Verkeer
1 dag geleden
woensdag 31 maart 2010
Mantelzorg
Mijn moeder was al vroeg weduwe, op haar 55ste, maar ze had zich voorgenomen dat ze, als ze ouder werd, nooit bij één van haar kinderen in zou willen wonen. Ze had ervaring met een inwonende moeder. "Je blijft altijd een dochter", was haar redenering en dat wilde ze geen van haar kinderen aandoen. Toen mijn grootmoeder dement werd, heeft op een keer de huisarts 'bevolen' dat mijn grootmoeder een tijd elders werd ondergebracht, omdat mijn moeder er zelf onderdoor dreigde te gaan. Natuurlijk had uiteindelijk mijn moeder ook meer aandacht en zorg nodig, buiten de thuishulp die ze kreeg. Die extra aandacht en zorg kwam vooral neer op een jongere zus van mij, die nou eenmaal het dichtste bij woonde. Die heeft ook geleerd wat mantelzorg in de praktijk kan betekenen.
Nu we hard aan het bezuinigen moeten slaan, komt ook de AWBZ weer in beeld, die zo vreselijk duur is. En dan wordt er weer eens een oud stokpaardje van stal gehaald door Actiz, de koepelorganisatie van instellingen in de thuis- en ouderenzorg. Trouw schrijft: Voorop staat dat iedereen die echt niet zonder thuis- of ouderenzorg kan, daarop moet kunnen blijven rekenen. Maar niet eerder dan nadat in eigen kring een oplossing is gezocht, bijvoorbeeld door het inschakelen van een familielid of buur (mantelzorg). Voor de instellingen blijft er gelukkig werk, want die gaan dan de mantelzorgers helpen: De professionele zorgverlener moet daarbij vooral ondersteunen, coachen en kennis overdragen, zodat de uiteindelijke inzet van de professional beperkt blijft. Een deel van de vrije tijd die de mantelzorgers toch al opgeven, moeten ze dan ook nog eens besteden aan het luisteren naar de ondersteunende, coachende en kennisoverdragende professionals.
Hier en daar zal best wat overbodige, misschien zelfs onnodige zorg verleend worden. Ik denk ook dat de meeste mensen bereid zijn gratis en toch voor niets hand- en spandiensten te verlenen aan familieleden, vrienden of buren, die dat een tijdje of voorgoed nodig hebben. Maar als we veel meer reguliere zorg gaan overhevelen naar de mantelzorg, moeten we na een tijdje de ggz extra gaan bemannen omdat die mantelzorgers met een burn-out op bezoek gaat krijgen. Mijn demente moeder had zeven kinderen die het bezoek aan haar in het verzorgingshuis konden verdelen, maar zo'n situatie is niet erg gebruikelijk meer. Als ik aan de beurt was kostte mij dat 2 keer ruim 2 uur reistijd. Dat was geen probleem, want ik werkte toen al parttime en ging op een vrije dag. Ik hoefde ook niet met huisgenoten rekening te houden, maar niet iedereen kan zich zo gemakkelijk vrijmaken.
Gaan de indicatie-instellingen nu criteria opstellen, zoals:
- maximum reistijd tot zorgbehoevend familielid;
- minimale zorgkunde van mantelzorger;
- minimale geschiktheid zorgkunde aan of bij te leren;
- minimale zorgplicht voor eigen huishouden;
- minimale coachbaarheid;
- maximale hoeveelheid eigen geld dat aan mantelzorg besteed wordt?
En als je al heel lang in onmin hebt geleefd met het zorgbehoeftige familielid komt die brave jongeman van de EO langs om dat op te lossen met 'Het Mantelzorgdiner'. De mantelzorger wordt er naartoe gebracht met een stretch limo, de zorgbehoeftige met de ambulance. Emo-tv van de bovenste plank.
x
Nu we hard aan het bezuinigen moeten slaan, komt ook de AWBZ weer in beeld, die zo vreselijk duur is. En dan wordt er weer eens een oud stokpaardje van stal gehaald door Actiz, de koepelorganisatie van instellingen in de thuis- en ouderenzorg. Trouw schrijft: Voorop staat dat iedereen die echt niet zonder thuis- of ouderenzorg kan, daarop moet kunnen blijven rekenen. Maar niet eerder dan nadat in eigen kring een oplossing is gezocht, bijvoorbeeld door het inschakelen van een familielid of buur (mantelzorg). Voor de instellingen blijft er gelukkig werk, want die gaan dan de mantelzorgers helpen: De professionele zorgverlener moet daarbij vooral ondersteunen, coachen en kennis overdragen, zodat de uiteindelijke inzet van de professional beperkt blijft. Een deel van de vrije tijd die de mantelzorgers toch al opgeven, moeten ze dan ook nog eens besteden aan het luisteren naar de ondersteunende, coachende en kennisoverdragende professionals.
