FORS

Het aantal nieuwe coronabesmettingen groeit fors. Ook in Amsterdam gaat het hard. Zorgen zijn er over ­virusverspreidende evenementen, zoals dit weekend het Offerfeest. Wanneer is het tijd om in te grijpen?

Ik zou zeggen: grijp vandaag maar in. Gisteren was beter geweest en vorige week nog beter..

Als de jongvolwassenen uit de buurt blijven van kwetsbare mensen, is de groei minder urgent. Maar zonder grootschalige gedragsverandering is het een wetmatigheid dat de komende tijd het aantal ziekenhuis- en ic-opnamen zal toenemen.. (Onderstreping toegevoegd.

Ja, ALS! Dit schreef ik hier een paar dagen geleden: "Ik ben niet bang, maar ik maak me wel zorgen om een jongere die (zonder het te weten) besmet is tijdens de macarena (of God mag weten welke muziek ze tegenwoordig op feestje draaien) en vervolgens tijdens een moment in mijn directe nabijheid de besmetting op mij overbrengt.

En dit schreef ik half juni:

"Ieder volk krijgt de tweede golf die het verdient."

VERPLICHT

Volgende week wordt het in  Amsterdam verplicht een mondkapje te dragen op drukke plekken, bijvoorbeeld op de Albert Cuypmarkt en in de Kalverstraat.Ik las ergens dat een hoogleraar dat onwettig noemt, omdat het de persoonlijke vrijheid aantast.

Ik ben heel erg gesteld op mijn persoonlijke vrijheid, maar daar wil ik best een beetje van inleveren, als dat in het belang van mijn gezondheid is of ter bescherming van de gezondheid van anderen.

Onze persoonlijke vrijheid is wel eerder aangetast, maar we zijn er intussen zo aan gewend dat we het niet eens meer zo ervaren. We mogen bijvoorbeeld niet zelf uitmaken hoe we van de openbare weg gebruik maken. Je mag alleen van de rechter rijhelft gebruikmaken. Je mag het spoor niet overstekken als de bellen nog rinkelen. Er zijn plekken waar je geboden wordt links- of rechtsaf te slaan. Je bent in een vliegtuig verplicht een mondkapje te dragen, wat je er  ook van mag denken. Een man in een vliegtuig van Las Palmas naar Schiphol weigerde een mondkapje te dragen. Het cabinepersoneel, schrijft de Volkskrant, vroeg hem meerdere malen dat te doen, maar hij luisterde niet. Hij beschuldigde de stewardessen er zelfs van dat ze geen anderhalve meter afstand hielden. De man kreeg van de rechter een boete van 500 euro. Mooi!

Ik vraag me overigens af, hoe die man zonder mondkapje het vliegtuig in kon komen. Hoef je dat mondkapje pas voor te doen als je al in het vliegtuig bent? Het is toch een kleine moeite iemand die geen mondkapje draagt de toegang tot het vliegtuig te weigeren.

In de Kalverstraat en op de Albert Cuypmarkt kun je echt niet zien of iemand in jouw directe omgeving besmet is. 't Is toch wel handig om dat te weten. Als jij vindt dat het mondkapje jou persoonlijke vrijheid beperkt, blijf dan lekker thuis van je vrijheid genieten.

Gisteren was een nogal lang blog.

Vandaag dus even niet.

HERINNERINGEN

"Het wordt een dag met mooie herinneringen."

Dat schreef ik hier 29 juli 2019, precies een jaar geleden dus. Het was de eerste keer in (toen) 14 jaar bloggen dat ik vertelde dat het op 29 juli 'zoveel jaar' geleden' was dat Boukje was overleden. Waarom ineens twee jaar na elkaar? Gewoon, omdat ik geen mooier onderwerp om over te praten en schrijven ken dan Boukje. Vandaag is het daar dus een goede dag voor.

Dit is Boukje ongeveer 26 jaar geleden.

