dinsdag 17 juli 2018

ZUURSTOF

Nog een aardig verhaaltje dat pas bij de huidige tijdgeest. Zondagavond vroeg ik aan dienstdoende (vrouwelijke) verpleegkundige of ik wat extra zuurstof mocht. Dat is een kleine moeite: even een knopje op de muur achter het bed omzetten en een kabeltje om mijn hoofd draperen. Fluitje van een cent.

De verpleegkundige maakte een grapje dat ze waarschijnlijk niet voor de eerste keer maakte: "Wilt u mond op mond of gewoon uit de muur?" Ik was niet in de stemming om met een grapje te reageren en riep dus zoiets als: "Doe maar gewoon uit de muur."

Stel je nu voor dat dezelfde grappige opmerking gemaakt werd  door een mannelijke verpleegkundige tegen een vrouw die nogal onder de indruk was van 'MeToo'.  Dat zou een rel kunnen worden. Bedenk zelf maar of je dat wel of niet terecht zou vinden.


TELEMETRIE

Ik heb weer vaak geplast vannacht, zo'n één keer per half uur. Ik heb dus niet aangenaam geslapen.

De activiteiten van mijn hart worden ook gevolgd via telemetrie. Er is een aantal elektroden op mijn borst geplaatst, die continu gegevens doorgeven aan een kastje dat ook continu aan mijn nek hangt. Dat kastje zendt die gegevens weer door aan een centraal punt, bij de intensive care, waar ze worden bestudeerd en geanalyseerd en tot medisch handelen zullen leiden.

Het systeem werkt (nog?)  niet perfect. Ik ben al diverse keren door een verpleegkundige aangesproken met de mededeling dat ik voor dat centrale punt onzichtbaar ben. Ik draag dat kastje nog geen 24 uur, maar intussen is het al aan zijn vierde accu bezig. De elektroden en de daarbij behorende aansluitingen zijn al diverse malen gecontroleerd. Al twee keer zijn alle elektroden, o.a. om een uur of zes vanochtend, vervangen. Wat zijn ze toch knap tegenwoordig! Ik had al tegen de verpleegkundige van de nachtdienst gezegd dat het misschien handiger zou zijn het kastje te vervangen. Ze dat dacht niet dat erin zat. Maar wie schetst mijn verbazing toen de verpleegkundige van de dagdienst spontaan mededeelde dat ze naar de IC ging om het kastje te vervangen.

Ik lig op een driepersoons kamer en de huidige bezetting mag je rustig internationaal noemen. Toen ik (Amsterdammer met Drentse achtergrond) hier kwam lag er al een Kroaat, die tijdens de Joegoslavische burgeroorlog hier asiel gekregen had. Hij is geen veelprater. Gisteren kwam er een Fransman bij. Geen toerist, hij woont en werkt hier al vier jaar. Hij spreekt Engels.

Vanochtend kreeg ik en vanmiddag krijg ik weer een van de meest smerige drankjes die ik ooit heb ingenomen: kaliumchloride. Ik hoop dat het bloedonderzoek van hedenmiddag uitwijst dat het kaliumgehalte van mijn bloed weer op het normale niveau zit.


maandag 16 juli 2018

RITME

Begin maart lag ik een kleine week in het OLVG Locatie West. Ja, dat is een ziekenhuis. Dat is dus al weer vier maanden geleden. Hoog tijd  voor een nieuw verblijf in een ziekenhuis. Gisterochtend tussen zes en zeven arriveerde ik per ambulance in het BovenIJ Ziekenhuis.

Wat nu weer? Het begon een week of twee geleden. Op mijn saturatiemeter, die het zuurstofgehalte in mijn bloed aangeeft, kan ik ook mijn hartslag zien. Die was rond één uur 's nachts, 140 per minuut. Wel wat aan de hoge kant. Ik besloot de huisartsenpost te bellen. Ik legde de situatie eerst aan een assistente uit. Intussen was mijn hartrite gedaald tot 68. De assistente zei dat ze een huisarts zou vragen mij te bellen. In de ongeveer tien minuten dat dat duurde, steeg het hartritme tot 150. De huisarts zag nog geen directe aanleiding tot actie, maar adviseerde mij de volgende dag contact op te nemen met mijn eigen huisarts. Dat deed ik niet meteen de volgende dag, maar de dag daarop. De volgende dag had ik van 13:30 tot 1:00 uur elk kwartier de hartslag opgenomen.  Dat leidde tot de volgende grafiek:
Die grafiek zette ik ook op mijn tablet. De huisarts was enthousiast, niet over  dat nogal onrustige hartritme, maar over de duidelijkheid waarmee de patiënt (ik dus) zijn probleem duidelijk maakte. Dat zouden meer patiënten moeten doen. De huisarts adviseerde mij de dosis van mijn bètablokker, de pil die dagelijks mijn hartritme reguleert te verhogen van 100  naar 150 mg. Zou dat na een week niet helpen dan, zou een verhoging tot 200 mg overwogen kunnen worden.

De nacht van afgelopen zaterdag op zondag sliep ik slecht. Om 4:30 uur werd ik (weer) wakker. Het aantal hartslagen per minuut lag boven de 150, maar goed, dat had ik eerder meegemaakt. Erger was dat mijn gang naar de keuken, een afstand van een meter of vier, ertoe leidde dat ik naar adem stond te happen. (De afgelopen vier maanden ging het juist zo goed.) Dus maar weer de huisartsenpost gebeld. Huisarts kwam en niet veel later de ambulance. Na enige onderzoek werd in de loop van de ochtend duidelijk dat er vocht achter mijn longen zat. Vandaar dat de longen wat moeilijk deden.

