Handtekening

De digitale wereld is mij niet geheel vreemd. Toch kan ik af en toch nog verbaasd staan over de mate waarin soms de meest onverwachte dingen gedigitaliseerd zijn.

Gisteren kwam de NUON een nieuwe elektriciteitsmeter plaatsen. Ik kan mijn verbruik nu ook digitaal aflezen, maar dat leverde geen verwondering op. Als ik ook nog eens, via een windmolentje of zonnecellen, mijn eigen energie zou opwekken en een overschot aan het publieke net zou leveren, zou dat via die digitale cijfertjes apart vermeld worden. Maar opnieuw dacht ik: so what else is new? (Ik denk soms in het Engels.)

Toen de heren na iets meer dan een uur klaar waren werd mij verzocht een handtekening te plaatsen. Er werd geen officieel NUON-formuier tevoorschijn gehaald, maar een klein computertje, iets groter, maar veel dikker dan een mobieltje, maar met een groter schermpje. De bovenste helft van het schermpje was gevuld met gegevens over mij en mijn elektriciteitsmeter. Op de onderste helft kon ik met een speciaal stiftje mijn handtekening plaatsen. What's next?

x

Stroming

Naar het zich laat aanzien krijgen we er een nieuwe publieke omroep bij: PowNed, de Publieke Omroep Weldenkend Nederland En Dergelijke. Minister Plasterk moet daar t.z.t. een vergunning voor verlenen, maar volgens Trouw zal hij zich soepel opstellen. Het belangrijkste criterium voor toetreding tot het bestel – het vertegenwoordigen van een 'maatschappelijke stroming' – wil Plasterk 'liberaal' toepassen.

PowNed is een initiatief van de makers van de website 'Geen Stijl'. Een 'stroming' is volgens Van Dale Online een "heersende denkwijze of werkwijze op enig terrein". Als je af en toe 'Geen Stijl' leest, meer in het bijzonder de reacties op de berichten die daar geplaatst worden, dan vraag je je in de eerste plaats af of daar wel gedacht wordt. Begrijp me goed: als een voldoende aantal geborneerde, bevooroordeelde, niet nadenkende mensen een omroepvereniging willen oprichten, hebben ze mijn zegen. Vind je 'Hilversum' te links, dan mag je van mij een rechtse omroep oprichten. "Met PowNed zul je erachter komen dat je rechterspeaker ook geluid maakt." Vind je 'Hilversum' niet kritisch genoeg tegen over 'the powers that be', ga er maar flink tegenaan.

PowNed wordt gemaakt "voor mensen die geïnteresseerd zijn in nieuws en opinie." Nou, dat ben ik, al jaren. "PowNed is bedoeld voor wat wij de netwerkgeneratie noemen. Actief lid van de informatiemaatschappij. Altijd verbonden met internet (mobiel of niet) en met elkaar." Al ben ik dan van ruim vóór het internet, je hoeft mij niet op de voordelen ervan te wijzen. Je zou haast zeggen dat PowNed mijn zender gaat worden.

"Kijkers zijn immers oud en wijs genoeg om zelf hun mening te bepalen." Dat klopt helemaal. Daar heb ik 'Netwerk', 'NOVA', 'Zembla', 'Rondom Tien' en 'Buitenhof' niet voor nodig. Daar komen regelmatig mensen aan het woord die een stuk rechtser zijn ik. Ik heb PowNed niet nodig om nog rechtsere meningen te horen, want die ken ik zo langzamerhand ook wel en als ik het weer precies wil weten, lees ik een uurtje 'Geen Stijl'.

