Een man moet zich wel behoorlijk 'nichterig' gedragen, wil ik denken: o, hij is zeker homo. Dat een vrouw lesbisch is valt me hoe dan ook nooit op. Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb geen idee wat de typische uiterlijke kenmerken van een homo of lesbo zijn. Eerlijk gezegd interesseert het mij, in het normale maatschappelijke verkeer, ook totaal niet of iemand homo, lesbo of hetero of van alles wat is. Anders gezegd: seksuele geaardheid speelt bij mij, net als geslacht, nationaliteit, ras of maatschappelijke positie, geen rol bij de morele beoordeling van andere mensen.
Qua seksuele geaardheid behoor ik tot de overgrote meerderheid van de bevolking. Ik ben een doordeweekse hetero. Ik weet dat homo's en lesbo's nadelen kunnen ervaren van hun seksuele geaardheid, omdat een niet onbelangrijk deel van de bevolking nog altijd vindt dat je niet 'zo' behoort of zelfs niet mag zijn. Maar ik kan me niet echt voorstellen hoe het voelt om op grond van die geaardheid gediscrimineerd te worden. Wat dat betreft behoor ik nou eenmaal niet tot een discrimineerbare groep en heb ik die ervaring niet. Ik vind het vervolgens logisch dat mensen die gediscrimineerd worden zich daartegen, al of niet georganiseerd, verzetten.
Door mijn gebrek aan ervaring weet ik niet wat een homo of lesbo kan helpen bij het accepteren van zijn/haar geaardheid en bij het verwerken van of actief verzet tegen discriminatie. Minister Plasterk heeft, volgens Trouw in ieder geval op dit terrein één idee aangereikt gekregen: hij geeft het startsein voor de verkiezing van 'Femme van het jaar'. Het initiatief daartoe is genomen door 'FemFusion, een landelijk platform voor lesbische en biseksuele vrouwen. Oprichtster Dymphie Verleun: "De lesbische en biseksuele cultuur heeft een schrijnend tekort aan rolmodellen. Het lesbische imago snakt naar een make-over."
Het ligt weer aan mij, maar ik weet niet hoe het lesbisch imago eruit ziet. Ik heb dus ook geen idee hoe het er, na een make-over, uit zou moeten zien. Imago is, volgens 'Van Dale Online': het beeld dat mensen hebben van iemand of iets. Imago's komen vaak niet of nauwelijks overeen met de werkelijkheid. Tegenwoordig worden imago's vaak 'gemaakt' door media-consultants. Die zorgen ervoor dat negatieve trekjes worden weggepoetst en positieve benadrukt. Dat leidt dus ook weer tot een onjuist, op zijn minst onvolledig, beeld.
Als ik Dymphie Verleun of Ronald Plasterk was, zou ik een actie starten met als doel duidelijk te maken dat DE lesbische vrouw, DE biseksuele vrouw, DE homo, DE biseksuele man, DE heterovrouw en DE heteroman niet bestaan. Daar moet je helemaal geen imago van willen maken. Die actie leidt ook tot niets, want vooroordelen maken het denken een stuk minder vermoeiend.
Ook als ik geen rekenmachine of pc bij de hand heb, maar wel papier en schrijfgereedschap, kan ik probleemloos grote getallen met elkaar vermenigvuldigen en op elkaar delen. Geef me een willekeurig getal van tien (meer mag ook) cijfers en ik reken de wortel van dat getal uit. Zonder technische hulpmiddelen duurt het wat langer, maar ik kom eruit! Ik wist dat echt niet, maar er komen aardig wat kinderen van de basisschool die dat niet kunnen. Dat las ik gisteren in Trouw. Het gaat hier dan niet noodzakelijkerwijs om domme kinderen. Nee, die kinderen hebben 'realistisch rekenen' geleerd. Dat 'realistisch rekenen' is in de jaren tachtig van de vorige eeuw in zwang gekomen. Ik had er nog nooit van gehoord en ging dus googelen. Van een website haal ik een voorbeeld: Je bent jarig en wil ieder kind in jouw klas op een ijsje trakteren. Een ijsje kost € 0,30. Er zitten in jouw klas 25 kinderen. Je gaat naar de kassa met een tien eurobiljet. Hoeveel geld krijg je terug? Ik ken maar één methode om daar uit te komen (zelfs uit mijn hoofd), maar in het 'realistisch rekenen' moeten kinderen eerst een oplossingsstrategie bedenken. Het is dus goed mogelijk, dat er in de klas voor een opdracht meerdere strategieën mogelijk zijn. Het kind zal dan ervaren, wat voor hem of haar de beste oplossing zal zijn. Ik heb geen flauw idee wat ik me hier bij moet voorstellen.
