dinsdag 11 juni 2019

VERVOER

In tegenstelling tot wat ik gisteren schreef ben ik nog niet in het verpleeghuis De Die, maar nog steeds in het BovenIJ ziekenhuis. Morgen ben ik hier misschien ook nog.

Wat nu weer? Complicaties? Nee hoor, met mij gaat het steeds beter. Er ging van alles mis met het vervoer. Het taxibedrijf dat dit normaliter uitvoert rijdt niet op zondag en voor hun was Tweede Pinksterdag ook een zondag. Maar vandaag zat het taxibedrijf al vol. Dat gold ook voor een ander bedrijf dat in zulke gevallen wordt ingeschakeld. Vandaag hoor ik of er morgen wel vervoerd kan worden.

Oké, is het nou zo erg een dagje extra in het ziekenhuis door te brengen? Ik ben geen type dat op alle slakken zout legt en het maakt mij in principe niet zo veel uit of ik nu in een ziekenhuis of een verpleeghuis verblijf. Alleen verblijf ik nu totaal onnodig in een ziekenhuis, waar ik totaal overbodige kosten maak. Ik begin enkele dagen later aan mijn revalidatie, dus waarschijnlijk wordt die ook later beëindigd.

Ik heb gisteren vrij veel op bed gelegen, niet omdat ik moe was of wilde slapen, maar ik wilde uitgebreid ervaren hoe het ook al weer was in bed te liggen zonder pijn in de heup. Het was een geweldige ervaring.


maandag 10 juni 2019

GESLAAGD

Vanochtend verhuis ik van het BovenIJ ziekenhuis naar verpleeghuis De Die van Cordaan. Ik kom daardoor nog dichter bij huis.  Bij Cordaan helpen we iedereen, van jong tot oud, die korte of lange tijd verpleging, verzorging, begeleiding en/of ondersteuning nodig heeft. Als u bent aangewezen op verzorging en verpleging, als u een verstandelijke beperking heeft of als u met chronische psychische problemen kampt. Zodat u zo lang mogelijk zelfstandig kunt blijven. Liefst thuis, in uw eigen omgeving. En als dat niet kan, in een omgeving waar u zich veilig voelt.

Dat klinkt toch behoorlijk vertrouwenwekkend? Verpleeghuizen hebben in het algemeen geen goede naam. Er is mij wel gevraagd of ik voor een weekje revalideren niet liever naar een zorghotel kon gaan. Daar moet je ongetwijfeld een behoorlijke eigen bijdrage betalen. Dat zou ik nog wel redden vermoed ik. Het schijnt dat sommige verzekeraars die vergoeden, maar ik heb niet de moeite genomen na te gaan of mijn verzekeraar dat ook doet.

Er zijn heel wat mensen die zich de luxe van keuze tussen verpleeghuis en zorghotel financieel niet kunnen veroorloven.  Dan denk ik terug aan een stukje tekst van Frits Lambrechts. Boukje en ik hebben ooit een voorstelling van hem bijgewoond in het Haagse Pepijn. De niet eens geweldig grote zaal (100 plaatsen) was voor hoogstens een kwart gevuld. Lambrechts was, in ieder geval toen, een overtuigd communist. Dat was niets voor het Haagse publiek. Hij is exact twee jaar ouder dan ik (van 24 maart 1937) en ik zie hem af en toe, want hij woont in het zelfde flatgebouw als ik. Lambrechts schreef en zong ooit "Voorwaarts en nooit vergeten, de solidariteit." Ik wil zelf ervaren hoe het nu echt toegaat in een verpleeghuis, waarbij ik ervan uitga dat ik ook kan waarnemen hoe het anderen - die er vaak veel langer verblijven - vergaat.

