"We nemen de zaken nu in eigen hand", aldus een anonieme functionaris. Die 'anonieme functionaris' is een functionaris van het Amerikaanse ministerie van defensie. Deze uitspraak stond in Trouw, dat weer 'Amerikaanse media' aanhaalde.
Vanuit Amerikaanse legerhelikopters zijn afgelopen zondag acht mensen gedood: vier volwassenen en vier kinderen. De gedode volwassenen en kinderen woonden, althans verbleven op het moment van overlijden, in Abu Kamal. Deze plaats ligt niet in Irak en ligt niet in Afghanistan. Deze plaats ligt in Syrië. De Verenigde Staten van Amerika zijn niet in oorlog met de Syrische Arabische Republiek. Daar heeft de Amerikaanse regering niets mee te maken. Zij voert haar eigen oorlog tegen al-Qaeda en de Taliban. Dan doen internationale rechtsregels niet terzake. Dan maken de Amerikanen zelf wel uit waar zij vechten. Dan nemen zij dode kinderen voor lief. 'Collateral damage', 't is jammer, maar helaas.
Toen niet zo lang geleden Russische troepen het grondgebied van Georgië binnenvielen, sprak de hele wereld, waaronder Maxime Verhagen, daar schande van. Hebben we Maxime al horen protesteren tegen het Amerikaanse optreden in Syrië? Of zijn vier dode kinderen daarvoor te weinig? Of vindt Maxime alles goed wat de Amerikanen doen zo lang die acties gericht zijn tegen buitenlandse strijders die banden hebben met terreurnetwerk al-Qaeda? O, het doel heiligt de middelen? De Amerikanen weten wat goed voor ons is?
In de zeventiger jaren van de vorige eeuw stal de Pakistaan Abdul Quadeer Khan geheime (atoom)gegevens uit het Ultracentrifuge Project in Almelo, waar hij werkte. De Nederlandse regering wilde hem arresteren, maar zag daar vanaf op verzoek (of: onder druk) van de Amerikaanse CIA. Khan kon vertrekken naar Pakistan. Hij werd de 'vader' van de Pakistaanse atoombom. Hij verkocht zijn kennis door aan Noord-Korea, dat met die kennis aan het werk ging. Toen gingen de Amerikanen daar weer achteraan, ook om ons te beschermen.
Fijn hè, zo'n grote vriend? Ze nemen NU de zaken in eigen hand? Ze hebben nooit anders gedaan. Ga eens in Vietnam, Laos, Cambodja, El Salvador, Cuba, Panama, Grenada, Chili, Nicaragua (om een paar landen te noemen) vragen wat het betekent als de Amerikanen de zaken in eigen hand nemen.
Waarom stemmen mensen op een bepaalde partij? Idealiter, omdat het programma van die partij hen het meest aanspreekt. Maar men wil ook wel eens een 'proteststem' uitbrengen. Of men heeft niet zo'n verstand van politiek en kijkt welke politicus het meest aanspreekt, om welke reden dan ook.
De afgelopen weken is 'de politiek' niet zo gek veel in het nieuws geweest, behalve als het om de 'kredietcrisis' en daarmee mogelijk verband houdende en daarop volgende crises. In ieder geval kun je niet zeggen dat de PvdA nu zo uitdrukkelijk in het nieuws geweest en als ze dat was, was dat niet omdat ze zulke bijzondere dingen presteerde. Toch, als je hieronder kijkt (de cijfers zijn gebaseerd op de 'Politieke barometer' van het jaar tot nu toe), zie dat de PvdA in vier weken van 20 naar 27 zetels stijgt. Dat is niet gering: een stijging van maar liefst 35%. En waarom? Omdat Wouter Bos, als minister van financiën, datgene doet wat ministers van financiën over de hele wereld doen: ervoor zorgen dat de bank- en verzekeringswereld niet volledig in elkaar stort. Had Gerrit Zalm er nog gezeten dan had hij precies hetzelfde gedaan en was de VVD ineens gestegen. Was Jan Marijnissen minister van financiën geweest, dan had de SP nu op 30 zetels gestaan. Zelfs Rita Verdonk had haar verlies van de afgelopen maanden in die functie weer een aardig eind goed kunnen maken. Intussen staat Rita waar ze hoort: ergens onderaan.
Wat was de vraag ook al weer? Waarom stemmen mensen op een bepaalde partij? Al enig idee?
