Risico's

Dit is een doorbraak, reageert William Westveer, van de Landelijke Federatie Belangenverenigingen voor verstandelijk gehandicapten (LFB). Die doorbraak, waarover Trouw schrijft, is een beslissing van de Arnhemse rechtbank. Het jongetje Hendrikus gaat zeven maanden na zijn geboorte terug naar zijn verstandelijk gehandicapte ouders. De Raad voor de Kinderbescherming had Hendrikus de dag na zijn geboorte bij een pleeggezin ondergebracht, want volgens de Raad konden de ouders niet goed voor hem zorgen. Hendrikus gaat drie dagen per week naar een kinderdagverblijf. De ouders, die vóór de geboorte eigener beweging hulp hadden gezocht, krijgen nu 12 uur per dag gezinshulp. Een webcam registreert de rest van de tijd hoe het gaat. Beide ouders werken bij de sociale werkvoorziening. In juli gaat de rechtbank de situatie opnieuw beoordelen.

Er zijn heel wat ouders die niet verstandelijk gehandicapt zijn, maar nochtans geen flauw idee hebben van wat het opvoeden van een kind betekent en daar toch compleet onvoorbereid aan beginnen, want kinderen horen er nu eenmaal bij. Heel wat kinderen komen ondanks hun ouders toch nog goed terecht, maar we hebben hier niet voor niets een breed opgetuigde Jeugdzorg en Kinderbescherming: er gaat er wel eens één de mist in. Desondanks weten we dat, soms bijna onder de ogen van Jeugdzorg of Kinderbescherming, kinderen worden verwaarloosd, mishandeld en in het ergste geval gedood. Dan heb ik het nog niet over de kinderen die gewoon niet optimaal worden opgevoed, van wie de aanwezige potenties niet ten volle worden gerealiseerd. De meeste ouders van deze kinderen krijgen geen gezinshulp, laat staan dat een webcam continu registreert hoe ze met hun kinderen omgaan. We zien wel wanneer de put voor de zoveelste keer gedempt moet worden.

Hans Reinders, hoogleraar ethiek aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, vindt het besluit over de 24-uursbewaking 'heel raar'. "Dat mensen hier blij mee zijn, vind ik grenzeloos naïef. Weet je wat het betekent om 24 uur per dag vreemde ogen in je huis te hebben?" Hieruit blijkt volgens hem een onrealistische behoefte in de samenleving om alle risico’s uit te sluiten. "Er kan altijd van alles gebeuren, dat geldt ook voor u en mij. Maar wij krijgen die webcam niet. Dit is echt een vorm van ongelijke behandeling."

Een verstandelijke handicap wordt vastgesteld lang vóór iemand zelfs maar in staat is een kind te verwekken. Het aantal gezinnen met verstandelijke gehandicapte ouders in ons land wordt geschat op 1500 (ruwweg veel minder dan één procent van alle gezinnen). Hoe groot zou het aantal gezinnen zijn met niet verstandelijk gehandicapte ouders die van de opvoeding (te) weinig of niets weten te bakken? Wordt het geen tijd een ouderschapsgeschiktheidstest te ontwikkelen voor iedereen die zich wil voortplanten? Dan kan de Raad voor de Kinderbescherming meteen na een geboorte, aan de hand van een inmiddels opgesteld protocol, een beslissing nemen, variërend van: 'geen maatregel noodzakelijk' tot 'uithuisplaatsing'. Daartussen liggen allerlei vormen van begeleiding, cursussen en toezicht. Ja, dat kost een paar euro's, maar die hebben we toch wel voor onze kinderen over? En vergeet niet: goed opgevoede en opgeleide kinderen leveren als volwassenen meer productie. Dan zit het met de AOW ook wel goed.

Filosoof

Een paar weken geleden schreef ik al over de verkiezing van 'Femme van het Jaar'. Die 'Femme' is dan een lesbische of biseksuele vrouw die zich heeft ingezet voor de emancipatie van en gekozen wordt door andere vrouwen als zij. Nu blijken er twee filosofen - dat zijn mensen die heel goed kunnen nadenken - te zijn die om de beurt een column in Trouw schrijven. Een van hen, Sebastien Valkenberg, vindt het maar niks. In beginsel is het initiatief lovenswaardig, vindt Sebastien, maar hij heeft doorgedacht: Waarom is het feminisme zo onwaar? Dat was de kop boven het artikel en, naar ik aanneem, de strekking van Sebastiens betoog.

