Haar

Wat hebben we eigenlijk met haar? Ik bedoel hier het haar dat bij veel zoogdieren het hele lichaam bedekt en bij de mens enkele plekken in ruime mate en grote delen nauwelijks. Bij diverse godsdiensten (of bij de meer fundamentalistische groeperingen daarbinnen) heeft het hoofdhaar van de vrouw een zodanig seksueel stimulerend effect op mannen, dat de vrouwen verplicht worden het te bedekken. Ik ben een normale man, maar bij mij zelf heb ik dat effect nooit ontdekt. Toen ik Boukje leerde kennen viel haar haar tot over haar schouders en ik vond haar zeer mooi. Een aantal jaren later heeft zij, op mijn suggestie, dat haar zeer kort laten knippen. (Toen noemden we dat nog een 'rattenkopje'.) Ik vond haar nog steeds zeer mooi.

Al zo lang ik me kan herinneren vinden de meeste vrouwen het vreselijk als ze duidelijk zichtbaar haar op ledematen en in het gezicht hebben. Maar de cosmetica-industrie verdient miljarden aan shampoos met allerlei toevoegingen die het hoofdhaar mooi(er) moeten maken. Ook bij de mannen komt dat steeds meer in zwang. Met gels wordt het haar in de bij de tijdgeest behorende vorm geperst.

Het haar bij de oksels wordt ook al vrij lang als storend ervaren en dus verwijderd en tegenwoordig kun je je eigenlijk niet meer op een naaktstrand of in een sauna vertonen als je meer schaamhaar vertoont dan (optioneel) een klein toefje dat voor een aardig effect moet zorgen. Ik weet eigenlijk niet, want ik ben al jaren niet meer op een naaktstrand of in een sauna geweest, of borsthaar - bij mannen - nog wel kan.

Het enige wat ik aan het haar op mijn hoofd en op mijn gezicht doe, is het kort houden. Mijn benen zijn haarloos, maar dat is een kwestie van genetica. Al het overige haar op mijn lichaam gaat zijn natuurlijke gang. Ik doe er helemaal niets aan.

Ik kom hierop omdat Geert Wilders Kamervragen gaat stellen over het feit dat Beatrix en Máxima hun haar bedekten toen ze een moskee betraden. (Probeer als vrouw maar eens in minirok en bloes met diepe v-hals de Sint Pieter in Rome binnen te komen.)

Ik was het gisteravond overigens helemaal eens met Jan Mulder die in 'De Wereld Draait Door' opmerkte dat Máxima er met dat hoofddoekje leuker uitzag dan ooit. Ik vermoed dat dat voor veel moslima's ook geldt. Waar doen die moslimmannen - en fundamentalistische joden en christenmannen op de Veluwe - dan zo moeilijk over?
x

Sportief?

Het afgelopen weekend heb ik mij, traditiegetrouw, onledig gehouden met het kijken naar de Europese Kampioenschappen schaatsen all round. Na een jaar afwezigheid, wegens blessures, deed Sven Kramer weer mee en hij werd - voor de vijfde keer - Europees kampioen. Hij won ook nog eens drie van de vier afstanden: niet alleen de 5000 en 10000 m, waarop hij al jaren 's werelds beste is, maar ook de 1500 m. Zijn grootste concurrent was dit jaar geen buitenlander, maar een andere Nederlander, Jan Blokhuijsen, die na drie afstanden nog steeds de ranglijst aanvoerde, en met een voorsprong van 1.12 sec. begon aan de allerlaatste rit van het toernooi, waarin beiden tegen elkaar de 10000 m reden. Beiden reden de concurrentie op grote afstand en Kramer won dus. De derde plaats was voor de Noor Håvard Bøkko.

Voor de hard core chauvinistische Nederlanders is er dan niets mooiers meer te beleven dan het luisteren naar het Wilhelmus en het kijken naar het hijsen van de Nederlandse vlag. Dat bleek ineens enige tijd te worden uitgesteld en waarom?