In 1865 wordt in de VS de slavernij afgeschaft. Het duurt vervolgens nog 143 jaar voordat de eerste niet-blanke Amerikaan kandidaat voor het presidentsschap en waarschijnlijk president wordt. Eind vijftiger, begin zestiger jaren van de vorige eeuw komen de eerste 'gastarbeiders' naar Nederland. Vijftig jaar later maken nakomelingen van deze gastarbeiders deel uit van onze regering en wordt er één burgemeester van onze op één na grootste gemeente. Voor Çilay Özdemir, columniste van Trouw was dat, al weer een paar dagen geleden, reden om Ahmed Aboutaleb de Nederlandse Barack Obama te noemen.
(Voor alle duidelijkheid zeg ik het nog maar een keer vooraf: van mij mag iedereen die Nederlands staatsburger is - al heeft zhij nog tien andere paspoorten - benoemd of gekozen worden in welke openbare functie dan ook.)
Wat ik in de eerste alinea schreef en wat Çilay schreef is tendentieus. Er zijn in de VS al tientallen jaren zwarten werkzaam in hoge publieke functies. Van de driehonderd miljoen Amerikanen kan er maar één en maar één keer in de vier jaar president worden. Zwarten maken ongeveer 12% van de bevolking uit. Puur statistisch gezien is het dus voor een zwarte al moeilijk president te worden. Dat racisme ook nog een rol speelt hoef je me niet te vertellen.
De Marokkaanse gemeenschap is naar mijn mening een van de best geïntegreerde minderheden in Nederland, en dat op alle mogelijke terreinen. De lijst van succesvolle Marokkaanse Nederlanders is zonder meer indrukwekkend. Dat schrijft Çilay en als voorbeelden noemt ze: - een cabaretier (Najib Amhali); - een voetballer (Ibrahim Afellay); - een actrice (Maryam Hassouni); - twee schrijvers (Abdelkader Benali en Hafid Bouazza); - een zangeres (Hind); - een zanger (Rachid); - een modeontwerper (Aziz); - een rapper (Ali B.). Dat is nou niet direct een dwarsdoorsnede van de 'Marokkaanse' beroepsbevolking en zegt dus absoluut niets over 'DE' integratie van 'DE' 'Marokkanen'. Die wordt pas duidelijk als ik een 'indrukwekkende lijst' zie van geïntegreerde allochtone groenteverkopers, ICT-ers, verpleegkundigen, leraren, huisvrouwen, registeraccountants, straatvegers, journalisten en loodgieters. En zo zou ik nog een tijdje door kunnen gaan, maar ik hoef helemaal geen lijst te zien. Die zal me worst wezen. Wie niet wenst te integreren integreert maar niet. Als zhij mij maar niet aan mijn kop komt zeuren dat zhij geen aantrekkelijke baan kan vinden. En als ze de wet overtreden moet daartegen opgetreden worden. Als die wetsovertredingen samenhangen met maatschappelijke omstandigheden, moet er wellicht iets aan die maatschappelijke omstandigheden worden gedaan.
Je kon er op wachten eigenlijk: een fusie tussen zorgaanbieder en zorgverzekeraar. Trouw meldt dat Rivas Zorggroep uit Gorinchem (exploiteert een ziekenhuis, verpleeg- en verzorgingstehuizen en een thuiszorginstelling) als eerste instelling praat met een aantal zorgverzekeraars over een fusie. Is dat weer iets geheel nieuws? Nee, je zou haast zeggen: de cirkel is weer rond. Toen in 1966 de Ziekenfondswet werd ingevoerd, werd het ziekenfondsen verboden zelf zorg aan te bieden. Een uitzondering werd gemaakt voor enkele ziekenfondsen die al vóór die tijd zorg aanboden. Het bekendste was het Haagse Algemeen Ziekenfonds de Volharding (AZIVO). Het had o.a. een eigen ziekenhuis, eigen apotheek en tandartsen in loondienst. Met name vanwege die 'eigen' tandartsen was AZIVO in een periode waarin er veel te weinig (ziekenfonds)tandartsen waren, zeer populair bij verzekerden en bijna gehaat bij andere ziekenfondsen. (Als medewerker van een samenwerkingsverband van de Haagse ziekenfondsen heb ik dat gedurende enkele jaren van nabij mogen meemaken.)
De samenwerking tussen zorgaanbieder en zorgverzekeraar moet leiden tot een goedkopere polis voor leden uit de regio "in ruil waarvoor ze in principe alleen gebruikmaken van de instelling van dezelfde groep". Destijds kon je je als verzekerde bij AZIVO laten inschrijven zonder verplicht te zijn gebruik te maken van de door AZIVO aangeboden zorg. Het maakte ook niets uit voor de hoogte van je premie.
