Herinneren

Tot ver na mijn vijftigste heb ik dit soort publicaties gemeden als de pest.  Dat schrijft Albert de Lange in Het PAROOL. Aan de column gaat deze introductie vooraf: Albert de Lange (57, @deAlbertLange), bijna dertig jaar redacteur bij Het Parool, heeft niet lang meer te leven. Hij bericht de komende tijd, ongewis hoe lang, over zijn aangekondigde dood.

In mijn jonge jaren werd het wordt kanker nier in het openbaar gebruikt. Daar sprak je niet over. Tegenwoordig gaat er bijna geen dag voorbij of er wordt in de media wel ergens over kanker geschreven of gesproken. Albert de Lange is volgens mij niet de eerste die regelmatig gaat berichten over "zijn aangekondigde dood". Onlangs keek ik naar het BNN-programma 'Over mijn lijk', waarin drie jonge mensen met terminale kanker aan het woord waren.

Van mij mag het zolangzamerhand een tandje minder, want het kan niet anders of elke keer weer word ik herinnerd aan die elf weken in 1996 waarin Boukje naar haar 'aangekondigde dood' toeleefde. Nu wil ik best graag aan Boukje herinnerd worden, maar dan liever aan de tijd vóór die laatste elf weken. Herinneren doe ik graag op mijn eigen, zelf gekozen moementen.

Lekker

Ik las alleen de  kop: Het winkelen moet lekker zijn. Het bijbehorende artikel in Het PAROOL heb ik niet gelezen, want die kop alleen gaf me al voldoende stof tot overpeinzing. Winkelen is, in mijn optiek, wat anders dan naar een winkel gaan om iets aan te schaffen. Bij winkelen loop je winkel in, winkel uit, bekijk je van alles, pas je van alles (als het een kledingzaak is) en soms koop je ook nog wel iets.

Ik had/heb een bloedhekel aan winkelen. Boukje deed het met overgave. In Amsterdam en Den Haag liet ik haar altijd alleen winkelen. Soms ging ze samen met haar (tweeling)zus, die aan dezelfde verslaving leed. In buitennlandse steden ging ik in een kroeg zitten wachten tot ze uitgewinkeld was.

Natuulijk ging ik wel eens mee als Boukje de stad in ging om nieuwe kleertjes te kopen, want ze wilde best weten of ik iets leuk vond, alvorens het aan te schaffen, maar ik stelde wel nadrukkelijke voorwaarden, bijvoorbeeld: als je een jurk wilt kopen, ga je geen broeken of truitjes passen, omdat die er ook leuk uitzien. Ze hield zich niet altijd aan die voorwaarden, maar het is me nooit gelukt dan kwaad  op haar te worden en haar alleen verder te laten winkelen.

Het enige type winkel waarin ik 'rondkijk', dus, strikt genomen, wel eens aan het winkelen ben, is de boekwinkel. Maar ik ga altijd naar dezelfde boekwinkels (in Amsterdam zijn dat Scheltema, The American Bookshop, de Bijenkorf en de AKO in het Centraal Station). Ik ken de indeling van die winkels en weet dus ook welke delen van die winkels is kan overslaan. Maar meestal weet ik al welk boek ik wil hebben en tegenwoordig ga ik dan, i.v.m. de  loopproblemen, niet naar een boekhandel, maar bestel ik het bij bol.com. Als ik zeker weet dat het te dik is voor de brievenbus, laat ik het bezorgen bij de Albert Heijn, waar ik toch dagelijks kom.

Irriterend

Specsavers probeert je in haar commercials over te halen vóór het einde van het jaar nog gauw even een bril te laten aanschaffen, want zo tegen het einde van het jaar is de kans groot, dat je de eigen bijdrage inmiddels wel betaald hebt en krijg je de bril (afhankelijk van de polisvoorwaarden) dus 'gratis'. Wacht dus niet to januari, want dan ben je toch, als je zo nodig multifocale glazen wilt hebben, ruim driehonderd euro kwijt.

