Antispam

Voor wie veel e-mailt is spam ontzettend irriterend. Daar wil je vanaf. Veel mensen willen er vanaf. Dus handige jongens bedenken en verkopen antispam-software. Ik gebruik het allang niet meer, al krijg ik tientallen spamberichten per dag. Je hebt namelijk niets aan die software. Gisteren stuurde ik een kort berichtje naar een schoonzus, van mijn normale e-mailadres aan haar normale e-mailadres, waaraan ik al aardig wat keren mail stuurde. Er zat geen bijlage bij. Vanochtend kreeg ik een antwoord. Daar stond o.a. in: Kreeg deze mail binnen in de map "ongewenste e-mail"! Hoe goed de software ook is, het laat toch af en toe spam door en af en toe betitelt het normale mailtjes als spam. Je moet dus toch altijd controleren of dat laatste is gebeurd. Wat moet je dus met die software? Delete!
x

Bezwaar

In Trouw las ik: Mark (24) uit Maastricht tekende sinds 2006 tien keer succesvol bezwaar aan tegen snelheidsovertredingen, waaronder één van 49,5 km/uur te hard. "Ik vraag altijd alles op. De aktes van aanstelling en van beëdiging, het ijkrapport van de flitspaal, bij een lasergun het certificaat van de agent, foto’s, video’s, het proces-verbaal, een aanvullend proces-verbaal, echt alles." Om te beginnen: Mark heeft geen "bezwaar tegen verkeersovertredingen". Als hij tien keer succesvol bezwaar heeft gemaakt tegen een boete, zal hij ook wel eens geen succes hebben gehad en zal hij nog veel vaker te hard hebben gereden zonder betrapt te zijn. Mark is een klootzak die kennelijk met groot plezier verkeersovertredingen maakt en niet sportief genoeg is om de gevolgen daarvan te accepteren.

Het is ieders goed recht om bezwaar te maken tegen een boete, ook de overheid en haar dienaren kunnen fouten maken. Om je bezwaar te onderbouwen kun je allerlei gegevens opvragen. "Mensen gaan hierin steeds verder”, zegt Armando Jongejan, informatiemanager bij het korps Noord-Holland Noord. „Eerst ging het vooral om flitsfoto’s. Dat is voor ons nog vrij eenvoudig. Maar tegenwoordig vragen mensen om de akte van beediging van agenten, ijkrapporten van flitspalen en zelfs om apk-papieren van auto’s. Dat duurt vaak drie kwartier per verzoek. Dat gaat ver." (...) Landelijk steeg het aantal aanvragen in drie jaar van 7500 naar 15.000. Een van de redenen om al die gegevens op te vragen is de mogelijkheid dat de overheid te laat aan het verzoek voldoet, waardoor de boete van de baan is. Er komt nog een klootzak aan het woord: Ferdi (24) uit Almelo heeft de afgelopen twee jaar naar eigen zeggen via de Wob 23 zaken gewonnen en acht verloren. Allemaal snelheidsovertredingen. Hoe vaak is hij niet betrapt? (De Wob is de 'Wet openbaarheid van bestuur', op grond waarvan je al die gegevens mag opvragen.)

Die Mark en die Ferdi zullen aan de borreltafel de bewonderaars op hun hand hebben. Ze zijn die stomme autopesters  toch maar te slim af geweest. Vervolgens gaat men zich opwinden over slimme advocaten die alles uit de kast halen om hun cliënten een zo laag mogelijke straf te bezorgen. Of over ambtenaren van politie en justitie die fouten maken waardoor helemaal geen strafvervolging kan plaatsvinden. Ze vinden ook dat er meer blauw op straat moet. Maar ja: De politie is steeds meer tijd kwijt aan verkeersovertreders die bewijzen willen zien. Aan types als Mark en Ferdi dus.

Kort geleden schreef ik hier al dat verhoging van de maximumsnelheid (dus ook overschrijden van de maximumsnelheid) nauwelijks tijdwinst oplevert. Mensen rijden te hard omdat ze dat leuk vinden en omdat hun auto nou eenmaal dat vermogen heeft.

x

Slecht?

