Solliciteren

Iemand vertelde mij ooit het verhaal van een kennis. Deze kennis was een autochtone jongeman wiens vader gedurende een aantal jaren in Suriname gewerkt had. Zijn moeder was daar dus ook en hij werd daar geboren. In sollicitaties vermeldde hij als geboorteplaats dus de plaats in Suriname waar hij geboren was. Het viel hem na enige tijd op dat hij beduidend minder voor sollicitatiegesprekken werd opgeroepen dan zijn studiegenoten. Dat veranderde toen hij als geboorteplaats een Nederlandse gemeentenaam opgaf.

Ik kan commentaar geven op een artikel dat ik gisteren in de Volkskrant las, maar als je het artikel zelf leest, weet je wat mijn commentaar zou zijn.

PS
Het heeft meer dan een jaar geduurd, maar eindelijk lijkt het dan zo ver te zijn: binnenkort - a.s. zondag is een zeer waarschijnlijke datum - zal de eerste aflevering verschijnen van wat naar ik hoop weer een compleet en afgerond verhaal zal worden. Ik zit nog, tussen het schrijven door, na te denken over een titel.  
X

Jaarsalaris

Gisteren was het precies een jaar geleden dat Barack Obama zijn werkzaamheden als president van de VS officieel begon. Het geweldige enthousiasme is allang verdwenen. De eerste echt harde klap kwam ook gisteren aan. De voor de Democraten vrijwel zekere senaatszetel voor de staat Massachusetts, die 47 jaar lang werd bezet door de vorig jaar overleden Ted Kennedy, werd overgenomen door een tot nu toe vrijwel onbekende Reublikein, Scott Brown. Het PAROOL schrijft dat voor Kennedy de hervorming van de gezondheidszorg 'de zaak van zijn leven' was. Brown denkt daar heel anders over: die hervorming 'verhoogt de belastingen, vernietigt banen en drukt het land verder in de schulden'. De meerderheid van de kiezers in Massachusetts - en in de rest van Amerika - denkt er net zo over. Door de verkiezing van Brown zijn de Democraten ook de voor Obama zo cruciale tweederde meerderheid in de Senaat kwijt.

Nog niet zo lang geleden kon je in de Volkskrant lezen dat in de VS, die toch al aardig in de schulden zitten, de drie grote Amerikaanse zakenbanken Goldman Sachs, Morgan Stanley en JPMorgan Chase, in 2009 toch nog 28,5 miljard dollar (bijna 20 miljard euro) in de bonuspot hadden zitten. Er zijn ook nog wat minder grote banken met een bonuspot. Van die bonuspot van de drie grootste banken zouden ruwweg 11 miljoen Nederlanders een jaar lang de premies voor hun zorgverzekering kunnen betalen. Voor Amerika zou je ook zo'n sommetje kunnen maken.

Intussen, zag ik in een of ander tv-programma, heeft Wouter Bos ontdekt wat ik al jaren wist en hier wel eens geschreven heb: voor een jaarsalaris van 600.000 euro moet je hier of daar een redelijk competente bankdirecteur kunnen vinden.
x

Populariseren

Ik luister heel weinig naar muziek via de radio en ben dus ook geen regelmatige of vaste luisteraar van Radio 4, de radiozender voor klassieke muziek. Wel heb ik altijd de indruk gehad dat Radio 4 een zender is voor de echte liefhebbers. Nu is er, las ik in de Volkskrant, Heibel in de doorgaans beschaafde wereld van de klassieke muziek uitgebroken.

Wat is het geval? Momenteel is er een kennelijk populair programma van 7 tot 9 uur 's ochtends: 'Viertakt', "Aangenaam wakker. De mooiste klassieke muziek, cultuurnieuws, concerttips en de cd van de week. Presentatie: Hans Haffmans." Binnenkort moet dat programma plaatsmaken voor 'Van Trigt tot Negen', dat zal worden gepresenteerd door Annette van Trigt, die we voorheen ook al diverse andere programma's hoorden en zagen presenteren. Ze is zonder meer iemand met ervaring in het omroepwezen. Annette moet wat lichtere muziek en nieuws gaan brengen. Zo moet het Radio 4-publiek verjongen en vergroten. Radio 4 moet, kortom, gepopulariseerd worden.