Waar het op neer komt - en dat heb ik niet zelf bedacht, dat is al jaren geleden uitgezocht - is dat heel veel mensen via de tv geen andere mening dan de hunne willen horen, zij willen hun eigen mening bevestigd zien. Anders moet je gaan nadenken. Ze willen kunnen zeggen: "Zhij (een willekeurige BN-er) vond het ook." Tel uit je winst! De potentiële achterban van PowNed is groot genoeg om er een A-omroep van te maken, maar ik zal de initiatiefnemers van PowNed wat vertellen: het merendeel is nog te lullig om lid te worden. Die wachten wel af welke hapklare brokken er in hun richting gegooid worden.

x

Vrijblijvend

Er is weer eens een manager in de semi-publieke sector die met heel veel geld zijn functie achter zich laat. Zijn opvolger als bestuursvoorzitter van woningbouwcorporatie 'Aedes' maakt het nog wat bonter: hij treedt niet eens, volgens Trouw, in loondienst, maar krijgt een 'management fee' van 200.000 euro per jaar. Dat is niet heel ver boven de Balkenendenorm, maar Jan Peter heeft een werkweek van vijf dagen, terwijl de nieuwe bestuursvoorzitter voor dat bedrag maar drie dagen per week hoeft te werken. Die kan dus ook nog aardig bijklussen.

Ik heb het hier al eens eerder gezegd: convenanten werken niet. Richtlijnen en afspraken die het bedrijfsleven 'vrijwillig' opstelt werken evenmin. Onder STER-spotjes van banken staat tegenwoordig in kleine lettertje dat geld lenen geld kost. Dat zal vast helpen bij het voorkomen van risicovolle leningen. Maar intussen heeft de Tweede Kamer, van links tot rechts, ook het licht gezien. De kop in Trouw:

Vrijblijvende codes zijn passé

Zelfs de VVD, toch geen partij die tegen (veel) geld verdienen is, overweegt een spoeddebat met minister Van der Laan aan te vragen.

Mijn moeder zei vaak dat het leven een stuk mooier zou zijn als we met ons allen aardig tegen elkaar waren. Dat valt niet te ontkennen, maar erg realistisch is het niet. Erop vertrouwen dat het bedrijfsleven en de semi-publieke sector zich aan convenanten, afspraken en codes zal houden is net zo onrealistisch. Op de website van het ministerie van wonen, wijken en integratie is te lezen dat de minister vindt dat corporaties de adviesregeling van de corporatiesector over inkomens van bestuurders zouden moeten toepassen. Ik vind dat de minister en de Tweede Kamer moeten doen waar we ze voor ingehuurd hebben: dwingende regels maken.

x

Verandering

President Obama beloofde 'change'. Hij besloot de beruchte gevangenis in Guantanamo Bay te sluiten. Prachtig! Maar veranderingen worden niet altijd even consequent doorgevoerd. Amerika vecht nog steeds zijn 'war on terrorism', vooral in Afghanistan. Daar worden gevangenen gemaakt, die van terrorisme worden verdacht. Zij worden gevangen gehouden op de (Amerikaanse) luchtmachtbasis in Baghram, zo'n honderd kilometer ten noorden van Kabul.

Een aantal gevangenen in Baghram heeft voor een Amerikaanse rechtbank bepleit dat zij, net als de gevangen in Guantanamo Bay, hun gevangenschap mogen betwisten voor een Amerikaanse burgerlijke rechtbank. De rechtbank gaf ze gelijk. Dus president Obama was het daarmee eens? Niet dus. De Amerikaanse regering gaat tegen de uitspraak van de rechtbank in beroep. Net als Bush wil Obama van terrorisme verdachte personen voor onbepaalde tijd kunnen gevangenhouden zonder juridisch toezicht.

Tina Foster, directeur van 'International Justice Network", dat de gevangenen vertegenwoordigde, zei er dit van (ik citeer de website "Think Progress'): President Obama has taken on the defense of one of the Bush administration’s unlawful policies founded on nothing more than the idea that might makes right. (Onderstreping toegevoegd.)

Ik heb het hier al eerder geschreven: "Wat je ook van Obama kunt zeggen, hij is in de eerste plaats een Amerikaan". Als het beter uitkomt verdachten die mogelijk een gevaar voor Amerika zouden kunnen vormen incommunicado te houden, dan doe je dat gewoon. Dan ga je de politiek van je voorganger niet veranderen.