Sebastien vindt het actief en passief kiesrecht bij de uitverkiezing van de 'Femme' te beperkt. Ook hetero's, zowel mannen als vrouwen, moeten kunnen meekiezen en moeten ook gekozen kunnen worden. Het is immers goed denkbaar (...) dat een heteroseksuele vrouw dit (de emancipatie) de afgelopen jaargang het beste heeft gedaan. Of – vloek in de kerk – een man.

Sebastien is van 1978 en heeft de 'tweede feministische golf' dus niet bewust kunnen meemaken. Zou dat wel het geval geweest zijn, dan was hij waarschijnlijk ook verontwaardigd geweest over het feit dat er toen vrouwencafés kwamen, waar je als man niet in kwam. Die vrouwen wilden wel eens wat kunnen drinken zonder voortdurend bedacht te moeten zijn op hitsige mannen. ("Drink je wat van me, schoonheid?") Het waren vooral de 'haantjes' die riepen: "Zie je wel, die vrouwen/meiden/wijven discrimineren zelf net zo hard."

Elk jaar worden de sportman, -vrouw, -ploeg en -coach van het jaar gekozen, met veel aandacht van de media, waaronder een rechtsreekse tv-uitzending. Die mensen worden uit en door sportmensen gekozen. Het kan best zijn dat filosofen zich niet met zoiets alledaags als sport bezighouden. Mij staat in ieder geval niet bij dat Sebastien toen uitvoerig betoogd heeft dat je toch vooral de sportliefhebbers (m/v) moet laten kiezen.

Ik ben geen filosoof, dus ik kan niet zo goed doordenken als Sebastien. Op 10 april schreef ik hier dat die uitverkiezing me niet zo nuttig leek, omdat ik niet de illusie heb dat die wezenlijk iets bijdraagt aan de emancipatie van de doelgroep. Maar als een of andere club onder elkaar wil uitmaken wie de beste, mooiste, langste, liefste, nuttigste, snelste of best geklede is, ga ik me niet gediscrimineerd voelen omdat ik niet mee mag doen.
x

Nadenken

Op 4 mei herdenken we niet alleen de slachtoffers van de Tweede Oorlog, maar alle oorlogsslachtoffers en slachtoffers van vredesmissies nadien. Op 5 mei wordt al jaren in Wageningen, waar de Duitsers de capitulatie tekenden, een defilé gehouden door de oud-militairen en oud-leden van de toenmalige Binnenlandse Strijdkrachten. Traditioneel was Prins Bernhard altijd bij dat defilé aanwezig.

In latere jaren gingen ook de 'jonge veteranen' deelnemen: militairen die in 1953 in Korea hadden gevochten en militairen die aan vredesmissies hadden deelgenomen. Die deelname had ieders instemming. Gezien het herdenken op 4 mei zat daar ook wel een zekere logica in. Het werd een traditie en tradities waar niemand tegen is en zelfs velen vóór zijn houd je in stand.

Nu heb je altijd mensen die als iets goed gaat toch gaan nadenken over de vraag of het niet anders kan. Ze hebben dan zelfs het idee dat 'anders' ook 'beter' is. Op zich is dat niet erg, maar het wordt wat anders als die mensen ook nog beslissingen mogen nemen. De bestuurders van het 'Nationaal comité herdenking capitulatie 1945' vonden dat 5 mei alleen met de capitulatie van de Duitsers te maken had, dus het defilé was alleen voor de oude veteranen. Dus nog een paar jaar en dan wordt de laatste veteraan in zijn rolstoel door Wageningen gereden.

Ik heb niet veel met herdenken. Ik weet nooit waar ik op 4 mei om acht uur 's avonds gedurende twee minuten precies aan moet denken. Ik maak me wel eens druk om slachtoffers van oorlogsgeweld die nu vallen. Maar ik begrijp niet waarom een aantal mensen die niet of nauwelijks de Tweede Oorlog hebben meegemaakt het noodzakelijk vinden het plezier dat anderen aan die dag en die gelegenheid verbinden te verpesten, resp. geheel onmogelijk te maken.

