Koel

Het zwembad was niet zo warm als ik verwacht had, in ieder geval beduidend koeler dan het zeewater. Ik ben een koukleum en spring dus sowieso nooit zomaar in het water. Ik liet me via een trappetje langzamerhand wennen aan de watertemperatuur. Het viel uiteraard best mee en ik heb enige tijd rondgepoedeld. ('Baantjes trekken' is niet 'mijn ding'.) Daarna wilde ik wel wat in de zon liggen, maar er is hier geen 'undress code'. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind het wat onwennig een kledingstuk te dragen, al is het maar een zwembroek, als ik ga 'zonnen'. Dat heb ik al jaren niet meer gedaan. Het balkon bij mijn kamer heeft geen direct aanpalende balkons, dus daar kan ik, zonder aanstoot te geven, in mijn nakende niksie zitten. 
Ja, kijk eens, ik moest foto's laten zien. Een kamermeisje was bereid er eentje van me te maken. (Geintje! De iPad heeft ook een zelfontspanner.) 't Is toch een nette foto?

P.S.
Het kan zijn dat er geen foto te zien is. Ik dacht dat ik een manier gevonden had om foto's in te voegen, maar ik twijfel nu. Je houdt die foto, en andere, dan nog tegoed. Heb ik wat te doen, als ik weer thuis ben.

Dress code

Toen ik gisteravond het restaurant van het hotel wilde binnentreden, werd ik tegengehouden door een dienstdoende dame. Met een korte broek kwam ik het restaurant niet in. Ik zit hier voor mijn lol, dus waarom zou ik er een punt van maken, dat ik heel wat vrouwen zag die meer bloot been lieten zien dan ik? Dan heb ik het nog niet over blote ruggen en decolleté's die weinig te raden overlieten. Er was ook een vrouw met een lange jurk van zeer dunne stof, wat bij tegenlicht een alleraardigst beeld opleverde. Een andere vrouw droeg ook een lange rok, maar met een split die bij de heup begon. Het been dat volledig te zien was, was niet eens bijzonderr fraai.

Wat is nou de achtergrond van zo'n dress code? Onbedekt mag, mits sexy? Ik denk niet dat mijn blote benen veel vrouwen in staat van opwinding zullen brengen, maar zo lelijk zijn ze nou ook weer niet: geen spataderen of zo en ze zijn (van nature) vrijwel onbehaard. Wanneer en waarom is ooit afgesproken dat in bepaalde omstandigheden en bij bepaalde gelegenheden blote mannenbenen niet 'netjes' zijn. Moet ik nog van geluk spreken dat korte mouwen wel toegestaan zijn en een das en colbert niet verplicht zijn? Dan zou ik aan het diner in het hotel, waarvoor ik betaald heb, niet eens toekomen. O tempora, o mores!

Toen

Ik had al eerder geschreven, dat ik niet naar Karpathos ben gegaan om weemoedige herinneringen op te halen aan mijn verblijf daar achttien jaar geleden met Boukje, maar uiteraard denk ik daar wel eens aan terug. Ik vermoed dat het hotel staat op ongeveer hetzelfde stukje strand, waar we destijds dagelijks op een strandstoel lagen of het water ingingen. (Toen deed ik dat minder onhandig.) Het was een totaal andere vakantie dan we gewend waren: we verbleven niet in een tentje en niet elke dag op een andere plek. We zaten veertien dagen in een appartement met een balkonnetje dat overbezet was als we daar met ons tweeën zaten. In mijn herinnering is het nog steds de mooiste vakantie die samen gevierd hebben. Het was ook de laatste. We deden het 'makkelijk', omdat kort daarvoor een van haar ogen verwijderd was vanwege een melanoom. (Ik weet niet meer welk. Het kunstoog was niet te onderscheiden van het echte oog.) Het mooie - en sterke - van Boukje was dat ze totaal niet depri was over het verlies van haar oog. ("Ik heb nog een oog.") Ze kon erbij lachen als ze vertelde dat het er weer eens was uitgevallen.

Als ik aan Boukje denk of wil denken, zet ik thuis een dvd op met de Cubaanse Rapsodie van Ernesto Lecuona, al hebben we, bij mijn weten, daar nooit samen naar geluisterd. Het was niet 'onze' muziek. Ik heb er net via YouTube naar geluisterd en daarbij wat traantjes weggepinkt. (Zoek op YouTube naar "Rapsodia Cubana Lecuona" als je wilt weten wat mij emotioneert.)