Laat me voorop stellen dat ik niets tegen jongeren heb. In mijn familie- en vriendenkring ken ik dertigers met wie ik het, ondanks - soms - verschil van opvattingen, uitstekend kan vinden. Ik verwacht maar zelden een voorkeursbehandeling op grond van mijn leeftijd. Ik zit maar zelden zo lang in tram of bus dat ik het niet zonder problemen staande kan uithouden. Ik hoef niet geamuseerd te worden op basis van mijn leeftijd. Als ik op tv naar iets diepgravends kijk, ga ik er niet vanuit dat alleen mijn generatie en iets jonger daar belangstelling voor heeft. Ik kijk ook wel eens naar 'populaire' programma's en ben dan vast niet het enige oudje. Maar als 'ze' nog een tijdje zo doorgaan, ga ik de pest krijgen aan 'jongeren' omdat het hun allemaal zo veel mogelijk naar de zin gemaakt moet worden. Als die jongeren tussen zeven en negen alleen de wat lichtere klassieke kost willen horen, dan luisteren ze wel naar 'Classic FM'. O, wacht even, dan gaat alle reclame (en de daarbij behorende inkomsten) ook naar Classic FM. Dan moet Radio 4 op een houtje bijten. Nou en? Schaf een aantal presentatoren af. Je hebt alleen maar iemand nodig die de cd opzet en vertelt wat er te horen valt. Het gaat toch om de muziek?
x

Herhaling

Het lijkt erop of de geschiedenis zich gaat herhalen. In 1820 ontstond aan de Afrikaanse westkust een gemeenschap van ex-slaven uit Amerika. Zij keerden als het ware terug naar het gebied van waaruit hun voorouders door slavenhandelaars waren weggehaald. Zo ontstond in 1847 de republiek Liberia met als hoofdstad Monrovia, genoemd naar de toenmalige Amerikaanse president Monroe (die ook zijn naam gaf aan de Monroedoctrine: Europa mocht zich niet bemoeien met wat er in de Verenigde Staten en hun achtertuin gebeurde). Liberia is nu een van armste staten van Afrika.

De president van Senegal, las ik in Trouw, heeft het idee geopperd honderdduizenden Haïtianen - hun voorouders kwamen ook uit Afrika - in Senegal en andere Afrikaanse landen land aan te bieden, waar zij hun eigen staat kunnen stichten. Je mag aannemen dat daarmee een aaneengesloten stuk land bedoeld wordt. Op het kaartje heb ik aangegeven waar dat dan zo ongeveer zou kunnen zijn: het grensgebied tussen Senegal, Mali en Mauretanië. De laatste twee staan vooral bekend als Sahellanden. Vruchtbare grond is daar niet in overvloed aanwezig. In alle drie de landen leeft een groot deel van de bevolking onder de armoedegrens.

Je kunt je afvragen, dat doe ik tenminste, of de Haïtianen in Afrika veel beter af zijn dan op het eiland dat zij nu delen met de Dominicaanse Republiek, het eigentijdse vakantieparadijs. De aarde beeft in West-Afrika niet, maar de Sahara rukt steeds verder op naar het zuiden. Dat was voor sommige truckers, auto- en motorrijders juist een van de aardige aspecten van een ritje naar Dakar, de hoofdstad van Senegal. (Vanwege onlusten in Mauretanië hebben ze die benzine zuipende, CO² uitstotende toertocht verplaatst naar Argentinië en Chili.)

Senegal en de omringende landen hebben de Haïtianen niet meer te bieden dan een stuk land. Daar een enigszins bloeiende natie van maken kost tientallen jaren en een (door mij) niet te becijferen hoeveel geld dat die de Afrikaanse landen voorlopig niet in handen hebben. Geen enkel rijk land zal het idee van de Senegalese president enthousiast ondersteunen en van financiële middelen voorzien. Wat brengt die president op zo'n idee?
x

Boodschap

Gisteren heb ik niet naar 'Buitenhof' gekeken. In Trouw las ik dat Wouter Bos daarin te gast was. Hem werd ook wat gevraagd over datgene wat Jan Peter Balkenende als reactie gaf kort na de openbaarmaking van het rapport van de 'Commissie Davids". Bos was zeer teleurgesteld over het effect van de persconferentie die Balkenende hield na de uitreiking van het rapport Davids. Dat zei hij in het programma Buitenhof. 'De boodschap kwam niet over'.

Ik dacht dat we de operatie 'Red Balkenende IV' al een paar dagen achter de rug hadden. Iedereen die getuige was van de boodschap, tot en met prominente leden van de Tweede Kamer, waaronder de fractievoorzitter van coalitiegenoot PvdA, wist wat de inhoud was: "Ik heb helemaal niets fout gedaan." Volgens Bos werd in de toespraak van Balkenende scherp onderscheid gemaakt tussen de Regering en de positie van de premier nu en in 2003. Hoe zou het nu komen dat het niemand was opgevallen dat er onderscheid gemaakt werd, laat staan een scherp onderscheid?

