woensdag 18 april 2018

SUIKERBIET

Tijdens de Hongerwinter heb ik - en hebben uiteraard mijn ouders en broers en zussen - diverse malen suikerbiet gegeten. Mijn moeder raspte die en bakte er vervolgens een soort taart van. Ik vond het, geloof ik, best lekker. Ik zou best nog eens een stuk suikerbietentaart willen eten, maar wie bakt die nog?

Ik kom op die suikerbiet omdat ik regelmatig een e-mailtje krijg van het Instituut voor Nederlandse Taal, waarin melding wordt gemaakt van allerlei taalwetenswaardigheden. Het mailtje van vandaag ging onder meer over (de herkomst van) het woord rins/rinsig. Ik leerde dat woord kennen in mijn jeugd omdat we regelmatig ons brood besmeerden met "rinse appelstroop". Er wordt ook wel gesproken van "rinsige koffie", maar rins heeft niets te maken met koffie, wel met wijn.

De wijn uit het Rijngebied werd Rijns(ch)e of Rins(ch)e wijn genoemd en stond bekend om zijn licht zure smaak. Het woord Rins(ch) werd steeds minder met de wijn en steeds meer met de licht zure smaak geassocieerd. Weinig mensen zullen rinsig associëren met koffie, veel meer met appelstroop. Dat die appelstroop licht zurig smaakt, wordt veroorzaakt door het feit dat deze voor 70 procent uit suikerbiet bestaat. "Pure appelstroop zou namelijk veel zuurder samken." Het is dus eigenlijk suikerbietenstroop met een beetje appel.

Rinse appelstroop past dus niet zo goed in een eigentijds dieet.


vrijdag 13 april 2018

FREI

Ik heb nog nooit een pretpark bezocht. In mijn jeugd bestonden die nog niet. Achteraf ben ik daar nog wel blij om, want ik had sowieso een hekel aan speeltuinen, waar we tijdens schoolreisjes nog wel eens heen gingen. Omdat ik geen kinderen heb, is er ook tijdens mijn volwassenheid nooit een goede reden geweest voor het bezoek aan  bijvoorbeeld de Efteling, ponnypark Slagharen, Walibi en noem ze verder allemaal maar op.

De afgelopen dagen zie ik weer vrij vaak een commercial van Wunderland Kalkar. Daar ben ik wel eens geweest, maar toen was het dan ook nog geen Wunderland, maar een kerncentrale in aanbouw. Ik was toen en ben nog steeds een tegenstander van energie-opwekking door kerncentrales. Mede dankzij mijn diverse bezoeken aan de directe omgeving van de kerncentrale in Doodewaard, waarbij ik heel wat traangas over me heen heb gekregen, is die inmiddels gesloten. Bij de kerncentrale in Borsele is dat helaas nog niet gelukt.

Van Kalkar herinner ik me nog dat een minister van de deelstaat Noordrijn-Westfalen ooit de werkelijk briljante opmerking heeft gemaakt dat kernenergie helemaal niet zo duur is als je de investeringskosten niet meerekent. Zo doorredenerend wordt gezondheidszorg een stuk goedkoper als je de salarissen van artsen en verpleegkundigen niet meerekent.

De demonstratie bij Kalkar waaraan ik (samen met Boukje) deelnam vond plaats op een woensdag. Dat weet ik nog zo goed, omdat de (overwegend) Duitse demonstranten een schitterende leus bedacht hadden. Er was uiteraard veel politie op de been gebracht. Vandaar dat de leus luidde: "Polizei, Mitwoch frei!"


zaterdag 7 april 2018

GOUD

Ik was ergens tussen de veertig en vijftig jaar oud toen ik voor het eerst in mijn leven asperges at. Mijn moeder zag het duidelijk nooit zitten om voor tien personen asperges te bereiden. Met mijn vriend Jan had ik een aantal dagen door Zuid-Limburg gewandeld. Op de weg terug naar huis gingen we iets eten bij Van der Valk. Het menu vermeldde o.a.  aperges. Ik dacht: 'Waarom zou ik die niet een keer proberen?' Het was het traditionele recept: met ham en ei. Het was mij volstrekt onduidelijk waarom asperges "het witte goud" genoemd werden en nog worden. Ik vond het niet vies, maar om nou te zeggen "Wat lekker!" Nee! Ik zou er geen meter voor omrijden.

Sinds kort ligt dat 'witte goud' weer in de winkels en supermarken en alom werd er in diverse media weer gejubeld. Ik stond, dat zal wel duidelijk zijn, niet te trappelen. Je moet nooit al te dogmatisch zijn, dus ik ging op zoek naar een recept met groene asperges. Dat scheelt sowieso een hoop schillen.

En? De (gerookte) zalm was heerlijk.


dinsdag 3 april 2018

GAT

Vanavond om zeven uur worden we voor het eerst geconfronteerd met de keiharde realiteit van 'Het gat van Matthijs'. Dat is een periode van een half jaar, waarin we het op werkdagen van 19:00 tot 20:00 uur moeten doen zonder DWDDrrrrrrYes!. Daar wordt in divesre media veel aandacht aan besteed. Waarom eigenlijk? Je zou haast gaan denken dat er naast DWDDrrrrrYes! op dat tijdstip helemaal niets anders op de tv vertoond wordt. Bij Ziggo kun je kiezen uit tientallen zenders, waaronder heel wat Nederlandstalige.

Is het een wet van Meden en Perzen dat op NPO1 tussen 19:00 en 20:00 alleen een talkshow mag worden uitgezonden? Vanaf vanavond kun je tot ergens in mei kijken naar 'Tijd voor Max' dat normaliter dagelijks  van 17:00 tot 18:00 uur wordt uitgezonden. Dat heeft een vaste kookrubriek, maar die wordt weggelaten. Veel kijkers zullen immers nog bezig zijn met de zelfbereide maaltijd of daar net mee klaar zijn.

Er is een tijd geweest dat ik vrijwel dagelijks naar DWDrrrrrYes! keek. Omdat er echt niets was wat ik nog erger vond en ik vond dat ik er ook recht op had mij aan tv-programma's te ergeren. Matthijs heb ik altijd de slechtste presentator van Nederland gevonden. Ik begrijp dan ook niet waarom ze het zo moeilijk vonden om een plaatsvervanger te vinden. Ik vermoed dat zelfs ik het nog beter zou doen dan hij. Ik heb tenminste nog geleerd dat je mensen moet laten uitpraten. Ik vind de gasten van een talkshow belangrijker dan de presentator.

Er zijn (kwade?) tongen die beweren dat het helemaal niet onmogelijk is dat John de Mol Matthijs weet over te halen over te stappen naar SBS. Daar kan hij ongestraft meer verdienen dan Mark Rutte, want dan wordt hij niet meer van 'onze centen' betaald.