Pastoor

In een reactie op mijn blogje 'Dress code' schreef Roel over "Pastoor Poncke". Die Pastoor komt voor in een roman van Jan Eekhout waarvan de pastoor de hoofd- en titelpersoon is.

Het verhaal speelt ergens in de 19e eeuw in een Vlaams dorp. Op een dag wordt Poncke door de vrouw van de baljuw uitgenodigd voor een diner waarbij meer hoogwaardigheidsbekleders aanwezig zullen zijn. Zij laat Poncke weten dat zij verwacht dat hij een nette, in plaats van zijn gebruikelijke wat morsige soutane zal dragen. Op de bewuste avond is de vrouw van de baljuw wat verbaasd, als Poncke niet verschijnt, maar zijn dienaar zijn mooiste, schone soutane komt brengen. Desgevraagd verklaart Poncke dat hij dacht dat niet hij, maar zijn soutane was uitgenodigd.

Dit verhaal heb ik ooit gebruikt, toen mijn chef bij de Provincie vond dat ik niet zonder stropdas en colbert de Provincie kon vertegenwoordigen in een geding voor de Raad van State. Ik vond dat niet mijn kleding, maar mijn kennis van zaken van belang was. Uiteindelijk bleek de naasthogere chef het met mijn visie eens te zijn.

In 1974, dus 38 jaar geleden heb ik voor het laatst een stropdas en een colnert gedrage. Bij 'bijzondere' gelegenheden, zoals bruiloften en begrafenissen/crematies, verschijn ik in mijn dagelijkse outfit. Ik druk mijn respect voor andere mensen niet uit door middel van mijn kleding. Bij de crematie van Boukje, die ik niet alleen zeer respecteerde, maar van wie ik zeer veel hield, droeg ik een spijkerbroek en een poloshirt. Zij zou niet anders verwacht hebben. Niemand mag van mij verwachten dat hem/haar meer respect toekomt dan Boukje.

Ochtengloren

We moeten ons natuurlijk zorgen maken om de opwarming van de aarde, maar ik zou het wel plezierig vinden als Nederland een subtropisch klimaat kreeg. Het heeft toch wel iets om, ook in de herfst, zo uit je bed het balkon op te lopen en onder het genot van een kop thee te luisteren naar hanen die, op redelijke afstand, tegen elkaar op staan te kraaien.

Het is ook wel fijn, dat je voor het ontbijt alleen maar langs een buffet hoeft te lopen, waar boterhammen, broodjes en allerlei soorten beleg klaarliggen en dat de koffie voor je wordt ingeschonken. En dan na het ontbijt op het terras een blogje schrijven, zodat het thuisfront weet dat ik ook deze dag weer (redelijk) gezond ben opgestaan.

Safari

Afgelopen zaterdag had ik mij aangemeld voor een jeepsafari, die vandaag zou plaatsgrijpen. "Voor avonturiers een echte must." Ik ga enig avontuur niet uit de weg, maar voor anderen klinkt "safari" kennelijk toch wat te wild, want er waren onvoldoende deelnemers. Nu is Karpathos ongetwijfeld wat ruiger dan de Veluwe of het Plateau van Margraten, maar erg veel avontuur had ik mij niet voorgesteld. Vooral dat 'jeep' trok mij aan, omdat die minder passagiers vervoert dan een bus.

Op een Nederlandse website heb ik ook wel eens gelezen over een avontuurlijke tocht dor Nederland. Je kunt in Nederland prachtige tochten maken, maar 'avontuurlijk' is een kwalificatie, die ik daarvoor niet gauw zou gebruiken. Wadlopen komt misschien nog enigszins in de buurt, maar daarvan heb ik er genoeg gemaakt om te weten dat ze eerder leuk en mooi zijn dan avontuurlijk.

Vandaag wordt het dus weer wat 'zwemmen', zonnen, lezen en wellicht nog wat bloggen.

Koel

Het zwembad was niet zo warm als ik verwacht had, in ieder geval beduidend koeler dan het zeewater. Ik ben een koukleum en spring dus sowieso nooit zomaar in het water. Ik liet me via een trappetje langzamerhand wennen aan de watertemperatuur. Het viel uiteraard best mee en ik heb enige tijd rondgepoedeld. ('Baantjes trekken' is niet 'mijn ding'.) Daarna wilde ik wel wat in de zon liggen, maar er is hier geen 'undress code'. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind het wat onwennig een kledingstuk te dragen, al is het maar een zwembroek, als ik ga 'zonnen'. Dat heb ik al jaren niet meer gedaan. Het balkon bij mijn kamer heeft geen direct aanpalende balkons, dus daar kan ik, zonder aanstoot te geven, in mijn nakende niksie zitten. 
Ja, kijk eens, ik moest foto's laten zien. Een kamermeisje was bereid er eentje van me te maken. (Geintje! De iPad heeft ook een zelfontspanner.) 't Is toch een nette foto?

