Commentaar

"Het kan wel, een Zeeuw en een Drent." Wisten jullie dat? Je moet er wel wat voor over hebben om achter die wetenschap te komen. Je moet er niet alleen de Tour de France voor volgen, via de tv, je moet ook luisteren naar het vaak wezenloze commentaar van de commentatoren Herben Dijkstra en Maarten Ducrot.

Ik begrijp best dat het geen sinecure is drie á vier uur aan één stuk door commentaar te leveren bij een wielerwedstrijd, want er gebeurt niet altijd iets opwindends. Het schijnt verboden te zijn langer dan één minuut helemaal niets te zeggen en dus gaan ze dan maar iets zeggen dat met fietsen niets te maken heeft. Gisteren was er juist van alles aan de hand: de ene valpartij en ook de ene uitvaller na de andere, met als klap op de vuurpijl een auto van de Franse tv die domweg Flecha aanrijdt, die daardoor op zijn beurt onze landgenoot Hoogerland de weg af en tegen prikkeldraad aanduwt. Hoogerland had kort  daarvoor de zogenaamde Bolletjestrui heroverd. Leuk voor die jongen, maar waarom moeten die commentatoren dan voortdurend herhalen dat ze in Yerseke, waar Hoogerland woont, de tompoezen met de rode dingetjes erop weer uit de ijskast kunnen halen?

In Studio Sport maakten ze het nog mooier. Alle wielerfans hadden gistermiddag die aanrijding en de valpartij live kunnen zien. In het journaal en Studio Sport wordt dat nog eens herhaald. Dan wordt Hoogerland zelf geïnterviewd. En welke indringende vraag wordt hem gesteld? "Kun je vertellen wat er gebeurde?"

Ik kijk met plezier naar sommige sportgebeurtenissen. Commentaar daarbij kan verhelderend werken. De heren Dijkstra en Ducrot zijn beiden ex-wielrenners, die geacht kunnen worden verstand van zaken te hebben. Maar ik hoef niet voor het zoveelste jaar te horen hoe Ducrot over rotondes denkt. Dat het regent kan ik zelf ook zien. Het tijdsverschil tussen kopgroep en peloton wordt voortdurend in beeld gebracht, maar de commentatoren doen of ik naar de radio zit te luisteren. Kunnen ze bij Studio Sport niet eens bij wijze van experiment een wedstrijd uitzenden zonder enig commentaar?
x

100

Wat is het optimale aantal volksvertegenwoordigers? Onze huidige regering vindt dat het aantal leden van de Tweede Kamer weer kan worden teruggebracht naar dat van vóór 1956: 100. Zij vindt dus dat er nu te veel zijn. Ik heb dat even uitgerekend en dat betekent dat we één Kamerlid hebben op 110.667 inwoners. Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden is (relatief) kleiner: 1:694.886; idem de Duitse Bondsdag: 1:137.664. Maar het Britse Lagerhuis is (relatief) groter: 1:90.462. Het valt (mij) moeilijk te beoordelen of het in die landen nu (veel) slechter of beter gaat dan bij ons en al helemaal of dat iets te maken zou hebben met het aantal volksvertegenwoordigers. De Amerikaanse Senaat overigens heeft net zo veel leden als onze Eerste Kamer (100), maar heeft veel meer taken en bevoegdheden en (dus) werk.

Hoe komt de regering op 100? Omdat we het eerder met 100 deden. Maar wie zegt dat het met 75 leden van de Tweede Kamer niet ook prima gaat? Ze moeten zich, wordt wel eens gezegd, niet met allerlei details bezighouden, maar alleen met de hoofdlijnen. Ik denk dat al die hoofdlijnen uiteindelijk toch resulteren in details, voor de burger. Die merkt immers ineens dat hij - ik noem maar wat - niet meer vijftig, maar honderd euro betaalt voor een snelheidsovertreding. Die is niet geïnteresseerd in de grote lijn (de huren gaan omhoog), maar in het detail (met hoeveel procent gaat mijn huur omhoog? Wie beslist daarover en wie controleert de juistheid van de beslissing? Daar hebben we onze volksvertegenwoordiging voor.  Na zeer grondig, wetenschappelijk verantwoord onderzoek komen we misschien tot de conclusie dat we precies 123 Tweede Kamerleden nodig hebben, of 83. Maar daarin zijn Rutte c.s. niet geïnteresseerd. Die willen gewoon nog wat extra bezuinigen. Dat die bezuiniging leidt tot minder pottenkijkers is natuurlijk ook nooit weg.
x

