woensdag 26 juni 2019

WARM

Het is nu, buiten, al weer bijna 20 graden. Binnen dus nog een paar graden hoger. Bij zo'n temperatuur kan ik echt niet goed nadenken over een leesbare blog. Ik probeer het morgen weer.

dinsdag 25 juni 2019

FIETSEN

Bij YouTube zijn vrij veel video's te zien die buitenlanders in en over Nederland - vooral Amsterdam - maken. Een van de dingen waarover ze niet uitgepraat raken is dat hier zo ontzettend veel gefietst wordt en dat er zo'n goede infrastructuur voor fietsen is met aparte fietspaden, aparte stoplichten, aparte richtingaanwijzers. Buitenlanders staan er verbaasd over dat oude mensen fietsen, dat kleuters fietsen, dat er van alles en nog wat met de fiets wordt vervoerd, zelfs kleine kinderen, dat de fiets gebruikt wordt voor woon-werkverkeer en voor het naar school gaan. Zelfs naar restaurants, bioscopen, theaters en stadions gaan wij op de fiets. Niet alleen auto's ook fietsen hebben hun eigen parkeerplaatsen.

Nadeel van dat enthousiasme voor fietsen is dat toeristen denken dat ze dat ook wel kunnen. Met name in Amsterdam is dat een enorme misvatting. Veel Amsterdamse fietsers zijn pure anarchisten. Ze doen alles wat God, de Wegenverkeerswet en de Algemene Plaatselijke Verordening hebben verboden. Amsterdammers zullen zich daar in het algemeen niet veel van aantrekken. Ze zijn immers zelf ook vaak fietser, zelfs als ze hard core automobilist zijn. Toeristische fietsers moeten zich niet zich niet als Nederlandse fietser willen gedragen. Sterker nog: toeristen moeten de fiets laten staan. De meesten hebben nauwelijks enige ervaring met fietsen en weten zich niet soepel aan de rest van het verkeer aan te passen. Gelukkig kun je ze meestal herkennen, omdat ze vaak in roedels fietsen en hun fiets meestal wel als huurfiets herkenbaar is, zodat de Amsterdamse fietser op hun gedrag kan anticiperen.

Dat we blij mogen zijn met onze Nederlandse fietscultuur, bleek weer eens uit een artikel in de Volkskrant. Het gaat over Robert Hazeldean. Op een zomerdag in 2015 fietste Robert Hazeldean tijdens de avondspits over een drukke weg nabij de London Bridge. Hij fietste tussen de 15 en 20 kilometer per uur, te snel om een jonge vrouw te ontwijken die, terwijl ze op het scherm van haar mobieltje keek, plotseling overstak. Bij de botsing raakten beiden lichtgewond. Hoewel de vrouw zich door een ‘posttraumatisch geheugenverlies’ niets van het ongeluk kon herinneren, spande zij een letselschadezaak aan.

Vier jaar na het ongeluk oordeelde de rechter dat beide partijen schuldig waren aan het ongeluk. Robert wil principieel  geen bijdrage leveren aan de 'claimcultuur'. Hij moet nu niet alleen de vrouw, omgerekend, € 4.650,00 betalen, maar ook alle juridische kosten. Bij de zaak lieten de letselschadeadvocaten van de vrouw, zogeheten ‘ambulance chasers’, doorschemeren dat de totale rekening kan lopen tot ruim een ton. (Hyperlink toegevoegd.)

Fietsers op het eiland zijn wettelijk gezien vogelvrij.  Anders dan in Nederland genieten ze bijvoorbeeld niet het voordeel van de twijfel bij een verkeersongeluk. Sterker nog , automobilisten die schuldig zijn bevonden aan de dood van een fietser wacht zelden een celstraf, zo is uit een onderzoek van Cycling UK gebleken. Er klinkt nu een roep om een verplichte aansprakelijkheidsverzekering voor fietsers. Als je als Tweede Kamerlid politieke zelfmoord wil plegen moet je hier voorstellen een verplichte aansprakelijkheidsverzekering voor fietsers in te voeren.