Het idee achter 'realistisch rekenen' is dat rekenen daardoor veel leuker wordt dan het 'cijferen' dat ik geleerd heb, met staartdelingen en zo. Daarmee leer je de kinderen alleen maar een trucje, maar krijgen ze geen inzicht. Dat zal best, maar het resultaat is dat 27% van de basisscholen slecht presteert met rekenonderwijs. Relatief eenvoudige sommen als 5 x 1/5 of 99 x 201 kan door de helft van de leerlingen niet worden opgelost. Laat staan dat ze weten hoeveel geld ze moeten terugkrijgen na het trakteren op ijsjes. Dat 'handmatig' worteltrekken is een trucje dat nog maar weinig mensen kennen. Ik weet niet waarom het werkt (al is het wiskundig uit te leggen), maar het levert wel resultaat op.
Trouw meldt dat er volgend jaar een nieuwe rekenmethode uitkomt. Het aantal scholen dat overweegt de methode aan te schaffen, is 'overweldigend', zegt uitgeverij Noordhoff. Het aardige van die methode is dat het helemaal geen nieuwe methode is. Zij is al in diezelfde tachtiger jaren ontwikkeld door twee schoolhoofden, die niet zoveel op hadden met 'realistisch rekenen', maar ze was niet toen niet eigentijds genoeg. Nu mag het kennelijk weer: trucjes leren, zoal staartdelingen. Er is niets nieuws onder de zon, schreef Prediker.
Met een website kun je geld verdienen. Wat je daarvoor moet doen is toestaan dat op jouw website van die kleine Googleadvertenties geplaatst worden. Daar hoef je niet veel voor te doen. Je meldt je gewoon aan bij Google en dat zorgt ervoor dat er bij elke pagina advertenties geplaatst worden van bedrijven die op een of andere manier iets te maken met een woord of term die op die pagina voorkomen. Voor elke keer dat iemand op die advertentie klikt, krijg je een bepaald bedrag. (Ik vermoed tenminste dat het zo ongeveer werkt.)
Toevalligerwijs kwam ik gisteren terecht op een website, die niet alleen vertelt wat jouw website waard is, maar ook aangeeft hoeveel je daarmee per dag zou kunnen verdienen. Het is niet meer dan een inschatting, maar toch. Zoiets maakt je wel nieuwsgierig en wat blijkt? Mijn website is 768,08 euro waard - als iemand mijn domein(naam) zou willen overnemen - en per dag kan ik er 1,05 euro mee verdienen. Ook met dit weblog zou ik geld kunnen verdienen, maar dat wordt beduidend minder bezocht dan mijn site, dus de opbrengst zou waarschijnlijk niet meer dan een paar centen per dag zijn. Trouwe lezers hoeven dus niet bezorgd te zijn binnenkort ook hier met die kleine advertenties geconfronteerd te worden.
