woensdag 26 juli 2017

AANSLAG

In het Zwitserse Schaffhausen gaat een man met een kettingzaag een kantoorgebouw binnen en verwondt vijf mensen, van wie twee ernstig. In het NOS-journaal, waarin hiervan melding werd gemaakt, werd ook gezegd: "Volgens de politie gaat het niet om een aanslag." Goh, fijn, gelukkig maar! Maar als het geen aanslag was, wat was het dan wel?

Er zijn de laatste tijd nogal wat mensen, soms de verkeerde, gedood in/door het criminele milieu. Waren dat ook geen aanslagen? Nee, dat waren afrekeningen.

Als er binnen een relatie/gezin/familie doden vallen, gaat het om moord/doodslag in de relationele sfeer.

Als de Amerikaanse luchtmacht bij het uitschakelen van twee IS-sluipschutters ook honderd burgers doodt (Dat is echt gebeurd!) is dat collateral damage.

De benaming 'aanslag' lijkt tegenwoordig uitsluitend gebruikt te (mogen) worden voor gewelddaden gepleegd door moslims met een terroristisch oogmerk. Dat kan met 'traditionele' middelen gebeuren (dynamiet, semtex, pistool, kalashnikov), maar ook met minder traditionele middelen (Boeing 747, vrachtauto, personenauto, schroevendraaier).

De toevoeging "geen aanslag" lijkt me een soort geruststelling te zijn: geen paniek mensen, dit was een soort geweld en een soort dader waaraan we al jaren gewend zijn, gewoon een crimineel die een concurrent uit de weg ruimt, gewoon een man die het niet kon hebben dat zijn vrouw hem niet meer zag zitten en de kinderen bij zich houdt, gewoon een psychisch gestoord persoon die doorgedraaid is.

De kans lijkt me ontzettend klein, maar als ik dan toch een keer neergestoken, beschoten of omver gereden wordt, vind ik het echt niet heel belangrijk wat het motief van de dader was. Als ik het maar zonder blijvende gevolgen overleef.


dinsdag 25 juli 2017

MISVERSTAND

Elk jaar is het weer de breinbreker: welke boeken gaan mee op vakantie? En zijn alle boeken geschikt voor alle soorten vakantie? Een paar tips. Dat las ik in Het PAROOL.

Hier en daar bestaat nog het misverstand, dat je op vakantie makkelijke, luchtige of spannende boeken moet meenemen. Ik heb dat altijd grote onzin gevonden. Ik zie me nog in mijn HBS-tijd met mijn rug tegen een boom op de Veluwe 'De Gedaanteerwisseling' (uit de bundel 'Een hongerkunstenaar en andere verhalen' van Franz Kafka) lezen. Het begon al mooi: "Toen Gregor Samsa op een morgen uit onrustige dromen ontwaakte, ontdekte hij dat hij in zijn bed in een monsterachtig ongedierte was veranderd."

Tijdens de meeste van mijn vakanties had ik sowieso al niet zo veel keus wat betreft het meenemen van boeken. Mijn rugzak was al zwaar genoeg en ik moest geen boek meenemen dat ik al na enkele dagen uit had. Meer dan één boek was helemaal niet bespreekbaar. Ik nam dus altijd één non-fictionboek mee, bijvoorbeeld 'Selected writings in sociology and social philosophy' van Karl Marx. Smullen!

De tips die Het PAROOL geeft hebben niet allemaal betrekking op 'makkelijke' boeken. Zo wordt o.a. 'Een klein leven' van Hanya Yanagihara genoemd, waarover ik hier schreef.

Tegenwoordig kan het meenemen van boeken geen probleem meer zijn van gewicht en volume. Dankzij de e-reader neem ik tegenwoordig overal meer boeken mee naar toe dan, vermoed ik, de meeste Nederlanders in hun boekenkast hebben.

Die e-reader had er moeten zijn toen ik nog door de bergen liep.

maandag 24 juli 2017

SAAI

De Tour de France: een groep mannen fietst in drie weken een afstand van (dit jaar) 3.526 km. Het gaat erom wie dat het snelst doet. De winnaar deed er 54 seconden minder over dan nummer twee. Zo'n klein verschil na drie weken zo'n afstand fietsen, kun je dan wel van een echte winnaar spreken? Het verschil is nog wel eens kleiner geweest. Acht seconden, om precies te zijn, het kleinste verschil ooit. (Greg Lemond won in 1989 met dat verschil van Laurent Fignon.)

