OV-chipkaart

Als je eergisteren diverse media, met name het Algemeen Dagblad, moest geloven, bestond er in de Tweede Kamer een ruime meerderheid voor het afschaffen van de ov-chipkaart. Aanvankelijk had ik daar ook wat problemen mee, maar toen de ergste kinderziekten voorbij waren, begon ik aardig enthousiast te worden. Dat ben ik nog steeds.

In de Volkskrant van gisteren las ik heel wat anders. Dat begon al met de kop: Kamer wil helemaal niet af van ov-chipkaart. De Consumentenbond verzamelde wel 2400 klachten en ook reizigersvereniging Rover is nog altijd niet zeer enthousiast.

In het debat vandaag bleek het anders te liggen. De divesre fracties willen helemaal niet van de ov-chipkaart af. Ze willem hem doorontwikkelen. Staatssecretaris Mansveld begon haar beantwoording met een pleidooi om ook eens trots te zijn op het systeem met de ov-kaart. 'We hebben een goed werkend betaalsysteem dat door veel mensen gewaardeerd wordt. In geen enkel ander land kun je met één kaart terecht in het openbaar vervoer.' De 2400 klachten die de Consumentenbond heeft gekregen staan volgens haar in geen verhouding tot de positieve ervaring van de 2,8 miljoen mensen die wekelijks de trein nemen.

Ik heb een 'persoonlijke kaart', gecombineerd met een voordeelurenkaart. Een van de aardigste aspecten vind ik dat ik, ook al zou ik zonder geld en bankpas zitten, toch altijd met het openbaar vervoer dicht bij huis kan komen. Wanneer namelijk mijn tegoed onder de 5 euro komt, wordt er automatisch van mijn bankrekening 50 euro toegevoegd. Daar kun je echt heel Nederland mee doorreizen. Ik hoef nooit meer in de rij te staan voor een kaartje.

De meeste klachten over het openbaar vervoer komen van mensen die er incidenteel gebruik van maken. Dat zal ook wel zo zijn bij de ov-chipkaart. Ik ben ervan overtuigd dat de dagelijkse autogebruiker meer frustaties ondervindt dan de dagelijkse gebruiker van het openbaar vervoer.

Vergissing

Staat het station Amsterdam Centraal op de verkeerde plek? In de Volkskrant las ik: Een 'historische vergissing' zei de Amsterdamse wethouder verkeer Pieter Litjens twee weken geleden over het Centraal Station in zijn stad. 125 jaar geleden kwamen ze er in Amsterdam niet uit. De spoorlijnen naar Amsterdam liepen dood aan de west- en de zuidkant van de stad, en die moesten verbonden worden. Voor het nieuwe station had Amsterdam twee plekken op het oog: waar nu het Vondelpark ligt of meer naar het zuiden, bij de destijds nieuwe wijk de Pijp. Feddes (werkt aan een boek over de geschiedenis van het Centraal Station): "Binnen de stad werd men het niet eens en uiteindelijk hakte het Rijk de knoop door." Dat betekende dat in het IJ een kunstmatig eiland werd aangelegd en daarop kwam het Centraal Station te staan.

Zijn we een prachtig stukje IJ-oever kwijtgeraakt? De stad werd daardoor 'in één klap van het IJ afgesneden', schreef Geert Mak ooit. "Het prachtige aanzicht van de stad, die drie kilometer lange flonkering van masten, kerken en koopmanshuizen, was voorgoed kapot." Hij sprak van 'de grootste stedenbouwkundige vergissing die ooit in de stad gemaakt is'. Je kunt natuurlijk lekker nosatlgisch doen, maar hoeveel schepen met masten doen, afgezien van 'Sail' om de zoveel jaar, het IJ nog aan? Hoeveel schepen komen er überhaupt nog naar het IJ? Af en toe zie ik vanaf de pont zo'n cruiseschip bij de Passengers Terminal. Als je er één gezien hebt, heb je ze allemaal gezien. En waar staan al die kerken waar Mak het over heeft?

Het aardige van de ligging van het Centraal Station is, dat wanneer je het station uitkomt aan de zuidzijde, je direct midden in het historische centrum van Amsterdan zit. De vernieuwingen die de laatste jaren hebben plaatsgehad op het Oosterdokseiland, het KNSM-eiland en het Java-eiland zijn best de moeite waard. En als we het toch over een stedebouwkundige vergissing hebben: het Ibishotel aan de westzijde van het Centraal Station mogen ze wat nij betreft vandaag nog opblazen.

