuten wordt niet op waarde geschat.

 (...)


In De Ronde van Italië voor vrouwen schitterden de Nederlandse rensters. Maar in de media kwamen ze er bekaaid van af.

Alle aandacht richt zich op de Tour de France. Op de mannen dus. Urenlange uitzendingen en daarna bijna even lange napraatsessies, ’s avonds afgesloten met het doornemen van dat alles aan tafel van het televisieprogramma De avondetappe.

Maar de Giro Rosa − toch een zeer aansprekende ronde waarin de Nederlandse rensters bijna alle etappes wonnen, en waarin Annemiek van Vleuten en Anna van der Breggen prachtig met elkaar streden − kreeg maar heel weinig aandacht.

De etappes van de Giro Rosa werden in een paar beelden in het sportjournaal weggezet, of in een late uitzending van Studio Sport iets uitgebreider − lees: een minuutje − behandeld.

Net als ik wijst Het Parool erop dat het Nederlandse vrouwenvoetbalelftal wel veel aandacht kreeg. En dan domineert het Nederlands elftal lang niet op de manier waarop de Nederlandse wielrensters nu domineren.

Ik weet niet hoeveel wielrenners (m/v) verdiepen, maar durf ongezien te beweren dat de vrouwen beduidend minder verdienen dan de mannen. maar ja, daar zijn ze niet enige in.


dinsdag 16 juli 2019

DOORTREKKEN

Het is bijna een jaar geleden dat, onder groot gejuich, maar wel zeven jaar te laat, de Noord/Zuidlijn van start ging. Ik heb nog een aantal jaren gebruik gemaakt van de OV-voorzieningen van voor de ingebruikname van de Noord/Zuidlijn. Er waren aardig wat directe busverbindingen tussen Amsterdam-Noord en andere delen van de stad. Ik was daar zeer tevreden over en met mij vele andere Noorderlingen. Die hele Noord/Zuidlijn was wat mij betreft totaal overbodig.Tegelijk met de ingebruikname van de Noord/Zuidlijn werden al die directe buslijnen opgeheven.

Het Parool maakte gisteren melding van een onderzoek van Motivaction naar het gebruik van de Noord/Zuidlijn. "De gigantische investeringen komen vooral terecht bij geprivilegieerde groepen,” zegt mobiliteitsdeskundige Rob van der Bijl." Helaas, voor inwoners van Noord en Nieuw-West betekent de nieuwe metrolijn juist een verslechtering, Dan hebben we het wel over zo'n 238.000 Amsterdammers. Dat ligt zo'n beetje tussen de aantallen inwoners van Utrecht en Eindhoven in.

Steen des aanstoots is de afhankelijkheid van de metrolijn. Voorheen konden inwoners van Noord met verschillende bussen direct naar Amsterdam CS, maar met de start van de Noord/Zuidlijn worden zij vooral naar de nieuwe metrostations gebracht, waar ze moeten overstappen. (...) Opvallend is dat meer dan de helft van de inwoners van Noord de nieuwe metro een verbetering voor het ov-netwerk noemt, maar een verslechtering voor hun persoonlijke reis.

Als je binnen de grachtengordel woont en ergens aan de Zuidas werkt zal de Noord/Zuidlijn best handig zijn, al kun je beter gaan fietsen, want veel langer dan een kilometer of zes zal de tocht niet worden. (Ik heb een jaar of twintig vrijwel dagelijks twee keer tien kilometer gefietst.)

Van der Bijl zegt dat mede onder invloed van de Noord/Zuidlijn een sociale tweedeling kan ontstaan. “Mobiliteit wordt vaak als een puur verkeerskundig vraagstuk gezien, men heeft het over een congestieprobleem dat moet worden opgelost. Maar je zou ook naar mobiliteit moeten kijken met een maatschappelijke bril. Daarvoor hebben bestuurders vaak een blinde vlek.” Amsterdam wordt bestuurd  door een burgemeester van GroenLinks en een aantal wethouders van o.a. SP, PvdA en GroenLinks. Van hen mag te toch verwachten dat ze wel eens door een "maatschappelijke bril" naar het vervoer in hun gemeente kijken.

Hier en daar wordt gepleit voor het doortrekken van de Noord/Zuidlijn naar Purmerend en Zaandam. Dat zal best wat mensen ertoe brengen de auto in te ruilen voor het openbaar vervoer. De inwoners van die gemeentes zou ik willen adviseren: let goed op welke nu nog functionerende buslijnen ze dan willen opheffen.


maandag 15 juli 2019

FIETSEN

Toen bleek dat Nederlandse vrouwen best aardig konden voetballen en op wereldniveau behoorlijk konden meekomen (IN DE FINALE VAN HET WK!), gingen 'we' ineens met ons allen kijken, ook omdat de NOS het belangrijk genoeg vond alle wedstrijden live uit te zenden.

Gistermiddag keek ik naar de finale van Wimbledon.  Prachtige wedstrijd! Die werd uitgezonden op NPO 2. Op NPO  1 werd live verslag gedaan van de Tour de France. Daar heb ik dus niet naar gekeken. Ik heb later de samenvatting gezien: een behoorlijk oninteressante rit.

Intussen werd in Italië de Giro voor vrouwen gereden. Die wordt voor de tweede keer op rij door een Nederlandse gewonnen, een andere Nederlandse wordt tweede en weer een andere wint vier etappes. Wat hebben de Nederlandse mannen bij de Tour daar tegenover te stellen? Die hebben drie etappes gewonnen en het ziet er nog niet naar uit dat het er veel meer zullen worden noch dat Nederlanders in Parijs op de eerste en tweede plaats zullen staan. Toch zendt de NOS elke dag vanaf een uur of twee tot aan het einde van de rit alles live uit, hoe weinig boeiend ook en hoe onopvallend de Nederlandse renners ook presteren. Zou het niet veel aardiger geweest zijn alle etappes van de Giro voor vrouwen live uit te zenden?

zondag 14 juli 2019

DEELGEZAG

Als de menselijke soort zich in stand wil houden, moet hij zorgen voor nageslacht. Voor het voortbrengen van nageslacht zijn twee typen mens nodig, een man en een vrouw. Het seksuele contact tussen beide typen kan leiden tot nageslacht. Dat contact kom vaak tot stand doordat twee vertegenwoordigers van elk type elkaar fysiek aantrekkelijk vinden. In veel gevallen gaat ook emotionele betrokkenheid op elkaar een rol spelen. Beiden voelen zich gezamenlijk verantwoordelijk voor de toekomst van hun nageslacht. Toen gingen 'we' het wat ingewikkelder maken. We gingen regeltjes maken voor het voortbrengen en opvoeden van kinderen. Vrij veel mensen vonden dat ze die regeltjes moesten halen uit een oud boek, dat ging over een Opperwezen, God, die deze regeltjes bedacht had. Een van de meest ver gaande regeltjes was, dat seksueel contact en het voortbrengen van kinderen alleen was toegestaan als beide partners hadden afgesproken dat ze voor altijd, althans tot de dood hen zou scheiden, bij elkaar zouden blijven en van ze lang zal ze leven geen seksueel contact met een ander zouden hebben. Die afspraken werden huwelijk genoemd en ook voor veel mensen die geen boodschap aan dat Opperwezen hadden was dat een vrij algemeen aanvaarde vorm van samenleven.

Toen gingen we het nog wat ingewikkelder maken. We wisten dat het bestond, maar als we het al niet wilden verbieden, wilden we het sowieso niet erkennen: ik heb het uiteraard over mannen die andere mannen en vrouwen die andere vrouwen seksueel aantrekkelijk vinden, aantrekkelijker dan iemand van het andere geslacht. Gelukkig werden we steeds toleranter. We erkenden dat het feit bestond en we vonden  na geruime tijd dat iedereen het recht had zijn/haar eigen voorkeur op seksueel gebied in alle openheid te praktiseren. Uiteindelijk leidde dat ertoe dat homo's en lesbo's ook volgens die huwelijksregeltjes wilden leven, dat wil zeggen de seculiere regeltjes. Knarsetandend moesten hard core gelovigen toezien hoe op 1 april 2001 de eerste personen van gelijk geslacht door niemand minder dan de burgemeester van Amsterdam in het huwelijk werden verbonden. Hoewel in tientallen landen  homoseksualiteit nog altijd strafbaar is zijn er toch al meer dan twintig landen die het Nederlandse voorbeeld hebben gevolgd.