P.S.
Het kan zijn dat er geen foto te zien is. Ik dacht dat ik een manier gevonden had om foto's in te voegen, maar ik twijfel nu. Je houdt die foto, en andere, dan nog tegoed. Heb ik wat te doen, als ik weer thuis ben.

Dress code

Toen ik gisteravond het restaurant van het hotel wilde binnentreden, werd ik tegengehouden door een dienstdoende dame. Met een korte broek kwam ik het restaurant niet in. Ik zit hier voor mijn lol, dus waarom zou ik er een punt van maken, dat ik heel wat vrouwen zag die meer bloot been lieten zien dan ik? Dan heb ik het nog niet over blote ruggen en decolleté's die weinig te raden overlieten. Er was ook een vrouw met een lange jurk van zeer dunne stof, wat bij tegenlicht een alleraardigst beeld opleverde. Een andere vrouw droeg ook een lange rok, maar met een split die bij de heup begon. Het been dat volledig te zien was, was niet eens bijzonderr fraai.

Wat is nou de achtergrond van zo'n dress code? Onbedekt mag, mits sexy? Ik denk niet dat mijn blote benen veel vrouwen in staat van opwinding zullen brengen, maar zo lelijk zijn ze nou ook weer niet: geen spataderen of zo en ze zijn (van nature) vrijwel onbehaard. Wanneer en waarom is ooit afgesproken dat in bepaalde omstandigheden en bij bepaalde gelegenheden blote mannenbenen niet 'netjes' zijn. Moet ik nog van geluk spreken dat korte mouwen wel toegestaan zijn en een das en colbert niet verplicht zijn? Dan zou ik aan het diner in het hotel, waarvoor ik betaald heb, niet eens toekomen. O tempora, o mores!

Toen

Ik had al eerder geschreven, dat ik niet naar Karpathos ben gegaan om weemoedige herinneringen op te halen aan mijn verblijf daar achttien jaar geleden met Boukje, maar uiteraard denk ik daar wel eens aan terug. Ik vermoed dat het hotel staat op ongeveer hetzelfde stukje strand, waar we destijds dagelijks op een strandstoel lagen of het water ingingen. (Toen deed ik dat minder onhandig.) Het was een totaal andere vakantie dan we gewend waren: we verbleven niet in een tentje en niet elke dag op een andere plek. We zaten veertien dagen in een appartement met een balkonnetje dat overbezet was als we daar met ons tweeën zaten. In mijn herinnering is het nog steds de mooiste vakantie die samen gevierd hebben. Het was ook de laatste. We deden het 'makkelijk', omdat kort daarvoor een van haar ogen verwijderd was vanwege een melanoom. (Ik weet niet meer welk. Het kunstoog was niet te onderscheiden van het echte oog.) Het mooie - en sterke - van Boukje was dat ze totaal niet depri was over het verlies van haar oog. ("Ik heb nog een oog.") Ze kon erbij lachen als ze vertelde dat het er weer eens was uitgevallen.

Als ik aan Boukje denk of wil denken, zet ik thuis een dvd op met de Cubaanse Rapsodie van Ernesto Lecuona, al hebben we, bij mijn weten, daar nooit samen naar geluisterd. Het was niet 'onze' muziek. Ik heb er net via YouTube naar geluisterd en daarbij wat traantjes weggepinkt. (Zoek op YouTube naar "Rapsodia Cubana Lecuona" als je wilt weten wat mij emotioneert.)

Er hangt nu een volle maan boven Karpathos. Hoe romantisch kan het worden?

Foto's

Ik had gezegd dat ik foto's zou laten zien. Daar wordt inmiddels naar gevraagd, om niet te zeggen dat erop wordt aangedrongen (Roel, Zuster Klivia). Roel vroeg zelfs of ik wel een fototoestel had meegenomen. Nou, nee! Waarom zou ik? Met een iPad kun je ook foto's maken. En die had ik toch bij me voor het schrijven van mijn blogs. Zo'n ding is handiger overal mee naar toe te nemen dan een laptop. Het past in mijn schoudertasje. Ik moet alleen nog uitzoeken hoe ik foto's upload. Zo'n apparaat van Apple werkt toch wat anders dan een laptop die op Windows draait. Blogger.com werkt ook anders. Het leven van de moderne toerist, die de achterban op de hoogte wil houden valt toch niet mee. Hoewel: ik zit natuurlijk wel op een terras aan het strand in het zonnetje te ontbijten.