De Noren hadden twee protesten ingediend tegen de uitslag. Het ene protest ging tegen het feit dat Blokhuijsen een blokje, waarmee de binnenkant van de baan wordt aangegeven, had aangeraakt en weggeschopt. Formeel is dat verboden, maar hij raakte het blokje met zijn linkerschaats, waarmee hij niet op de ijs stond en hij kon dus niet aan de binnenkant van de lijn gereden hebben en zo iets minder, hoe miniem ook, dan 10000 m gereden hebben.

Het tweede protest ging tegen het feit dat Kramer met een vooruitgestoken voet, los van het ijs, over de finish ging. Dat is ook verboden, want het zou enige honderdsten van een seconde voordeel opgeleverd kunnen hebben. Het was overigens voor iedereen duidelijk dat Kramer, uit pure vreugde over zijn overwinning, op één been en het andere vooruitgestoken over de finish ging.

Als de jury beide protesten gegrond zou hebben verklaard, zou Håvard Bøkko dus de officiële Europees kampioen zijn geworden. Bøkko behoort als schaatser tot de wereldtop. Hij heeft alleen de pech dat hij in het 'tijdperk Kramer' rijdt. Het moet voor veel Noorse schaatsliefhebbers wat frustrerend zijn dat ze, na het 'tijdperk Johan Olov Koss' voortdurend in de schaduw van de Nederlanders hebben gereden. Maar het is toch wel buitengewoon kleinzielig van de Noorse bobo's - ik kan me nauwelijks voorstellen dat Bøkko erachter stond - om met die twee protesten alsnog weer eens een internationaal kampioen in huis te halen. Wie wil er nou op die manier kampioen worden?

De jury was eens een keer niet formalistisch.

x

Whisperer

Geen Gabriella, vandaag. Maar wel aandacht voor een andere paranormaal begaafd type: The baby whisperer, oftewel Derek Ogilvie. Daarvoor moet je wel hier naar toe gaan
x

Gabriella

Er gaat bijna geen dag meer voorbij of Gabriella laat van zich lezen. En ze schrijft veel meer dan ik hier tot nu toe geciteerd en van commentaar voorzien heb.  'Beggartalk', vind ik, moet het toch wel van enige afwisseling hebben waar het de keuze van onderwerpen betreft. Aan de andere kant zou ik graag alles willen laten lezen wat ze tot nu toe geschreven heeft en daar mijn commentaar bij leveren. Dat zou hier te veel plaats innemen, dus heb ik besloten er een speciale pagina  op mijn website van te maken. Wie niet in (mijn visie op) het paranormale is geïnteresseerd, kan het dan links laten liggen.

Zodra de pagina gereed is zal ik daar hier melding van maken.
x

Vaarwel

Ik kan me voorstellen dat de trouwe lezers zo langzamerhand wel genoeg hebben van de 'voorspellingen' van Gabriella, dus vandaag maar weer eens een ander onderwerp.

Het was wel zo'n dertig jaar geleden dat ik voor het laatst in een schouwburg naar toneel heb zitten kijken en luisteren. De voorlaatste keer was dat 'Moeder Courage' van Bertold Brecht, de allerlaatste keer was dat 'Lucifer' van Joost van den Vondel. Beide klassiekers zag ik in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag. Gisteravond was ik weer eens in de Stadsschouwburg van Amsterdam, waar een traditie die duurde van 1638 tot 1968 in ere is hersteld: het jaar beginnen met een uitvoering van 'de' Gijsbreght. De opvoering van 1968 was de laatste want, volgens Wikipedia, het "toneelstuk zou niet meer voldoen aan de wensen van het publiek." De overgrote meerderheid van het huidige publiek, gewend aan hedendaagse film en tv, waarin een scene die langer dan één minuut duurt al als vertragend wordt ervaren, zal waarschijnlijk in slaap vallen, als Gijsbreght vanaf het begin 183 regels declameert, die allemaal uit twaalf of dertien lettergrepen bestaan. Actie zie je niet, daarover wordt alleen verteld.