Hier en daar zal best wat overbodige, misschien zelfs onnodige zorg verleend worden. Ik denk ook dat de meeste mensen bereid zijn gratis en toch voor niets hand- en spandiensten te verlenen aan familieleden, vrienden of buren, die dat een tijdje of voorgoed nodig hebben. Maar als we veel meer reguliere zorg gaan overhevelen naar de mantelzorg, moeten we na een tijdje de ggz extra gaan bemannen omdat die mantelzorgers met een burn-out op bezoek gaat krijgen. Mijn demente moeder had zeven kinderen die het bezoek aan haar in het verzorgingshuis konden verdelen, maar zo'n situatie is niet erg gebruikelijk meer. Als ik aan de beurt was kostte mij dat 2 keer ruim 2 uur reistijd. Dat was geen probleem, want ik werkte toen al parttime en ging op een vrije dag. Ik hoefde ook niet met huisgenoten rekening te houden, maar niet iedereen kan zich zo gemakkelijk vrijmaken.
Gaan de indicatie-instellingen nu criteria opstellen, zoals:
- maximum reistijd tot zorgbehoevend familielid;
- minimale zorgkunde van mantelzorger;
- minimale geschiktheid zorgkunde aan of bij te leren;
- minimale zorgplicht voor eigen huishouden;
- minimale coachbaarheid;
- maximale hoeveelheid eigen geld dat aan mantelzorg besteed wordt?
En als je al heel lang in onmin hebt geleefd met het zorgbehoeftige familielid komt die brave jongeman van de EO langs om dat op te lossen met 'Het Mantelzorgdiner'. De mantelzorger wordt er naartoe gebracht met een stretch limo, de zorgbehoeftige met de ambulance. Emo-tv van de bovenste plank.
x
dinsdag 30 maart 2010
BN'er
Een BN'er kan tegenwoordig al in het nieuws komen zonder ook maar een vinger uit te steken en zonder dat zhij iets doet wat de de aandacht van zelfs de meest roddelende bladen of tv-rubrieken kan trekken. Een vrouw in een woonwagenkamp wordt doodgeschoten door haar man (die daarna zichzelf van het leven probeert te ontnemen) en laat dat nou de tante, wat zeg ik: de lievelingstante, van Frans Bauer zijn. Ja, dan is het pas echt nieuws! Ook serieuze bladen kunnen niet nalaten dat te vermelden. Mijn voorstel: breng de gebruikelijke bloemen en tekeningen niet naar dat woonwagenkamp, maar leg ze bij Frans Bauer voor de deur
x
x
Phishing
'Phishing' is een vorm van internetfraude, waarbij men argeloze personen vertrouwelijke gegevens (zoals gebruikersnaam of wachtwoord) tracht te ontfutselen, om ze daarna de nodige euro's lichter te maken. Gisteren ontving ik zo'n bericht bij de mail. Ik dacht altijd dat oplichters die zich met phishing bezighouden redelijk intelligent zijn, maar je moet je toch wel een behoorlijk stuk onbenul zijn als je denkt dat iemand die onderstaande tekst ontvangt echt denkt dat die afkomstig is van de ING, zelfs al staat het logo van de bank erboven. Je kan de ING van alles verdenken, maar niet van het schrijven van beroerd Nederlands.
Geachte klant,
ING heeft er klachten van onze klanten voor onbevoegd gebruik van de ING Services. Als gevolg daarvan maken we een extra veiligheid controle op al onze klanten gehouden om hun informatie te beschermen tegen diefstal en fraude.
Hierdoor wordt u verzocht om de verstrekte stappen te volgen en uw gegevens voor de veiligheid van uw accounts te bevestigen. Gelieve Klik hier om te beginnen.