Ik heb er zelf nooit last van gehad, maar veel mensen, zowel mannen als vrouwen, hebben een kinderwens. Voor mensen in een homorelatie ligt daar een probleem.  Twee personen van het zelfde geslacht kunnen niet samen een kind voortbrengen. Er is een onverbiddelijke biologische wet, dat voor het ontstaan van nieuw leven twee geslachten nodig zijn. Ook daar hebben we wat op gevonden. Er zijn draagmoeders, IVF, spermadonors. Regel wat met een derde persoon en ook in een homorelatie kun je ouder van een of meer kinderen worden.

Politici en ambtenaren  hebben voor elke oplossing een probleem. Kinderen van homostellen hebben twee pappa's of twee mamma's, maar ook nog een biologische mamma of pappa. We hebben met ons allen bedacht dat kinderen die volwassen worden het recht hebben te weren wie hun biologische vader of moeder zijn. Maar wat zijn de rechten van die biologische ouders t.o.v, hun nageslacht,dat niet door hen maar door een homostel wordt opgevoed? Daar heeft een commissie een paar jaar op gestudeerd en daarover heeft de regering nu een standpunt ingenomen. Het gaat daarbij om deelgezag. Ik heb dat allemaal nog niet tot in detail bestudeerd, maar heb wel begrepen dat veel direct betrokkenen niet enthousiast zijn over de voorgenomen wijzigingen in het familierecht, Hoe komt dat nu? Nou, kijk, er zitten personen van twee christelijke partijen in het kabinet en na ruim tweeduizend jaar christendom kunnen christen nog altijd maar moeilijk leven met het feit dat onze soort in stand wordt gehouden door mensen die op een andere manier ouder zijn geworden dan op een wijze die, althans volgens hen, God ooit bedoeld had. Daar moeten al die wensouders en biologische ouders maar mee leren leven.



zaterdag 13 juli 2019

KLETSEN

Intussen  woon ik bijna acht jaar in Amsterdam-Noord. Dat betekent dat ik al bijna achte jaar mijn dagelijkse boodschappen doe bij Albert Heijn aan het Buikslotermeerplein. Gedurende een aantal jaren was er in deze supermarkt een plek waar je, gratis, geloof ik, een een bekertje koffie kom tappen. Er stond een tafel waaraan je die koffie kon drinken. Er zaten meestal wel een paar, meestal wat oudere, mensen aan die tafel. Ik schaarde mij daar nooit bij, want ik ben niet zo'n gezelligheidsmens.

Naar aanleiding van iets wat ik op tv zag over een kletskassa ging ik eens googelen en kwam zo op de website van Omroep Brabant terecht. Die bracht als nieuws:


Jumbo-supermarkt krijgt eerste een 'kletskassa' voor mensen die graag een praatje willen maken

Minister Hugo Borst was helemaal uit Den Haag naar Vlijmen gekomen om samen met de 94-jarige Christien Smits  de Alles Voor Mekaar koffiecorner te openen. (De kop is wat slecht geformuleerd, er zou 'de eerste kletskassa' of 'als eerste een kletskassa' moeten staan.)

De koffiecorner op zich is dus niet zo nieuw. Nieuw is dat ze die in Vlijmen gekoppeld hebben aan het project Alles voor mekaar. Het project brengt ouderen en vrijwilligers bij elkaar om bijvoorbeeld boodschappen te doen of een klusje in de tuin te doen. Niks mis mee natuurlijk, maar het nieuws begon dus met die kletskassa. "Het is een nieuw soort kassa voor mensen die niet zo veel haast hebben en misschien wel behoefte hebben om een praatje te maken', vertelt Jumbo-topvrouw Colette Cloosterman-van Eerd vol trots, "we verwachten er echt heel veel van."

Je begrijpt natuurlijk al dat ik niet over die kletskassa begonnen zou zijn, als ik er niet een paar vraagtekens bij had, bijvoorbeeld: krijgt het personeel aan de kletskassa een  speciale opleiding in gesprekstechnieken en zo? Komt er een maximale kletstijd? Je hebt wel niet zo veel haast, maar als je voorganger na een half uur nog niet uitgekletst is, stel je jouw kletspraatje toch maar een dagje uit en ga naar een gewone kassa. Of leert het kassapersoneel  de veelkletsers op tactvolle wijze naar de Alles voor mekaar koffiecorner door te sturen?

Ik denk dat veel klanten van 'mijn' Albert Heijn het op prijs zouden stellen als die koffietafel weer terug zou komen, maar ik geloof niet dat die kletskassa in een reële behoefte zal voorzien.


vrijdag 12 juli 2019

SUIKER

Bij Albert Heijn, maar ook wel bij andere supermarkten, geloof ik, kun je vers geperste jus d'orange tappen. Sins enige tijd doe ik dat wel eens. Ik neem dan een kwart liter. Albert Heijen levert er ook flesjes bij maar, ecologisch bewust als ik ben, gebruik ik steeds hetzelfde (plastic) flesje.

Ik ben dus lekker gezond bezig. Dacht ik, totdat ik in Trouw een artikel las onder de kop

Zelfs één klein glaasje fruitsap per dag verhoogt kans op kanker
Dat blijkt uit Frans onderzoek. Zelfs één klein glaasje fruitsap (100 ml) per dag zou het risico al verhogen. Wie frequent suikerhoudende dranken consumeert, ziet de kans op kanker met 18% stijgen. De onderzoekers zijn hiermee de eerste die in een significant onderzoek een specifieke associatie tussen beide kunnen vaststellen. Bovendien toonden ze aan dat de kans op kanker even groot is bij de inname van fruitsap als bij andere frisdranken, zoals cola. Ook 100% pure fruitsappen verhoogden het risico, aldus de onderzoekers. (Onderstreping toegevoegd.)

Voor het onderzoek werden 102.257 Fransen gedurende negen jaar gevolgd. Ik ben geen wetenschapper, maar dat lijkt me een redelijke grote steekproef om relevante conclusies op te baseren.

 Toch maar weer stoppen met het tappen van verse jus d'orange? Nou, nee, de onderzoekers vinden niet dat suikerhoudende dranken volledig verbannen worden. "Zoals gewoonlijk in de voedingsleer is het niet de bedoeling om bepaalde voedingsmiddelen te gaan vermijden, maar gewoon om een evenwicht te vinden". Daar komt nog eens bij dat het járen geleden is dat ik frisdrank gedronken heb. In mijn thee en koffie gebruik ik geen suiker, maar zoetjes.

Nog één vraag: zijn de suikers in vruchtensappen en frisdranken wat anders dan suikers in snoep, koekjes, vla en andere vaste stoffen? Volgens mij is suiker gewoon suiker, waar het ook in zit. Waarom ineens paniek zaaien over suiker in sapjes en drankjes?


donderdag 11 juli 2019

VEGEN

Als mijn mobieltje wordt gebeld verschijn op het schermpje de tekst "Veeg omhoog om te beantwoorden". Er zijn weinig mensen, vermoed ik, die niet minimaal één maal per dag over hun mobieltje vegen. Er zijn er die het misschien wel honderden malen per dag doen. Is er iets nieuws gekomen bij Facebook en/of Twitter en/of Instagram? Heb ik er misschien een vriend of volger bij?

Ik veeg niet zo vaak. Ik wordt niet vaak gebeld en zelf bellen doe ik meestal thuis via mijn vaste lijn. De sociale media zijn aan mij niet besteed. Ik heb niet veel apps op mijn mobieltje. Ik gebruik dagelijks Appie, waarmee ik bij Albert Heijn kan zelfscannen, zodat ik niet langs de kassa hoef, waar ik al gauw problemen met betalen heb, omdat ik niet goed bij mijn portemonnee kan, die zich bevindt in een tasje dat aan een armsteun van mijn scootmobiel hangt.