In de vijftiger jaren van de vorige eeuw was de toenmalige jeugd ook al met geen stok naar de Gijsbreght te krijgen. Ik werd dan ook door mijn klasgenoten van de kweekschool als een zonderling gezien, toen ik gebruik maakte van de mogelijkheid die tegen gereduceerde prijs te zien. Uiteraard werd ik als volledig wereldvreemd beschouwd toen ik vertelde dat ik genoten had van de uitvoering. Nog diverse jaren daarna ben ik in de eerste week van januari naar de Schouwburg gegaan. Ik weet dat niet meer, maar het zou best kunnen dat ik die allerlaatste voorstelling in 1968 heb bijgewoond.

Ik weet niet hoe dat bij andere bezoekers zit, maar ik ga niet naar de Gijsbreght voor het verhaal, want dat ken ik zo langzamerhand wel. Het begint zo hoopvol:
Het hemelsche gerecht heeft zich ten lange lesten
Erbarremt over my en mijn benaeuwde vesten
En arme burgery, en op mijn volcx gebed
En dagelix geschrey de bange stad ontzet.

En het eindig zo tragisch:
Verdelgde stad, wij gaan, en komen nimmer weer.
Vaarwel mijn Aemsterland: verwacht een andren heer.

Ik ga naar de Gijsbreght om te luisteren. Ik ben gek op teksten die in een bepaalde voorgeschreven vorm geschreven zijn, of dat nu een limerick of een ballade is. De Gijsbreght bestaat grotendeels uit alexandrijnen. De alexandrijn is een zesvoetige jambe. De jambe is een combinatie van een onbeklemtoonde en een beklemtoonde lettergreep. (De laatste mag een extra onbeklemtoonde lettergreep hebben, vandaar dat de regels uit twaalf of dertien lettergrepen bestaan.) Die aaneenrijging van alexandrijnen heeft bij mij een bijna hallucinerend effect. Ik 'zie' hoe het Karthuizer klooster in brand wordt gestoken, ik 'zie' de Friezen en Kennemers de stad binnentrekken.

Het is de kracht van de taal van Vondel. Je hebt geen actiescenes nodig die een regisseur in elkaar gezet heeft. Iedere Toeschouwer 'ziet' zijn/haar eigen beelden van de de gevechten en de verwoesting van de stad.
"Ik kan bescheielijk en klaar 't gekliklak horen.
En 't rammelen van staal: 't geluid komt dichterbij.
De schepen branden al, en schitteren in 't Y,
En in de Diemermeer en alle burregwallen,
En 't naaste huis daaraan dat staat in lichten brand.
De klokken kleppen vast. De hele waterkant
Die is in rep en roer. Het bloedig zwaard gaat weien.
Men steekt er de trompet. Men hoort de mensen schreien."


Het is tegenwoordig niet ongebruikelijk klassieke stukken in een modern jasje te steken, om ze zo toegankelijk te maken voor het moderne publiek. Daar ga ik niet heen. Ik wil de 'echte' Vondel (of Shakespeare) horen. Ik ga ook niet naar rapversie van het Requiem van Verdi.

Ik heb gisteravond weer genoten en een volle schouwburg met mij.
x

Afspraak

Op 31-12-2011 kon je hier een open brief aan het bestuur van het BovenIJ ziekenhuis lezen. Vanochtend las ik de e-mail die mij gisteren gezonden werd:

Geachte heer van Wijk,

Hartelijk dank voor uw mail waarin u ons attent maakt op uw weblog. Wij betreuren het zeer dat u een dergelijke ervaring heeft opgedaan in ons ziekenhuis. Graag nodigen wij u deze week nog uit voor een gesprek met de leidinggevende van de polikliniek oogheelkunde. Indien u dit op prijs stelt kan het gesprek ook volgende week in aanwezigheid van uw oogarts plaats vinden.