Echter, Niet om dit te doen kan leiden tot tijdelijke schorsing rekening. U zult begrijpen dat dit een veiligheidsmaatregel bedoeld om u te beschermen en uw account. Onze excuses voor het ongemak.
Bedankt voor uw medewerking.
x
Geachte klant,
ING heeft er klachten van onze klanten voor onbevoegd gebruik van de ING Services. Als gevolg daarvan maken we een extra veiligheid controle op al onze klanten gehouden om hun informatie te beschermen tegen diefstal en fraude.
Hierdoor wordt u verzocht om de verstrekte stappen te volgen en uw gegevens voor de veiligheid van uw accounts te bevestigen. Gelieve Klik hier om te beginnen.
Echter, Niet om dit te doen kan leiden tot tijdelijke schorsing rekening. U zult begrijpen dat dit een veiligheidsmaatregel bedoeld om u te beschermen en uw account. Onze excuses voor het ongemak.
Bedankt voor uw medewerking.
x
Roeping
Lex Oomkes, journalist van Trouw, schrijft dat Kamerlidmaatschap geen roeping meer is. Veel zittende Kamerleden stellen zich niet meer kandidaat, evenmin als diverse (ex-)bewindslieden. Zo verdwijnt veel parlementaire ervaring. De status van het Nederlandse parlement is zienderogen verminderd, mede door de strakke regeerakkoorden en de overheersende positie van een kabinet. Kamerleden die kunnen wijzen op een individueel succesje tegen de wil van een minister in, of zo’n Kamerlid nu lid is van een regeringspartij of van een oppositiepartij, zijn op de vingers van één hand te tellen.
Over iets meer dan twee maanden mogen we nieuwe leden van de Tweede Kamer kiezen. 'Synovate' (dat elke twee weken de 'Politieke Barometer' samenstelt) heeft onderzocht waarom mensen voor een bepaalde partij kiezen. Nog geen kwart stemt (bijna) altijd op dezelfde partij. Slechts 15% noemt specifieke partijstandpunten als motief voor een keuze. Vooral aanhangers van PVV en GroenLinks denken dat 'hun' partij verandering kan brengen. Vooral Alexander Pechtold en - in wat mindere mate - Femke Halsema en Job Cohen zijn vanwege hun persoonlijkheid belangrijke stemmentrekkers.
De 'Politieke Barometer' van afgelopen donderdag duidt op een zetelverdeling zoals je hieronder ziet. Ik heb daar een aantal mogelijke coalities met hun gezamenlijke zetels naast gezet. (Ik acht het vrijwel uitgesloten dat de PVV deel gaat uitmaken van welke coalitie dan ook.)
Iedereen verwacht moeilijke coalitieonderhandelingen en als de uitslag maar in de buurt komt van wat je hierboven ziet, zullen ze dat ook worden. Juist daarom zijn we toe aan een werkelijke vernieuwing van de politiek: geen parlementair kabinet met een dichtgespijkerd regeerakkoord, maar een extra-parlementair (eventueel zelfs minderheids)kabinet, dat met wisselende meerderheden kort en bondig geformuleerde doelstellingen bereikt en dat niet meteen hoeft af te treden als een voornemen het een keer niet haalt in de Tweede Kamer. Het maakt weer eens duidelijk dat de uiteindelijke beslissing door een meerderheid van het parlement genomen wordt, maar niet vier jaar lang door dezelfde meerderheid. Ook partijen die geen deel uitmaken van het kabinet (en hun kiezers) zien daardoor (delen van) hun programma en wensen gerealiseerd, wat het vertrouwen in 'de' politiek alleen maar kan doen toenemen.
Op mijn ouwe dag ga ik steeds meer voelen voor een systeem waarin burgers voor vier jaar een regeringsleider - de minister-president - kiezen, die zelf zijn medebewindslieden aanstelt. We houden ons systeem van evenredige vertegenwoordiging en iedere partij van enige redelijke omvang komt wel een keer aan zijn inhoudelijke trekken. Meer hierover vind je in 'Bestuurlijke hervorming'.