In 2001 was ik een paar dagen in Washington DC. Om wat meer van de stad te zien huurde ik een fiets. Een Amsterdammer op de fiets in Washington levert veel minder gevaar op dat een Amerikaan op een fiets in Amsterdam. De fiets die ik huurde was in een veel betere staat dan de fietsen die in Amsterdam verhuurd worden. Ik moest wat persoonlijke gegevens invullen op een PC. Heel leuk vond ik dat je bij 'nationaliteit' kon kiezen tussen Amerikaans, Nederlands en Overig.


maandag 24 juni 2019

TOPLESS

Ik heb diverse zomervakanties doorgebracht op een naturistencamping. Dat zou ik dit jaar best weer willen doen. Met het huidige weer zou ik ook graag een paar uur willen doorbrengen op het naaktstrand in 't Twiske. Bij mooi zonnig weer loop ik nu eenmaal graag in mijn blootje. Je weet wel: gevoel van vrijheid and all that jazz. Maar voorlopig komt het er niet van

Ik begin weer eens over bloot rondlopen, omdat het gisteren nationale toplessdag was. Het is lang geleden dat ik een 'textielstrand' heb bezocht. Het was me daarom niet opgevallen, dat het topless zonnen - door vrouwen - vrijwel geheel uit beeld verdwenen is. Het AD schrijft: Waar zijn de blote borsten toch gebleven? In de jaren 80 lag half Nederland zonder bikinitopje op het strand. Dertig jaar later is er een nationale toplessdag nodig om het tij te keren.

Het schijn zo te zijn dat veel vrouwen denken dat hun borsten (en misschien ook wel de rest van hun lichaam) het bekijken niet waard zijn. "In de jaren 80 was topless zonnen doodnormaal. Sterker nog: er waren amper bikinitopjes te koop in de winkel. Onze moeders lagen allemaal zonder bovenstukje in de tuin te zonnen. Daar keek niemand van op. Door alle perfecte, gephotoshopte plaatjes op televisie en sociale media weten we niet meer hoe een écht vrouwenlichaam eruit ziet. Blote borsten worden tegenwoordig geassocieerd met seks."

Het aardige van naaktstranden en naturistencampings is juist dat daar geen 'schoonheidsidealen' rondlopen, zitten , liggen of zwemmen. Vrouwen zien daar lichamen van andere vrouwen die niet van het hunne verschillen. Los daarvan, wat de ene man een heel mooie vrouw vindt, vindt een andere helemaal niets. Boukje had, vond ik, een prachtig lijf, dat ik ook dagelijks in volle glorie zag en bewonderde. Ze was slank, tot behoorlijk ver na haar veertigste maat 38. Veel mannen zullen haar niet zo bewonderd hebben, want ze had geen borsten om over naar huis te schrijven. Ze waren nauwelijks groter dan een sinaasappel. Ja, ik vond ze mooi en kon, zogezegd, mijn handen er niet van afhouden. Ik denk dat de meeste mannen zo over hun vrouwelijke partner denken.

Een hele hoop blote mensen bij elkaar op een strand of camping is echt minder opwindend dan een zonovergoten terras met geklede mensen. Een bloot lichaam lichaam is wat het is. De meeste kleding is er niet (alleen) om te verbergen, maar juist om de nadruk te leggen op wat geacht wordt opvallende of aantrekkelijke onderdelen te zijn. Een textielstrand is sexyer/opwindendender dan een naaktstrand

Maar waarom ga ik voorshands niet naaktlopen? Sinds ik augustus vorig jaar voor de tweede keer boezemfibrileerde slik ik dagelijks 200 mg amiodaron. Op apotheek.nl lees je daarover: Uw huid kan overgevoelig worden voor zonlicht. U kunt hierdoor huiduitslag krijgen en uw huid kan rood worden en gaan jeuken. Uw huid kan ook blauwgrijs worden op die plaatsen waar de zon op schijnt. Bescherm uw huid goed met een zonnebrandcrème met hoge beschermingsfactor en blijf zo veel mogelijk uit de zon.