Ik heb het hier over 'vegen', maar er zijn waarschijnlijk maar weinig mensen die het over 'vegen' hebben. In hedendaags Nederlanders hebben we het over 'swipen'. Is dat wel een Nederlands woord? Ja hoor, ik heb dat even gecheckt. (Ik weet best wel veel over onze taal, maak nauwelijks schrijffouten, maar wil zo af en toe toch wel even zeker weten of ik gelijk heb.) Ik raadpleeg vaak woordenlijst.org, de digitale versie van het Groene Boekje. Swipen is opgenomen in de Woordenlijst en behoort daardoor officieel tot de Nederlandse taal.




woensdag 10 juli 2019

LETTERS


Nadat deze iconisch genoemde letters van het Museumplein verdwenen waren, ben ik ze uit het oog verloren. Een artikel in Het Parool leerde me dat ze niet echt verdwenen zijn. Ze reizen nu de stad rond. Ze stonden al eens in Zuidoost en ook al eens in Noord, daar waar je aankomt als je de pont midden achter Amsterdam Centraal neemt.

Sinds maandagochtend staan die letters in de Van der Pekbuurt in Noord.


Waar de letters gaan, daar volgen de toeristen. Het is een waarheid die maandag wederom wordt bevestigd. Nog voor de letters op het Van der Pekplein zijn geplaatst, staan toeristen al met camera’s in de aanslag.

De letters zijn een zeer gewilde achtergrond voor een selfie. Toeristen zoeken ze echt op alleen voor een selfie. Op het Museumplein waren de letters goed voor zo’n zesduizend selfies per dag.

Al die toeristen komen nu, naar verwachting, naar de Van der Pekbuurt. Ik vraag me af of de oorspronkelijke bewoners van deze buurt daar echt blij mee zullen zijn. In Wikipedia lees je: "De buurt is opgezet als arbeidersbuurt in het interbellum. Het was een van de eerste tuindorpen die tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog werden ontwikkeld in Amsterdam-Noord om een tegenwicht te bieden aan de verpauperde volksbuurten in de binnenstad." Het was nog altijd een buurt waar niet de hoogstbetaalde Amsterdammers wonen.

In de Van der Pekbuurt heeft de gentrificatie al toegeslagen, dat is volgens Wikipedia "een proces van opwaardering van een buurt of stadsdeel op sociaal, cultureel en economisch gebied, het aantrekken van kapitaalkrachtige nieuwe bewoners/gebruikers en de daarmee gepaard gaande verdrijving van de lagere klassen uit het stadsdeel. De opwaardering gaat gepaard met een stijging van de prijzen voor onroerend goed en de huurprijzen."(Onderstreping toegevoegd.) De prijzen van onroerend goed en de huurprijzen zullen alleen maar verder stijgen. De buurt wacht, vrees ik, dezelfde ontwikkeling die de (in mijn jeugd verpauperde) volksbuurten de Jordaan, de Pijp en Oud-West al doorgemaakt hebben of nog doormaken. Nog een paar jaar en wonen in de Van der Pekbuurt is alleen nog weggelegd voor de goedbetaald yuppen. Winkels worden restaurant. Toeristen maken de buurt onleefbaar.


dinsdag 9 juli 2019

WACHTEN

Afgelopen zaterdag bracht het Aanvullend Openbaar Vervoer mij en mijn rollator naar mijn zuster in Weesp. Ik had geregeld dat de taxi mij om 15:40 uur zou ophalen. De taxi mag 15 minuten vroeger of later komen.

Sinds enige tijd verschijnt erop het scherm van je laptop of smartphone een mededeling: "eerstvolgende rit over ... minuten". Dat begint meestal bij 8 en loopt dan af. Een tijdje geleden kwam de taxi wel een  kwartier lang "over zeven minuten". Stond hij toen ergens stil?

Zaterdag kwam hij wel heel  vroeg:


Je zou daaruit de conclusie kunnen trekken dat de taxi negen minuten geleden zou arriveren. Andere mogelijkheid: de taxi staat al negen minuten voor de deur. Niet zo aannemelijk, want dan zou de chauffeur wel aanbellen.

Ik boek mijn ritten meestal online, thuis op mijn laptop, buitenshuis op mijn smartphone. Zo wilde ik zaterdag ook mijn rit terug naar huis boeken. Ik typte het adres van mijn zuster in, maar kreeg toen de mededeling "We hebben helaas geen resultaten gevonden. Mogelijk kunnen wij u telefonisch verder helpen."

Ik dus bellen. Ik ben er aan gewend dat 'al onze medewerkers in gesprek zijn'. Meestal duurt het een minuut of vijf. Zaterdagavond heb ik het gesprek (als je dat zo noemen mag) na 15 minuten beëindigd. Met dat wachten kon ik nog wel leven, maar niet alleen laten ze van die vreselijke muziek horen, er wordt ook nog eens gezegd dat je je ritten ook online kan bestellen. "Ga naar www.... enz." Tijdens het gedurende 15 minuten wachten hoor je die mededeling ongeveer 50 keer en geloof me, dan wil je het echt niet meer horen. Dan kap je het 'gesprek' af.

Gisteren heb ik de klantenservice gebeld. Dat van die -9 minuten vonden ze wel gek, maar verder kwamen ze niet. Ik heb ze geadviseerd contact op te nemen met ICT-afdeling. Dat ik 15 minuten moest wachten vonden ze heel vervelend en dat dat adres niet gevonden kon worden, vonden ze ook wel vreemd. Ik heb ze geadviseerd de ICT-afdeling ook hierbij in te schakelen om de herkenning van adressen nog eens goed te bekijken en dat tot vervelens toe herhalen van die boodschap in te perken.

maandag 8 juli 2019

Doe deze nog een keer.


zondag 7 juli 2019

EINDE

Ik kijk graag naar 'Floortje naar het einde van de wereld'. Ik ben niet zo zeer geïnteresseerd in de mensen die ze ontmoet, als wel in het landschap waarin ze leven. Tropische streken, met al die bomen, doen me nooit zo veel. Ik zie liever kale berglandschappen, met besneeuwde bergtoppen.

Gisteren was het weer zo ver. Floortje was bij een Duits echtpaar dat het drukke stadsleven had opgegeven voor het wonen in en leven van de natuur in het Chileense deel van Patagonië, aan de voet van de Andes, prachtig gebied.

Ik heb ooit wel eens het idee gehad een voettocht door Patagonië te maken. Beelden daarvan deden me altijd denken aan Lapland, waar ik zo veel voettochten gemaakt heb. Gisteren bedacht ik mij: als ik wel eens zo'n tocht in the middle of nowhere van Patagonië gemaakt zou hebben en ik zou onverwacht op een woning stuiten waarin een echtpaar met negen kinderen woonde, dan zou ik ontzettend de pest in hebben. Ik zou onverwacht en ongewild weer in de bewoonde  wereld zijn, die ik graag, voor een paar weken, ontvluchtte.

Plekken aan het einde van de wereld zijn in het algemeen moeilijk te bereiken. Om dat echtpaar te bereiken moest Floortje in de dichtstbijzijnde bewoonde wereld een lift regelen die haar afzette bij een rivier waarvandaan ze de rest moest lopen. Pas bij de vierde chauffeur die Floortje aansprak had ze succes. Hij ging de goede kant op. Toen dacht dacht ik weer: waarom doe je zo moeilijk? Je hebt toch vervoer bij de hand?

Floortje gaat natuurlijk nooit helemaal alleen naar het einde van de wereld. Je ziet ze nooit, maar er gaat een hele ploeg mee: mensen met camera's, mensen met geluidapparatuur. Die wachten echt niet op een lift, die sowieso geen ruimte heeft voor al die apparatuur. Die hebben een auto geregeld waarin ze al die spullen kunnen vervoeren. Met die auto kan Floortje ook meerijden tot de weg ophoudt en ze verder moet lopen met haar rugzak op haar rug.