X
Over iets meer dan twee maanden mogen we nieuwe leden van de Tweede Kamer kiezen. 'Synovate' (dat elke twee weken de 'Politieke Barometer' samenstelt) heeft onderzocht waarom mensen voor een bepaalde partij kiezen. Nog geen kwart stemt (bijna) altijd op dezelfde partij. Slechts 15% noemt specifieke partijstandpunten als motief voor een keuze. Vooral aanhangers van PVV en GroenLinks denken dat 'hun' partij verandering kan brengen. Vooral Alexander Pechtold en - in wat mindere mate - Femke Halsema en Job Cohen zijn vanwege hun persoonlijkheid belangrijke stemmentrekkers.
De 'Politieke Barometer' van afgelopen donderdag duidt op een zetelverdeling zoals je hieronder ziet. Ik heb daar een aantal mogelijke coalities met hun gezamenlijke zetels naast gezet. (Ik acht het vrijwel uitgesloten dat de PVV deel gaat uitmaken van welke coalitie dan ook.)
Iedereen verwacht moeilijke coalitieonderhandelingen en als de uitslag maar in de buurt komt van wat je hierboven ziet, zullen ze dat ook worden. Juist daarom zijn we toe aan een werkelijke vernieuwing van de politiek: geen parlementair kabinet met een dichtgespijkerd regeerakkoord, maar een extra-parlementair (eventueel zelfs minderheids)kabinet, dat met wisselende meerderheden kort en bondig geformuleerde doelstellingen bereikt en dat niet meteen hoeft af te treden als een voornemen het een keer niet haalt in de Tweede Kamer. Het maakt weer eens duidelijk dat de uiteindelijke beslissing door een meerderheid van het parlement genomen wordt, maar niet vier jaar lang door dezelfde meerderheid. Ook partijen die geen deel uitmaken van het kabinet (en hun kiezers) zien daardoor (delen van) hun programma en wensen gerealiseerd, wat het vertrouwen in 'de' politiek alleen maar kan doen toenemen.
Op mijn ouwe dag ga ik steeds meer voelen voor een systeem waarin burgers voor vier jaar een regeringsleider - de minister-president - kiezen, die zelf zijn medebewindslieden aanstelt. We houden ons systeem van evenredige vertegenwoordiging en iedere partij van enige redelijke omvang komt wel een keer aan zijn inhoudelijke trekken. Meer hierover vind je in 'Bestuurlijke hervorming'.
X
maandag 29 maart 2010
Aardig
Bij de AH waar ik mijn dagelijkse boodschappen doe staat vaak een verkoper van de daklozenkrant. Meestal is dat maanden achtereen dezelfde, waarna een vervanging plaatsvindt. Ze hebben iets gemeenschappelijks: ze groeten iedere klant die binnengaat en wensen iedere vertrekkende klant een plezierige dag, avond of weekend. Het ligt ongetwijfeld aan mij, maar die begroetingen en wensen irriteren mij mateloos en ik reageer er nooit op. Ik raak nog geïrriteerder als ik tijdens een contact met een helpdesk voor de zoveelste keer hoor: "Bedankt voor het wachten."
Er is tegenwoordig een campagne van SIRE gaande die ons erop wijst dat we positiever moeten reageren op mensen die aardig tegen ons zijn of iets attents jegens ons doen. Dat doen we te weinig en soms reageren we zelfs achterdochtig. Ik ben helemaal vóór 'aardig' en 'positief reageren', maar de mensen die ik hierboven noemde zijn helemaal niet aardig tegen mij. Ze hebben een lesje uit hun kop geleerd, dat ze gedachteloos en zonder enige interesse in mij persoonlijk afdraaien.
In een van de SIRE-filmpjes zie je twee mensen met fiets bij een richtingaanwijzer op een kaart kijken. Een agrariër op de achtergrond komt naar hen toe, kennelijk om ze te helpen. Ze maken dat ze snel wegkomen. Dat zou ik ook doen, want ik heb daar ervaring mee. Met het nummer op die richtingaanwijzer en de kaart weet ik namelijk precies waar ik ben. Ik weet ook waar ik heen wil en kan aardig kaartlezen. Maar hulpvaardigen nemen niet altijd genoegen met mijn "Dank u wel, ik weet het al." Ze willen hun lokale kennis tentoonspreiden. Ze willen weten waar ik heen ga. Ze willen een nog mooiere route aangeven, maar kunnen niet kaartlezen, althans geen kaart van 1:100.000 die ze nog nooit gezien hebben. Ze concluderen dat ik lekker weer heb meegenomen. Ik wil alleen maar verder fietsen.