Wat een onzin allemaal. Ik ben geen zorgmijder, dus die eigen bijdrage ben ik naar alle waarschijnlijkheid al kwijt voor de maand januari om is. Ik heb zo al voor meer dan 80 euro medicijnen nodiig. Begin januari  moet ik een ct-scan laten maken en laat ik mijn bloed onderzoeken. Als alles een beetje mee zit, wordt ik ook nog wel een keer per ambulance naar het ziekenhuis gebracht, waar ik vervolgens een paar dagen verblijf. Nou, dan heb ik die eigen bdijdrage wel betaald en kan ik rustig de aanschaf van een nieuwe bril overwegen. Maar daarvoor ga ik niet naar Specsavers, want die vind ik bijna dagelijks irriterender worden.

Oplossing?

Mijn longen werken, vanwege de COPD nog maar voor 54%. Vanwege artrose heb ik al gauw pijn in de lage rug . E.e.a. betekent dat een meter of 50 lopen al een hele opgave is. Ik heb dan dus pijn in mijn rug en loop naar adem te happen. Nu loop ik echt niet elke dag 50 meter. OK, bij Albert Heijn, maar dat doe ik in een rustig tempo en het karretje gebuik ik als rollator. Zo nodig kan ik bij de koffieautomaat even gaan zitten.

Ik heb al in geen tijden naar een bushalte hoeven lopen (al gauw een paar honder meter van huis), omdat ik gebruik kan maken van het Aanvullend Openbaar Vervoer. Ik stap voor de deur in, maar op de plaats van bestemming moet ik dan vaak toch een stuk lopen. Onlangs ging ik naar Den Haag. Op het Centraal Station in Amsterdam moest ik van de ingang naar spoor 14. Op spoor 14 moest ik naar de voorkant van de (behoorlijk lange) trein. Naar de voorkant, omdat Den Haag Centraal een kopstation is en ik dan na het uitstappen niet eerst nog langs een groot gedeelte van de trein hoefde te lopen. Van de trein naar de taxi was nog een heel eind, dus ik was blij, toen ik eenmaal (hijgend) in de taxi zat.

Ik zat in de taxi samen met mijn vriendin Sylvia met wie ik ging luchen in een chinees restaurant in de Wagenstraat. Helaas was dat nog niet open, dus we besloten eerst elders een kopje koffie te gaan drinken. De dichtstbij zijnde gelegenheid daartoe was de Bijenkorf. Geen grote afstand, maar ik was al weer zeer blij toen ik zat. Uiteraard werd dat herhaald toen we naar de chinees gelopen waren.

Het zal nog wel vaker voorkomen dat ik hoe dan ook een stuk(je) zal moeten lopen, met alle narigheid van dien. Maar er leek een oplossing in zicht. Ik las via Bendle, in de Telegraaf over de Airwheel. Ze zijn redelijk geprijsd, goedkoper dan de gemiddelde elektrische fiets of scootmobiel en volgens mij redelijk makkelijk mee te nemen in taxi en trein.

Redelijk enthousiast besloot ik met de Nederlandse verkoper van de Airwheel te bellen. Dat werd een teleurstelling. Nadat ik mijn situatie had beschreven, was men zo eerlijk te zeggen dat ze me er graag een zouden verkopen, maar dat ik er beter niet aan kon beginnen. Er is duidelijk enige motorische handigheid vereist en dat is nu eenmaal niet mijn sterkste eigenschap en dat is nog een understatement.

Nobelprijs

Een zeer terechte Nobelprijs voor de vrede.

Verwarring

Als je vanuit het Centraal Station in Amsterdam naar het Damrak loopt, kom je op de hoek van Damrak en Prins Hendrikkade het Victoriahotel tegen. Je moet dus de Prins Hendrikkade oversteken. Daar waren een zebrapad en een voetgangerslicht. Dat zebrapad is er niet meer.

Waarom die witte strepen zijn weggehaald las ik in Het PAROOL. Voetgangers tussen CS en de stad zouden in verwarring raken van de combinatie zebrapad én stoplicht. Nu ken ik heel wat plekken in Amsterdam waar een zebrapad is gecombineerd met een voetgangerslicht. Raken voetgangers daar niet in verwarring?

Over de Prins Hendrikkade gaat veel verkeer, ook fietsverkeer. Waar het op neerkomt, is dat voetgangers niet op- of omkijken terwijl ze door rood lopen, terwijl fietsers goed opletten terwijl ze het verkeerslicht net zo hard negeren. Kortom, de fietser, meestal een Amsterdammer, rijdt bewust door rood, maar let daarbij wel op, terwijl de voetganger, vaak een toerist, zich gedraagt als een schaap in de kudde en domweg achter zijn/haar voorganger aan sjokt.