De situatie wordt in de visie van Rivas als volgt (als ik het goed zie): instelling A biedt én zorg én verzekering aan. Je betaalt als premie Y euro als je gebruik maakt van de door A aangeboden zorg, of Y + X euro als je de mogelijkheid wilt behouden voor een andere zorginstelling te kiezen.
Moeten we nou blij zijn met deze nieuwe ontwikkeling (als die tenminste doorgaat)? Voorshands heb ik nog wat twijfels. Ik heb al te vaak gehoord dat fusie tot lagere kosten leidt, zonder dat dat in feite werd waargemaakt. Zorg leveren en verzekeren onder één dak levert zijn eigen procedures en daarmee verband houdende kosten op. De zorg zelf zal er geen cent goedkoper van worden, dus hoeveel lager zal de premie nou in feite worden? Het zou mij zeer verbazen als die verlaging meer dan tien euro per maand zou bedragen. Voor de laagste inkomens is elke euro die je minder hoeft te betalen er één, dat begrijp ik ook nog wel, maar wat leveren we daarvoor in?
Als ik het goed begrijp moeten de zorgverzekeraars controleren of de zorgaanbieders verantwoorde zorg tegen een verantwoorde prijs aanbieden. In dat nieuwe systeem gaat de instelling zichzelf dus in de gaten houden. Anders gezegd: divisie 'betalen' controleert divisies 'ziekenhuiszorg', 'verpleeghuiszorg', 'verzorgingingstehuiszorg' en 'thuiszorg'. In de raad van bestuur gaan de divisiebestuurders af en toe gezellig met elkaar in de clinch. Het moet natuurlijk wel gezellig blijven, dus er rolt een compromis uit. Compromis betekent in dit geval: óf er wordt iets teveel betaald, óf er wordt iets minder goede zorg verleend. Of beide. Of het blijft niet gezellig en er moet weer een bestuurder met een dure regeling afvloeien. Of we moeten weer een toezichthouder in het leven roepen die de zorgaanbiedende zorgverzekeraars gaat controleren. En wie gaat die toezichthouder betalen?
We kunnen nog een tijdje doorgaan en laten die gefuseerde zorg- en verzekeringsinstellingen met elkaar fuseren tot één landelijke instelling. Iedereen die maar een beetje doet wat op zorgverlening lijkt gaat in loondienst bij die instelling, van voedingsassistent tot cardiochirurg. En wie wordt er voorzitter van de raad van bestuur? Niemand. Dat valt allemaal onder de minister van Welzijn en Zorg. Niemand in de zorg verdient meer dan zhij.
En de marktwerking dan? O ja, de marktwerking. Ik stap meteen weer van mijn plannetje af als iemand mij vertelt hoeveel de zorg goedkoper is geworden sinds de marktwerking in de zorg is geïntroduceerd en waar de zorg - door marktwerking - aantoonbaar is verbeterd.
"Die is het! Die moeten we hebben!" Dat dachten ze tien jaar geleden toen ze zochten naar een nieuwe directeur voor Bureau Jeugdzorg in Amsterdam. Wiel Janssen was DE man. Inmiddels is Wiel Janssen onder druk vertrokken. Het Parool vroeg aan Lodewijk Asscher, de verantwoordelijke wethouder: Hoe slecht is hij geweest? De reactie van Lodewijk: Hoe ga ik dat netjes zeggen? Ik kan geen andere conclusie trekken dan dat in de tien jaar dat hij directeur was, het niet goed is gegaan.
Het Parool vermeldt ook dat Lodewijk zegt: Mijnheer Janssen krijgt een hoop geld. Dat zijn de regels. Ondanks deze dikke onvoldoende van de Inspectie. Ik denk dat Wiel Janssen tot die beperkte groep managers behoort die zo geweldig goed zijn dat je ze wel een heel hoog salaris moet geven - meer dan Jan Peter - want anders krijg je niet zo'n goeie. Het voordeel van zo'n topmanager is dat je er geen omkijken naar hebt, want die regelt alles prima. Kennelijk is er ook jaren lang niet omgekeken naar het Amsterdamse Bureau Jeugdzorg en hebben ze Wiel Janssen lekker laten rotzooien. Anders zouden er nu niet zulke grote problemen zijn - met de veiligheid, met het personeel, en de bedrijfsvoering niet te vergeten: dit jaar een tekort van twee tot drie miljoen euro. Werkelijk alles is onder zijn leiding in het slop geraakt, en dat is buitengewoon ernstig. Dat was weer even Lodewijk.