Mijn voorlaatste nacht in het ziekenhuis verliep geweldig. Dat had ik al eerder gemeld, maar waar het hart vol van is ... Het is lang gelden dat ik zulke langdurige perioden van slaap in één nacht had en als ik wakker was had ik geen pijn in mijn heup. De laatste nacht was niet veel anders. Gisterochtend kwam ook de fysiotherapeut nog even langs. Hij heeft weinig therapeutisch gedaan. Alleen een rondje op de gang met me meegelopen. Hij had een rollator voor me geregeld. Dat beweegt al weer een stuk beter dan met zo'n looprek. Hij vond dat ik al zeer goede vorderingen  had gemaakt. Ik heb nog een weekje revalidatie te gaan, maar ik denk dat ik nu al mag zeggen: operatie nieuwe heup geslaagd.

Morgen mijn eerste verpleeghuiservaringen.
 

zondag 9 juni 2019

MAALTIJD

Over de afgelopen nacht kan ik allen maar positief zijn. Ik heb al sinds tijden niet zulke lange perioden aan één stuk doorgeslapen en als ik wakker werd, had ik geen pijn in mijn heup en daarvoor was ik hier gekomen, toch?

Een van de meest irriterende dingen in een ziekenhuis vind ik het infuus. Dat ding hangt meestal aan een paal op drie wieltjes, die je overal meen naar toe moet slepen. Dat is vooral onhandig als je naar het toilet moet, want het vergt veel gemanoeuvreer voor je kunt doen wat je op het toilet normaliter  doet. Aanvankelijk hoefde ik hier helemaal niet naar het toilet, want al voor de operatie was er een katheter aangebracht. Ik hoefde dus de hele volgende nacht en nog een deel van de ochtend mijn bed niet te verlaten. (Ik heb ook een hekel  aan urinalen. Ik ben nogal onhandig en het is me wel eens gebeurd, dat ik zo'n gevuld ding liet vallen. Ik maakte niemand blij.) Dankzij de voorlichting van de fysiotherapeut en  het looprekje kan ik nu al weer naar het toilet zonder eerst hulp te hoeven inroepen. Van die enkele meters lopen was ik overigens al helemaal buiten adem. Ik heb al gevraagd of het looprek kan worden ingeruild voor een rollator, dan kan ik onderweg nog even zittend uitrusten. Inmiddels ben ik helemaal van het infuus af en kan ik me weer vrijelijk rondbewegen.

Net als van veel andere bedrijven en organisaties wil het BovenIJ ziekenhuis graag horen hoe de cliënten de verleende zorg waarderen. Je kunt de diverse vormen van zorg, via Zorgkaartnederland, een waardering geven met de cijfers 1 tot en met 10. De 242 waardering leverden het gemiddelde cijfer 8,2 op. Daar zullen ze best blij mee zijn, maar ik zou het met een korreltje zout nemen. Waar halen de mensen die de kundigheid van artsen roemen hun kundigheid vandaan?

In mijn 80 jaren ben ik in zeven verschillende ziekenhuizen opgenomen geweest. In sommige meerdere keren, het vaakst in het BovenIJ ziekenhuis. Waarom? Omdat 'ze' daar zo goed zijn in hun vak? Communicatief zeer vaardig? Invoelend? Nee hoor, gedurende de laatste acht jaar is het gewoon het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Voor polikliniekbezoek ben ik er in tien minuten met mijn scootmobiel. Als ik met een ambulance van huis naar de Spoedeisende Hulp wordt gebracht, duurt dat vijf minuten.

Als ik naar een KNO-arts zou moeten en men weet mij te vertellen dat de beste KNO-arts in Nederland zijn praktijk uitoefent in het ziekenhuis Tergooi in Blaricum, zou ik daar dan heen gaan? Forget it! Alleen als men mij overtuigend aantoont dat de KNO-arts van het BovenIJ ziekenhuis een uitgesproken klungel is, zal ik mij tot een ander ziekenhuis in Amsterdam wenden. (De grote stad heeft zo zijn voordelen.)