Vlaggenschip

Een krantenkop die gistern zowel door de Volkskrant als door Het PAROOL werd gebeuikt: De flagshipstore rukt op in Amsterdam. Het PAROOL legt uit wat we onder flagshipstores moeten verstaan: grote winkels waar de merkbeleving voorop staat. Mooi eigentijds woord, 'merkbeleving'. Nou ga je natuurlijk niet naar Albert Heijn om het merk Euroshopper te beleven. Dat kan trouwens binnenkort niet meer want Euroshopper wordt AH Basic. Volgens mij valt daaraan ook weinig te beleven. Belangrijkste kenmerk immers van deze merken is hun lage prijs en bij 'beleven' denk je toch meer aan Prada en Gucci. Eerlijk gezegd vind ik H&M, die een flagshipstore gaat openen in het voormalige gebouw van de Bonneterie aan het Rokin, al op het randje. Ik meen me te herinneren dat ik zelf wel eens iets bij H&M gekocht heb en ik heb echt niets met dure merken waaraan iets te beleven valt. Of wordt dat een H&M voor rijke mensen?

Herinneren

Tot ver na mijn vijftigste heb ik dit soort publicaties gemeden als de pest.  Dat schrijft Albert de Lange in Het PAROOL. Aan de column gaat deze introductie vooraf: Albert de Lange (57, @deAlbertLange), bijna dertig jaar redacteur bij Het Parool, heeft niet lang meer te leven. Hij bericht de komende tijd, ongewis hoe lang, over zijn aangekondigde dood.

In mijn jonge jaren werd het wordt kanker nier in het openbaar gebruikt. Daar sprak je niet over. Tegenwoordig gaat er bijna geen dag voorbij of er wordt in de media wel ergens over kanker geschreven of gesproken. Albert de Lange is volgens mij niet de eerste die regelmatig gaat berichten over "zijn aangekondigde dood". Onlangs keek ik naar het BNN-programma 'Over mijn lijk', waarin drie jonge mensen met terminale kanker aan het woord waren.

Van mij mag het zolangzamerhand een tandje minder, want het kan niet anders of elke keer weer word ik herinnerd aan die elf weken in 1996 waarin Boukje naar haar 'aangekondigde dood' toeleefde. Nu wil ik best graag aan Boukje herinnerd worden, maar dan liever aan de tijd vóór die laatste elf weken. Herinneren doe ik graag op mijn eigen, zelf gekozen moementen.

Lekker

Ik las alleen de  kop: Het winkelen moet lekker zijn. Het bijbehorende artikel in Het PAROOL heb ik niet gelezen, want die kop alleen gaf me al voldoende stof tot overpeinzing. Winkelen is, in mijn optiek, wat anders dan naar een winkel gaan om iets aan te schaffen. Bij winkelen loop je winkel in, winkel uit, bekijk je van alles, pas je van alles (als het een kledingzaak is) en soms koop je ook nog wel iets.

Ik had/heb een bloedhekel aan winkelen. Boukje deed het met overgave. In Amsterdam en Den Haag liet ik haar altijd alleen winkelen. Soms ging ze samen met haar (tweeling)zus, die aan dezelfde verslaving leed. In buitennlandse steden ging ik in een kroeg zitten wachten tot ze uitgewinkeld was.

Natuulijk ging ik wel eens mee als Boukje de stad in ging om nieuwe kleertjes te kopen, want ze wilde best weten of ik iets leuk vond, alvorens het aan te schaffen, maar ik stelde wel nadrukkelijke voorwaarden, bijvoorbeeld: als je een jurk wilt kopen, ga je geen broeken of truitjes passen, omdat die er ook leuk uitzien. Ze hield zich niet altijd aan die voorwaarden, maar het is me nooit gelukt dan kwaad  op haar te worden en haar alleen verder te laten winkelen.