Was Chris Froome dit jaar nu echt de beste renner in de Tour? Hij won geen enkele etappe, zelfs geen tijdrit, zijn sterkste punt. Een dagelijks terugkerend beeld dit jaar: een rij gele helmen boven een wit T-shirt boven een fiets, gevolgd door een gele helm boven een geel T-shirt boven een fiets. Renners als Kiryienka, Kwiatkowski en Landa reden urenlang op kop. Froome hoefde er, uit de wind gehouden, alleen maar achteraan te fietsen.

Wielrennen is van een individuele sport een teamsport geworden. Via hun oordopjes krijgen de renners van hun ploegleiding voortdurend te horen wat ze wel of niet moeten doen. Sky had dit jaar, niet voor het eerst, het sterkste team en kon binnenshuis uitmaken welk lid van dit team de Tour zou mogen winnen. Team Sky heeft een hele rij sponsors, maar hoofdsponsor is het Britse televisienetwerk Sky. Niet zo vreemd dus dat een Brit mocht winnen, zeker als hij dat al drie keer eerder heeft gedaan.

Team Sky heeft in ieder geval gezorgd voor de, naar mijn oordeel, saaiste Tour de France in jaren.


zondag 23 juli 2017

SLAGERIJ

De toekomst van Slagerij Woorts in de Maasstraat in Zuid is onzeker; de verhuurder wil het pand verbouwen, koppelen aan een bedrijfsruimte ernaast en voor een aanzienlijk hoger bedrag verhuren. Normaliter zou een bericht als dit in Het PAROOL mij niet veel doen, alleen in algemene zin: weer zo'n vastgoedeigenaar die gebruik (of misbruik?) maakt van de overspannen vastgoedmarkt in Amsterdam.

De slagerij (X) ligt niet alleen in de Maasstraat, hij ligt op de hoek van Maasstraat en de Jekersraat. In die Jekerstraat ben ik opgegroeid (X).


Toen was daar al een slagerij en omdat ik, net als mijn broers en zussen, vaak boodschappen moest doen, kwam ik daar ook nog al eens. Het was een ietwat bijzondere slagerij. In tegenstelling tot de meeste slagerijen lagen de magere of doorregen runderlappen, de biefstukken, de karbonades en wat voor stukjes er allemaal van koeien en varkens afgesneden kunnen worden, niet in groten getale klaar in een vitrine. Nadat de klant zijn/haar wens kenbaar had gemaakt, werd een groot stuk vlees uit de koelkast gehaald, waar de benodigde stukjes van afgesneden werden. Daarna verdween het grote stuk weer in de koelkast. Je kon ook een vers afgesneden stuk vlees tot gehakt laten malen.

Een hang naar nostalgie is niet mijn meest kenmerkende eigenschap. Maar als ik lees "Het zou erop neerkomen dat de huur vier keer zo hoog wordt als nu. Dat is voor een zaak als de onze niet op te brengen," zegt Peter Woorts (58). Daarmee zou Slagerij Woorts het zoveelste slachtoffer zijn van de hysterische stijging van vastgoedprijzen., wordt ik wel een beetje boos en weemoedig.


zaterdag 22 juli 2017

DRUKFOUT

De afgelopen tijd zag ik op tv vaak een vooraankondiging van het programma 'Dokters vs Internet'. Ik had zo mijn twijfels en zocht eens verder. Er waren reeds uitzendingen van dat programma geweest. Ik heb er een bekeken.

Op het Internet is veel wetenswaardigs te vinden, ook over ziektes. Niet zo gek dus, dat veel mensen die iets aan of in hun lichaam zien of voelen op het Internet gaan zoeken of er bij die verschijnselen/symptomen een ziekte hoort en, zo ja, welke. Niks mis mee, natuurlijk, als ze maar niet zelf gaan aanmodderen en ook even langs een dokter gaan. Ik moest denken aan een uitspraak van Mark Twain die ik jaren geleden eens gelezen heb: "Wees voorzichtig met het lezen van gezondheidsboeken. Je zou kunnen overlijden ten gevolge van een drukfout." Dat geld natuurlijk ook voor websites.

Ik google ook wel eens naar ziektes, maar alleen als er door een arts al een diagnose is gesteld. Zo kom ik wat meer te weten, zonder dat ik de kostbare tijd van een arts in beslag neem, waardoor andere patiënten nog langer moeten wachten. Recentelijk heb ik opgezocht wat boezemfibrileren is nadat een 'reset' in het ziekenhuis me daarvan afgeholpen had.