Het enige aspect van een ziekenhuis waarover ik een meer of minder deskundig oordeel kan geven zijn de maaltijden. Mijn ervaring is dat er in de meeste ziekenhuizen geen kraak of smaak aan de maaltijden zit. Ik neem direct aan dat er inhoudelijk niks mis met de voeding is. Alle benodigde   ingrediënten zitten er vast wel in, maar het smaakt nergens naar. Wat dat betreft steekt het BovenIJ ziekenhuis met kop en schotel boven de andere mij bekende ziekenhuizen uit. Natuurlijk eet je hier niet op het niveau van Michelinsterren.Voor de meeste mensen is een ziekenhuisopname geen pretje. Het is dan in ieder geval plezierig als je maaltijden vaak beter zijn dan die je thuis zelf maakt of voorgeschoteld krijgt. Dat is ook wel belangrijk, toch?


zaterdag 8 juni 2019

BEWEGEN

Gistermiddag is mijn versleten rechterheup vervangen door een nieuwe. Dat nam ongeveer anderhalf uur in  beslag. Daarna duurde het nog twee uur voor ik naar mijn eigen bed kon. De bloeddruk bleef maar (te) laag. Ik werd zelfs voor korte tijd naar de intensive care gebracht, maar heb daar niet aan diverse  toeters en bellen gehangen.

Toen ik in mijn eigen kamer kwam was het diner al voorbij, dus gedurende de gehele dag heb ik niet meer dan één kop thee gedronken en één beschuitje gegeten. Ik zou de ramadan wel aankunnen, denk ik.

Ik lig trouwens alleen op een kamer voor drie personen. Dat bevalt me uitstekend. Ik heb er geen behoefte aan kwaaltjes uit te wissen om uit te maken wie het het het slechtst heeft gehad. Ik heb vrij vaak in een ziekenhuis, maar ik heb me nog nooit 'patiënt' gevoeld. Voor de kleinste dingen moet je hulp van een  verpleegkundige inroepen. Vannacht had ik behoefte aan nog wat pijnstillers, maar ... de informatieknop naar de verpleegpost deed het niet. Ik kon natuurlijk luidkeels "Help" roepen, maar dat wilde ik niet. Ik had, al zeg ik zelf, een best wel slim idee. In heb in het geheugen van mobieltje het  telefoonnummer van de receptie van het BovenIJ ziekenhuis. Ik hoopte maar dat die ook 's nachts bezet zou zijn en dat was ze. Ik legde mijn situatie voor en vroeg de verpleegpost te informeren. Een paar minuten later verscheen de verpleegkundige en kreeg ik een spuitje tegen de pijn.

Vanochtend kwam de fysiotherapeut, na een paar minuten stond ik naast mijn bed, leunend op een looprek. Even later liep ik zelfs naar het toilet. Ik mag zoveel als ik wil mijn tijd buiten mijn bed doorbrengen, bijv. op een stoel aan tafel. Vandaar dit blog.


vrijdag 7 juni 2019

HEUP

Ik wordt om 10:30 uur verwacht in het BovenIJ ziekenhuis. Daar zal ik voorzien worden van een nieuwe rechter heup. Naar verwachting word ik morgen overgeplaatst naar een verpleeghuis om daar te revalideren. Ik vraag me wel af of overplaatsingen ook in het weekend gewoon doorgaan. Het zou zomaar dinsdag kunnen worden.

Ik verblijf een dag of zeven, acht in het verpleeghuis. Mijn laptop gaat mee, maar ik weet niet of ik de komende dagen aan het schrijven van een blog toekom.

donderdag 6 juni 2019

AKKOORD

Het was groot nieuws: na negen jaar onderhandelen is er een pensioenakkoord. Hoewel ... in het AD las ik dat er volgens FNV-voorzitter Han Busker sprake is van een conceptakkoord. Alle circa één miljoen leden van de FNV mogen voor of tegen het akkoord stemmen.