Nieuws

Wat is nieuws? Op welke gronden besluit de redactie van het NOS-journaal dat iets vermelding verdient in het journaal van 20.00 uur? Sinds enige tijd kijk ik ook vrijwel dagelijks naar de Britse tegenhanger ervan, het '6 o'clock news' van de BBC. Daarin wordt nu al enkele dagen achtereen aandacht besteed aan een dreigende humanitaire ramp. In de Hoorn van Afrika (Somalië, Ethiopië, Djibouti) heerst de langste droogteperiode van de afgelopen zestig jaar. Miljoenen mensen zijn op de vlucht, op zoek naar voedsel. Zoals altijd zijn het weer de allerjongste die als eerste sterven. In Engeland kun je al geld storten in een fonds. Wachten we hier tot er weer een hartverwarmende marathonuitzending gemaakt kan worden?

Hoeveel geld besteden 'wij' momenteel aan de bevordering van de mensenrechten en de bescherming van de burgers in Libië? Die mensen zullen het wel zwaar hebben, maar ze hebben in ieder geval te eten. Dagelijks voldoende eten lijkt me het meest elementaire recht van mensen. Misschien moeten we onze prioriteiten weer een herzien.
x

Vrij

Gisteren heb ik twee blogs geschreven (zie 'Fluitje' hieronder). Dus ik heb mezelf vandaag vrijaf gegeven.
x

Fluitje

Wat had ik altijd bij me tijdens mijn wandelingen door onherbergzame, weinig bezochte gebieden? Een fluitje, zoals scheidsrechters gebruiken, met zo'n 'erwtje' erin. Het geluid ervan draagt verder dan de menselijke stem en niemand zal denken dat het wel door een of ander beest voortgebracht zal zijn. Wie het hoort gaat in zo'n gebied ernaar op zoek. Zo'n fluitje is ook de redding geworden van Mary-Anne Goossens, de Limburgse die al geruime tijd in Spanje vermist werd. De Spaanse politie had het zoeken al gestaakt. Spaanse wandelaars vonden haar na het horen van het fluitje.

Ik vind het hele verhaal wat onbegrijpelijk, bijna onwaarschijnlijk. Het gebied waarin Mary verbleef wordt omschreven als bergachtig en niet erg toegankelijk. Vanwege dat fluitje dacht ik dat Mary dus enige ervaring had in bergwandelingen. Anders ga je ook niet alleen op stap in zo'n gebied. Ze zal ook niet op stap gegaan zijn zonder ook maar iets etenswaardigs mee te nemen.

Ik heb eens op Google Maps gekeken. Mary werd voor het laatst gezien in Frigiliana en gevonden ergens bij het riviertje Chillar. Hoeveel ten noorden van de A-7 zal ze gezeten hebben? Toch niet veel meer dan 10 km? Ze moet ook dat andere riviertje, de Higuerón, zijn overgestoken en dat kan alleen op ongeveer 100 m van de A-7, of ze is er ergens doorheen gelopen, of ze is eerst in noordelijke richting tot aan de bron van dat riviertje gelopen, maar dat is onwaarschijnlijk, omdat er geen wegen of weggetjes die kant op gaan.

Mary zal toch een kaart bij zich gehad hebben en kon dus ongeveer weten waar ze zat, hoe 'ongeveer' dan ook. Zelfs zonder kaart en zonder op een weg te zijn kon ze weten dat ze alleen maar in zuidelijke richting hoefde te lopen om de A7 en de kust te bereiken. Daar logeerde ze immers. En je hoeft geen ervaren wandelaar te zijn om te weten dat rond twaalf uur de zon in het zuiden staat.

Uit ervaring weet ik dat je in de bergen met een gemiddelde snelheid van 2 á 2,5 km per uur vooruit komt. Je loopt nooit in een rechte lijn, dus per dag kom je, hemelsbreed gezien, zo'n tien á 15 km in de richting van je bestemming.

Je hebt niet veel meer dan een dag nodig om erachter te komen dat je verdwaald bent. Mary vond een riviertje, zodat ze in ieder geval kon drinken. Ze was ook niet in paniek, want dan houd je het niet twee weken in je eentje uit. Zou ze niet bedacht hebben: riviertjes lopen altijd naar beneden en daar is 'beneden' de zee en Nerja, de plaats waar ze logeerde. Ze hoefde dat riviertje maar te volgen en na een dag lopen was ze terug geweest in Nerja.

Waarom is Mary twee weken lang op één plek blijven zitten?

UPDATE (13.51 uur)
De Limburger schrijft dat Mary is gevonden 200 m van de bron van de Chillar, ongeveer 3 km noordwest van Frigiliana, ongeveer 10 km - hemelsbreed - van Nerja.