Wat ik maar zeggen wil: wat aardig is of bedoeld lijkt, kan ook als hinderlijk of bemoeizuchtig worden ervaren. Een man alleen die zich in een kroeg op charmante wijze tot een vrouw alleen wendt, hoeft niet per se de meest eerzame bedoelingen te hebben. Amerikanen vragen te pas en te onpas aan willekeurige vreemdelingen: "How are you doing today?" Het is geen teken van werkelijke belangstelling, net zo min als ons "Hoe maakt u het?" Het is sjabloongedrag, waar ik op reageer met mijn sjablonen. En soms reageer ik welgemeend zo aardig als ik kan.
x
Er is tegenwoordig een campagne van SIRE gaande die ons erop wijst dat we positiever moeten reageren op mensen die aardig tegen ons zijn of iets attents jegens ons doen. Dat doen we te weinig en soms reageren we zelfs achterdochtig. Ik ben helemaal vóór 'aardig' en 'positief reageren', maar de mensen die ik hierboven noemde zijn helemaal niet aardig tegen mij. Ze hebben een lesje uit hun kop geleerd, dat ze gedachteloos en zonder enige interesse in mij persoonlijk afdraaien.
In een van de SIRE-filmpjes zie je twee mensen met fiets bij een richtingaanwijzer op een kaart kijken. Een agrariër op de achtergrond komt naar hen toe, kennelijk om ze te helpen. Ze maken dat ze snel wegkomen. Dat zou ik ook doen, want ik heb daar ervaring mee. Met het nummer op die richtingaanwijzer en de kaart weet ik namelijk precies waar ik ben. Ik weet ook waar ik heen wil en kan aardig kaartlezen. Maar hulpvaardigen nemen niet altijd genoegen met mijn "Dank u wel, ik weet het al." Ze willen hun lokale kennis tentoonspreiden. Ze willen weten waar ik heen ga. Ze willen een nog mooiere route aangeven, maar kunnen niet kaartlezen, althans geen kaart van 1:100.000 die ze nog nooit gezien hebben. Ze concluderen dat ik lekker weer heb meegenomen. Ik wil alleen maar verder fietsen.
Wat ik maar zeggen wil: wat aardig is of bedoeld lijkt, kan ook als hinderlijk of bemoeizuchtig worden ervaren. Een man alleen die zich in een kroeg op charmante wijze tot een vrouw alleen wendt, hoeft niet per se de meest eerzame bedoelingen te hebben. Amerikanen vragen te pas en te onpas aan willekeurige vreemdelingen: "How are you doing today?" Het is geen teken van werkelijke belangstelling, net zo min als ons "Hoe maakt u het?" Het is sjabloongedrag, waar ik op reageer met mijn sjablonen. En soms reageer ik welgemeend zo aardig als ik kan.
x
zondag 28 maart 2010
Openlijk
Het is al weer 17 jaar geleden dat Bill Clinton president van de Verenigde Staten werd. Tijdens de campagnes voor die verkiezingen maakte hij veel werk van een van zijn beleidsvoornemens: mensen die openlijk homo/lesbo waren konden gewoon in dienst treden bij de krijgsmacht. Clintons voornemen riep een storm van protest op en het is nooit verder gekomen dan "Don't ask, don't tell." (DADT): aan iemand die zich aanmeldt voor de krijgsmacht zal niet gevraagd worden of zhij misschien homo/lesbo is en die homo/lesbo zal niet openlijk verklaren dat zhij dat is.