Ik heb er belang bij dat het akkoord definitief wordt, want anders zou het zomaar kunnen dat mijn pensioen(en) verlaagd worden, terwijl ze al vele jaren niet zijn aangepast aan de inflatie. Ik vermoed dat er meer 65-plussers zijn dan vakbondsleden. Waarom wordt 'ons' niet gevraagd of we voor of tegen zijn. Als 'we' wel mochten zeggen, wat zou ik dan zeggen?

Ik heb vrij weinig benul van financiën. Als het gaat om bedragen met vier cijfers vóór de komma in het hier en nu kan ik het nog  net bijbenen, maar als het gaat om miljarden over vijf of tien jaar, dan moet ik echt afhaken. Wat is mijn stem (mijn oordeel over pensioenakkoord dan waard?

Ik vrees dat veel vakbondsleden net zo weinig verstand van financiële zaken hebben als ik. Beoordelen zij het akkoord in zijn geheel of beperken zij zich tot een enkel onderdeel dat hen het meest aanspreekt, bijv. de AOW-leeftijd of de zware beroepen? Als het oordeel op één onderdeel beschouwd wordt als een oordeel over het geheel, is de kans groot dat 'het feest' niet doorgaat. Iedereen heeft wel iets waar zhij het niet mee eens is.

We moeten niet te ver op het uiteindelijke oordeel vooruit lopen. De stemming onder de leden kun je beschouwen als een raadgevend referendum. Het bestuur beslist en legt dat besluit voor  aan het ledenparlement, daarin zitten per sector 1 of meer gekozen of benoemde vertegenwoordigers, samen 105 leden. Daar wordt het finale besluit genomen.

Als de FNV-leden in meerderheid niet eens zijn met het akkoord, kan het ledenparlement dan toch besluiten in te stemmen met het akkoord? Het 'ANTIDEMOCRATISCH!' zal niet van de lucht zijn. 'De mening van het volk wordt weer eens totaal terzijde geschoven!' 'Ik zeg mijn lidmaatschap op!'

Buskemaker noemde bij de persconferentie het rapport verdedigbaar, maar hij legt het "neutraal" voor aan de FNV-leden. Het zou niet zo gek zijn er nog wat toelichting bij te geven. Waarom heeft het bestuur met dit conceptakkoord ingestemd? Voor wie gaat de financiële toekomst er wat vrolijker uitzien?

Het worden nog spannende weken.

woensdag 5 juni 2019

SCHADUWKANTEN

Het is al weer een paar dagen geleden, maar ik kwam hem weer eens tegen, de Canon van de Nederlandse Geschiedenis. Die bevat 50 'vensters' waar je meer te weten kunt komen over personen, zaken en gebeurtenissen die van belang zijn in onze vaderlandse geschiedenis. Je zou kunnen zeggen dat de Canon de basiskennis verschaft over wat Nederland was en is.

De Canon geeft bijna uitsluiten die dingen weer die Nederland in een positief daglicht plaatsen. Daarom moet er.las ik in de Volkskrant herijking van de Canon van Nederland plaatsvinden (...) om meer nuance in het zelfbeeld van Nederland aan te brengen. Hiervoor is opdracht gegeven door Ingrid van Engelshoven, de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap.
Natuurlijk moet ons slavernijverleden erin, maar ik heb nog wel wat suggesties:
a. De martelaren van Gorcum;
b. de executie van Johan van Oldebarnevelt, op instigatie van Prins Maurits van Oranje;
c. de moord op de gebroeders de Witt;
d. de invoering van de monarchie
e. Anton Mustert, oprichter en leider van de NSB;
f. het optreden van regering en BVD ten opzichte van (vermeende) communisten
g. de politionele acties in Indonesië;
h. de oorlogsmisdaden van kapitein Raymond Westerling in Zuid-Celebes.

Nog meer suggesties?