HORROR

Ik heb het hier al vaker gehad over fantoomgeluiden (huisbel of telefoon) die mij wakker maken. Ik heb ook al eens verteld dat ik twee deurbellen heb. De ene wordt gebruikt als iemand op straat aanbelt. Die bel gaat altijd drie keer over, maar als fantoomgeluid slechts één keer. Dus als ik die hoor in het holst van de nacht, weet ik zeker dat ik lekker kan blijven liggen.

Als iemand op straat aanbelt, staat zhij voor de dichte deur van een portiek. Die wordt geopend doordat de bewoner van de flat op een knopje heeft gedrukt nadat zhij op een schermpje heeft gezien wie er voor de deur staat. Het komt wel eens voor dat iemand gebruik kan maken van het feit dat net voor hem/haar iemand anders is binnengelaten. Die stapt dan in de lift naar een halletje, waaraan drie flats liggen. Daar moet ook aangebeld worden. Die bel maakt een ander geluid en gaat altijd maar één keer over.

Ik wordt ook wel eens wakker van de tweede bel in de fantoommodus. Ook dan blijf ik meestal liggen. Ik schrijf "meestal" omdat ik ook wel eens gekeken heb, door zo'n kijkgaatje, of er iemand aangebeld had. Ik heb namelijk een buurvrouw van 94. Het zou zomaar kunnen, dat die naar mijn flat gestrompeld was omdat ze hulp nodig had. Ze heeft (nog) niet al die middelen in huis waarmee anderen gewaarschuwd kunnen worden, als hulp geboden is.

Vannacht werd ik om een uur of drie wakker van de tweede deurbel. Ik besloot deze keer weer te blijven liggen, maar er was deze keer een variant: ik hoorde hoe een sleutel in het slot werd gestoken en omgedraaid. Je ziet zulke scenes wel eens in horrorfilms. De hoofdpersoon gaat dan zijn/haar bed uit en roept "Hello", dus de insluiper weet waar de bewoner zich bevindt en neemt de ongepaste maatregelen. Ik bleef lekker in mijn bed liggen zonder enig geluid te geven. Ik hoorde verder ook niets. Na enkele ogenblikken ging ik dus mijn bed uit, deed een plasje en nam een paracetamol. Mijn gebruikelijke activiteiten rond drie uur 's nachts. Hoezo horror?

THEEHUIS

Een theehuis waar ze in Amsterdam gebrouwen bier gaan verkopen. Ja, er gebeurt heel wat in Amsterdam. Het is, volgens Het Parool, een van de meest monumentale kroegen van de stad. Het is 't Blauwe Theehuis middenin het Vondelpark.

Ik ben niet het nostalgische type. Ik krijg niet direct tranen in mijn ogen, als ik een plek zie waar ik ooit vrij vaak met plezier kwam. Een aantal jaren heb ik, bij de Ziekenfondsraad, gewerkt in het stille stukje van de P.C. Hooftstraat, vlak bij een van de ingangen van het Vondelpark. Van werkplek naar het terras van 't Blauwe Theehuis was nauwelijks vijf minuten lopen. Bij aangenaam weer ging ik dus vaak met collega's bij het Theehuis lunchen of alleen een cappuccino gebruiken. Na een tijdje kwam Boukje, die in een boekwinkel een eindje verder in de PC kwam werken, mee lunchen of koffie drinken. Kan het leuker?

Boukje en ik hebben ook nog een aantal jaren dicht bij het Vondelpark gewoond. Volgens Google Maps op 800 m van 't Blauwe Theehuis.

We gingen dus ook in het weekend redelijk vaak naar het Vondelpark en dus het Theehuis, de iconische, in 1937 opgetrokken theesalon in het hart van het Vondelpark.

Ik begrijp overigens niet waarom Het Parool over "een kroeg" praat. Het is vooral een behoorlijk groot terras, met nauwelijks 'binnen'. Ik kan me niet herinneren daar ooit binnen gezeten te hebben.

Het 'nieuwe' Theehuis heeft nog een andere, voor mij belangrijke, eigenschap van een Horecagelegenheid: We draaien geen muziek.

Wanneer het weer lekker weer daarvoor wordt, fiets ik zeker weer eens naar het Vondelpark

SMERIG

Er zijn Sterreclames die je liever niet wilt zien als je aan het eten bent. Hornbach, die doe-het-zelfzaak, maakt het behoorlijk bont. Je ziet twee mannen van middelbare leeftijd met behaarde bovenlijven die een tuin 'lenteklaar' aan het maken zo zijn. Het zonnetje schijnt, de mannen hebben het warm en zweten.