Er hangt nu een volle maan boven Karpathos. Hoe romantisch kan het worden?

Foto's

Ik had gezegd dat ik foto's zou laten zien. Daar wordt inmiddels naar gevraagd, om niet te zeggen dat erop wordt aangedrongen (Roel, Zuster Klivia). Roel vroeg zelfs of ik wel een fototoestel had meegenomen. Nou, nee! Waarom zou ik? Met een iPad kun je ook foto's maken. En die had ik toch bij me voor het schrijven van mijn blogs. Zo'n ding is handiger overal mee naar toe te nemen dan een laptop. Het past in mijn schoudertasje. Ik moet alleen nog uitzoeken hoe ik foto's upload. Zo'n apparaat van Apple werkt toch wat anders dan een laptop die op Windows draait. Blogger.com werkt ook anders. Het leven van de moderne toerist, die de achterban op de hoogte wil houden valt toch niet mee. Hoewel: ik zit natuurlijk wel op een terras aan het strand in het zonnetje te ontbijten.

Stenen

Wat is de overenkomst tussen een rivier in Lapland en het kustwater bij Karpathos? Beide hebben een met ronde, gladde stenen bedekte bodem. In Lapland was dat nooit een probleem, want met mijn bergschoenen aan stapte ik de rivier in en liep naar de overkant. Geloof of niet: van de honderden keren dat ik een rivier doorwaad heb, ben ik slechts drie keer omgevallen. Dat had voornamelijk met de stroming te maken.

Ik had mijn bergschoenen niet bij me vanochtend. In combinatie met een zwembroek zou dat ongetwijfeld veel commentaar hebben opgeleverd. Tot mijn genoegen zag ik dat er een soort tegelpad was aangelegd, net onder de waterspiegel. Je raadt het al: die tegels worden net zo glad als de stenen, dus binnen de kortste keren ging ik onderuit. Overeind krabbelen viel ook niet mee, maar gelukkig werd mijn gestuntel vanaf het strand opgemerkt: twee mannen kwamen mij de helpende hand toesteken. Op mijn strandstoel zittend zag ik wat bloedvlekjes op een bovenbeen. Daar was geen wond(je). Dat zat op een pols, maar stelde niets voor. Later ontdekte ik nog wat meer onbeduidende schaafwondjes en een bobbeltje op mijn linkerknie.

Wees gerust: ik ga de zee niet meer in. Ik zal ook niet meer struikelen over de bij de prijs van het hotel inbegrepen slippers. Ik heb een paar simpele teenslippers aangeschaft, die minder kans op struikelen opleveren.

Moet ik concluderen dat ik toch meer geschikt ben voor leven in de vrije natuur dan in de geciviliseerde wereld?

Ontbijt

Het heeft wel iets: ontbijten in de buitenlucht met je voeten bijna in de branding. Het ontbijtbuffet is ruim voorzien en de bediening is bijna irritant servicegericht. Verwacht overigens niet dat ik al even na zessen een blog publiceer, want dat was het hier een uur geleden al en ik sta gewoon op de plaatselijke tijd op, dus als het bij jullie zeven uur is. En dan ga ik eerst ontbijten.

Ik heb overigens net ontdekt dat de wifi niet beschikbaar is op de hotelkamers. Daar moet je gewoon met een kabeltje verbonden worden en daar had ik uiteraard niet op gerekend.

Ik ga straks de temperatuur van het zeewater maar eens uitproberen. Misschien schrijf  ik vanmiddag nog wel wat.

Aankomst

De vliegtocht had drie positieve kenmerken: 1. het toestel is niet neergestort; 2. d.e tocht begon op tijd; 3. de tocht eindigde enkele minuten vóór het vastgestelde tijdstip. Maar vliegen blijft een ramp! Het hotel durf ik rustig luxe te noemen. Ik heb aardig wat hotels bezocht, maar zo'n grote kamer heb ik nog nooit gehad. Ik kan kiezen uit twee fauteuils. Er is een aangrenzend balkon, dat is voorzien van een tafel met vier stoelen en dat betreden wordt via een schuifpui. Ik kan koffie en thee zetten en er stond een fles wijn. Ik voel me wat plutocratisch. Ik zit dit te typen aan de bar bij het zwembad, wel onder een afdakje, want de zon schijnt overvloedig. Er waait ook een verfrissend windje. Er is hier heel wat bijgebouwd sinds ik hier achttien jaar geleden was, maar het is niet storend. Morgenochtend meer.