PS
Leuke film vanavond bij RTL8: "As good as it gets", met Jack Nicholson.
x

Kotsmisselijk

Het is in ons land een goede gewoonte in de media niet de volledige naam van verdachten van een misdrijf te gebruiken, maar initialen. Vroeger werd zowel van de voor- als de achternaam alleen de initiaal gebruikt. Inmiddels wordt vaak de volledige voornaam gebruikt. Het is daarom een goede gewoonte, omdat men verdachte is totdat een rechterlijke veroordeling onherroepelijk is geworden. Op deze manier worden ook familieleden beschermd die meestal part noch deel aan de daad van de veroordeelde hebben. Het is immers niet erg leuk voor bijvoorbeeld kinderen om op school voortdurend te moeten horen: "Jouw vader is een misdadiger." In het algemeen lijkt het me niet prettig om te horen: "Bent u soms familie van ...?"

De man die in Apeldoorn zichzelf en zes anderen dood reed werd eerst aangeduid als Karst T. Al snel werd dat Karst Tates. Ik vermoed dat 'Geen Stijl' daarmee begon. Dat heeft hoe dan ook geen boodschap aan privacy. In het huidige geval wordt het allemaal nog wat pijnlijker omdat Tates een maar weinig voorkomende familienaam is. Je bent dus al gauw 'familie van ...'.

Het Algemeen Dagblad maakte het nog iets erger, las ik in Het PAROOL. Dat publiceerde een foto van een Richard Tates uit Hoofddorp als de foto van Karst. Dan komt er iets op gang waar ik helemaal kotsmisselijk van word: mensen gaan hatemail sturen aan die volmaakt onschuldige Tates. "Richard heeft vele haatmails ontvangen, ranzige mail ook met een dreigende en scheldende toon, post waar de honden geen brood van lusten," aldus advocaat Heerenbout. Er zijn zelfs mensen die doelbewust via het internet naar 'Tates' gaan zoeken teneinde hun agressie de vrije loop te kunnen laten. Ze hadden succes: in Uithoorn woont ook een Richard Tates en die is aangesloten bij 'Hyves'. Is dat niet fijn? Dan kun je een lekker bericht bij hem achterlaten: 'Ik hoorde dat jij die aanslag hebt gepleegd! Ben je wel helemaal lekker??? Ga gauw je excuses aanbieden als je nog leeft!' En: 'Ik hoorde (...) dat jij de aanslag hebt gepleegd in Apeldoorn... waar hou je je schuil, kom tevoorschijn!!!'

Veel mensen zullen een warm gevoel gekregen hebben bij het applaus op de Dam tijdens de dodenherdenking. Er is ook een kant aan Nederland die koude rillingen bezorgt.

PS
Een groepje Duitse christenen kwam afgelopen zondag in Apeldoorn kerkdiensten verstoren met de mededeling waar het op 30 april allemaal door gekomen was: in de christelijke gemeente is het als Sodom en Gomorra, kerken zijn door hun onderlinge verdeeldheid verantwoordelijk voor de gebeurtenissen op 30 april.
x

Scheiding

Dat Veronica Lario van haar man wil scheiden vind ik niet bijster interessant, zelfs niet als die man Silvio Berlusconi heet en premier van Italië is. Silvio is een leeftijdgenoot van mij, hij is twee jaar ouder. Zelfs al had ik net als hij de neiging om me regelmatig op te houden in de directe nabijheid van aantrekkelijke jonge vrouwen, zelfs aantrekkelijke adolescenten, dan zou ik er alles aan doen die neiging te onderdrukken. Ik vermoed namelijk dat de meeste toeschouwers nogal meewarig zouden reageren en mijn gedrag overigens behoorlijk belachelijk zouden vinden. Silvio zit daar niet mee en aarzelt, volgens de Volkskrant, niet een Napolitaanse studente op haar achttiende verjaardag te verrassen met een bezoek en een gouden halssieraad. Dat meisje noemt Silvio liefkozend 'pappie'. (Ik moet er niet aan denken ineens 'pappie' genoemd te worden.) Ik kan me zeer goed voorstellen dat Veronica het zo langzamerhand welletjes vind.

Het gaat hier om escapades waaraan geen krant of ander medium aandacht zou besteden als de betrokken vieze oude man geen premier van Italië was. De rest van het artikel vind ik dan ook wat zorgwekkender. Silvio is de baas van de politieke partij 'Volk van de Vrijheid'. Die partij gaat meedoen aan de komende Europese verkiezingen. Er moest dus een kandidatenlijst komen. Silvio had er wel een paar. Een trits fotomodellen, soapactrices en tv-presentatrices bleek zich warm te lopen voor een plek op de kieslijst. Verscheidene dames waren eerder in privésfeer met de premier gesignaleerd.