Het enige type winkel waarin ik 'rondkijk', dus, strikt genomen, wel eens aan het winkelen ben, is de boekwinkel. Maar ik ga altijd naar dezelfde boekwinkels (in Amsterdam zijn dat Scheltema, The American Bookshop, de Bijenkorf en de AKO in het Centraal Station). Ik ken de indeling van die winkels en weet dus ook welke delen van die winkels is kan overslaan. Maar meestal weet ik al welk boek ik wil hebben en tegenwoordig ga ik dan, i.v.m. de  loopproblemen, niet naar een boekhandel, maar bestel ik het bij bol.com. Als ik zeker weet dat het te dik is voor de brievenbus, laat ik het bezorgen bij de Albert Heijn, waar ik toch dagelijks kom.

Irriterend

Specsavers probeert je in haar commercials over te halen vóór het einde van het jaar nog gauw even een bril te laten aanschaffen, want zo tegen het einde van het jaar is de kans groot, dat je de eigen bijdrage inmiddels wel betaald hebt en krijg je de bril (afhankelijk van de polisvoorwaarden) dus 'gratis'. Wacht dus niet to januari, want dan ben je toch, als je zo nodig multifocale glazen wilt hebben, ruim driehonderd euro kwijt.

Wat een onzin allemaal. Ik ben geen zorgmijder, dus die eigen bijdrage ben ik naar alle waarschijnlijkheid al kwijt voor de maand januari om is. Ik heb zo al voor meer dan 80 euro medicijnen nodiig. Begin januari  moet ik een ct-scan laten maken en laat ik mijn bloed onderzoeken. Als alles een beetje mee zit, wordt ik ook nog wel een keer per ambulance naar het ziekenhuis gebracht, waar ik vervolgens een paar dagen verblijf. Nou, dan heb ik die eigen bdijdrage wel betaald en kan ik rustig de aanschaf van een nieuwe bril overwegen. Maar daarvoor ga ik niet naar Specsavers, want die vind ik bijna dagelijks irriterender worden.

Oplossing?

Mijn longen werken, vanwege de COPD nog maar voor 54%. Vanwege artrose heb ik al gauw pijn in de lage rug . E.e.a. betekent dat een meter of 50 lopen al een hele opgave is. Ik heb dan dus pijn in mijn rug en loop naar adem te happen. Nu loop ik echt niet elke dag 50 meter. OK, bij Albert Heijn, maar dat doe ik in een rustig tempo en het karretje gebuik ik als rollator. Zo nodig kan ik bij de koffieautomaat even gaan zitten.

Ik heb al in geen tijden naar een bushalte hoeven lopen (al gauw een paar honder meter van huis), omdat ik gebruik kan maken van het Aanvullend Openbaar Vervoer. Ik stap voor de deur in, maar op de plaats van bestemming moet ik dan vaak toch een stuk lopen. Onlangs ging ik naar Den Haag. Op het Centraal Station in Amsterdam moest ik van de ingang naar spoor 14. Op spoor 14 moest ik naar de voorkant van de (behoorlijk lange) trein. Naar de voorkant, omdat Den Haag Centraal een kopstation is en ik dan na het uitstappen niet eerst nog langs een groot gedeelte van de trein hoefde te lopen. Van de trein naar de taxi was nog een heel eind, dus ik was blij, toen ik eenmaal (hijgend) in de taxi zat.

Ik zat in de taxi samen met mijn vriendin Sylvia met wie ik ging luchen in een chinees restaurant in de Wagenstraat. Helaas was dat nog niet open, dus we besloten eerst elders een kopje koffie te gaan drinken. De dichtstbij zijnde gelegenheid daartoe was de Bijenkorf. Geen grote afstand, maar ik was al weer zeer blij toen ik zat. Uiteraard werd dat herhaald toen we naar de chinees gelopen waren.

Het zal nog wel vaker voorkomen dat ik hoe dan ook een stuk(je) zal moeten lopen, met alle narigheid van dien. Maar er leek een oplossing in zicht. Ik las via Bendle, in de Telegraaf over de Airwheel. Ze zijn redelijk geprijsd, goedkoper dan de gemiddelde elektrische fiets of scootmobiel en volgens mij redelijk makkelijk mee te nemen in taxi en trein.

Redelijk enthousiast besloot ik met de Nederlandse verkoper van de Airwheel te bellen. Dat werd een teleurstelling. Nadat ik mijn situatie had beschreven, was men zo eerlijk te zeggen dat ze me er graag een zouden verkopen, maar dat ik er beter niet aan kon beginnen. Er is duidelijk enige motorische handigheid vereist en dat is nu eenmaal niet mijn sterkste eigenschap en dat is nog een understatement.