Vandaag is het exact 24 jaar geleden dat Boukje is overleden. Mensen vroegen/vragen wel eens of ik ermee heb leren leven. Mijn reactie is dan: "Nee, ik heb geleerd ermee te functioneren." Voor mij zou 'geleerd ermee te leven' betekenen dat ze uit mijn leven verdwenen zou zijn. Dat is ze niet en dat zal ook niet gebeuren. Shakespeare schreef in een van zijn sonnetten:

“De dood zal jou niet in zijn schaduw krijgen,
Wanneer jij in mijn zinnen blijft bestaan."
(Vertaling van Arie van der Krogt.)

Er gaat nauwelijks een dag voorbij dat ze niet in mijn gedachten is, (al is het alleen maar omdat ik elke dag die foto zie als ik mijn laptop open). Soms een enkel moment, soms wat langer, zoals vandaag.

Kort voor haar overlijden hebben we nog gesproken over cremeren of begraven. Ik heb toen gezegd: "Als je begraven wil worden, dan gebeurt dat ook, maar ik zal nooit naar je graf komen." Ze is gecremeerd. Er staat nergens een urn met as. Die is in zee uitgestrooid. Ik weet dat veel mensen troost vinden in het bezoek aan het graf van een geliefde. Ik zou niet weten waarom ik naar een specifieke plaats op een kerkhof zou moeten gaan om daar mooie herinneringen aan Boukje te hebben. Die heb ik veel en overal.

Ik zit vandaag echt niet de hele dag treurig te wezen. Integendeel, ik heb zoveel mooie herinneringen aan ruim 29 jaar samenleven met Boukje. Ik heb hier wel eens geschreven over de vakanties die we samen doorbrachten in Zweeds Lapland en over die vakantie die ik daar alleen heb doorgebracht en die ik één van mijn mooiste vakanties noemde. Een tijdje geleden bedacht ik dat, als ik iets zou kunnen overdoen, ik die vakantie zou overdoen en er met Boukje heen zou gaan. Er waren (tijdens de enige van 15 vakanties daar) dat jaar geen muggen en het was negen dagen op rij schitterend, zonnig weer. Ik stelde me toen voor dat we zouden doen wat ik toen in mijn eentje deed: lopen, tentje opzetten, kleertjes uit en in de zon liggen. In die tijd (juni/juli) heb je in het hoge noorden veel zonuren op één dag. Het wordt ’s nacht alleen wat donkerder, omdat de zon achter de bergen verdwijn. Om middernacht is het nog licht genoeg voor het maken van foto’s (zonder flits).

Ik heb in Lapland twee keer (heel snel) een naaktfoto van Boukje gemaakt, maar dat was nog op zo’n rolletje dat ontwikkeld en afgedrukt moest worden. Ik had er in die imaginaire vakantie ik weet niet hoeveel kunnen maken, want op een digitale camera kan je heel wat foto’s kwijt. (Ik zou trouwens zo’n foto hier niet laten zien.) We hadden in de open lucht kunnen vrijen, want er was in de wijde omtrek toch geen mens die er aanstoot aan zou kunnen nemen. We hebben 'het' trouwens twee keer in de open lucht gedaan, één keer ergens op de Veluwe en één keer in Schotland, in de buurt van Loch Ness. (Honi soit qui mal y pense.) Ik vind het overigens helemaal niet erg dat ik geen smartphone vol (al of niet naakt)foto’s van Boukje heb. Die foto hierboven heb ik ook op mijn smartphone. Dat vind ik genoeg. Hoe mooi ze er verder nog uitzag weet ik nog heel goed.

Kortgeleden schreef ik hier wat onze mooiste vakantie samen was.