Het behoeft, denk ik, geen betoog dat ik ook de bezoekers van BEGGAR.NL niet aan die kleine advertenties zal blootstellen. Ik kan me nog de tijd herinneren dat je tijdens het websurfen niet of nauwelijks met allerlei pop-ups en andere ongevraagde reclame geconfronteerd werd en net als de meeste mensen heb ik daar een bloedhekel aan. Met lede ogen heb ik aangezien hoe een in beginsel perfect communicatiemiddel, waar je - wil je een beetje met je tijd meegaan - nauwelijks meer onderuit komt, in de klauwen van de commercie een gigantische STER-spot is geworden.
Heb ik me zelf toch weer overschat! Ik heb altijd gedacht dat ik vrij veel van de Bijbel afwist, in ieder geval meer dan de gemiddelde Nederlander. Bleek gisteren ineens dat ik een heel simpel feitje niet wist. Bij een artikel in Trouw over een landelijke actie tegen agressie en geweld stond zo'n kleine Googleadvertentie: Jouw geld telt Wat de Bijbel zegt over verdienen, sparen, geven en schulden aflossen". Dat is een boek dat is uitgegeven door (de christelijke) uitgeverij 'De Ark'.
Ik heb ze nooit geteld, maar Jezus heeft, volgens de Bijbel dan, 38 gelijkenissen verteld. Liefst 16 daarvan handelden over het omgaan met geld en over bezittingen. Sterker nog, er is bijna niets waarover Jezus meer zei dan over geld.
Daar stond ik toch wel even van te kijken. In mijn onnozelheid dacht ik altijd dat Jezus over bijna niets meer zei dan over hoe wij met ons allen gelukkig zouden worden door veel van Hem, God en van elkaar te houden. Dat zal ook wel zo zijn, maar dat geld dan zo ongeveer op de tweede plaats komt was voor mij toch een behoorlijke verrassing. Zou het daardoor komen dat we niet alleen, volgens zeggen, een christelijk volkje zijn, maar ook, misschien juist daardoor, alles weten van geld verdienen?
Het blijkt ook maar weer eens dat de Bijbel een boek voor deze tijd is. Wigle Tamboer, dominee te Hoofddorp, zegt van dit boek: "Als er ooit een tijd is geweest om stil te staan bij de waarde van ons bezit en de besteding van ons geld, dan is het nu." Dus: als je weer eens zo'n aantrekkelijke aanbieding van Becam of Postkrediet ziet, niet meteen als een gek gaan lenen, maar eerst even een paar gelijkenissen lezen.
Wie (vrijwel) dagelijks wat schrijft, wil graag gelezen worden. Ik houd dus nauwlettend bij hoe vaak 'Beggartalk' wordt gelezen. Op 14 mei vorig jaar begon ik dit blog in zijn huidige vorm en sindsdien tel ik hoe vaak er gekeken wordt. Dat was tot en met gisteren 2000 keer. Daar zitten aardig wat toevallige bezoekers onder, die bijvoorbeeld via Google hier terechtkomen (en wellicht niet vinden wat ze zochten). Maar ik heb ook een aantal (zeer) trouwe bezoekers, die tezamen goed waren voor 1500 bezoeken. In het grafiekje hieronder zie je hoe vaak ze kwamen lezen. Ik heb alleen de IP-adressen vermeld van degenen die meer dan 50 keer 'Beggartalk' lazen. Sta jij erbij? Als je niet weet wat jouw IP-adres is, klik dan hier.
Nederland is bepaald niet het enige land met een tekort aan mensen in de gezondheidszorg, maar de situatie is nog heilig in vergelijking met bijvoorbeeld Oeganda. Wij beschikken per 100.000 inwoners over 50 artsen. In Oeganda komen ze niet verder dan 6 per 100.000 inwoners en de artsen die er zijn, zijn nauwelijks te vinden in de sloppenwijken en op het platteland. Dat las ik gisteren in Trouw. Maar dat was niet het hoofdthema van het artikel.