De witte strepen waren als proef weggehaald en wat blijkt? Conclusie: met of zonder zebra maakt nauwelijks verschil. Voetgangers lopen nog steeds, veelal onbewust, achter de meute aan door rood. Met verwarring vanwege de combinatie zebra/voetgangerslicht heeft het dus niets te maken. Dat had ik ze, zonder onderzoek, ook kunnen vertellen.

De deskundigen beraden zich op betere oplossingen, zegt de woordvoerder. Ik weet er wel één: een voetgangerstunneltje onde de Prins Hendrikkade door. Maar ja, niemand wordt blij van het zoveelste bouwputje in Amsterdam, met de daarbij behorende omleidingen. We kunnen ook gewoon wachten tot de Noord-Zuidlijn (eindelijk) klaar is. Dat duurt nog maar drie jaar. Maak het ritje tussen Centraal Station en de volgende halte (Rokin) gratis. Dat zal de kudde wandelaars al aardig uitdunnen en als je het Damrak overslaat, mis je echt niet veel.

Brug

Drs. P zong het al: "Mijn pont is als het ware een soortement van brug." Over het Amsterdamse IJ varen diverse ponten, d.w.z. er is een zevental pontroutes. Amsterdam is, schrijft Het PAROOL, één van de weinige steden in de wereld zonder centrale brugverbinding met 'de overkant' en moet het nog steeds doen met een in 1897 in het leven geroepen pontverbinding. Nu is er een plan gelanceerd om een brug (voor fietsers en voetgangers) te realiseren tussen Amsterdam-Centrum en Amsterdam-Noord. Die pont zou moeten komen op de plaats van het huidige Buiksloterwegveeer.

En waarom moet die pont er komen? Noord trekt steeds meer mensen, maar het stadsdeel is slecht bereikbaar. Hoogste tijd daar echt wat aan te doen.
 
Ik woon nu drie jaarin Amsterdam-Noord en je hebt mij nooit horen klagen over de bereikbaarheid van het centrum. Ik heb daar ook nog nooit klachten over gehoord van andere 'Noordelingen'. Het Buiksloterwegveer is het meest gebruikte van alle veren over het IJ. Tijdens de nachtelijke uren vaart het nog om de twaalf minuten, tijdens de spits om de vier minuten en de rest van de dag om de zes minuten. De overtocht duurt vijf minuten. Hoeveel tijd win je met een brug?

Laten die drie initiatiefnemers voor een brug nou net betrokken zijn bij instellingen die vlak bij de noordelijke aanlegplaats van de pont liggen: Eye (het filmmuseum) en het Tolhuisplein (cultuur en horeca) zijn er al, de ADAM Toren (o.a. woontorens en hotels) moet nog gerealieersd worden. Aan de noordzijde van Eye en de voormalige Shelltoren komt de komende jaren de grootste bouwput van de stad te liggen. (...) Iedereen die wel eens de pont neemt, constateert dat het bijna dagelijks drukker wordt. De romantiek van de overtocht wordt verdrongen door de soms chaotische taferelen om de pont op en af te komen. Die romantiek zie ik niet zo (dat ligt aan mij) maar ik vindt de pont wel steeds een aardig rustpunt. Vroeger stak ik altijd een sigaretje op tijdens de oversteek. Ik zie nu veel mensen die even de tijd hebben om zonder risico hun smartphone te gebruiken. Vanuit een ivoren toren zal het op en van de pont komen er wel chaotisch uitzien, maar ik heb dat nooit als hinderlijk ervaren, zelfs niet in de tijd dat ook auto's nog van de pont gebruik maakten. (De pont was toen zelfs een officiële bushalte van het GVB.)

Over een brug over het IJ wordt al 150 jaar gesproken. Al die tijd is er niets gedaan. 'Niets gedaan' vind ik wel erg sterk uitgedrukt. Er kwam een brug bij Schellingwou, er zijn diverse tunnels aangelegd, er is vrij recent nog een nieuwe veerverbinding bijgekomen. We redden het nog wel 150 jaar zonder brug.