Ik schrijf hier altijd over Boukje. Zij vond dat een naam voor een kleutermeisje en wilde Bouk genoemd worden. (Haar tweelingzus Sjoukje noemde ik toen en nog steeds Sjouk, net als iedereen die haar kent.) Daar hield ik me dus aan, behalve op die momenten, dat ik weer extra veel van haar hield. Vanaf de eerste keer dat ik hier over haar schreef noemde ik haar Boukje en dat zal ik blijven doen. Ik noemde haar ook wel eens bij een koosnaam, die spontaan tot stand kwam tijdens onze eerste vakantie in Lapland. Ik gebruikte die naam nooit in gezelschap, omdat ik ontdekt had dat als je dat maar vaak genoeg doet, anderen diezelfde naam gaan gebruiken en dat wilde ik per se niet. Ik heb heel vaak gedichtjes (nou ja, rijmpjes) geschreven die ik “Hum for …“ (Boukje dus) noemde, naar Winnie the Pooh, die vaak rijmpjes maakte die hij hums noemde. Ik schreef ze ook altijd in het Engels.

Nou zeg, ik ben wel persoonlijk bezig vandaag. Dat doe ik hier zelden, maar het gaat wel over Boukje. We gingen wel eens apart op vakantie. Ik weet niet meer over welk jaar ik het nu ga hebben. Ik ging met een vriend naar Lapland, Boukje ging naar Frankrijk met een vriendin. Haar vakantie bestond uit 's ochtends (een cursus) aquarelleren en 's middags iets doen in de omgeving. De heen- en terugreis gingen per bus, van en naar Den Haag Centraal. Wij brachten elkaar nooit weg naar en haalden elkaar nooit op van vliegveld of station, als we apart op vakantie gingen. Afscheid nemen en elkaar weer ontmoeten deden we liever thuis, in de privé-sfeer. Het ging buitenstaanders niets aan hoe we dat deden. Voor ons geen “Goodbye Hello”.

Die avond had de man van die vriendin hen met zijn auto opgehaald van het station Den Haag Centraal. Ze dronken nog even koffie bij ons. Ik merkte al gauw dat Boukje me iets wilde vertellen. Ik had geen idee wat, maar ze wilde er duidelijk mee wachten tot we met ons tweeën waren. Ik vroeg dus niets.

Vooraf moet ik nog zeggen dat Boukje niet kon liegen of smoesjes vertellen. Dat had niets te maken met een zeer verheven moraal. Ze kon het gewoon niet. Ze had het idee dat wanneer ze loog, of een smoesje vertelde, of iets belangrijks achterhield, iedereen dat direct aan haar kon zien. Ze zou gaan blozen, of zo.

Nadat die vriendin en haar man vertrokken waren, kwam direct het hoge woord eruit: ze was verliefd geworden, had met die man gevreeën en wilde hem blijven ontmoeten. Ze wilde absoluut niet bij mij weg, want ze hield niet plotseling minder van mij. Ze wilde die ander ook.

Het was geen bekentenis. Het had niets te maken met "Ik heb iets verkeerds gedaan. Wil je het me vergeven?" Boukje vertelde gewoon open en onverbloemd wat er gebeurd was en wat ze van plan was. Het was Boukje in optima forma.

Hij heette Han en was een jaartje ouder dan ik. Hij was gescheiden en had een puberdochter waarmee Boukje het, bleek later, heel goed kon vinden. Hij was een enthousiast zeiler en had een eigen zeewaardig jacht. Boukje heeft dus diverse weekenden gezeild, niet op zee, maar op het Haringvliet. (Hij woonde in Middelharnis.) Uit de, latere, verhalen van Boukje bleek dat hij in sommige opzichten niet veel van mij verschilde.

Ik heb niet lang hoeven nadenken. Mijn primaire reactie was, dat van haar houden en met haar samenleven voor mij niet betekende dat ik háár leven en háár keuzes daarin zou willen, kunnen of mogen bepalen. Ik heb nooit gezegd dat ze iets moest doen of juist moes laten. (Dat zou ze trouwens, terecht, niet gepikt hebben.) Ik had uiteraard het volste recht mijn eigen keuzes te maken in reactie op de hare. Dat heb ik ook gedaan. Ik was niet boos. Ik was niet verdrietig. Ik voelde mij niet tekortgedaan of veronachtzaamd. Ik had niet iets van ‘Hoe kun je MIJ dit aandoen?’

