Lief

Het moet maar eens publiekelijk gemeld worden: ik heb twee zeer lieve zusjes, Truus (69) en Jacoliene (65). Gisteren kwamen ze mij gezamenlijk met het automobiel uit het ziekenhuis ophalen. Maar daarbij hebben ze het niet gelaten. Er lag enig achterstallig schoonmaakwerk, want mijn schoonmaakster die vorige week maandag zou komen, had zich ziek gemeld. Het hele huis is nu weer spic & span. Er werden wasjes gedraaid; het bed werd verschoond; de koelkast kreeg een grote beurt; er werden voldoende boodschappen gedaan zodat ik de komende dagen de deur niet uit hoef. (Ik moet natuurlijk wel lopen, maar dat doe ik thuis op zo'n loopband, die aangeeft hoe veel en hoe lang ik loop.) Ze hebben ook een tweede jogging broek voor me gekocht, want die zit de komende dagen toch plezieriger dan een spijkerbroek. Verder hebben ze nog allerlei dingen aangeschaft, waarvan ze vinden dat de oudere man anno nu daar niet zonder kan. Zoals fleurige handdoekjes voor in de keuken en het toilet. (Daar hing wel wat, maar niet van het fleurige type.) Ze waren ook zeer verbaasd dat ik het al jaren doe zonder een molton onderlaken. Vanaf gisteren niet meer. En tenslotte: een aanzienlijke hoeveel oud papier is inmiddels naar de daarvoor bestemde plek gebracht. En terwijl zij druk bezig waren, zat ik rustig naar het tennis op Wimbledon te kijken, waaraan mijn zusjes na gedane arbeid bij een glaasje wijn graag meededen. Ik heb al vast een beetje teruggedaan door ze een Japanse maaltijd (sushi en gebraden kip) voor te zetten, die de naburige Japanner bezorgde.

A.s. zaterdag zie ik beide zusjes weer en niet alleen hen, ook de rest van de familie. Dan viert Truus met een barbecue het feit dat ze op zes juli zeventig wordt. Niet de hele familie komt overigens. Mijn jongste broer, Roel, zal niet van de partij zijn. O jee, ruzie in de familie? Tijd om EO's Familiediner in te schakelen? Nee, zo gaan we niet met elkaar om. Truus en Roel zijn een tweeling. Dus ook Roel wordt zaterdag zeventig en hij gaat dat met vrouw, kinderen en kleinkinderen vieren tijden een verblijf op de Veluwe. Als ze 75 of 80 worden kan Roel het, desgewenst, groot aanpakken. Maar niets hoeft.

Truus en Jacoliene gaven mij gisteren af en toe in overweging even te gaan liggen. Dat heb ik niet gedaan, want de afgelopen week heb ik genoeg gelegen. Ik wilde bovendien graag wat moe worden, zodat ik goed zou slapen afgelopen nacht. Ik ging dus pas naar bed na afloop van Nieuwsuur. Maar van slapen is nauwelijks wat gekomen. Daar moet ik nog iets op vinden.

Wond

Op het moment dat ik dit schrijf is het bepaald nog niet zeker dat ik vandaag naar huis ga. Dat heeft niets te maken met katheters. Als ik een plasje moet doen, ga ik, net als ieder ander (weer) gewoon naar het toilet. Het probleem is de operatiewond die, althans gisteravond, nog steeds niet goed dicht is, waardoor er wondvocht naar buiten komt en dat vinden de artsen niet zoals het behoort. Er is dus weer een nieuwe bandage (iets meer dan een simpel pleistertje) op geplakt. Op hun gebruikelijke ronde van vanochtend zullen de artsen bekijken hoe het ermee staat. Kom hier rond een uur of tien nog even kijken voor verdere bijzonderheden.

8.55 uur

Het hoge woord is eruit: ik mag het ziekenhuis verlaten. Rond elf uur komt mijn kleine zusje mij op mijn thuisreis vergezellen en ze zal ook wel enkele boodschapjes willen doen.