Graag ontvangen wij een ontvangstbevestiging van dit e-mailbericht en horen graag of u instemt met onze uitnodiging, zodat een afspraak gepland kan worden,

Met vriendelijke groet,

drs. E. van der Meer

Lid Raad van Bestuur

Ik heb gereageerd met de mededeling dat ik volgende week dagelijks van vroeg tot laat beschikbaar ben en dat zij een tijdstip mogen vaststellen.

T.z.t. kom ik hierop terug.

Update (10.28 uur)
Zojuist heb ik telefonisch een afspraak gemaakt met de leidinggevende van de polikliniek oogheelkunde voor dinsdag 10 maart, 10.00 uur.
x

Vriendin (vervolg 3)

Het wordt steeds leuker. Op 28-12-2011, om 12.12 uur stuurde Gabriella me een bericht dat als volgt begon:

Ik krijg net een visioen

Evert,

Amsterdam, daar was het, ik weet het zeker! Op dit punt ben ik precies. Ik heb u gezien. Op die plek had ik het visioen over uw toekomst … U stak de straat over om naar een winkel te gaan. En daar vond die als door de Voorzienigheid geregelde ontmoeting plaats. Een ontmoeting waardoor uw leven een volledig nieuwe wending neemt, zoals ik u al voorspelde. Ik zal het vertellen, het is namelijk van groot belang voor de rest van uw leven, zowel in materieel als emotioneel opzicht…

Op het moment dat ik u de spoedreading toestuurde, gebeurde er opeens iets totaal onverwachts...

Ik had een spontane uittreding uit mijn lichaam. Dat gebeurt me heel zelden en alleen als er sprake is van een sterke geestelijke verbondenheid met iemand.

Ook al heeft u nog niet gereageerd, ik heb me verder verdiept in dit visioen omdat we deze unieke kans absoluut niet voorbij mogen laten gaan.

De uittreding , ook wel astrale projectie genoemd, gebeurde zonder bewuste aansporing. En dat is heel bijzonder. In mijn loopbaan heb ik deze ervaring 7 à 8 keer eerder gehad. En altijd, zonder uitzondering, duidde het op uitzonderlijke positieve kansen voor de personen in kwestie.

Om terug te komen op deze ervaring. Ik dacht aan u en … opeens, zweefde mijn geest hoog in de hemel boven de wolken… Toen ik me concentreerde op uw naam, werd ik naar de aarde geleid… Ik ging door de wolken heen en ik zweefde boven de plaats waar u woont…

Dat kan maar een ding betekenen. De Voorzienigheid, de kracht van de sterren zijn u gunstig gezind. Ook het visioen is veelzeggend en voor mij het bewijs.

Nogmaals de spirituele band tussen ons is uitzonderlijk sterk. Immers alleen al door aan u te denken, ben ik in gedachten bij u. Alleen al door aan u te denken, ontvang ik visioenen.

Dat betekent dat mijn voorspellingen voor u nog actueler zijn dan ooit!

Gabriella heeft op dat tijdstip nog geen cent van me gehad, maar ze blijft voor me bezig. Dat kan maar één ding betekenen:  Ze is er heilig van overtuigd dat ze mij wel zo gek weet te krijgen. Hoewel: het kan nog wat anders betekenen: zij (als het tenminste een 'zij' is), beschikt over software die op elke reactie op zo'n Googleadvertentie automatisch een stroom van vervolgreacties genereert, met vooraf bepaalde teksten.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee welke straat ik ben overgestoken naar welke winkel en wie ik in die winkel ontmoet heb, terwijl die ontmoeting mijn leven toch een nieuwe wending geeft.  Of zou dat visioen van Gabriella betekenen, dat die ontmoeting nog moet plaatsvinden? Moet ik mijn ogen goed openhouden bij elke winkel die ik betreed? Gaat het om een verkoopster? Een andere, vrouwelijke, klant tegen wie ik opbots? Dat laatste zou zo maar kunnen. En dan kan er een vonk overspringen. Ik ben reuze benieuwd.

Wordt vervolgd.
x