UPDATE (8-7-2011, 6.44 uur)
Het verhaal wordt steeds onbegrijpelijker. In De Limburger lees ik dat de zoon vertelt, dat ze aanvankelijk het riviertje de Higuerón volgde. Dan zou ze Frigiliana bereikt hebben, waar ze voor het laatst gezien werd. Maar door een verkeerde afslag kwam ze bij de Chillar terecht. Ze is dus niet in Frigiliana geweest. De Limburger toont ook een foto van Mary bij dat riviertje. Voor haar ligt een rugzak. Wat heeft er in die rugzak gezeten, behalve het fluitje en een spiegeltje waarmee ze signalen heeft gegeven? Regenkleding? Er wordt nergens beschreven dat ze daar 's nachts onder lag, of dat ze die aan had. Na veertien dagen wat gras eten was ze lichamelijk nauwelijks verzwakt.
 x

Beloofd

Eigenlijk zou ik er helemaal geen aandacht aan moeten besteden, maar ik kan het niet laten. Ik ga het weer eens hebben over Johan Cruijff, die door Het PAROOL de clubicoon van Ajax wordt genoemd. Het was Cruijff eindelijk gelukt een positie van enige importantie bij Ajax te verwerven - lid van de Raad van Commissarissen - en enkele oud-Ajacieden, zoals Dennis Bergkamp en Wim Jonk, een functie bij de club te bezorgen. Nu wilde hij een andere voormalig voetballer - Tscheu La Ling - tot algemeen directeur benoemen.

Vreemd genoeg denkt de meerderheid van de Raad van Commissarissen niet dat Cruijff ongeveer dezelfde positie inneemt als God, dus ook niet dat hij onfeilbaar is. Sterker nog: zij zijn het niet eens met de aanstelling van La Ling, meldt NUsport. De leden schilderen de oud-Ajacied na verschillende gesprekken af als 'te licht en niet betrouwbaar.'

Omdat Ajax een Nederlandse club is, denk ik dat ze daar ook het regeltje 'meeste stemmen gelden' hanteren. Dat schijnt echter te veel gevraagd te zijn van Cruijff. Johan Cruijff is verbolgen over de manier waarop er bij Ajax met zijn aanbevelingen wordt omgegaan. Volgens het clubicoon van de Ajacieden wordt zijn benoeming van Tscheu La Ling, als algemeen directeur van de club, niet serieus genomen. Cruijff, die begin juni toetrad tot de Raad van Commissarissen van de Amsterdammers, dreigt nu al met opstappen. Zou ik  ook lid van de Raad van Commissarissen zijn, dan zou ik tegen Cruijff zeggen: "Beloofd is beloofd."
x

Auditie

Wanneer je op een redelijk mooie dag op een terrasje zit op  een druk punt in Amsterdam, is er een aardige kans dat je getrakteerd wordt op geluid dat wordt voortgebracht door iemand die dat geluid ontlokt aan een muziekinstrument. Ik noem het hier 'geluid', omdat het meestal vrij weinig met muziek te maken heeft. Als het al op muziek lijkt, is het meestal van kwaliteit gespeend. Wanneer zo iemand dan ook nog rondgaat om een bijdrage in zijn levensonderhoud te verzamelen, doe ik daaraan niet mee. Waarom zou ik betalen voor iets waarom ik niet gevraagd heb en dat mij alleen maar irriteert?

Nu leven wij in een tijd van bezuinigingen en het verminderen van ambtenaren. Wat heeft dat met slechte straatmuziek te maken? Dit las ik in Het PAROOL: Het CDA in Amsterdam wil een diploma voor straatmuzikanten invoeren. Muzikanten moeten eerst auditie doen voor ze de straat op mogen vindt Marijke Shahsavari namens de politieke partij in Amsterdam. Pas wanneer ze slagen mogen zij in de stad spelen.

Er moeten dus ambtenaren aangesteld worden die naar kandidaat-straatmuzikanten luisteren. Over hun oordeel moeten zij een rapport schrijven, met een aanbeveling. Het lijkt me niet meer dan logisch dat bij een afwijzende beslissing de kandidaat daartegen in beroep kan gaan bij de bestuursrechter. Ik weet ook wel dat het geen miljoenen zal gaan kosten, maar het toont voor de zoveelste keer aan, dat het altijd politici zijn die ervoor zorgen dat de overheid geld gaat uitgeven en meestal te veel. Als gewoon burger heb ik tenminste nooit gedacht: de gemeente zou iets moeten doen aan het tegengaan van al die zich muzikant noemende personen. Het zijn trouwens meestal buitenlanders. Zou dat er iets mee te maken hebben?
x