Ook president Obama wil openlijke homoseksualiteit in de Amerikaanse krijgsmacht toestaan, maar voorlopig ziet het er niet naar uit dat het al gauw zo ver zal komen. Vrij recent was er al die Amerikaanse generaal die verklaarde dat de val van Srebrenica mede te wijten was aan het feit dat in de Nederlandse krijgsmacht homoseksualiteit een geaccepteerd feit is. In de Volkskrant van gisteren las ik dat de commandant van het 'Marine Corps' vindt dat als openlijke homoseksualiteit wordt toegestaan, heteromariniers het recht moeten hebben het delen van een kamer met een homo/lesbo te weigeren. Op een Amerikaanse website las ik dat luitenant-generaal Benjamin Mixon (bevelhebber van de Amerikaanse troepen in de Pacific) een openlijke oproep heeft gedaan leden van het Congres te vragen zich te verzetten tegen het intrekken van DADT. 51% van de thans dienende Amerikaanse militairen is tegen het intrekken van DADT. Sinds het aantreden van Obama zijn al meer dan 260 militairen ontslagen wegens overtreding van DADT. In totaal zijn al meer dan 13.000 militairen om die reden ontslagen. Per jaar verlaten 4.000 militairen om dezelfde reden vrijwillig de krijgsmacht. Intussen melden te weinig Amerikanen zich aan bij de krijgsmacht en dus worden andere eisen bijgesteld. Vroeger kon je met een strafblad geen militair worden, nu wel. Je kunt nog altijd beter een kamer delen met een ex-bajesklant dan met een homo, toch?
Een belangrijk deel van de Amerikanen - en echt niet alleen christenfundamentalisten - schijnt nog altijd te denken dat homo's en lesbo's, als het er echt op aan komt, slechtere militairen zijn dan hun heterocollega's: niet zo dapper, niet zo volhoudend en waarschijnlijk ook niet zo vaderlandslievend. Ze schijnen ook te denken dat homo's en lesbo's 'vallen' voor iedere man/vrouw met wie ze een kamer delen en dus die collega voortdurend zullen lastigvallen.
Veel Amerikanen zien hun land als het lichtend voorbeeld voor de hele wereld, zeker als het om democratie en mensenrechten gaat. Ze slagen er steeds weer opnieuw in aan te tonen dat het nog wel eens tegenvalt.
Ook president Obama wil openlijke homoseksualiteit in de Amerikaanse krijgsmacht toestaan, maar voorlopig ziet het er niet naar uit dat het al gauw zo ver zal komen. Vrij recent was er al die Amerikaanse generaal die verklaarde dat de val van Srebrenica mede te wijten was aan het feit dat in de Nederlandse krijgsmacht homoseksualiteit een geaccepteerd feit is. In de Volkskrant van gisteren las ik dat de commandant van het 'Marine Corps' vindt dat als openlijke homoseksualiteit wordt toegestaan, heteromariniers het recht moeten hebben het delen van een kamer met een homo/lesbo te weigeren. Op een Amerikaanse website las ik dat luitenant-generaal Benjamin Mixon (bevelhebber van de Amerikaanse troepen in de Pacific) een openlijke oproep heeft gedaan leden van het Congres te vragen zich te verzetten tegen het intrekken van DADT. 51% van de thans dienende Amerikaanse militairen is tegen het intrekken van DADT. Sinds het aantreden van Obama zijn al meer dan 260 militairen ontslagen wegens overtreding van DADT. In totaal zijn al meer dan 13.000 militairen om die reden ontslagen. Per jaar verlaten 4.000 militairen om dezelfde reden vrijwillig de krijgsmacht. Intussen melden te weinig Amerikanen zich aan bij de krijgsmacht en dus worden andere eisen bijgesteld. Vroeger kon je met een strafblad geen militair worden, nu wel. Je kunt nog altijd beter een kamer delen met een ex-bajesklant dan met een homo, toch?
Een belangrijk deel van de Amerikanen - en echt niet alleen christenfundamentalisten - schijnt nog altijd te denken dat homo's en lesbo's, als het er echt op aan komt, slechtere militairen zijn dan hun heterocollega's: niet zo dapper, niet zo volhoudend en waarschijnlijk ook niet zo vaderlandslievend. Ze schijnen ook te denken dat homo's en lesbo's 'vallen' voor iedere man/vrouw met wie ze een kamer delen en dus die collega voortdurend zullen lastigvallen.
Veel Amerikanen zien hun land als het lichtend voorbeeld voor de hele wereld, zeker als het om democratie en mensenrechten gaat. Ze slagen er steeds weer opnieuw in aan te tonen dat het nog wel eens tegenvalt.
x
Abonneren op:
Posts (Atom)