12.10 uur

Hoera! Ik ben weer thuis. Mijn zussen hebben mij met de auto opgehaald en zullen nog wat eerste boodschapjes doen.

Zeker

Eén ding is zeker: vandaag gaat de katheter eruit. Verder is het afwachten. Ik moet veel water drinken en gecontroleerd, o.a. door middel van echo's, weer kwijtraken. Aan de hand van hoe dat verloopt wordt besloten wanneer ik het ziekenhuis kan/mag verlaten. Het zou zelfs zo maar zo kunnen zijn dat ik persoonlijk zelf besluit dat ik liever nog wat langer onder directe medische controle blijf en nog een nachtje hier slaap. Kom hier vandaag nog eens terug om te zien wat de laatste ontwikkelingen zijn.

Vervolg (9.00 uur)

Nou de kogel is door de kerk: vandaag blijf ik nog hier en morgen ga ik naar huis

Waardeloos

De afgelopen dag en nacht waren niet om over naaar huis te schrijven. Een gedetailleerde beschrijving daarvan zou je op je nuchtere maag ook niet willen lezen. Hopelijk gaat het vandaag beter en kan ik morgen iets vrolijks schrijven.

Bezoek

Gistermiddag tijdens het bezoekuur kreeg ik weer een kamergenoot. Hij was geen nieuwe patiënt, maar werd overgeplaatst van een naburige eenpersoonskamer. Zijn twee zoons waren bij hem, maar die vertrokken na enkele minuten, "want er werd toch niet zoveel gepraat." Gisteravond kreeg de man bezoek van zijn echtgenote en een van die zoons. Ze vertrokken na hooguit een half uur, want weer "werd er niet zo veel gepraat." Zowel vrijdag als zaterdag kwam er een zus bij mij op bezoek en er werd voortdurend gepraat. Dat lijkt me ook de bedoeling van de bezoekregeling. En ik word ook nog wel eens gebeld.

Ik schrijf wel steeds dat ik dinsdag naar huis ga, maar dat ligt toch wat genuanceerder. Dinsdag wordt de katheter verwijderd en daarna wordt bekeken wanneer ik het ziekenhuis kan/mag verlaten.

Het goede nieuws is tweeledig. 1. Gistermiddag ben ik van het infuus verlost. Dat rotding hoef ik niet meer voortdurend mee te slepen. 2. Vannacht heb ik weer eens redelijk goed, d.w.z. zonder al te veel onderbrekingen, geslapen. Ik ben niet zo voor slaapmiddelen, maar gisteren heb ik toch maar zo'n pilletje gevraagd en gekregen.

Foto

Gisteren was er weer iets nieuws. Mijn temperatuur was 38,7. Mijn standaardtemperatuur is 36,7. Ik had dus koorts. Daarbij was ik kortademig, dus misschien had ik wel longontsteking. Ik werd dus met bed en al naar radiologie vervoerd. Of ik even wilde gaan staan. Mooi niet: met een katheter en een infuus klim je niet eenvoudig uit en in bed. Ik kon eigenlijk ook wel in bed blijven voor die foto. De uitslag kwam al gauw: niets aan de hand.

De afgelopen dagen heb ik nauwelijks gegeten. Al na enkele happen ga ik kokhalzen en in overgeven heb ik geen zin. Volgens een van de verpleegkundigen leidt het antibioticum dat ik voortdurend via de infuus krijg ook tot misselijkheid. Gelukkig heb ik voldoende overtollig vet. Dat kan nu worden aangesproken. 

Omdat ik overdag ook nog wel wat slaap, slaap ik 's nachts weinig. Daardoor duren de nachten heel lang.

Langer

Het wordt toch pas dinsdag voor ik naar huis mag. Verder heb ik momenteel geen puf om veel te schrijven. Voor meer bijzonderheden mag je bellen.