Ik zou boos geworden zijn als ze niets verteld had en ik er op een of andere manier toch was achter gekomen, maar dat was hoe dan ook ondenkbaar. Dat paste domweg niet in onze relatie. Ik zou verdrietig geweest zijn als ze me verteld had dat hij haar veel beter begreep dan ik, dat ze bij hem veel meer kwijt kon dan bij mij. Ik zou doodongelukkig geweest zijn als ze ervoor gekozen had bij me weg te gaan. Maar het was allemaal heel simpel: ze was gewoon zichzelf en zo was ze de vrouw van wie ik hield en zonder wie ik niet wilde leven. Dat heb ik haar gezegd. Over consequenties voor onze relatie hoefden we het niet te hebben. Die waren er niet. Ik ben er nog altijd van overtuigd dat als ik Boukje toen gevraagd had ermee te stoppen, ze dat inderdaad gedaan zou hebben. Ik heb het geen moment overwogen. Boukje heeft in een later stadium nog wel eens bezorgd gevraagd of ik het echt niet erg vond. Het antwoord was steeds hetzelfde: ”Nee.”

Boukje ging ongeveer één keer per maand een weekend naar hem toe, soms wat langer. Ja, dan zat ik in mijn uppie. Vond ik dat erg? Nee, ze ging wel eens vaker een weekend zonder mij weg of ik zonder haar. Ik kon en kan altijd nog goed al¬leen zijn. Na een jaar of drie heeft Boukje eigener beweging een eind gemaakt aan die relatie, omdat ze het uiteindelijk toch te moeilijk vond met een 'dubbele loyaliteit' te leven en het voor haar geen vraag was met wie ze wilde doorleven. Ik was het alweer vergeten, maar toen ze na het eerste weekend bij hem terugkwam, zei ze dat ze het heel aardig had gevonden dat ik toen ze wegging “Prettig weekend” had gezegd.

Ik vertel dat allemaal niet om te laten zien hoe ruimdenkend ik ben, maar om duidelijk te maken hoe onze relatie was. Ik heb het al eerder verteld aan mensen in mijn directe omgeving. (De meeste begrepen er niets van). Hans Andreus schreef in zijn gedicht “Voor een dag van Morgen”:

“(…) zeg het aan geen mens,
ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man
alleen maar een vrouw
(…) zo liefhad
als ik jou.”

“Death ends a life, but it does not end a relationship.”

PS

Dit is de Beggartalk met het nieuwe recordaantal woorden (boven dit PS): 1715, maar ik zou nog veel meer over Boukje kunnen schrijven.

Dit is de laatste foto die van Boukje is gemaakt, kort voor haar overlijden.

INFLUENCERS

Veel mensen, met name jongeren, halen hun informatie over wat er zo al gebeurt in de wereld in het algemeen en in dit land in het bijzonder niet meer uit de traditionele geschreven en audiovisuele media, maar uit de sociale media. In dit verband is het beeld bijna iconisch van de vrouw die op de vraag waar ze haar kennis over toewijzing van woningen aan immigranten, i.p.v. aan lang wachtende Nederlanders, vandaan haalde, antwoordde "Van Facebook."

Ik vermoed dat hier een belangrijke rol wordt gespeeld door de zogenoemde influencers, mensen wiens teksten op de sociale media door talloze mensen gevolgd worden. Fotomodel Doutzen Kroes is zo'n influencer.  Ze heeft, las ik in Trouw, maar liefst 6,4 miljoen volgers over de hele wereld. Doutzen heeft heel wat losgemaakt met haar coronapost op Instagram. (...) Woensdag trok ze op haar account het officiële verhaal over corona in twijfel. Hebben de overheid, wetenschap, farmaceutische industrie en media niet gewoon baat bij een angstige samenleving, vroeg de superster zich af. En waarom vertellen die instanties niet dat je met vitamines en gezonde voeding je afweer tegen corona kunt ‘boosten’? De bekende zanger (ik had nog nooit van hem gehoord) Gers Pardoel weet ook hoe je het coronavirus moet bestrijden: met liefde, knuffelen en handen schudden.  