Artsen zijn ook maar gewone mensen, die het liefst zorg verlenen aan patiënten die daar (goed) voor kunnen betalen. (De Amerikaanse cabaretier Tom Lehrer zong ooit een liedje over een arts die gespecialiseerd was in 'ziekten van de rijken'.) Dat geldt ook voor artsen in Afrika en Azië. Het gevolg daarvan is dat artsen uit die continenten zich laten inhuren in de Verenigde Staten en Europese landen. Die landen verdienen er zelfs aan: Migratie van dokters en verpleegkundigen naar Groot-Brittannië kostte Ghana tussen 1998 en 2002 35 miljoen pond, die het land geïnvesteerd had in opleidingen. Groot-Brittannië spaarde 65 miljoen pond uit, die het niet hoefde te besteden aan dure opleidingsplaatsen. Het gaat hier overigens niet alleen om artsen, maar ook om verpleegkundigen. In Nederland werken, volgens Trouw 110 zorgverleners uit ontwikkelingslanden, wat relatief weinig is.
Nederland heeft een tekort aan artsen o.a. omdat de beroepsgroepen zelf uitmaken hoeveel nieuwe collega's zij opleiden. Veel nieuwe varkens maakt de spoeling dun. Ze nemen daarbij kennelijk voor lief dat ze daardoor gemiddeld 48 uur per week werken (parttimers meegerekend) zoals bleek uit een onderzoek van Vrij Nederland in 2005.
Als het om 'gewone' arbeiders gaat staan de rijke westerse landen niet zo gauw te trappelen om deze tot de arbeidsmarkt toe te laten. Maar ook hier hebben we een dubbele moraal. Wie moeten we het kwalijk nemen als Aziatische en Afrikaanse artsen en verpleegkundigen ons komen beter maken?
Hoewel ik niet in (een) God geloof, ben ik best bereid aan te nemen dat er veel mensen zijn die zich heel goed voelen bij een geloof of in een gemeenschap van medegelovigen. Ik zal dan ook in principe geen geloof of geloofsgemeenschap bestrijden.
Geloven is ook aan mode onderhevig. Er zijn heel wat mensen die van de traditionele gevestigde kerken overstappen naar 'evangelische' gemeenten. Het gaat daar wat 'losser', spiritueler toe. Er is wat meer 'zang en dans'. Bij 'evangelisch' krijg ik beelden voor ogen van een EO-jongerendag waar de blijheid van afdruipt. Dan weet ik ook weer dat ik al vrij jong me nooit lekker voelde als er weer zo'n gemeenschappelijke blijheid als een klamme, warme deken over iedereen heen lag. Ik heb een bijna aangeboren wantrouwen tegen groepen die iets gemeenschappelijks 'voelen' en tegen charismatische leiders die juist in zulke groepen vaak de dienst uitmaken en blindelings gevolgd worden.
Trouw van gisteren had een artikel ("Ooit evangelisch, nu afgeknapt") over mensen die afgeknapt zijn op hun evangelische gemeente, de leiders en broeders en zusters. Daar wordt net zo hard gemanipuleerd als in welke andere organisatie dan ook. De manipulatie ging volgens de onderzoekers soms zo ver dat er emotioneel, financieel en seksueel misbruik van de macht werd gemaakt. Word je ondanks veel bidden niet genezen van je ziekte? Ja, dan geloof je zeker niet hard of goed genoeg. Ben je het niet eens met de leiders of de rest? Donder dan maar op. Er is zo’n stelligheid in de eigen ware visie, dat andere opties geen kans krijgen.
Waar komt het uiteindelijk op neer? Traditionele kerk, evangelische gemeente, spirituele gemeenschap: het is één pot nat. Ze worden, net als vakbonden, politieke partijen, sportverenigingen of wat voor organisatie ook, gevormd door mensen. Sommige daarvan verliezen het oorspronkelijke doel uit het oog en zien de 'club' als een mogelijkheid om een positie of macht te verwerven en er zijn altijd weer mensen die ze blindelings volgen. Geloof en vertrouwen kunnen mooi zijn, maar wie zijn kritische instelling verliest is het haasje.