Roken is slecht voor een mens. Dat weet ik. Ik rook veel. Ik heb dat eens bijgehouden en vastgesteld dat ik gemiddeld 1,9 dag doe met een pakje shag van 42,5 gram. In die shag bevindt zich 0,680 gram teer en 0,079 gram nicotine. Die teer en nicotine komen niet allemaal in mijn luchtwegen terecht, want een deel van de shag blijft in de peuk die ik weggooi en een deel gaat letterlijk in rook op als het shaggie ligt te smeulen terwijl ik met iets anders bezig ben, zoals typen. Ik schat dat de helft in mijn luchtwegen komt. Ik reken nog even door: per dag neem ik 0,646 gram teer en 0,075 gram nicotine in. Dat is per jaar resp. (afgerond) 235 en 28 gram.

De rook, dus de teer en nicotine, die ik inhaleer komt voor het grootste deel, dacht ik, ook weer naar buiten. Ik neem aan dat mijn longen daar niet alle nicotine en teer hebben uitgefilterd. Zou dat wel zo zijn, dan zou men zich immers veel minder druk maken over de schadelijke gevolgen van het onvrijwillig meeroken. Hoe het ook zij, veel niet-rokers beschouwen roken ook in maatschappelijke zin als slecht.

Mag ik dan nu op een in deze tijd zeer positief aspect van het roken wijzen? Tezamen met mijn medeverslaafden breng ik dit jaar 2.432.000.000 euro in het laatje dat door de altijd opgewekte Jan Kees de Jager demissionair beheerd wordt. Waar hij en de onderhandelaars over het regeerakkoord op hopen is dat de aangekondigde verhoging van de accijns op tabak niet zal leiden tot het collectieve besluit te stoppen met roken. Waar anders haal je die ruim twee miljard zo gauw vandaan?

x

Streven

Is het nou zo'n ramp als iemand schrijft "het gebeurd" of "het is gebeurt"? Nee, er zijn wel ergere dingen in het leven. Taalgebruik is voor een belangrijk deel een kwestie van afspraken. Iedereen zegt pannekoek (het is ABN om de n aan het eind van een lettergreep na een stomme e niet uit te spreken), maar de Nederlandse Taalunie heeft in haar ondoorgrondelijke wijsheid verordonneerd dat we pannenkoek moeten schrijven, maar niet gedachtengoed. Vroeger schreven we, op grond van een inmiddels afgeschaft regeltje, denneboom en dennenbos. Nu is het ook dennenboom. De Taalunie zou veel mensen een groot plezier doen en veel fouten voorkomen door die zogenaamde tussen-n gewoon af te schaffen, of te bepalen dat het iedereen vrijstaat die n al of niet te gebruiken. Ik zou heel lang - en waarschijnlijk vruchteloos - moeten nadenken om er achter te komen of dat ergens tot misverstanden zou kunnen leiden. (Overigens: begrijpt iedereen waarom het vruchtensap en vruchteloos is?)

De meeste taalfouten worden, denk ik, gemaakt in de werkwoordsvormen. We hebben nu eenmaal sinds mensenheugenis de gewoonte om een d aan het eind van een lettergreep als t uit te spreken. (De Zweden, om maar een voorbeeld te noemen, doen dat niet. Die spreken de d vrijwel altijd als een d uit.) Maar we hebben ooit het regeltje van 'stam + t' gemaakt: kijk-en - kijkt, dus word-en - wordt. Niemand raakt in verwarring als je "Zij word gek van die regeltjes." schrijft. Zelfs "Zij wort" wordt nog wel begrepen. Waarom schrijven we dan niet "Hij beleevt dat anders?" We schrijven toch 'beleven'?

Het is een bekend verschijnsel: erover klagen dat de jongeren die van school komen 'niets' meer over taal weten. Er is echter iets merkwaardigs aan de hand, las ik in de Volkskrant: Leerlingen beheersen hun taal aan het eind van de basisschool veel beter dan vaak wordt gedacht. Sterker, in het spellen van werkwoorden maken ze vrijwel geen fouten. Dat is wetenschappelijk onderzocht. Het vervelende is dat er na de basisschool nog een paar jaar onderwijs volgt: Jammer genoeg leren ze dat bijna allemaal in de loop van de middelbare school weer af: zowel op vmbo, havo als vwo is de beheersing van de werkwoordspelling bij het eindexamen een stuk slechter dan die aan het eind van de basisschool. Moet ik nou concluderen dat de jeugd van tegenwoordig vergeetachtiger wordt? Weten ze bij het verlaten van de basisschool dat Lelystad de hoofdstad van Flevoland is, maar bij het verlaten van het vwo niet meer? Kunnen ze nog wel de tafel van negen uit hun hoofd opdreunen? Kunnen ze nog bij benadering aangeven wanneer de Tweede Wereldoorlog plaatsvond?