Ik werd overgeplaatst van Acute Opname naar Cardiologie. Daar besloot  men allereerst wat te doen aan dat overtollige vocht. Vanochtend bleek dat ik binnen een dag vier kilo was afgevallen, oftewel vier liter vocht was kwijtgeraakt, dankzij een stofje dat via een infuus in mijn lichaam wordt gepompt. IK deed al die tijd elk kwartier een plasje. (Ik heb afgelopen nacht niet geweldig geslapen.)

Vanmddag werd een echo van mijn hart gemaakt. Dat zag er best goed uit. De komende dagen zal worden bekeken of met medicijnen weer een normaal hartritme bereikt kan worden. Ik ben benieuwd.


zaterdag 14 juli 2018

NAAM

Vanmiddag keek ik naar Wimbledon. Tussen de games en sets door richten de cameramensen hun camera nogal eens op bekende mensen in het publiek. Diverse keren werd die camera gericht op twee schoonzussen, allebei ook nog eens hertogin, de een van Cambridge, de ander van Sussex. Maar zo werden ze door de commentatoren niet genoemd. Die hadden het over Kate Middleton en Meghan Markle.

Begrijp me goed: ik heb niets met koningshuizen. Je zult mij dus niet horen zeggen dat het van weinig respect getuigt, dat beide dames niet met hun huidige, door huwelijk verkregen, titel, maar met hun meisjesnaam (hun eigen naam dus) werden aangeduid. Ik vind het alleen een beetje vreemd.

Toen Máxima door haar huwelijk met Willem-Alexander van burgermeisje prinses werd, werd ze, bij mijn weten, in de Nederlandse media nooit meer aangeduid als Máxima Zorreguieta, maar altijd als prinses Máxima.

Als je vaker naar Wimbledon hebt gekeken, heb je gezien dat de prijzen wel eens worden uitgereikt door ene Katharine Worsley. Maar zo werd/word ze niet genoemd. 'Ze' noem(d)en haar, niet geheel onterecht, hertogin van Kent.

Hebben die commentatoren ineens last van feminisme?

 

donderdag 12 juli 2018

FEEST

Op zondag 22 juli gaat dan (eindelijk!) de Noord/Zuidlijn rijden. Zeven jaar te laat en de kosten bedroegen uiteindelijk ongeveer 2 maal de oorspronkelijk begrote 1,5 miljard euro.

Maar goed, er is, ondanks de vertraging en de kostenoverschrijding, of misschien wel juist daarom, reden voor een feestje. Dat wordt gevierd op zaterdag 21 juli. De lijn kent acht stations en elk station krijgt zijn eigen feestje. Het Nederlands Kamerorkest, schrijft Het PAROOL, zal het stuk Onvoltooide van Schubert spelen. Een wat vreemde keus,lijkt mij, nu de klus uiteindelijk juist voltooid is.

De organisatie van de festiviteiten rond de opening van de Noord/Zuidlijn volgende week zaterdag, kost 500.000 euro, maar het zit er natuurlijk dik in, dat over een tijdje blijkt dat de werkelijke kosten 1.000.000 euro zullen bedragen.

De eerste dagen dat de Noord/Zuidlijn rijdt zal ik er nog geen gebruik van maken, want dan is het waarschijnlijk stervensdruk. Ik wacht wel tot al die mensen die daarna weer gewoon met de auto naar de stad gaan hun feestje hebben gehad.


woensdag 11 juli 2018

KIJKEN!

De film werd 61 jaar geleden gemaakt, geproduceerd door Henry Fonda, die ook de hoofdrol speelt, geregisseerd door Sydney Lumet. Het is een zwart-witfilm. Het verhaal speelt zich geheel af in één ruimte, waarin een jury delibereert over de vraag of wettig en overtuigend is bewezen dat een jonge man zijn vader heeft vermoord. Het is een broeierig warme dag en voor 11 van de 12 juryleden komt het dus goed uit dat het voor hen zonneklaar is dat de jongen schuldig is. Helaas, voor hen, is één jurylid niet geheel overtuigd. Hij wil op zijn minst nog enige discussie. Dat wordt het, een discussie die zich ontrafelt als een scenario voor een detectivefilm. Het is een meesterwerk en ik ben echt niet de enige die dat vindt.

Ik heb het natuurlijk over TWELVE ANGRY MAN. Je kunt hem vanavond, vanaf 21:04 voorafgegaan door een inleiding/toelichting van twee kenners (neem ik maar aan), zien bij Canvas. Kijken, dus!


maandag 9 juli 2018

AANDACHT

Gedurende een dag of tien is nu uitgebreid aandacht besteed aan de redding van 12 voetballertjes uit een ondergelopen grot in Thailand. Inmiddels (ik schrijf dit rond twaalf uur 's middags op 9-7-2018) zijn er al vier voetballertjes weer springlevend bovengronds gebracht. Allemaal heel mooi, natuurlijk, maar is al die aandacht niet enigszins buitenproportioneel?

In de ongeveer tien dagen dat we nu dagelijks bezig zijn met die jongetjes in die grot, zijn er ook, wereldwijd, zo'n 22.000 kinderen overleden aan diarree. Jaarlijks sterven er, volgens UNICEF, zo'n 800.000 kinderen aan diarree. De redding van die voetballertjes zal best een hoop geld kosten en natuurlijk wordt dat geld terecht besteed.

Het voorkomen dat kinderen sterven t.g.v. diarree, kost niet heel veel geld aan dure medicijnen. Een simpele oplossing van suiker en zout in water is voldoende. Wordt het niet eens tijd daar (ook) wat aandacht te besteden?

O ja, hoeveel kinderen zijn er de afgelopen dagen omgekomen bij gevechtshandelingen in het Midden-Oosten en Afrika? Die zijn niet meer dan voetnoten bij onze hedendaagse geschiedenis.