Lopen die jongens met al die apparatuur achter Floortje aan? Ik betwijfel het. Ook, of juist in afgelegen, dun bewoonde gebieden kunnen helikopters een uitkomst zijn. Floortje en de rest van de crew kunnen zich door zo'n helikopter ergens laten afzetten. Maar als je ziet hoe Floortje door een helikopter wordt afgezet, gaat dat hele idee van "naar het einde van de wereld" natuurlijk verloren.


zaterdag 6 juli 2019

Bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla enz.

vrijdag 5 juli 2019

HULDIGEN

Het Parool: Of ze nu wereldkampioen worden of niet, nu Oranje woensdagavond tegen Zweden de finale heeft bereikt, zijn de voorbereidingen voor een even­tuele huldiging van het vrouwenvoetbalteam in volle gang. 

Ja, toen  de mannen  voetbalfinales verloren maakten ze, ter huldiging, een boottocht door de Amsterdamse grachten.  Bij een gelijke prestatie verdienen de vrouwen dezelfde huldiging. De gemeente (Amsterdam) denkt al na over een eerbetoon voor de ongelofelijke sportieve prestatie van de voetbalsters in Amsterdam. Hoezo, nadenken? Een club die kampioen wordt, wordt al gehuldigd op het Museumplein, een nationaal elftal verdient iets meer en dan kom je al gauw bij een boottocht uit.

Verder nog wat kanttekeningen, meneer Van Wijk? Ja, wat dacht je? Om te beginnen: waarom moeten die vrouwen zo nodig in Amsterdam gehuldigd worden? Zeker in de grachtengordel sterft het al van de toeristen en andere mensen. Moet je daar ook nog eens een paar honderdduizend voetbalfans bij proppen?

Een nog prangender vraag: waarom worden alleen sportmannen en -vrouwen op zo'n uitgebreide  schaal gehuldigd als het voetballers zijn? Onze hockeyende mannen en vrouwen hebben diverse wereldtitels behaald. Het zijn toch sporten die veel gemeen hebben. Beide worden door teams van elf personen gespeeld, de afmetingen van de velden zijn vrijwel gelijk. Bij voetballen moet je tegen een bal schoppen. Als je als hockeyer de bal met je voet raak, wordt dat bestraft. De hockeybal is wat kleiner dan de voetbal en wordt met een stick verplaatst. Qua spel verschillen ze niet zo veel.

Zijn de hockeyvrouwen al te vaak wereldkampioen geworden? Zou voortdurend op grote schaal huldigen gaan  vervelen? Staat er niemand meer langs te kant te juichen? De waterpolosters werden een keer Olympisch kampioen. Mochten ze door de grachten zwemmen? De handbalsters hebben volgens mij op wereldniveau nog nooit op de hoogste trede gestaan. Wedden dat ze niet door de Amsterdamse grachten zullen varen als dat wel een keer gebeurt?


donderdag 4 juli 2019

EPILOOG (?)

Lees eerst deze oude Beggartalk nog even.

Er was dus nog enige onzekerheid over iets in mijn linker long dat er niet zou moeten zijn. Er moest dus nog maar een nieuw CT-scan gemaakt worden. Dat gebeurde vorige week woensdag. Gistermiddag hoorde ik de uitslag. Wat er eigenlijk niet zou moeten zitten, zit er nog, maar het is beduidend kleiner dan een  aantal maanden geleden. De kans dat het iets kwaadaardigs is, is volgens de longarts miniem.

Ik schreef: "Het kan natuurlijk ook zo zijn dat er niets kwaadaardigs aan de hand is. Dan zie je geen 1., maar komt heel kort na de PROLOOG al een EPILOOG, waarin ik zal schrijven wat er dan wel aan de hand is en wat eraan gedaan zal worden." Vandaar dus dat  EPILOOG in de titel.

Maar wat doet dat vraagteken dan daar? Nou, kijk: er was niet alleen van mijn linker long een scan gemaakt, maar ook van de rechter. Geloof het of niet, maar nu zit er op de rechter long iets kleins, wat er ook niet zou moeten zitten. Dat wordt dus opnieuw bekeken aan de hand van CT-scan die op 2 september gemaakt wordt. Op 4 september hoor ik telefonisch de uitslag. Hopelijk kan ik dan opnieuw de titel EPILOOG gebruiken, maar dan met een uitroepteken i.p.v. een vraagteken.

Was ik nou opgelucht? Eerlijk gezegd heb ik de afgelopen weken geen enkel moment gedacht aan, laat staan me zorgen gemaakt over een eventuele niet zo'n beste uitslag van de scan. Pas in de wachtkamer van de poli realiseerde ik me ineens: 'Over een paar minuten kun je horen dat je longkanker hebt.' Aardige van die longpoli van OLVG-west is dat ik daar zelden lang heb hoeven wachten. Het gezicht van longarts stond niet op 'slecht-nieuws-gesprek'. Veel tijd om me zorgen te maken had ik dus niet. Ik zal me ook de komende weken geen zorgen gaan maken.

woensdag 3 juli 2019

ONDERWIJS

De Dagelijkse Standaard is, volgens Wikipedia, een rechts-conservatief weblog met nieuws over uiteenlopende onderwerpen, meestal over actualiteiten. Ik ben geen trouw lezer van dit blog, maar ik kom er soms via Google op. Dat iets rechts-conservatief is zal mij er niet van weerhouden er kennis van te nemen. Gisteren werd er melding gemaakt  van een bijeenkomst in een kerkje in Gouda, waar ook Thierry Baudet het woord deed.

Thierry Baudet breekt een lans voor christelijk Nederland zo lezen we in het Reformatorisch Dagblad. De conservatieve krant stelt dat de FVD-voorman vindt dat christelijke onderwijs top notch is: “Christelijk onderwijs het beste dat er is".

Je zult mij niet horen zeggen dat het christelijk onderwijs slecht is. Het heeft mij voor een niet onbelangrijk deel gevormd. Naast mijn orthodox gereformeerde directe omgeving (gezin, kerk, verenigingen) ging ik naar een gereformeerde lagere school, een HBS op gereformeerde grondslag en een gereformeerde kweekschool. Maar hoe veel mensen ook hun best gedaan hebben mij op het geformeerde pad te houden, rond mijn twintigste werd ik een overtuig atheïst.

Al vond ik in mijn jonge jaren het gereformeerde leven bepaald geen pretje, ik kijk niet met wrok terug op mijn gereformeerde opvoeding en onderwijs. Met name aan die kweekschool heb ik veel te danken. Ik ken het huidige christelijke onderwijs niet zo goed meer, maar ik vind dat Baudet wel erg ver gaat als hij daarover zegt: In Nederland is dat onderwijs het beste dat er is. En je kon erop wachten natuurlijk, Baudet gaat in één adem door als hij het over een andere vorm van religieus onderwijs heeft. Hij ziet problemen met islamitisch onderwijs.

Uit het blog blijkt niet welke problemen Baudet met islamitisch onderwijs heeft, maar ik neem aan dat hij het niet geheel oneens was met een andere spreker, dominee Prosman. Gouda ligt in de 'bible belt', dus het zou zomaar kunnen dat Prosman predikant is bij een van de meer fundamentalistisch-christelijke kerkgenootschappen. Hij ging in ieder geval lekker te keer: "Dat de linkse elite de neiging heeft West-Europa prijs te geven aan immigranten en aan de islam, komt door een vreemd soort degeneratie van christelijke waarden.We lijden onder de tirannie van de schuld. Het tijdperk van het kolonialisme wordt in onze tijd als louter negatief gezien. In feite zeggen veel leidende politici van westerse naties: wij zijn vanwege ons kwalijke verleden verplicht zoveel mogelijk immigranten op te nemen en onze cultuur verdient het om te verdwijnen."

Je kan onze linke elite veel verwijten, maar ik heb nog nooit een vertegenwoordiger daarvan horen beweren dat onze cultuur het verdient te verdwijnen  en dat ons immigratiebeleid een soort goedmakertje is voor de kwalijke aspecten van ons koloniale verleden.

Ik vermoed dat Prosman niet graag herinnerd wordt aan een uitspraak van zijn orthodox-christelijke voorvaderen: Liever Turks dan paaps.

dinsdag 2 juli 2019

VRIENDJES

Máxima heeft een paar dagen gelen, in het kader  van de G20-top gesproken met de Saudische kroonprins Mohammed bin Salman, die verantwoordelijk wordt gehouden voor de moord op de Saudische journalist en dissident Jamal Khashoggi. Máxima sprak met Bin Salman over inclusieve financiering en de economische positie van vrouwen. Máxima heeft met een moordenaar gesproken . Errug, toch?