Je hoeft geen supermens te zijn om een goed lid van het Europees parlement te zijn. Je zult mij ook niet horen zeggen dat fotomodellen, soapactrices en tv-presentatrices per definitie domme blondjes zijn. Hun gemiddelde intelligentie zal wel ongeveer overeenkomen met die van de gehele beroepsbevolking. Ik vind het echter wat ver gaan kandidaten eerst te selecteren op seksuele aantrekkelijkheid en pas daarna op overige benodigde eigenschappen te beoordelen. Ik zou 'seksueel aantrekkelijk' zelfs niet in het functieprofiel willen opnemen. Dat is hoogstens mooi meegenomen.

Silvio weet al jaren diverse strafprocessen tegen hem te voorkomen door lid van het parlement of premier (en daardoor onvervolgbaar) te zijn. Hier kan dat gelukkig niet en zou hij als politicus al lang van het toneel verdwenen zijn. Maar als hier een overigens onkreukbare partijleider hetzelfde zou voorstellen als Silvio, zou zhij nog blij mogen wezen als zhij wegkwam met niet meer dan hartelijk te worden uitgelachen. Ik denk echter dat men sterk zou gaan twijfelen aan de geestvermogens van die partijleider en driftig een andere zou gaan zoeken. Terecht.
x

Afwisseling

Gisteren las ik in de Volkskrant van zaterdag een, naar mijn smaak, goed artikel, waarin drie sociologen van enige naam hun visie geven op het gebeurde in Apeldoorn tijdens Koninginnedag en op de dader. Bij wijze van afwisseling geef ik in overweging dat artikel te lezen.

Achterkamertjes

"Ik ben een groot voorstander van achterkamertjes. Daar gebeuren de mooiste dingen." Die woorden schrijft Trouw op uit de mond van Han Noten, PvdA-lid van de Eerste Kamer. Noten heeft het over het recente JSF-debat en het resultaat daarvan. Dat is allemaal veel te veel in het publiek gebeurd. "Dan ben je niet bezig met de ander, je bent niet bezig met de zaak, maar je bent bezig met hoe je wordt waargenomen."

Is Noten vergeten dat een van de hoofdrolspelers in het debat Jack de Vries was, de verantwoordelijke staatssecretaris van defensie? Of is hij vergeten wat Jack was, vóór hij staatssecretaris werd? Toen was hij de 'spindoctor' van Jan Peter Balkenende. Toen was hij alleen maar bezig met het image van Jan Peter en hoe dat werd waargenomen

Laten we elkaar nou geen Mietje noemen. Er is geen Kamerlid dat aan het begin van een debat reikhalzend zit uit te kijken naar de standpunten van de andere fracties, zeker niet naar die van de coalitiegenoten. Die zijn al lang bekend uit achterkamertjes en wandelgangen. Het publieke debat is er om zo effectief mogelijk zieltjes te winnen voor het eigen standpunt en/of het bereikte compromis.

Er is niks mis met compromissen. Zonder compromissen kun je in Nederland niet regeren. Een compromis bereik je meestal ook iets sneller in een achterkamertje, dan in een vergaderzaal met 150 aanwezigen. Ook daar is niks mee en dat valt heel goed uit te leggen. Het probleem is dat de meeste politici de onbedwingbare behoefte tot 'scoren' hebben. Koste wat kost moet de indruk gewekt worden dat juist zij 'gewonnen' hebben. Het JSF-debat en de uitkomst daarvan waren een schoolvoorbeeld. De bochten waarin de woordvoerders van de partijen zich verbaal wrongen om vooral duidelijk te maken dat ze iets wezenlijks hadden bereikt, waren voor de liefhebber een lust voor het oor. Leg nu eens in een opinieonderzoek de vraag voor: heeft Nederland nou wel of niet in principe besloten volgend jaar een JSF-om-te-proberen te bestellen? Daar kun je een meerkeuzevraag van maken met de volgende antwoorden:
- ja;
- ik dacht van wel;
- mij staat zoiets bij, maar ik ben niet helemaal zeker;
- geen idee;
- wat is een JSF;
- ik heb de indruk van niet;
- volgens mij niet;
- nee.
Ik vermoed dat de antwoorden 4 en 5 het hoogst zullen scoren. Ik ga niet onthullen wat mijn antwoord zou zijn.