Dat scherpe onderscheid is, nadat de PvdA zelf voor de nodige - en terechte - commotie had gezorgd, achteraf zorgvuldig in elkaar geknutseld. Het eerste doel, het CDA een hak zetten, was bereikt. Vervolgens moest het tweede doel, de coalitie in stand houden, bereikt worden. Ook dat lukte. Was Wouter Bos nou bang dat ook de PvdA-boodschap niet goed overgekomen was? Bij mij wel: zo de wind waait, waait m'n jasje.
x

Hoop

Er was een flinke aardbeving voor nodig om Haïti weer eens op de wereldkaart te zetten. Het is een van de armste landen ter wereld, al ligt het in de achtertuin van het rijkste land ter wereld. Enkele decennia lang heerste er de bloedige dictatuur van 'Papa Doc'  en 'Baby Doc', die met hun nauwelijks geheime politie, de 'Tonton Macoute', de bevolking onder de duim hielden. De fundamentalistische Amerikaanse dominee Pat Robertson hoorde ik op tv vertellen dat de Haïtianen alle ellende over zichzelf afgeroepen hebben: in hun strijd tegen de (Franse) koloniale overheersers hadden ze de hulp van de duivel ingeroepen en in mijn jonge jaren heb ik geleerd dat de Here God "de zonden der vaderen bezoekt aan de kinderen'' en daar schijnt Hij lang mee door te gaan. Ook de kindskinderen moeten er nog steeds aan geloven.

De Braziliaanse regering ,die een VN-troepenmacht van 9000 man op Haïti leidt, stuurt extra wapens naar het land, waarmee rubberen kogels kunnen worden afgeschoten. Daarmee kunnen ze de half verhongerde mensen die nog kwaad kunnen worden wel in toom houden. In Amerika gaan ze over vijf dagen, onder leiding van niemand minder dan George Clooney, (who else?) een inzamelingsactie op tv houden: 'Hope for Haiti'. Allerlei bekende sterren kunnen hun bewogenheid weer eens voor het grote publiek tentoonspreiden. Hier en daar is men zich in ons land ook vast al aan het warmlopen. En laten we vooral niet vergeten dat behalve duizenden Haïtianen ook enkele Nederlanders de aardbeving niet overleefd hebben.

Als we nou eens een fractie van de hoeveelheid geld die we aan Irak en Afghanistan besteden*) zouden inzetten voor de verbetering van de infrastructuur, de economie en de democratie in Haïti, zouden we de bevolking daar echt enige hoop kunnen geven. Dat red je niet met één avondje gezellige muziek op tv.

*) Sinds 2001 hebben alleen de VS al daaraan $949.817.379.130,00 uitgegeven (bijna duizend miljard dollar!).
x

Klok

Hoe je het ook wendt of keert, er komt een keer een eind aan deze wereld, of in ieder geval aan het leven op aarde. Onvoorziene omstandigheden daargelaten, duurt het nog wel even voor het zo ver is. Je kunt er uitgebreid over speculeren en er zijn altijd weer groepjes mensen die op basis van hun geloof of een of andere wazige theorie zeggen de precieze datum van 'de dag des oordeels' te kunnen aanwijzen. Er is een periode geweest waarin aardig wat mensen bang waren dat we er zelf binnen afzienbare tijd een einde zouden maken door een kernoorlog. Per slot van rekening waren er in 1945 al twee kernbommen daadwerkelijk gebruikt. Met het einde van de Koude Oorlog is die angst wel zo'n beetje verdwenen, al worden we er af en toe nog fijntjes aan herinnerd, dat je maar nooit weet wat ze in Noord-Korea of Iran van plan zijn. (Daarover heb ik hier al eens wat geschreven.) Een iets reëlere dreiging is de opwarming van onze atmosfeer. Die leidt niet tot een acuut einde van de aarde of het (menselijk) leven daarop, maar die kan het voor veel mensen wel knap lastig maken en dan druk ik me nog gematigd uit.

Wat ik niet wist, maar gisteren in Trouw las, is dat het volgens Amerikaanse wetenschappers "zes minuten voor twaalf" is. Dat bericht is overigens geruststellend bedoeld, want tot voor kort dachten ze dat het "vijf minuten voor twaalf" was. We hebben er een minuut bij gekregen, want: De wetenschappers zijn optimistischer geworden omdat er enige vooruitgang is geboekt in de strijd tegen de klimaatveranderingen en de nucleaire vernietiging. Het gaat hier om een symbolische 'Doomsday Clock', die de wetenschappers al sinds 1947 bijhouden en dus ook wel eens bijstellen. Hij heeft wel eens op twee voor twaalf, maar ook op zeventien voor twaalf gestaan.

Nu zit ik me weer af te vragen wat de toegevoegde waarde van die Doomsday Clock is. Als waarschuwing of poging tot bewustmaking is hij redelijk overbodig. Wie een beetje verder kijkt dan zijn neus lang is weet intussen wel dat  we iets aan de opwarming van de atmosfeer moeten doen, d.w.z.:  'ze' moeten er iets aan doen, want 'we' blijven liever op de oude voet doorgaan. Het is misschien aardig om t.z.t. te weten dat het symbolisch één minuut voor twaalf is, maar het lijkt me voor wie dan leeft (ik in ieder geval niet) relevanter te weten of ze nog 10, 50 of 1000 jaar de tijd hebben om te redden wat er te redden valt. De niet-symbolische klok tikt gewoon door.
x