"Die instanties", lieve Doutzen, vertellen al jaren dat je "met vitamines en goede voeding" je afweersysteem kunt boosten. Hebben al die met het virus besmette en eraan overleden mensen niet voldoende vitamines en goede voeding binnengekregen? Overigens schijnen veel bewegen, voldoende slaap, gezond gewicht en voorkomen van stress ook goed te zijn voor je afweersysteem. Vertel dat nog even in je volgende post.

Haar in het Engels opgestelde hartekreet (sic), tot dusver beloond met ruim 33.000 likes, roept de vraag op hoe schadelijk de rol van influencers is in de strijd tegen corona. Deskundigen benadrukken elke dag het belang van afstand houden, handen wassen en mondkapjes, maar zo’n fotomodel en influencer van wereldfaam maakt vooral op jonge mensen grote indruk.

Doutzen beweert natuurlijk niet zomaar iets: In haar post meldde Kroes dat ze ‘urenlang onderzoek’ heeft gedaan naar corona. (Onderstreping toegevoegd.) Dat complete outbreak management team (vertelt een insider) heeft een uurtje met elkaar zitten koffiedrinken en was er toen wel uit. Alleen nog even een adviesje voor Rutte c.s. opstellen. Dat wilde Jaap van Dissel wel doen. Rutte heeft dat adviesje aan de orde gesteld in de rondvraag van de ministerraad. Die riep in koor: 'Dat kan je best zo vertellen in je persconferentie, Mark." Dan mag je toch blij wezen dat Doutzen er uren van haar kostbare tijd voor over heeft gehad om gedegen onderzoek naar het virus te doen en laten we haar dankbaar zijn dat ze ook nog eens bereid is de aldus verworven kennis met haar 6,4 miljoen volgers te delen. 

Columnist Natascha van Weezel schreef in Het Parool: Een influencer is geen viroloog, dus laten we alsjeblieft gewoon naar het RIVM blijven luisteren. Niemand zit te wachten op een nieuwe lockdown. Die voorkom je écht niet door voor het feesten braaf je vitamientjes in te nemen. Ze had een onaangename ervaring in een restaurant gehad.

Het restaurant waar ik (...) een (1,5 meter)diner had, veranderde rond elf uur ’s avonds opeens in een feest­café. Een grote groep meisjes sprong op tafels om de macarena te dansen. Ze waren vrij dronken en hingen al zingend om de nek van andere bezoekers. Zelf kon ik nog net op tijd vluchten. Voor de deur stond een rij van een stuk of honderd feest­gangers popelend te wachten. 

Ik ben niet bang, maar ik maak me wel zorgen om een jongere die (zonder het te weten) besmet is tijdens de macarena  (of God mag weten welke muziek ze tegenwoordig op feestje draaien) en vervolgens tijdens een moment in mijn directe nabijheid de besmetting op mij overbrengt. Ik begrijp best dat jongeren er moeite mee hebben niet meer de vrijheid hebben tot het organiseren en/of bijwonen van hun (veel korter dan 1,5 meter) feestjes, maar ze beperken wel mijn vrijheid, want ik probeer het risico te ontlopen, door zo weinig mogelijk de deur uit te gaan,

PAMPUS

Ik heb altijd gedacht dat het eilandje Pampus binnen de gemeentegrens van Amsterdam lag, maar dat was een fout. Het hoort bij de gemeente Gooise Meren, een fusiegemeente waar o.a. Muiderberg (van dat slot) toe behoort. Ik neem aam dat Pampus ooit bij Muiderberg heeft gehoord\

Pampus is een forteiland. Het fort maakt deel uit van de Stelling van Amsterdam, een serie forten die eind negentiende en begin twintigste eeuw werden gebouwd ter verdediging van Amsterdam. De Stelling is nooit in die hoedanigheid gebruikt en is nu een toeristische trekpleister en staat op de lijst van Unesco Werelderfgoed.