Vanwege een ander medicijn heb ik sowieso al een gevoelige huid en ik heb geen zin om liters zonnebrandcrème toe te passen. Ik heb geen zin om elke keer dat ik de deur uita mijn armen in te smeren. Ik heB een paar T-shirts met lange mouwen aangeschaft.


zondag 23 juni 2019

KANKER

Ik kan over van alles en nog wat zitten (door)zeuren. Sorry, hoor, zo zit ik nu eenmaal in elkaar.  Vrij vaak gaat het dan over dingen die uitgebreid in de media komen, met name de tv.  Over 'onze' leeuwinnen heb ik het gisteren al gehad.

Vandaag heb ik het over de Elfstedentocht. Nee, niet over de 'tocht der tochten', die al lang niet is geschaatst, maar uiteraard over de zwemtocht van Maarten van der Weijden. Voor alle duidelijkheid: ik vind het al een geweldige prestatie als iemand in open water tien km zwemt en daarmee ook nog eens een gouden Olympische medaille wint. Als het Maarten lukt die kleine 200 km langs de Friese elf steden succesvol zwemmend weet  af te ronden, vind ik dat een megaprestatie.

Zoals bekend zwemt Maarten niet alleen om een megaprestatie te leveren. Hij wil zoveel mogelijk geld inzamelen voor het Koningin Wilhelmina Fonds, waarmee dat verder onderzoek naar (oorzaken en bestrijding) van kanker kan financieren.

Ook voor alle duidelijkheid: in principe ben ik vóór elke manier om geld in te zamelen voor het KWF. Je kunt je zelfgebakken poffertjes aan de man brengen, je kunt een eind gaan zwemmen, je kunt een rondje rond het IJsselmeer hollen, of je kunt één of meerder malen tegen de Alpe d'Huez op fietsen. Vooral doorgaan met al die activiteiten.

Er is één ding in dit verband dat ik niet begrijp: waarom wachten zoveel mensen met het overmaken van geld aan het KWF totdat iemand anders een soort 'tegenprestatie' levert. Kanker is, neem ik aan, ongeveer zo oud als de mensheid zelf. In de afgelopen decennia zijn er grote vorderingen gemaakt in de bestrijding van kanker. Er zijn mensen die van kanker genezen zijn. Maar we zijn er nog lang niet.

Ik ben hierin niet geheel neutraal. Boukje, mijn grote liefde, overleed ten gevolge van kanker. Twee vrouwen uit mijn vriendenkring overleden aan een hersentumor. Twee goede vrienden worden nu geconfronteerd met (de gevolgen van) kanker. Ik heb zelf een heel klein beetje kanker gehad, een melanoom op mijn linker slaap, die poliklinisch geheel verwijderd is.

Het zal geen verbazing wekken dat ik al gedurende een reeks van jaren donateur van het KWF ben. Zonder sportieve prestaties van anderen was ik al ruim voldoend gemotiveerd. Wacht niet tot er weer een sportieve prestatie geleverd. Lever nu je eigen prestatie en doneer.


zaterdag 22 juni 2019

HYSTERIE

Het is nog niet zo erg als bij een EK of WK voetbal voor mannen, wanneer hele dorpen of stadswijken met roodwitblauwe vlaggen en oranje wimpels worden versierd en kroegen afgeladen zijn met mensen die er niet tegen kunnen om een wedstrijd van de Nederlandse vrouwen thuis in hun eentje voor de buis te zitten. Als het effe kan moet je de daarbij behorende emoties direct kunnen delen met gelijkgestemden. Zelfs in het verpleeghuis hingen overal vlaggen en wimpels. Ik weet niet waarom, want onder de cliënten merkte ik nauwelijks iets van belangstelling voor het werk van onze 'leeuwinnen'.

Goed, ik begrijp echt wel dat de NPO er niet onderuit kan alle WK-wedstrijden, ook die van andere landen, integraal uit te zenden. 'Het volk' wil het immers. Het midden- en kleinbedrijf wil ook niet anders. Ongeveer de helft van de STER-reclameblokken is gevuld met allerlei acties van winkelketens waarbij je poppetjes, plaatjes, posters, weet ik veel, kunt sparen.

Natuurlijk worden alle wedstrijden van de Nederlandse vrouwen van voorbeschouwingen voorzien. Vraag zo'n voorbeschouwer wat naar zijn idee de uitslag zal worden, dan zal hij vrijwel altijd een kleine winst voorzien van Nederland.