Feit

Vandaag wordt hier en daar herdacht dat zo'n tweeduizend jaar geleden een aantal vrouwen in Jeruzalem een leeg graf aantroffen. Voor de grootgrutters is dat aanleiding ons ertoe te verleiden duurdere en luxere dingen te kopen en consumeren dan we normaliter in het weekend doen. Degenen die het gedenken van het wonderbaarlijke feit niet zo belangrijk vinden of hoe dan ook niet precies weten waar 'Pasen' nou eigenlijk voor staat, vinden deze feestdagen, om voor mij nog altijd onduidelijke redenen, een uitgelezen gelegenheid om een meubelboulevard te bezoeken. Ook de keukenbedrijven timmeren de afgelopen dagen in de STER-reclame weer druk aan de weg.

Om religieuze redenen zegt Pasen mij niets en aangezien ik alleen de eerste drie maanden van deze eeuw nog bij het arbeidsproces was betrokken, levert dit feest mij ook al tien jaar geen extra vrije dag meer op.

Ik houd het er maar op dat inmiddels de lente herkenbaar is geworden. Afgelopen vrijdag was de eerste dag van dit jaar dat al bij het opstaan de temperatuur in huis 20 graden was, hoewel al twee dagen de verwarming niet meer aanstond. Ook gisteren constateerde ik voor het eerst dit jaar dat de bomen in de achtertuin al weer blaadjes vertoonden. Aan de voorkant doen ze er altijd iets langer over. Ik moest denken aan iets wat Godfried Bomans ooit schreef: "De Russen komen. Misschien. De lente komt. Zeker. Laten we ons aan de feiten houden."

Baby's

Twee Canadese baby's: Kaylee, een meisje van twee maanden, heeft een hersenafwijking, waardoor haar ademhaling wordt bemoeilijkt en zelfs gestopt kan worden; Lilian is een meisje van één maand oud met een hartafwijking, waardoor het hart te weinig zuurstof kan rondpompen en ze binnen en aantal weken zal sterven. De ouders en artsen van Kaylee besluiten haar los te koppelen van de beademing. Na haar overlijden zal haar hart getransplanteerd worden naar Lilian. De beide ouderparen hebben elkaar in het ziekenhuis ontmoet.

Het onverwachte gebeurt: nadat de beademing van Kaylee is gestopt, blijft zij doorademen. De ouders gaan haar voorlopig thuis verzorgen. De ouders van Lilian hebben begrip voor de situatie. Aldus de inhoud van een kort bericht in Trouw. Kaylee is in de Canadese media nu bekend als de baby die niet wil sterven. (Hier zie je een foto van beide ouderparen, die verscheen in de 'Toronto Sun'.)
De laatste alinea van het bericht in Trouw begint zo: Het ziekenhuis bracht de verwikkelingen rond Kaylee aanvankelijk niet naar buiten. Pas toen beide ouders de media woensdag wezen op de bijzondere situatie, kwam de zaak naar buiten.

Als je de tijd kunt nemen (en dat kan ik) ook de Canadese media hierop na te lezen, kom je tot de conclusie dat de zaak wat gecompliceerder ligt dan in het korte artikeltje in Trouw wordt beschreven. (Bijvoorbeeld: de ouders van Kaylee, rechts op de foto, kunnen helemaal niet bepalen wie het hart krijgt. Dat gaat naar degene die bovenaan de wachtlijst staat.) Maar daar gaat het me nu niet om. Het zal wel hard klinken, maar voor mij heeft dit bericht dezelfde nieuwswaarde als het bericht over een pasgeboren ijsbeertje dat na enkele dagen sterft. Wat moet ik met zo'n bericht? Waarom zou ik dat willen weten? Wat beweegt ouders van een binnenkort overleden kind de aandacht van de pers te vragen?

Ik word nog kritischer als ik die foto bekijk. Die doet me denken: hoe krijg je die twee ouderparen zo ver dat ze voor een foto poseren op een manier die de meeste 'ontroeringswaarde' heeft voor het grote publiek? Niemand maakt mij wijs dat die stellen daar toevallig zo voor het ziekenhuis stonden en dat een even toevallig passerende fotograaf alert reageerde.