Ze hebben de staatssecretaris van onderwijs om commentaar gevraagd. Een woordvoerster zei: 'Taalvaardigheid is veel meer dan alleen spelling, ook leesvaardigheid en mondelinge vaardigheden zijn van wezenlijk belang. We beginnen dit jaar met de referentieniveaus, die voor het eerst van basisschool tot en met het mbo gedetailleerd vastleggen wat een leerling moet kennen en kunnen. Maar de lat moet omhoog. Daarom zijn ook nog streefniveaus vastgelegd.' (Onderstreping toegevoegd.) Als ik zoiets lees, weet ik dat ik de hoop kan opgeven. We weten hoeveel donornieren er nodig zijn en we streven naar meer. We weten hoeveel we CO2 we uitstoten en streven naar minder. We weten dat steeds meer mensen te zwaar zijn en we streven naar lichter. Bij het verlaten van de basisschool, die toen nog lagere school heette, kende ik een bekend gezegd: "De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens."
x

Smart

Robert Buzink is journalist en webspecialist bij de Volkskrant. Op het VKblog van de Volkskrant las ik een weblog van hem over de kennelijk moeilijke keuze tussen diverse 'smartphones': Blackberry, iPhone of Android. Voor mij is die keuze niet moeilijk, want ik hoef geen van drieën. N.a.v. een vorig blog van Robert gaven een aantal mensen aan dat ze een telefoon wilden waarmee je alleen kunt bellen. Om met dat laatste te beginnen: dat kan ik me totaal niet voorstellen. Een telefoon waar je niet mee kunt mailen, twitteren, video's uploaden en online muziek luisteren is voor mij een totaal overbodig apparaat.

Mijn eerste reactie was: Robert maakt een grapje. Maar omdat hij vervolgens serieus schrijft over allerlei voor- en nadelen van die smartphones en hun besturingssystemen, geloof ik dat hij het serieus meent. Mensen willen die voorlichting omdat ze al die mogelijkheden voortdurend bij zich willen hebben.

Eerst maar even een vaststelling: een smartphone is een computer die in je broek-, binnen- of borstzak (of handtas) past, waarmee je ook kunt bellen. (In tram, bus of trein zie ik vaak mensen die dat ding de hele tijd in hun hand houden.) Is de smartphone ook een verrijking van ons bestaan? Die vraag beantwoord je met "JA!" als je 24/7 bereikbaar wilt zijn, wilt kunnen internetten, foto's maken, video's bekijken, muziek luisteren, e-mailen, twitteren, routes plannen, afspraken bijhouden en God mag weten wat nog meer en waar dan ook.

Toen de mobiele telefoon nog niet meer dan dat was zag ik de voordelen wel, maar ik zag er ook de inperking van mijn vrijheid in. Toen ik een week geleden een dag doorbracht met enkele vrienden werd een van hen, hoewel hij een officiële vrije dag had, door collega's gebeld. Je kunt niet meer met goed fatsoen op vakantie gaan zonder de mogelijkheid dat je gebeld wordt door een familielid, vriend of kennis. "Sorry dat ik even stoor, hoor, maar heb jij toevallig het e-mailadres van ... bij de hand?"
"Nee, dat heb ik niet. Ik kan alleen maar bellen met dit ding. Ik ben op vakantie en dan doe ik allerlei dingen niet die ik thuis wel doe: de krant lezen, tv kijken, films zien, e-mailen, internetten." Een politiek verslaggever die niet op de hoogte is van het meest recente getwitter van Geert, Maxime of Femke kan beter een andere baan gaan zoeken. De wordbite gaat de soundbite vervangen.