Een zeer gunstige uitzondering op al die hysterie was donderdagavond sportverslaggeefster Hélène Hendriks bij Pauw. Zonder blikken of blozen zei ze dat de komende wedstrijd tegen Japan de laatste van onze 'leeuwinnen' in dit toernooi zou zijn. Ik hoop het, want ik kan het woord leeuwinnen niet meer horen.


vrijdag 21 juni 2019

LEUTEREN

Heerlijk is dat, wakker worden in je eigen huis in je eigen bed. Dat is al lekker als je thuiskomt na een vakantie, waarin je voornamelijk op de grond heb liggen slapen in een klein tentje. Dat is nog lekkerder na een week verblijf in een verpleeghuis. Ik hoef niet nog twee uur te wachten voor ik een kopje thee krijg en dan ook nog, naar mijn smaak, vrij slappe thee. Thuis drink ik thee uit een bierpul, waarin ik een zakje hang voor een hele pot. Dat zakje laat ik minimaal vijf minuten hangen. Op z'n Engels komt daar ook melk bij.

Uiteraard werd ik ook de afgelopen nacht weer twee keer wakker, maar ik hoefde niet mijn bed uit om, zittend op een stoel, naar een film of serie bij Netflix te kijken. Dat kan nu ook weer bij 'Movies en Series' van Ziggo, maar dat heb ik niet gedaan. Na een paar minuten pijnloos liggen sliep ik weer in.

Ik weet niet goed meer wanneer de pijn in mijn versleten heup in alle ernst begon, maar toch zeker wel een jaar of twee geleden. Kunnen ze niet meteen daarna een nieuwe heup aanbrengen? Wat eenmaal aan het slijten is,wordt bij verder gebruik echt niet beter. Ik hoop daar aan te denken als, onverhoopt, ook mijn linker heup klachten gaat vertonen.

Ik blijf klagen. Eenmaal thuis viel het me gisteren op dat ik bij het lopen veel meer pijn in mijn rechter bilspier had dan voorheen. Ik was er al vrij gauw achter waarom: door al het gedoe rond het naar huis gaan had ik gisteren tot ruim in de middag noch paracetamol, noch tramadol geslikt. Dat zal ik nog wel een tijdje blijven doen. Het gaat nu vooral om pijn in de spieren, maar die zal na een aantal weken flink oefenen ook wel verdwenen zijn.

Maandagmiddag komen een ergo- en fysiotherapeut langs om nog eens goed te kijken hoe ik mij het beste en veiligste in en rondom mijn huis kan redden. Dat zal ze, vermoed ik, geen reden tot ongerustheid geven. Ik heb gisteren ook al weer wat boodschappen bij AH gedaan. Vandaag ga ik naar Jumbo, want ik moet toch naar mijn apotheek daar vlakbij.

Vandaag is de laatste dag zijn dat ik uitgebreid over mijn fysieke toestand schrijf. Vanaf morgen ga ik gewoon weer leuteren over ditjes en datjes.


donderdag 20 juni 2019

EVALUEREN

Ja, wat moet ik hier vandaag nog schrijven? Gisteren is hier niets gebeurd wat het vermelden waard is. Vannacht om kwart over vier deed ik, niet ongebruikelijk, een plasje. Mijn terugkeer op mijn kamer viel samen met een (controle?)bezoek van een verpleegkundige. Hij stelde een vraag. Drie maal raden wat hij vroeg. 'Gaat alles goed?' Nee! 'Hebt u iets nodig?' Nee! 'Kan ik u ergens mee helpen?' Nog steeds 'Nee!' Hij vroeg: "Wilt u koffie of thee?" Helaas was ik op dat moment niet bijdehand genoeg om te reageren met: 'Nee, dank je. Kun je die vraag om zes uur nog eens stellen?'

Het maakt allemaal niet meer uit. Om elf uur heb ik nog een gesprek met een multidisciplinair team, arts, fysiotherapeut, ergotherapeut en een (denk ik) verpleegkundige, waarin nog wat afspraken voor de (nabije) toekomst gemaakt kunnen worden.

Om één uur komt mijn broer me ophalen en mij naar huis brengen.

Misschien kom ik later nog eens in evaluerende zin terug op mijn weekje verpleeghuis.