Máxima was bij die G20-top niet in haar kwaliteit van Koningin der Nederlanden, maar van
Speciale pleitbezorger van de VN secretaris-generaal voor inclusieve financiering voor ontwikkeling. Wat ze in die functie doet of niet doet, daar gaat onze regering helemaal niet over. Het lijkt me dus onzinnig dat diverse Kamerleden de regering hierover kritiseren. Het lijkt me logischer dat de speciale VN-rapporteur voor buitenrechtelijke executies, Agnes Callamard, daar iets over zegt. Zij vindt, volgens nu.nl, het "buitengewoon teleurstellend" dat koningin Máxima tijdens haar gesprek met de Saoedische kroonprins niet heeft gesproken over de moord op de Saoedische journalist Jamal Khashoggi.

Ik heb nog eens een oude aflevering van Zondag met Lubach over 'Vriendjespolitiek' erbij gehaald. Lubach wijst er op dat Saudi-Arabië niet zomaar een vriendje is, maar "zelfs een een heel goed vriendje". De koningshuizen zijn zo bevriend, dat Willem-Alexander de begrafenis bijwoonde van een vorige Saudische koning. 'We' gingen zelfs met "de zwaarst mogelijke delegatie". Als het al als een hele  verbetering wordt gezien dat vrouwen mogen autorijden, dat weet je dat het met de mensenrechten in dat land niet heel erg goed gesteld is. We blijven vriendjes met Saudi-Arabië ook al mengt het zich in de burgeroorlog in Jemen. We blijven handel drijven met onze bevriende Arabieren. Hoe vaak stellen we in al die vriendelijk contacten de mensenrechten aan de orde?

Waarom maken we er ineens een (zwaar) punt van als Máxima spreekt met een lid van een zeer goed bevriend koningshuis? Omdat die man persoonlijk betrokken was bij de moord op een journalist? Dat hele koningshuis is persoonlijk verantwoordelijk voor wettelijke regelingen, die hier als brute schendingen van de mensenrechten worden gezien. Maar we blijven vriendjes.


maandag 1 juli 2019

WEDERHOOR

Een belangrijk principe bij de media is dat van 'hoor en wederhoor'. Wanneer je iemand in de gelegenheid stelt iets te beweren (in de krant, op tv, bij de radio) moet je iemand anders in de gelegenheid stellen het tegendeel te beweren. Ik kan daar een heel eind in meegaan, maar hoe ver gaan we hier mee? Als iemand, ten overvloede, aantoont dat de wereld een bol is, moet je dan per se iemand ander laten 'bewijzen' dat  de aarde een plat vlak is?

Deze vraag komt aan de orde in een artikel in Trouw over klimaat- en aardwetenschapper Bart Verheggen van het Amsterdam University College. Het zal niet als een verrassing komen als ik hier schrijf dat Verheggen de mens een belangrijke negatieve rol toekent bij de aantasting van ons milieu, met name door CO2-uitstoot. Het is Verheggen niet ontgaan dat er klimaatsceptici zijn. Die zetten desinformatie over het klimaat volgens Verheggen vooral op internet omdat de benodigde oplossingen, via overheidsbeleid, hen tegenstaan. "Het kan te maken hebben met algemeen wantrouwen in de wetenschap. Maar meestal is het ook dat niet." (...) Media trappen (...) in een valkuil, zegt Verheggen: het journalistieke basisprincipe van hoor en wederhoor. "Een uitstekend principe natuurlijk, maar niet als het wetenschap betreft." Een klimaatscepticus vragen om een reactie op het betoog van een klimaatwetenschapper geeft het publiek een vervormd beeld. "Zelfs als je slechts af en toe een pseudoscepticus een podium biedt, geeft dat een verkeerd signaal aan mensen die daarvoor ontvankelijk zijn."

In Nederland zetten FvD en PVV klimaatbeleid weg als onzin waar alleen de vermeende “klimaatmaffia” beter van wordt, ten koste van de belastingbetaler. Op de website van het Form zie je
  • Geen sprake van toenemende droogte
  • Geen toename ‘extreem weer’ zoals orkanen
  • Geen verandering in neerslag
Baudet beweert ook dat de klimaatdoelen van het kabinet tot 2050 1000 miljard euro gaan kosten. Dat is in cijfers 1.000.000.000.000 oftewel één miljoen X één miljoen euro. Da's best veel, ruwweg vijf maal het Bruto Nationaal Product van 2019, dat is (ik citeer Wikipedia) "de waarde van alle goederen en diensten die in een bepaalde periode (meestal een jaar) door een bepaald land wordt geproduceerd: het bruto binnenlands product plus de door de staatsburgers in het buitenland verdiende primaire inkomens minus de door buitenlanders in het betreffende land verdiende primaire inkomens." Ondanks toezeggingen in die zin heeft Baudet nog steeds niet gezegd hoe hij op die1000 miljard euro is gekomen.

Niet onderbouwde populistisch kletspraat verdient het niet vergeleken te worden met wetenschappelijk onderbouwde cijfers.

zondag 30 juni 2019

OPTIE


Ik ben 80 en al bijna 24 jaar single. 'Single' is hedendaags Nederlands voor 'zonder vaste partner'. Ik behoor tot die categorie mensen waarvan nogal eens gevreesd wordt dat zij eenzaam zijn. Ik heb daar al eens het volgende over geschreven: Alleen zijn is een fysieke situatie: er zijn geen andere mensen in je directe omgeving. Dat kan nog iets genuanceerder: er zijn geen bekende mensen in je directe omgeving. ("Ik was 'alleen' de stad in.") Dat alleen zijn heb ik in optima forma beleefd toen ik tijdens een voettocht in Lapland tien achtereenvolgende dagen zelfs geen ander mens gezien heb. (...) Eenzaam zijn is een mentale kwestie: het is een gebrek aan, mogelijk zelfs totale afwezigheid van persoonlijk contact en dat erg vinden. Je kunt je eenzaam voelen op je werk, bij een drukke receptie of in een vol stadion, zelfs in een gezinssituatie. Ik parafraseerde de titel van de autobiografie van koningin Wilhelmina: Ik ben alleen, maar niet eenzaam.


Mijn goede vriendin Sylvia stuurde me onlangs een uitspraak van de acteur Keanu Reeves, waar ik het helemaal mee eens ben:



Someone told me the other day that he felt bad about single people because they are lonely all the time.
I told them that's not true, I'm single and I don't feel lonely. I take myself out to eat. I buy myself clothes. I've great times by myself.
Once you know how to take care of yourself, company becomes an option and not a necessity.

Gezelschap in het algemeen en een vaste partner in het bijzonder zijn opties, geen noodzaak. Ik heb (schoon)familieleden en goede vrienden met wie ik het uitstekend kan vinden, maar ik hoef ze niet dagelijks te ontmoeten en/of te spreken en zeker niet allemaal tegelijk. Er is er maar een die ik graag en veel zou willen spreken, als dat zou kunnen. Boukje en ik praatten constant met elkaar. Bij haar crematie zei ik: Ik heb wel eens gezegd dat we geen echtpaar waren, maar een discussiegroep. We konden het over van alles en nog wat totaal oneens zijn; daar praatten we dan over en na veel praten bleek dat we het nog volstrekt oneens waren. We hadden dan toch een gezamenlijke conclusie: "Wat dan nog?" We bleven het gezellig oneens, omdat we van één ding overtuigd waren: we praten met elkaar zo lang we van elkaar houden en we houden van elkaar zo lang we met elkaar praten. We hebben tot de laatste dag met elkaar gepraat.