Er verschijnen twee mannen in witte jassen in beeld. Ze hebben een soort metalen, afsluitbare doos op wieltjes bij zich. De doos klapt op en de mannen in witte jassen kijken uitnodigend naar de bezwete mannen. Die weten wat hun te doen staat: zij trekken hun bezwete kleren uit die in die doos gaan.

In het volgende beeld gaan de kleren in plastic zakjes die vacuüm getrokken worden. Die zakjes komen terecht in, naar ik aanneem, een grote stad.  Je ziet een automaat zoals je die hier wel op stations ziet, waar je frisdrank of snoepwaren uit kunt halen. Een Aziatische vrouw, ik vermoed Japans, haalt zo'n zakje uit de automaat, maakt het open, snuift de lucht uit het zakje op en kijkt gelukzalig. In beeld verschijnt de tekst "Zo ruikt het voorjaar."

Er zijn kennelijk reclamemensen die erin geloven dat deze commercial de omzet van Hornbach zal vergroten en dat hebben zij de bazen ven Hornbach ook nog wijs weten te maken. Misschien is het humoristisch bedoeld. Dat werkt in de reclame. Ik heb een ander gevoel voor humor.

EERLIJK

Ze zijn er echt nog wel, die gewone, nette, brave burgers. Ik betaal altijd met mijn pinpas. Nu zijn er situaties waarin het niet altijd even makkelijk is om zittend in mijn scootmobiel mijn pincode in te toetsen. Ik had nog niet zo'n pas die je tegen de betaalautomaat houdt om een bedrag tot € 25,00 af te rekenen.

Vorige week besloot ik toch maar eens zo'n nieuwe pas aan te vragen. Zoals beloofd lag de pas na vijf dagen in mijn brievenbus. Maar ..... nieuwe pas, dan ook een nieuwe pincode, die in een afzonderlijke brief werd aangeleverd. Ik heb al jaren dezelfde pincode, een jaartal. Nee, niet mijn geboortejaar en ook niet dat van Boukje noch het jaar waarin we trouwden. Het is een jaartal dat in geschiedenisboeken vermeld wordt. In mijn tijd op de lagere school moest je nog veel jaartallen uit je hoofd leren. Ik had dus een ruime keus.

Het is mogelijk je pincode te wijzigen. Dat kan, in ieder geval bij ABN AMRO, gewoon bij een geldautomaat van deze bank. Daar kom ik, op weg naar Albert Heijn, dagelijks langs.

Ik toetste dus mijn nieuwe pincode in. Daarna moest ik twee maal dat jaartal invoeren. Daarop verscheen de mededeling dat de operatie succesvol was verlopen. Ik verwachtte dat na enkele ogenblikken mijn pas uit dat bekende sleufje terug zou komen. Mooi niet! Na enige tijd zag ik dat je naast dat scherm op  een knop bij "Doorgaan" kon drukken. Was me nog niet opgevallen. Ik drukte dus op die knop. Kwam de pas tevoorschijn? Forget it!

Die automaat bevindt zich naast een filiaal van ABN AMRO. Ik naar binnen dus. De man achter de balie was in gesprek gewikkeld met twee vrouwen. Ik dacht: 'Zal je net zien dat, terwijl ik hier sta, die kaart toch tevoorschijn komt en dat iemand denkt dat het wel handig kan zijn hem mee te nemen.' Ik vroeg heel netjes of ik even tussendoor wat mocht zeggen. De vrouwen hadden geen bezwaar, de man achter de balie riep dat hij zo bij me zou komen. Ik legde uit waarom ik daar stond en nog tijdens mijn uitleg komt een man binnen met een betaalpas die hij daarnet in de geldautomaat had aangetroffen. Zie de eerste zin van dit blog.

OIKOFOBIE

Thierry Baudet begon erover: over oikofobie. Het betekent zoveel als angst voor het eigene. In een wat wijder verband zou je het angst voor eigen huis en haard, angst voor eigen land en eigen cultuur kunnen noemen. Ik vermoed dat Thierry zoiets bedoelt als: 'multicultureel' is in feite een vorm van oikofobie.

In een artikel in Trouw wordt beschreven hoe Thierry er de nadruk op legt dat onze Nederlandse cultuur voor een belangrijk deel op het christendom gebaseerd is. Dat schijnt voor veel christenen een reden te zijn om enthousiast over het Forum voor Democratie te zijn. Baudet bedrijft heel duidelijk politiek met een culturele identiteit waarbij het christendom als onlosmakelijk aspect van de Nederlands cultuur centraal wordt gesteld.