Voor degenen die het programma niet kennen: in 'Dokter vs Internet' worden een team van drie huisartsen en een team van drie BN'ers geconfronteerd met echte patiënten. Ze komen iets te weten over hun klachten/symptomen en moeten dan een diagnose stellen, de artsen op grond van hun kennis en ervaring, de BN'ers op basis van wat ze op het Internet vinden. In het programma dat ik zag deden de artsen het duidelijk beter.

Het ligt ongetwijfeld aan mij, maar ik zie nooit wat er zo boeiend is aan populaire programma's als 'Boer zoekt vrouw' of 'Heel Holland bakt er niets van'. Op 20 december 2016 keken 880.000 mensen naar 'Dokters vs Internet'. Dat zijn er best veel, geloof ik. Als wedstrijd vond ik het niet echt spannend. BN'ers doen mij, wat zij ook doen, niet zo veel. Heb ik iets meer geleerd over ziektes die je niet elke dag tegenkomt? Nou, niet echt en als ik wel wat geleerd zou hebben, wat doe ik dan met die kennis? Ik moet toch naar de dokter, of naar het ziekenhuis. Ik moet toch medicijnen slikken. Dat doe ik al jaren. Laat verder maar zitten.


vrijdag 21 juli 2017

VANDAAG

Ik heb vandaag weer eens helemaal niets te melden.


donderdag 20 juli 2017

WANDELEN

Ik zou best weer eens een flink eind willen wandelen, in de stad, ergens in de natuur, maar helaas, een wandeling naar AH is me al te ver. Na Studio Sport bleef ik gisteren nog even hangen bij NPO1 en kwam zo terecht bij 'Het gevoel van de Vierdaagse'.

In mijn jonge jaren heb ik verschillende malen aan de Avondvierdaagse meegedaan. Ik heb ook diverse keren de Trouwmars gelopen, een door het dagblad Trouw georganiseerde eendaagse afstandsmars. Als ik me goed herinner, kon je kiezen uit 10, 20 en 30 km. De laatste keer dat ik meedeed liep ik die 30 km. Ik heb er precies 4 uur over gedaan, met dus een gemiddelde snelheid van 7,5 km/u. Ik herinner me nog dat Trouw schreef dat sommige deelnemers schenen te denken dat het een wedstrijd was. Ik wilde gewoon mezelf testen.

Toen ik 18 was, 60 jaar geleden dus, heb ik de Vierdaagse in Nijmegen gelopen, samen met een jongen die ik van korfballen kende. We hebben hem probleemloos uitgelopen. Ik heb er geen kruisje aan overgehouden, maar een diploma. Voor dat kruisje had ik een langere afstand moeten lopen, maar die andere jongen was 17 en mocht niet meer dan 40 km lopen. Hij kreeg wel een kruisje.

Ik had vooraf niet getraind. Ik heb alleen een paar weken voor de Vierdaagse één keer een afstand van 40 km gelopen, Amsterdam-Zuid - Hoofddorp en vice versa. Mijn redenering was: als ik weet wat 40 km lopen inhoudt en ik dat kan, kan ik het ook vier dagen achter elkaar. Dat bleek dus te kloppen. Misschien moet ik daarbij zeggen dat ik nooit last gehad heb van blaren.

Ik heb later wandelingen gemaakt, waarmee vergeleken de Vierdaagse kinderspel was. Ze vonden veelal plaats in Zweeds Lapland, bergop, bergaf, met een rugzak met tussen de 25 en 30 kg bagage. Dat was andere koek dan de Zevenheuvelenweg met een rugzakje met een flesje water en een lunchpakketje.

In militaire dienst zat ik bij de infanterie, daar werd ook aardig wat gelopen, maar dat vond ik best. In mijn recrutentijd zagen veel maten op tegen de eerste mars van enige lengte, ik geloof een kilometer op twintig. Ik had de Vierdaagse en mijn eerste tocht in Lapland achter de rug en liep de mars (figuurlijk) fluitend uit

In 1957 begonnen er 12052 aan de Vierdaagse (bron: Vierdaagse.nl). Met mijn 'demofobie' viel het toen kennelijk nog mee. Maandag gingen er 42036 wandelaars van start. Al had ik de conditie van een achttienjarige, ik zou er niet meer over peinzen nog eens mee te doen.