Ik realiseer me ineens dat ik de afgelopen tijd vaker dan gewoonlijk Boukje bij mijn dagelijkse Beggartalk betrek. Ik zat eergisteren te janken toen ik naar dat lied van Maria Farantouri luisterde. Kan het iets te maken hebben met het verblijf in het ziekenhuis en het verpleeghuis? (Het zijn immers partners die het meest op bezoek komen.) Ik weet het niet. Ik mis haar nog altijd ontzettend.


zaterdag 29 juni 2019

GEDRAGSCODE

EenVandaag bracht het nieuws en Trouw schreef erover. Een gedragscode, ondertekend door fabrikanten en handelaren van chemische stoffen, detailhandel en webwinkels, moet verhinderen dat particulieren middelen kunnen aanschaffen die voor zelfdoding kunnen worden gebruikt. Dat hebben ze afgesproken met minister Hugo de Jonge van volksgezondheid. (...) Flauwekul, noemt voorzitter Jos van Wijk van de Coörperatie (sic) Laatste Wil (CLW) de nieuwste maatregel van de regering om suïcide te voorkomen.

Jos van Wijk is geen familie van me. Ik ben het wel volledig met hem eens. Hoeveel mensen zijn er eigenlijk die voldoende medicijnen in huis hebben (bijvoorbeeld diabetici) om een overdosis in te nemen die tot de dood leidt? Gaan we nu een gedragscode met artsen en apothekers afspreken dat medicijnen niet worden voorgeschreven, resp. afgeleverd in hoeveelheden die levensbedreigend zijn? (Ik krijg altijd een hoeveelheid medicijnen voldoende voor drie maanden.) Gaan we de verkoop van scherpe voorwerpen (scheermesjes!) verbieden of ontmoedigen?

Stoffen die hier niet of nauwelijks te verkrijgen zijn, kunnen in het buitenland of via internet wel aangeschaft worden. Een woordvoerder van de minister erkent dat het vrijwel onmogelijk is om te voorkomen dat bepaalde stoffen op de markt komen. "Maar je kunt wel proberen om het niet te gemakkelijk te maken. Met deze gedragscode worden vooral drempels opgeworpen."

Het schijnt dat  het besluit van de minister een soort cadeautje voor de ChristenUnie is. Die moest ook weer eens een succesje kunnen melden. De SGP - en wellicht een aantal CDA'ers - zal er ook wel blij mee zijn. Als God het hen verbiedt, moet het andersdenkenden op zijn minst toch een beetje moeilijk gemaakt worden.

Het behoeft geen betoog dat veel suïcidale mensen psychische problemen hebben. Hugo zou, als hij even niet bezig is met onzinnige gedragscodes, eens kunnen overwegen de GGZ zo op orde te brengen, dat mensen met psychische problemen effectief geholpen kunnen worden.

Ik heb, voor zover ik weet, geen psychische problemen. Ik ben wel graag onafhankelijk. Ik kan me voorstellen dat er een tijd komt dat ik denk 'Genoeg is genoeg. Ik hoef niet zo nodig nog langer door te gaan', nog helemaal los van de vraag of  ik fysiek of psychisch aan iets lijdt. Dan wil ik graag op een ordelijke wijze een eind aan mijn leven kunnen maken, zonder dat een arts en een Regionale Toetsingscommissie zich moeten afvragen of ik dat terecht wil. Ik vind dat het recht van iedere volwassen Nederlander erkend moet worden dat zhij zelf het tijdstip bepaalt om uit het leven te stappen..

Degenen die mij wat beter kennen weten dat ik uitgesproken opvattingen heb over de mate waarin mensen zich mogen bemoeien met de vraag hoe andere mensen hun leven willen inrichten, dus ook over hoe lang ze daarmee door willen gaan. Ik maak dat niet voor anderen uit. Mag ik God c.s. (met name die c.s., want ik ken geen God) alstublieft verzoeken dat niet voor mij uit te willen maken?

vrijdag 28 juni 2019

OUTDOOR

Tot gisteren had ik er nooit van gehoord. Ik las erover bij de Correspondent, Patagonia. Outdoormerk Patagonia verkoopt jaarlijks voor honderden miljoenen aan kleding, maar is ook fel tégen de consumptiemaatschappij en heeft als missie ‘het redden van de planeet’. Milieuactivisme, commercieel succes en onvermijdelijke ecologische impact gaan er hand in hand. ‘Er is een verschil tussen goede groei en slechte groei’.

Veel van mijn vakanties, beter gezegd onze vakanties, want in de meeste gevallen was Boukje erbij, zou je outdoorvakanties kunnen noemen. Ik heb ze nooit zo genoemd. In 'mijn tijd' noemde je dat 'actieve vakanties', in tegenstelling tot vakanties die veel mensen doorbrachten liggend aan een zonnig strand (overdag) en drinkend in een kroeg ('s avonds). Met uitzondering van een donzen bodywarmer voor Boukje, hebben we dan ook nooit speciale outdoorkleding aangeschaft en gedragen, overdag gewoon T-shirt, spijkerjack en spijkerbroek, 's avonds een wat warmere sweater.

Mijn laatste actieve vakantie bracht ik in 1997 door in Nieuw-Zeeland. Mijn verblijf aldaar was redelijk milieuvriendelijk: ik heb me vooral met de fiets verplaatst. Met de reis heen en terug heb ik wel een behoorlijke ecologische voetafdruk achtergelaten. Ik heb immers twee maal bijna de halve wereldbol overgevlogen.

De eerste keer dat we per vliegtuig naar een vakantiebestemming gingen was in september 1994 en de bestemming was ook nog eens eens het zonovergoten Griekse eiland Κάρπαθος (Karpathos). Het zal wel vreemd klinken, maar het was een van onze mooiste vakanties, zo niet de mooiste. We deden niet veel meer dan elke dag ontbijten op een terrasje bij de haven, naar steeds hetzelfde strand wandelen, lui liggen lezen, lunchen op steeds hetzelfde terrasje, waar steeds dezelfde muziek gedraaid werd, van vooral Maria Farantouri.

We zouden dat jaar weer eens apart op vakantie gaan, Boukje met een vriendin naar Frankrijk om te wandelen en (te leren) aquarelleren, waar ze best goed in bleek te zijn. Boukje was al geweest, ik zou gaan fietsen in Arizona. Een paar dagen vóór mijn vertrek kreeg Boukje iets raars aan een oog, ze zag vlekjes. Ze werd al snel doorverwezen naar het AZL (tegenwoordig LUMC) en ik stelde, al vond Boukje dat niet zo nodig, mijn vakantie uit. Er bleek een melanoom in het oog te zitten. Dat oog werd verwijderd en vervangen door een kunstoog. Boukje bleef er heel kalm onder, want, zei ze, ik heb nog een oog.

Ik mocht dus nog op vakantie, maar peinsde er uiteraard niet over Boukje, na een toch wel forse ingreep, drie weken alleen te laten. Hoe goed ze het verlies van dat oog ook verwerkt had, ik kende haar goed genoeg om te weten dat ze in haar eentje over van alles en nog wat, hoe onbelangrijk (in mijn ogen) en imaginair ook, kon zitten/liggen piekeren. Dat heeft ze tijdens die zonnige twee weken ook nauwelijks gedaan. We beseften opnieuw hoe heerlijk het na 27 jaar nog steeds was om samen te leven.

*) Farantouri zingt hier een deel van Çanto General, een zeer groot gedicht van Pablo Neruda over de geschiedenis van Zuid-Amerika, op muziek gezet door Mikis Theodorakis

donderdag 27 juni 2019

SUCCES

Dankzij het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) weten we inmiddels wel zo'n beetje wat we onder onze Nederlandse Identiteit verstaan. Het SCP onderzocht meer, onder meer waar 'we' een beetje bang voor zijn. Dat is in alle publiciteit wat onderbelicht gebleven. We zijn op de eerste plaats bang voor polarisatie. Maar het AD schrijft: Zo noemt 62 procent van de respondenten de islam als bedreiging voor Nederland.

