zaterdag 4 april 2020

OVERSPEL

Ook al doet zich bij jouw persoonlijk en in je familie- en vriendenkring geen coronabesmetting voor, dank zij de media, met name de TV, krijg je toch wel een aardig beeld van wat de consequenties zijn van maatregelen als het thuisblijven met een heel gezin.

In Het Laatste Nieuws las ik een artikel over een situatie, waaraan ik niet zo gauw gedacht had.

Overspel in tijden van corona (deel 1): Catherine (45) kan niet meer zonder haar minnaar: "De laatste keer dat we elkaar zagen hadden we overal seks."

Catherine heeft al langere tijd een buitenechtelijke relatie waar haar man niets van af weet. Zij en haar man zijn uit elkaar gegroeid, iets waar hij in berust, maar waar zij zich niet in wil schikken. (...) Haar man is tevreden met de tien minuten seks die ik hem om de drie weken uit plichtsbesef geef. Scheiden wil zij de (tiener)kinderen niet aandoen. Nu zij door de lockdown thuis moet werken, kan zij het werk niet meer gebruiken als excuus voor het van tijd tot tijd niet thuis aanwezig zijn, geregeld twee keer in de week. Het gaat trouwens niet alleen om seks. Maar onze vriendschap is even belangrijk. Ik kan goed met hem babbelen, ik kan met hem lachen, ik weet mij getroost door Toon, hij is degene die ik voor dingen om raad vraag.

Gedwongen met een aantal mensen, zelfs al vormen zij een gezien, voortdurend op elkaars lip zitten lijkt me sowieso al geen pretje. In die situatie zit ik niet. Ik heb 116 vierkante meter tot mijn schikking. De meest opvallende uitspraak vond ik nog: ik erger mij aan hoe hij ondanks de vele vrije tijd niks doet in huis. Hoe bestaat het? Ik vermoed dat Catherine kort na de crisis het huis verlaat.

vrijdag 3 april 2020

VAKANTIE

Ik hoef geen geplande vakantie af te zeggen. Ik was sowieso niet van plan met vakantie te gaan. Vorig jaar heb ik dat ook niet gedaan. Waarom zou ik één of twee weken in een hotel, pension of bungalow doorbrengen? Thuis heb ik alles bij de hand en kan ik me gedragen zoals ik wil.

Voorgaande jaren heb ik nog wel eens twee weken doorgebracht in een bungalow, maar dat was op een naturismepark. Ik vind het nou eenmaal lekker om een hele dag in mijn blootje te lopen. Dat kan niet in mijn directe omgeving en om nou elke dag naar een naaktstrandje in 't Twiske te gaan is ook weer zo war.

Er is trouwens nog een reden om niet bloot rond te lopen. Sinds ik een keer aan het boezemfibrilleren was, gebruik ik dagelijks het medicijn amiodaron, waarover apotheek.nl schrijft:
Uw huid kan overgevoelig worden voor zonlicht. U kunt hierdoor huiduitslag krijgen en uw huid kan rood worden en gaan jeuken. Uw huid kan ook blauwgrijs worden op die plaatsen waar de zon op schijnt. Bescherm uw huid goed met een zonnebrandcrème met hoge beschermingsfactor en blijf zo veel mogelijk uit de zon.

Sinds ik dat medicijn gebruik, ga ik zelfs niet met blote armen de deur uit. Ik heb expres wat T-shirts met lange mouwen gekocht.

Los van al het voorgaande: ik heb toch het hele jaar door vakantie.


donderdag 2 april 2020

ZWART

Op 1 januari vorige jaar schreef ik hier dat ik, statistisch gezien, nog zo'n acht jaar te leven had. Gezien de recente ontwikkelingen is het maar zeer de vraag of ik dat ga halen. In ziekenhuizen wordt al nagedacht over het instellen van 'code zwart'. De Inspectie Gezondheidszorg werkt inmiddels aan een protocol voor ziekenhuizen als er niet meer voldoende capaciteit is aan IC-bedden. Dat kan betekenen dat er gekozen moet worden wie er nog in aanmerking komt voor verpleging op een IC-bed.

Het is mij wel duidelijk dat ik, gelet op mijn situatie (80+, COPD, hartfalen) niet als eerste in aanmerking kom voor een IC-bed. Je kan je überhaupt afvragen of het wel zinvol is mij gedurende enkele weken op de IC te behandelen. Ik hoorde gisteren bij een tv-programma, dat je na een behandeling van enkele weken een jaar nodig hebt om te revalideren. Hebben de revalidatieklinieken voldoende capaciteit, als er een tsunami aan herstelde coronapatiënten op ze afkomt?

Tot nu heb ik het coronavirus van me af weren te houden. Behalve mensen die ik op straat of in de supermarkt op meer dan 1,5 meter tegenkom, ontmoet ik dagelijks iemand op een geringere afstand: een medewerker van de thuiszorg die mijn steunkousen komt aantrekken. 's Avonds trek ik ze zelf uit. Dat lukt me nog net zonder al te zeer buiten adem te raken.