Op tv wemelt het al van realityprogramma's. Emo-tv is het helemaal. Je kan bijna elke dag via de tv, een spreekkamer van een arts bezoeken. Hebben we in onze persoonlijke levens geen emoties meer? Of zijn die zo langzamerhand te gewoontjes geworden? Je kind een kwartier zoek is even schrikken, maar daar haal je "Vermist" niet mee. Je familieruzie los je pas op als de EO het diner betaalt. Je huis verbouwen wordt leuk als er voortdurend een cameraploeg om je heen loopt. Ze mogen mij een keer volgen tot in de spreekkamer van de huisarts als ik hem ga vragen om een middeltje tegen misselijk makend "nieuws".

Make-over

Een man moet zich wel behoorlijk 'nichterig' gedragen, wil ik denken: o, hij is zeker homo. Dat een vrouw lesbisch is valt me hoe dan ook nooit op. Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb geen idee wat de typische uiterlijke kenmerken van een homo of lesbo zijn. Eerlijk gezegd interesseert het mij, in het normale maatschappelijke verkeer, ook totaal niet of iemand homo, lesbo of hetero of van alles wat is. Anders gezegd: seksuele geaardheid speelt bij mij, net als geslacht, nationaliteit, ras of maatschappelijke positie, geen rol bij de morele beoordeling van andere mensen.

Qua seksuele geaardheid behoor ik tot de overgrote meerderheid van de bevolking. Ik ben een doordeweekse hetero. Ik weet dat homo's en lesbo's nadelen kunnen ervaren van hun seksuele geaardheid, omdat een niet onbelangrijk deel van de bevolking nog altijd vindt dat je niet 'zo' behoort of zelfs niet mag zijn. Maar ik kan me niet echt voorstellen hoe het voelt om op grond van die geaardheid gediscrimineerd te worden. Wat dat betreft behoor ik nou eenmaal niet tot een discrimineerbare groep en heb ik die ervaring niet. Ik vind het vervolgens logisch dat mensen die gediscrimineerd worden zich daartegen, al of niet georganiseerd, verzetten.

Door mijn gebrek aan ervaring weet ik niet wat een homo of lesbo kan helpen bij het accepteren van zijn/haar geaardheid en bij het verwerken van of actief verzet tegen discriminatie. Minister Plasterk heeft, volgens Trouw in ieder geval op dit terrein één idee aangereikt gekregen: hij geeft het startsein voor de verkiezing van 'Femme van het jaar'. Het initiatief daartoe is genomen door 'FemFusion, een landelijk platform voor lesbische en biseksuele vrouwen. Oprichtster Dymphie Verleun: "De lesbische en biseksuele cultuur heeft een schrijnend tekort aan rolmodellen. Het lesbische imago snakt naar een make-over."

Het ligt weer aan mij, maar ik weet niet hoe het lesbisch imago eruit ziet. Ik heb dus ook geen idee hoe het er, na een make-over, uit zou moeten zien. Imago is, volgens 'Van Dale Online': het beeld dat mensen hebben van iemand of iets. Imago's komen vaak niet of nauwelijks overeen met de werkelijkheid. Tegenwoordig worden imago's vaak 'gemaakt' door media-consultants. Die zorgen ervoor dat negatieve trekjes worden weggepoetst en positieve benadrukt. Dat leidt dus ook weer tot een onjuist, op zijn minst onvolledig, beeld.

Als ik Dymphie Verleun of Ronald Plasterk was, zou ik een actie starten met als doel duidelijk te maken dat DE lesbische vrouw, DE biseksuele vrouw, DE homo, DE biseksuele man, DE heterovrouw en DE heteroman niet bestaan. Daar moet je helemaal geen imago van willen maken. Die actie leidt ook tot niets, want vooroordelen maken het denken een stuk minder vermoeiend.