Ik kom op Pampus (ja, niet echt natuurlijk) door een artikel in Het Parool. Daarin las ik dat Pampus niet alleen een fort, maar ook een campinkje rijk is. Er is plaats voor tien tweepersoons tentjes.

Forteiland Pampus moet zijn camping per direct sluiten, dat heeft de gemeente Gooise Meren laten weten. (...) Hulpdiensten zouden de camping in noodgevallen niet snel genoeg kunnen bereiken.

Bij hulpdiensten denk je aan brandweer, politie en ambulance. Als je dit ziet,

denk je niet meteen aan een brand, waar de brandweer binnen  de kortste keren aan het blussen moet slaan.

Bij 20 mensen in tentjes en nog wat dagbezoekers verwacht je ook niet direct een volksopstand of een massale vechtpartij, waarbij de ME terstond handelend moet optreden.

Bij hulpdiensten moet je hier dus, denk ik, met name denken aan ambulances, want ook op zo'n klein eilandje met weinig bezoekers zit een ongeluk in een klein hoekje en er kan zomaar iemand een hartinfarct krijgen. Zou daar niet snel genoeg medische hulp bij kunnen zijn in de vorm van een ambulance? Hebben ze bij Gooise Meren wel eens gekeken hoe ze dat op de Waddeneilanden opgelost hebben? Daar zetten ze zo nodig een zgn. ambulancehelikopter in. Slim bedacht. toch?

Het AMC ziekenhuis (O nee, UMC) beschikt over een ambulancehelikopter. Die moet de veertien kilometer naar Pampus toch vrij snel kunnen overbruggen?

De organisatie, zegt één van de directeuren, ging razendsnel opzoek naar een alternatief en heeft dit ook gevonden. Kampeerders kunnen nu op aangelegde zeilschepen slapen in plaats van op het eiland zelf. Kunnen de hulpdiensten die zeilschepen wel snel genoeg bereiken? Ben jij ook zo benieuwd hoe ze dat doen?

ANTISEMITISME

Je moet altijd voorzichtig zijn als je over joden schrijft, Je moet je woorden nauwgezet kiezen, want voor je het weet word je van antisemitisme beschuldigd.

Wat is het geval? De Volkskrant schreef:

KLM discrimineerde vrouwelijke passagier

Nee, die vrouwelijke passagier was geen jodin, dus de KLM was niet antisemitisch bezig. Die vrouw was de partner van SP-Kamerlid  Ronald van Raak. Het stel vloog vorig jaar met een nachtvlucht van New York naar Amsterdam. Een orthodoxe jood weigerde plaats te nemen naast een vrouw, i.c. dus mevrouw Van Raak

Daarop verzocht het KLM-personeel Van Raaks echtgenote ergens anders te gaan zitten. Aanvankelijk weigerde ze, zegt Van Raak. ‘Maar er ontstond veel heibel en gedoe. Een paar mannen weigerden te gaan zitten waardoor de vlucht niet kon vertrekken. De situatie werd zo agressief dat we ons niet veilig voelden.’ Die paar mannen, begreep ik later, waren ook joden. De Van Raakjes verhuisden maar., maar ze spraken de KLM er wel op aan. Toen dat niet tot resultaat leidde, spanden zij  een zaak aan voor het College voor de Rechten van de Mens. Het College verklaarde dat KLM eerst degene moet aanspreken die het probleem veroorzaakt en de last daarvan niet moet leggen bij de ander.

Mij lijkt de uitspraak zeer logisch. Ik wil best de joodse opvatting respecteren dat een man niet naast een (niet aan hem gerelateerde, neem ik aan) vrouw mag zitten, al vind ik die onzinnig. Maar als je een vliegreis boekt, lijkt het me moeilijk met zekerheid te voorkomen dat je als joodse man naast een vrouw komt te zitten. Als je van mening bent dat Jahweh dat niet wil, moet je daarom maar tegelijkertijd de aangrenzende stoelen reserveren en betalen. Ja, zo wordt een vliegreis aardig duur, maar het moet toch een goed gevoel geven dat je door zo te handelen Jahweh behaagt.