De opvolger van Wiel Janssen moet nog beter zijn dan Wiel, want hij moet eerst die hele klerezooi opruimen. Die mag je dus rustig een nog hoger salaris geven, want anders krijg je niet zo'n goeie. Ik heb een ideetje: de helft van het salaris van die topper gaat naar een rekening waar hij niet aan kan komen. (Van de helft van zo'n salaris kun je ook ruim leven.) Ieder jaar wordt in een beoordelingsgesprek bekeken of de brave ziel goed gefunctioneerd heeft. Is dat zo, dan wordt dat geblokkeerde geld aan hem overgemaakt. Is dat niet zo, dan kan hij er naar fluiten. Als hij het erg slecht doet, wordt hij met onmiddellijke ingang gedumpt, zonder enige financiële tegemoetkoming. Een echte topper wil zo'n uitdaging best aangaan.
Als er in Verweggistan verkiezingen worden gehouden, willen de westerse landen nog wel eens waarnemers sturen om te kijken of alles wel eerlijk verloopt. Het zal niemand ontgaan zijn dat binnenkort in de VS niet geheel onbelangrijke verkiezingen worden gehouden. Je kunt je afvragen of je daar ook geen waarnemers heen zou moeten sturen.
Bob Fitrakis, een advocaat en hoogleraar politicologie uit Ohio, schrijft Het Parool, staat niet te kijken van het tumult aan de vooravond van de presidentsverkiezingen. "Ik snap niet dat iemand verbaasd kan zijn. We hebben een lange traditie van gestolen verkiezingen." Democraten en Republikeinen beschuldigen elkaar namelijk voortdurend van stembusfraude.
Van John F. Kennedy en Lyndon B. Johnson is bekend dat er bij hun verkiezingen gefraudeerd is. Al Gore verloor, met name in Florida, van George W. Bush door grootscheepse fraude. Die fraude vindt in Amerika vooral plaats vóór de verkiezingen. In Nederland ben je vanaf je achttiende automatisch kiezer. (Een rechter kan, als bijkomende straf, iemand uit het passief of actief kiesrecht ontzetten. Dat komt zelden voor.) Dat ligt in Amerika anders. Als je aan een verkiezing wilt deelnemen, moet je je als kiezer laten registreren. Of je ook werkelijk geregistreerd wordt hangt van allerlei regels af, die van staat tot staat kunnen verschillen. Er zijn ca 13.000 verkiezingsregio's, waar lokale functionarissen, altijd aan één partij gebonden, de dienst uitmaken. Zij interpreteren de regeltjes en zij kunnen hele volkstammen van deelname aan de verkiezingen uitsluiten. Dat geldt voor beide partijen, want geen van beide heeft een alleenrecht op eerlijkheid of fatsoen. In Nederland wordt in feite het gebruik van stemcomputers weer afgeschaft, omdat de controle erop op zijn best 'moeilijk' te noemen is. In Amerika wordt ook per computer gestemd. De daarbij gebruikte software is een commercieel geheim.
Wie Amerikaans president wordt is ook van belang voor de rest van de wereld. Zou de rest van de wereld geen waarnemers moeten sturen?
Met mensen met een handicap wordt nog altijd veel te weinig rekening gehouden. Zowel tijdens mijn werk als bij mijn werk voor een Patiënten/Consumenten Platform heb ik aardig wat van deze mensen ontmoet en over hun ervaringen gehoord. Ik was dan ook zeer verbaasd over een artikel in Het Parool van gisteren. Op IJburg staan tientallen sociale huurwoningen leeg. Het gaat om schitterende huurwoningen met eigen parkeerplaats, gebouwd voor bijzondere groepen, zoals ouderen of gehandicapten. Alleen wil niemand er wonen, terwijl lange wachtlijsten voor deze groep huurders bestaan.
Ik geef direct toe, dat ik als moest kiezen tussen mijn huidige woning en een grotere woning op IJburg (tegen dezelfde woonlasten), ik bleef zitten waar ik zit. Ik heb gewoon iets tegen door planologen ontworpen woonwijken. Ik zou niet dood gevonden willen worden in welke Vinexlocatie dan ook. Maar ik kan nog steeds kiezen.
"Het zijn fantastische huizen, maar de meeste mensen willen in hun oude vertrouwde buurtje in de stad blijven." Net als ieder ander mens mogen mensen met een handicap en ouderen hun eigen keuzes maken: in je eigen vertrouwde buurtje blijven wonen met alle ongemakken van dien of verhuizen naar een aangepaste woning in IJburg. Er gaat een tram naar IJburg. Die tram is rolstoeltoegankelijk. Wie ervoor kiest in zijn eigen vertrouwde buurtje te blijven wonen heeft mijn zegen. Als ze maar niet tegen me aan komen zeuren dat het allemaal zo moeilijk gaat in huis.