Ik ga echt niet beweren dat het christendom geen invloed heeft gehad op de Nederlandse cultuur. Het is mij met de paplepel ingegoten. Ook zulke typisch Nederlandse waarden als: op zondag wordt er niet gefietst en ook niet van het openbaar vervoer gebruikt gemaakt. De film is taboe. Er wordt op zondag geen ijsje gekocht en gegeten. Op zondag ga je twee keer naar de kerk om te luisteren naar een preek waar je geen bal van begrijpt. Datzelfde christendom leidt er anno nu nog toe dat er christenen zijn die vrouwen lastig vallen die een abortuskliniek willen bezoeken. Laten we dat vooral in stand houden. En laten we eerlijk zijn: een cultuur die  vrouwen verplicht een hoofddoekje te dragen is toch veel erger?

NIEUW

De kogel is nog niet door de kerk, maar hij is wel hard op weg. Waar slaat dat nu weer op? Dat slaat op mijn heup. Kort geleden besloot de orthopedisch chirurg van het BovenIJ ziekenhuis, na het bekijken van een CT-scan, dat het toch wel beter, in ieder geval aangenamer, voor mij zou zijn, als mijn rechterheup vervangen zou worden door iets kunstmatigs. Maar ja, ik zit wat krakkemikkig in elkaar, dus de anesthesist zou moeten bepalen of mijn hart en longen een operatie, met name qua verdoving, zouden kunnen doorstaan. En ik ben ook de jongste niet meer.

Gisteren had ik een gesprek met de anesthesist. Ik had al recentelijk on line een lange vragenlijst ingevuld over mijn fysieke toestand en eerdere ervaringen met operaties en verdovingen. Ik had de indruk dat de anesthesist het wel zag zitten. Een definitief besluit werd nog niet genomen. Er moest nog gekeken worden naar de uitslagen van een ECG en bloedonderzoek  en van wat ik nog niet eerder had meegemaakt: een soortement uitstrijkje van de binnenzijde van mijn neus. Overleg met mijn longarts in een ander ziekenhuis leek ook op zijn plaats.

Ik ga er vanuit dat al dat overleg en bestuderen van uitslagen geen weken meer hoeft te duren. Als de anesthesist zijn fiat heeft gegeven, duur het nog een week of vier voordat er in me gesneden gaat worden. Na twee dagen verlaat ik het ziekenhuis en verblijf ik nog een dag of acht in een verpleeghuis, waar begonnen wordt met revalideren. Daarna zal ik nog een tijdje thuis behandeld worden door een fysiotherapeut en/of ergotherapeut.

Hoed eerder, hoe beter.

FESTIVAL

Vroeger, nog in de tijd dat Teddy Scholten het Eurovisie Songfestival won met 'Een beetje', was het allemaal nog redelijk overzichtelijk. Toen in 1956 het eerste festival gehouden werd, deden er 7 landen mee. Teddy had in 1959 tien concurrenten. Dat was op één avond wel te doen. Duncan Laurence, die in mei ons land zal vertegenwoordigen, heeft er 40. Ja, dat krijg je als zelfs een ander continent mee mag zingen en de vroegere Sovjet-Unie is veranderd in een Federatie van 21 republieken.

Het Songfestival zal ook dit jaar weer drie hele avonden van NPO1 in beslag nemen, eerst tweee halve finales en dan nog eens een finale. Je kan dus drie avonden naar liedjes luisteren waarvan er veel nauwelijks enig niveau hebben en die het vooral moeten hebben van het gehups erom heen.

Dat schijnt allemaal nog niet genoeg te zijn, dus, las ik in het AD: Driekwart van het deelnemersveld van het Eurovisie Songfestival was zaterdag al bijeen in Amsterdam, in Afas live. Er komen nog soortgelijke evenementen in Londen en Madrid. God verhoede dat die ook nog eens worden uitgezonden.

Om de een of andere reden wordt het liedje van Duncan, Arcade, door bookmakers hoog ingeschat als winnaar van het Songfestival. Dat wordt dus weer een latertje voor de hard core fans van het Songfestival, want die blijven wakker tot de winnaar zijn liedje nog een keer mag zingen. Je kunt het sowieso nu alzo vaak beluisteren als je wilt  bij YouTube. Je kan merken dat Duncan niet alleen singer is, maar ook nog songwriter. De tekst Ooh-ooh-ooh, ooh-ooh, ooh-ooh komt diverse malen terug.

Los daarvan: het liedje waarmee Teddy Scholten destijds won leverde ook nog een rel(letje) op. Het liedje eindigt zo:
Je hart kwam wel eens meer op een ideetje,
Dat speet je, maar ach weet je, soms vergeet je
Wel een beetje gauw je eedje van trouw!
In streng christelijke kringen werd er schande van gesproken dat de huwelijksbelofte werd aangeduid als eedJE.