Ik draag altijd een kettinkje om mijn nek met daaraan een penning waarop staat dat ik niet gereanimeerd wil worden.  Er is nog geen penning om aan te geven dat je, in geval van coronabesmetting geen IC-behandeling wil.  Ik denk dat ik hem wel zou  aanschaffen.


woensdag 1 april 2020

WINST

Als er vandaag verkiezingen voor de Tweede Kamer zouden worden gehouden, zou de VVD een forse winst behalen. Ik las ergens acht zetels.  Wat doet de VVD ineens  zo goed?  Wat doet ze zoveel beter dan andere partijen? Niets natuurlijk. De leider van de VVD, premier Mark Rutte, is veel in beeld om uit te leggen wat de regering allemaal doet om het coronavirus te bestrijden. Maar hij maakt dat beleid niet in zijn eentje. Zijn medeministers werken daar net zo hard aan mee,  al zijn ze niet van de VVD.

Het geeft maar weer eens aan dat veel mensen niet op een partij stemmen, maar op een persoon, de partijlijder/ lijsttrekker. Wat er precies in de verkiezingsprogramma's staat, ze hebben geen idee. Hoe democratisch is dat eigenlijk?

dinsdag 31 maart 2020

TRADITIE

Tot traditie rekenen we gebruiken en gewoonten die van de ene generatie op de andere worden doorgegeven. De komend tijd zullen we weer veel tradities volgen. Tijdens Pasen eten we veel eieren, al of niet na verstoppen en opzoeken. Op Tweede Paasdag gaan we naar de meubelboulevard en op Hemelvaartsdag gaan we dauwtrappen. Met Pinksteren doen we niets bijzonders, dan gaan we gewoon de deur uit, als het tenminste mooi weer is.

Het coronavirus zal veel roet in het eten gooien. Misschien kunnen we er met Pinksteren weer gezamenlijk op uit, maar Pasen en Hemelvaart zullen we nog wel binnen moeten blijven.

Wat ook niet doorgaat, althans niet live is The Passion. Er zijn mensen die vinden dat daarmee een traditie niet gevolgd, maar al is het al weer het tiende jaar, het is natuurlijk geen traditie, want een vorige generatie kende die hele Passion niet. Als het goed heb begrepen wordt er een soort compilatie van vorige Passions uitgezonden. Er wordt nog wel een kuis door Roermond gesjouwd maar veel lichter dan voorheen, zodat er minder dragers nodig zijn.

Ik hoorde ook zeggen dat juist in deze tijd The Passion zoveel troost kan bieden. Als je troost nodig hebt, pak dan even een Bijbel en lees een paar hoofdstukken uit het eerste boek van het Nieuwe Testament. De bijbehorende Nederlandse liedjes kun je dan beluisteren op YouTube.



maandag 30 maart 2020

BEZOEK

Gisteren schreef ik over een lichtpuntje. Ik heb er weer één ontdekt. Vanochtend belde ik met één van mijn twee zussen. Ze heeft drie zoons en een aardig rijtje kleinkinderen.  Net als vele (groot)ouders ziet ze de laatste tijd haar (klein)kinderen nauwelijks en uiteraard vind ze  dat jammer, maar ze maakt er geen drama van.

Ik ben de enige van een gezin met zeven kinderen, die geen nageslacht  heeft voortgebracht. Dat heb ik, net zo min als Boukje, nooit als een probleem of gemis ervaren. Ik kan me voortellen dat het hebben en zien opgroeien van (klein)kinderen zeer positieve ervaringen oplevert, maar Boukje en ik waren er ons terdege van bewust, dat kinderloosheid ook zijn positieve kanten heeft. Je hoeft je sowieso geen zorgen te maken over de toekomst van je kroost. We konden aan het eind van de middag beslissen toch maar buiten de deur te eten en  naar de film te gaan, want we hoefden geen oppas te regelen. We konden altijd actieve vakanties beleven: kamperen in een klein tentje tijdens wandelingen in de bergen of fietstochten.

Er vanuit gaan dat ik een redelijk goede (groot)vader zou zijn geweest,  ben ik nu blij dat er geen (klein)kinderen zijn die zich zorgen hoeven te maken over mijn gezondheid. Er zijn geen (klein)kinderen die zich hoeven af te vragen of ik het wel red. Juist nu mis ik ze helemaal niet.                                                   

zondag 29 maart 2020

LICHTPUNTJE

Vanochtend heb ik twee keer geniest, maar hoesten doe ik niet en keelpijn heb ik niet. Of ik koorts heb weet ik niet, want mijn (oor)thermometer werkt al een tijdje niet zo best meer. Die geeft voortdurend een temperatuur van rond de 33 graden aan. Maar deze thermometers zijn al dagen lang  nergens te verkrijgen.

Door uitzendingen van EenVandaag en Op1 ben ik me overigens gaan afvragen of ik, als ik met coronaverschijnselen het ziekenhuis word , nog wel kans maak op opname in de Intensive Care. Zoals ik hier al eens vermeld heb zijn er nog wat onderliggende klachten als COPD en hartfalen. Hoe zinnig is het om (eventueel) gedurende enige tijd mij een IC-bed bezet te laten houden? Ik zou daar zelf ook niet direct een positief antwoord op geven.

Voor mij persoonlijk zie ik nog een lichtpuntje. I.v.m. mijn COPD gebruik ik dagelijks een 'pufje' waarin ook een corticosteroïde (fluticason) is opgenomen. Dat werkt ontstekingsremmend. Mocht het virus mijn longen binnendringen dan is de kans op een longontsteking, denk ik dan maar, toch iets kleiner dan bij veel andere slachtoffers.