We hebben ons volledig door de techniek laten inpakken.

x

Levensreddend

Waarom zijn zoveel mensen ongelukkig of bereiken ze niet wat ze hadden willen bereiken, terwijl de boekwinkels vol liggen met boeken waarin je geleerd wordt hoe je alles kunt bereiken en heel gelukkig kan worden? In een nieuwsbrief van Selexyx Scheltema lees ik over Hoe red ik mijn eigen leven? van Michael Gates Gill: "Na het verlies van zijn topbaan, huwelijk en gezondheid werd Michael Gates Gill gelukkig door koffie te gaan schenken bij Starbucks. Hij schreef er een bestseller over. Talloze lezers vroegen hem daarna hoe zij zelf met tegenslagen kunnen leren omgaan. Hoe red ik mijn eigen leven? is Gills antwoord.
De beroemde Starbucks-medewerker leert ons in vijftien lessen dat het ware geluk niet van het lot afhangt, maar van ons vermogen open te staan voor onverwachte mogelijkheden. Voor elk advies put hij uit dagelijkse ontmoetingen. Gill wordt wijzer van een vrouwelijke psychiater naast wie hij in het vliegtuig belandt, maar ook van de jonge vrouw die hem een sollicitatieformulier liet invullen, toen hij - bankroet - bij Starbucks een kopje koffie ging drinken."

Gelukkig worden in 15 lessen voor de prijs van 14,90 euro. Veel goedkopere lessen vind je niet gauw, maar ik zal dat boek niet aanschaffen. Als ik wil afvallen schaf ik ook geen boek aan. (Ik ben door even nadenken zo'n vijftien kilo kwijtgeraakt.) Er zijn jongetjes die ervan dromen ooit in de Champions League te spelen, maar hoeveel trainingen je er ook tegenaan gooit, het lukt ze niet. De eerste tegenslag die je tegenkomt na het lezen van dat boek: waarom lukt mij niet wat hem wel lukt?
x

Subsidies

Toen ik tegen de twintig liep (1958 - 1959) was in Cuba de gewapende opstand gaande onder leiding van Fidel Castro. Ik herinner mij nog goed dat ik sympathiek tegenover die machtsovername stond. Dat was niet algemeen gebruikelijk, want Castro was immers een communist en communisten waren toen onze grootste vijanden. In de Verenigde Staten vond men het maar niks: communisten aan de macht in hun achtertuin. Dat was een dictatuur. Vrijwel geen enkel Zuid-Amerikaans land kende toen democratie, maar volgens Amerikaanse opvattingen heersten daar geen 'dictatoriale', maar 'autocratische' regimes en daar wilden de Amerikanen best zaken mee doen.

Nog altijd is Cuba geen democratisch bestuurd land, maar in veel andere Zuid-Amerikaanse landen is het ook nog steeds wat dat betreft geen ideale toestand. De gemiddelde Cubaan leeft bepaald niet in weelderige omstandigheden, maar in materiële zin heeft zhij het denk ik toch wat beter dan de miljoenen bewoners van sloppenwijken rond de grote steden in Zuid-Amerika, waar niet de regering maar bendeleiders de feitelijke macht uitoefenen. In Cuba kun je nog steeds rekenen op goede gezondheidszorg en onderwijs en je zult er niet verhongeren.

Maar als het hier economisch al niet zo goed gaat, gaat het in Cuba zeker niet goed en moet ook daar de overheid bezuinigen. Trouw berichtte daarover en ik las over mij onbekende zaken. Steun van de overheid aan de wat minder bedeelden ga ik zeker niet uit de weg, maar in Cuba was men hier en daar wat te ver doorgedraafd. De ongeveer 2,5 miljoen Cubanen van 54 jaar en ouder krijgen vanaf volgende maand niet meer hun vier pakjes sigaretten van de staat. De Cubaanse regering vindt dit niet meer onder de eerste levensbehoeften vallen. Hoewel ik een straffe roker ben, vind ik dat daar wel iets in zit. Ook gesubsidieerde huwelijksreizen en vakanties zijn verleden tijd. Tja, zelfs hier is een weekje bungalowpark niet voor iedereen weggelegd, maar als mij gevraagd zou worden of de staat dat financieel mogelijk moet maken, zou ik toch niet direct volmondig "Ja!" zeggen.

x