Je mag rustig zeggen dat de heren Wilders en Baudet behoorlijk succes hebben gehad bij het verspreiden van hun gedachtegoed.

woensdag 26 juni 2019

WARM

Het is nu, buiten, al weer bijna 20 graden. Binnen dus nog een paar graden hoger. Bij zo'n temperatuur kan ik echt niet goed nadenken over een leesbare blog. Ik probeer het morgen weer.

dinsdag 25 juni 2019

FIETSEN

Bij YouTube zijn vrij veel video's te zien die buitenlanders in en over Nederland - vooral Amsterdam - maken. Een van de dingen waarover ze niet uitgepraat raken is dat hier zo ontzettend veel gefietst wordt en dat er zo'n goede infrastructuur voor fietsen is met aparte fietspaden, aparte stoplichten, aparte richtingaanwijzers. Buitenlanders staan er verbaasd over dat oude mensen fietsen, dat kleuters fietsen, dat er van alles en nog wat met de fiets wordt vervoerd, zelfs kleine kinderen, dat de fiets gebruikt wordt voor woon-werkverkeer en voor het naar school gaan. Zelfs naar restaurants, bioscopen, theaters en stadions gaan wij op de fiets. Niet alleen auto's ook fietsen hebben hun eigen parkeerplaatsen.

Nadeel van dat enthousiasme voor fietsen is dat toeristen denken dat ze dat ook wel kunnen. Met name in Amsterdam is dat een enorme misvatting. Veel Amsterdamse fietsers zijn pure anarchisten. Ze doen alles wat God, de Wegenverkeerswet en de Algemene Plaatselijke Verordening hebben verboden. Amsterdammers zullen zich daar in het algemeen niet veel van aantrekken. Ze zijn immers zelf ook vaak fietser, zelfs als ze hard core automobilist zijn. Toeristische fietsers moeten zich niet zich niet als Nederlandse fietser willen gedragen. Sterker nog: toeristen moeten de fiets laten staan. De meesten hebben nauwelijks enige ervaring met fietsen en weten zich niet soepel aan de rest van het verkeer aan te passen. Gelukkig kun je ze meestal herkennen, omdat ze vaak in roedels fietsen en hun fiets meestal wel als huurfiets herkenbaar is, zodat de Amsterdamse fietser op hun gedrag kan anticiperen.

Dat we blij mogen zijn met onze Nederlandse fietscultuur, bleek weer eens uit een artikel in de Volkskrant. Het gaat over Robert Hazeldean. Op een zomerdag in 2015 fietste Robert Hazeldean tijdens de avondspits over een drukke weg nabij de London Bridge. Hij fietste tussen de 15 en 20 kilometer per uur, te snel om een jonge vrouw te ontwijken die, terwijl ze op het scherm van haar mobieltje keek, plotseling overstak. Bij de botsing raakten beiden lichtgewond. Hoewel de vrouw zich door een ‘posttraumatisch geheugenverlies’ niets van het ongeluk kon herinneren, spande zij een letselschadezaak aan.

Vier jaar na het ongeluk oordeelde de rechter dat beide partijen schuldig waren aan het ongeluk. Robert wil principieel  geen bijdrage leveren aan de 'claimcultuur'. Hij moet nu niet alleen de vrouw, omgerekend, € 4.650,00 betalen, maar ook alle juridische kosten. Bij de zaak lieten de letselschadeadvocaten van de vrouw, zogeheten ‘ambulance chasers’, doorschemeren dat de totale rekening kan lopen tot ruim een ton. (Hyperlink toegevoegd.)

Fietsers op het eiland zijn wettelijk gezien vogelvrij.  Anders dan in Nederland genieten ze bijvoorbeeld niet het voordeel van de twijfel bij een verkeersongeluk. Sterker nog , automobilisten die schuldig zijn bevonden aan de dood van een fietser wacht zelden een celstraf, zo is uit een onderzoek van Cycling UK gebleken. Er klinkt nu een roep om een verplichte aansprakelijkheidsverzekering voor fietsers. Als je als Tweede Kamerlid politieke zelfmoord wil plegen moet je hier voorstellen een verplichte aansprakelijkheidsverzekering voor fietsers in te voeren.

In 2001 was ik een paar dagen in Washington DC. Om wat meer van de stad te zien huurde ik een fiets. Een Amsterdammer op de fiets in Washington levert veel minder gevaar op dat een Amerikaan op een fiets in Amsterdam. De fiets die ik huurde was in een veel betere staat dan de fietsen die in Amsterdam verhuurd worden. Ik moest wat persoonlijke gegevens invullen op een PC. Heel leuk vond ik dat je bij 'nationaliteit' kon kiezen tussen Amerikaans, Nederlands en Overig.


maandag 24 juni 2019

TOPLESS

Ik heb diverse zomervakanties doorgebracht op een naturistencamping. Dat zou ik dit jaar best weer willen doen. Met het huidige weer zou ik ook graag een paar uur willen doorbrengen op het naaktstrand in 't Twiske. Bij mooi zonnig weer loop ik nu eenmaal graag in mijn blootje. Je weet wel: gevoel van vrijheid and all that jazz. Maar voorlopig komt het er niet van

Ik begin weer eens over bloot rondlopen, omdat het gisteren nationale toplessdag was. Het is lang geleden dat ik een 'textielstrand' heb bezocht. Het was me daarom niet opgevallen, dat het topless zonnen - door vrouwen - vrijwel geheel uit beeld verdwenen is. Het AD schrijft: Waar zijn de blote borsten toch gebleven? In de jaren 80 lag half Nederland zonder bikinitopje op het strand. Dertig jaar later is er een nationale toplessdag nodig om het tij te keren.

Het schijn zo te zijn dat veel vrouwen denken dat hun borsten (en misschien ook wel de rest van hun lichaam) het bekijken niet waard zijn. "In de jaren 80 was topless zonnen doodnormaal. Sterker nog: er waren amper bikinitopjes te koop in de winkel. Onze moeders lagen allemaal zonder bovenstukje in de tuin te zonnen. Daar keek niemand van op. Door alle perfecte, gephotoshopte plaatjes op televisie en sociale media weten we niet meer hoe een écht vrouwenlichaam eruit ziet. Blote borsten worden tegenwoordig geassocieerd met seks."

Het aardige van naaktstranden en naturistencampings is juist dat daar geen 'schoonheidsidealen' rondlopen, zitten , liggen of zwemmen. Vrouwen zien daar lichamen van andere vrouwen die niet van het hunne verschillen. Los daarvan, wat de ene man een heel mooie vrouw vindt, vindt een andere helemaal niets. Boukje had, vond ik, een prachtig lijf, dat ik ook dagelijks in volle glorie zag en bewonderde. Ze was slank, tot behoorlijk ver na haar veertigste maat 38. Veel mannen zullen haar niet zo bewonderd hebben, want ze had geen borsten om over naar huis te schrijven. Ze waren nauwelijks groter dan een sinaasappel. Ja, ik vond ze mooi en kon, zogezegd, mijn handen er niet van afhouden. Ik denk dat de meeste mannen zo over hun vrouwelijke partner denken.

Een hele hoop blote mensen bij elkaar op een strand of camping is echt minder opwindend dan een zonovergoten terras met geklede mensen. Een bloot lichaam lichaam is wat het is. De meeste kleding is er niet (alleen) om te verbergen, maar juist om de nadruk te leggen op wat geacht wordt opvallende of aantrekkelijke onderdelen te zijn. Een textielstrand is sexyer/opwindendender dan een naaktstrand

Maar waarom ga ik voorshands niet naaktlopen? Sinds ik augustus vorig jaar voor de tweede keer boezemfibrileerde slik ik dagelijks 200 mg amiodaron. Op apotheek.nl lees je daarover: Uw huid kan overgevoelig worden voor zonlicht. U kunt hierdoor huiduitslag krijgen en uw huid kan rood worden en gaan jeuken. Uw huid kan ook blauwgrijs worden op die plaatsen waar de zon op schijnt. Bescherm uw huid goed met een zonnebrandcrème met hoge beschermingsfactor en blijf zo veel mogelijk uit de zon.

Vanwege een ander medicijn heb ik sowieso al een gevoelige huid en ik heb geen zin om liters zonnebrandcrème toe te passen. Ik heb geen zin om elke keer dat ik de deur uit ga mijn armen in te smeren. Ik heb een paar T-shirts met lange mouwen aangeschaft.


zondag 23 juni 2019

KANKER

Ik kan over van alles en nog wat zitten (door)zeuren. Sorry, hoor, zo zit ik nu eenmaal in elkaar.  Vrij vaak gaat het dan over dingen die uitgebreid in de media komen, met name de tv.  Over 'onze' leeuwinnen heb ik het gisteren al gehad.

Vandaag heb ik het over de Elfstedentocht. Nee, niet over de 'tocht der tochten', die al lang niet is geschaatst, maar uiteraard over de zwemtocht van Maarten van der Weijden. Voor alle duidelijkheid: ik vind het al een geweldige prestatie als iemand in open water tien km zwemt en daarmee ook nog eens een gouden Olympische medaille wint. Als het Maarten lukt die kleine 200 km langs de Friese elf steden succesvol zwemmend weet  af te ronden, vind ik dat een megaprestatie.

Zoals bekend zwemt Maarten niet alleen om een megaprestatie te leveren. Hij wil zoveel mogelijk geld inzamelen voor het Koningin Wilhelmina Fonds, waarmee dat verder onderzoek naar (oorzaken en bestrijding) van kanker kan financieren.

Ook voor alle duidelijkheid: in principe ben ik vóór elke manier om geld in te zamelen voor het KWF. Je kunt je zelfgebakken poffertjes aan de man brengen, je kunt een eind gaan zwemmen, je kunt een rondje rond het IJsselmeer hollen, of je kunt één of meerder malen tegen de Alpe d'Huez op fietsen. Vooral doorgaan met al die activiteiten.

Er is één ding in dit verband dat ik niet begrijp: waarom wachten zoveel mensen met het overmaken van geld aan het KWF totdat iemand anders een soort 'tegenprestatie' levert. Kanker is, neem ik aan, ongeveer zo oud als de mensheid zelf. In de afgelopen decennia zijn er grote vorderingen gemaakt in de bestrijding van kanker. Er zijn mensen die van kanker genezen zijn. Maar we zijn er nog lang niet.

Ik ben hierin niet geheel neutraal. Boukje, mijn grote liefde, overleed ten gevolge van kanker. Twee vrouwen uit mijn vriendenkring overleden aan een hersentumor. Twee goede vrienden worden nu geconfronteerd met (de gevolgen van) kanker. Ik heb zelf een heel klein beetje kanker gehad, een melanoom op mijn linker slaap, die poliklinisch geheel verwijderd is.

Het zal geen verbazing wekken dat ik al gedurende een reeks van jaren donateur van het KWF ben. Zonder sportieve prestaties van anderen was ik al ruim voldoend gemotiveerd. Wacht niet tot er weer een sportieve prestatie geleverd. Lever nu je eigen prestatie en doneer.


zaterdag 22 juni 2019

HYSTERIE

Het is nog niet zo erg als bij een EK of WK voetbal voor mannen, wanneer hele dorpen of stadswijken met roodwitblauwe vlaggen en oranje wimpels worden versierd en kroegen afgeladen zijn met mensen die er niet tegen kunnen om een wedstrijd van de Nederlandse vrouwen thuis in hun eentje voor de buis te zitten. Als het effe kan moet je de daarbij behorende emoties direct kunnen delen met gelijkgestemden. Zelfs in het verpleeghuis hingen overal vlaggen en wimpels. Ik weet niet waarom, want onder de cliënten merkte ik nauwelijks iets van belangstelling voor het werk van onze 'leeuwinnen'.

Goed, ik begrijp echt wel dat de NPO er niet onderuit kan alle WK-wedstrijden, ook die van andere landen, integraal uit te zenden. 'Het volk' wil het immers. Het midden- en kleinbedrijf wil ook niet anders. Ongeveer de helft van de STER-reclameblokken is gevuld met allerlei acties van winkelketens waarbij je poppetjes, plaatjes, posters, weet ik veel, kunt sparen.

Natuurlijk worden alle wedstrijden van de Nederlandse vrouwen van voorbeschouwingen voorzien. Vraag zo'n voorbeschouwer wat naar zijn idee de uitslag zal worden, dan zal hij vrijwel altijd een kleine winst voorzien van Nederland.

Een zeer gunstige uitzondering op al die hysterie was donderdagavond sportverslaggeefster Hélène Hendriks bij Pauw. Zonder blikken of blozen zei ze dat de komende wedstrijd tegen Japan de laatste van onze 'leeuwinnen' in dit toernooi zou zijn. Ik hoop het, want ik kan het woord leeuwinnen niet meer horen.


vrijdag 21 juni 2019

LEUTEREN

Heerlijk is dat, wakker worden in je eigen huis in je eigen bed. Dat is al lekker als je thuiskomt na een vakantie, waarin je voornamelijk op de grond heb liggen slapen in een klein tentje. Dat is nog lekkerder na een week verblijf in een verpleeghuis. Ik hoef niet nog twee uur te wachten voor ik een kopje thee krijg en dan ook nog, naar mijn smaak, vrij slappe thee. Thuis drink ik thee uit een bierpul, waarin ik een zakje hang voor een hele pot. Dat zakje laat ik minimaal vijf minuten hangen. Op z'n Engels komt daar ook melk bij.

Uiteraard werd ik ook de afgelopen nacht weer twee keer wakker, maar ik hoefde niet mijn bed uit om, zittend op een stoel, naar een film of serie bij Netflix te kijken. Dat kan nu ook weer bij 'Movies en Series' van Ziggo, maar dat heb ik niet gedaan. Na een paar minuten pijnloos liggen sliep ik weer in.

Ik weet niet goed meer wanneer de pijn in mijn versleten heup in alle ernst begon, maar toch zeker wel een jaar of twee geleden. Kunnen ze niet meteen daarna een nieuwe heup aanbrengen? Wat eenmaal aan het slijten is,wordt bij verder gebruik echt niet beter. Ik hoop daar aan te denken als, onverhoopt, ook mijn linker heup klachten gaat vertonen.

Ik blijf klagen. Eenmaal thuis viel het me gisteren op dat ik bij het lopen veel meer pijn in mijn rechter bilspier had dan voorheen. Ik was er al vrij gauw achter waarom: door al het gedoe rond het naar huis gaan had ik gisteren tot ruim in de middag noch paracetamol, noch tramadol geslikt. Dat zal ik nog wel een tijdje blijven doen. Het gaat nu vooral om pijn in de spieren, maar die zal na een aantal weken flink oefenen ook wel verdwenen zijn.

Maandagmiddag komen een ergo- en fysiotherapeut langs om nog eens goed te kijken hoe ik mij het beste en veiligste in en rondom mijn huis kan redden. Dat zal ze, vermoed ik, geen reden tot ongerustheid geven. Ik heb gisteren ook al weer wat boodschappen bij AH gedaan. Vandaag ga ik naar Jumbo, want ik moet toch naar mijn apotheek daar vlakbij.

Vandaag is de laatste dag zijn dat ik uitgebreid over mijn fysieke toestand schrijf. Vanaf morgen ga ik gewoon weer leuteren over ditjes en datjes.


donderdag 20 juni 2019

EVALUEREN

Ja, wat moet ik hier vandaag nog schrijven? Gisteren is hier niets gebeurd wat het vermelden waard is. Vannacht om kwart over vier deed ik, niet ongebruikelijk, een plasje. Mijn terugkeer op mijn kamer viel samen met een (controle?)bezoek van een verpleegkundige. Hij stelde een vraag. Drie maal raden wat hij vroeg. 'Gaat alles goed?' Nee! 'Hebt u iets nodig?' Nee! 'Kan ik u ergens mee helpen?' Nog steeds 'Nee!' Hij vroeg: "Wilt u koffie of thee?" Helaas was ik op dat moment niet bijdehand genoeg om te reageren met: 'Nee, dank je. Kun je die vraag om zes uur nog eens stellen?'

Het maakt allemaal niet meer uit. Om elf uur heb ik nog een gesprek met een multidisciplinair team, arts, fysiotherapeut, ergotherapeut en een (denk ik) verpleegkundige, waarin nog wat afspraken voor de (nabije) toekomst gemaakt kunnen worden.

Om één uur komt mijn broer me ophalen en mij naar huis brengen.

Misschien kom ik later nog eens in evaluerende zin terug op mijn weekje verpleeghuis.