GEDRAGSCODE

EenVandaag bracht het nieuws en Trouw schreef erover. Een gedragscode, ondertekend door fabrikanten en handelaren van chemische stoffen, detailhandel en webwinkels, moet verhinderen dat particulieren middelen kunnen aanschaffen die voor zelfdoding kunnen worden gebruikt. Dat hebben ze afgesproken met minister Hugo de Jonge van volksgezondheid. (...) Flauwekul, noemt voorzitter Jos van Wijk van de Coörperatie (sic) Laatste Wil (CLW) de nieuwste maatregel van de regering om suïcide te voorkomen.

Jos van Wijk is geen familie van me. Ik ben het wel volledig met hem eens. Hoeveel mensen zijn er eigenlijk die voldoende medicijnen in huis hebben (bijvoorbeeld diabetici) om een overdosis in te nemen die tot de dood leidt? Gaan we nu een gedragscode met artsen en apothekers afspreken dat medicijnen niet worden voorgeschreven, resp. afgeleverd in hoeveelheden die levensbedreigend zijn? (Ik krijg altijd een hoeveelheid medicijnen voldoende voor drie maanden.) Gaan we de verkoop van scherpe voorwerpen (scheermesjes!) verbieden of ontmoedigen?

Stoffen die hier niet of nauwelijks te verkrijgen zijn, kunnen in het buitenland of via internet wel aangeschaft worden. Een woordvoerder van de minister erkent dat het vrijwel onmogelijk is om te voorkomen dat bepaalde stoffen op de markt komen. "Maar je kunt wel proberen om het niet te gemakkelijk te maken. Met deze gedragscode worden vooral drempels opgeworpen."

Het schijnt dat  het besluit van de minister een soort cadeautje voor de ChristenUnie is. Die moest ook weer eens een succesje kunnen melden. De SGP - en wellicht een aantal CDA'ers - zal er ook wel blij mee zijn. Als God het hen verbiedt, moet het andersdenkenden op zijn minst toch een beetje moeilijk gemaakt worden.

Het behoeft geen betoog dat veel suïcidale mensen psychische problemen hebben. Hugo zou, als hij even niet bezig is met onzinnige gedragscodes, eens kunnen overwegen de GGZ zo op orde te brengen, dat mensen met psychische problemen effectief geholpen kunnen worden.

Ik heb, voor zover ik weet, geen psychische problemen. Ik ben wel graag onafhankelijk. Ik kan me voorstellen dat er een tijd komt dat ik denk 'Genoeg is genoeg. Ik hoef niet zo nodig nog langer door te gaan', nog helemaal los van de vraag of  ik fysiek of psychisch aan iets lijdt. Dan wil ik graag op een ordelijke wijze een eind aan mijn leven kunnen maken, zonder dat een arts en een Regionale Toetsingscommissie zich moeten afvragen of ik dat terecht wil. Ik vind dat het recht van iedere volwassen Nederlander erkend moet worden dat zhij zelf het tijdstip bepaalt om uit het leven te stappen..

Degenen die mij wat beter kennen weten dat ik uitgesproken opvattingen heb over de mate waarin mensen zich mogen bemoeien met de vraag hoe andere mensen hun leven willen inrichten, dus ook over hoe lang ze daarmee door willen gaan. Ik maak dat niet voor anderen uit. Mag ik God c.s. (met name die c.s., want ik ken geen God) alstublieft verzoeken dat niet voor mij uit te willen maken?

OUTDOOR

Tot gisteren had ik er nooit van gehoord. Ik las erover bij de Correspondent, Patagonia. Outdoormerk Patagonia verkoopt jaarlijks voor honderden miljoenen aan kleding, maar is ook fel tégen de consumptiemaatschappij en heeft als missie ‘het redden van de planeet’. Milieuactivisme, commercieel succes en onvermijdelijke ecologische impact gaan er hand in hand. ‘Er is een verschil tussen goede groei en slechte groei’.

Veel van mijn vakanties, beter gezegd onze vakanties, want in de meeste gevallen was Boukje erbij, zou je outdoorvakanties kunnen noemen. Ik heb ze nooit zo genoemd. In 'mijn tijd' noemde je dat 'actieve vakanties', in tegenstelling tot vakanties die veel mensen doorbrachten liggend aan een zonnig strand (overdag) en drinkend in een kroeg ('s avonds). Met uitzondering van een donzen bodywarmer voor Boukje, hebben we dan ook nooit speciale outdoorkleding aangeschaft en gedragen, overdag gewoon T-shirt, spijkerjack en spijkerbroek, 's avonds een wat warmere sweater.

Mijn laatste actieve vakantie bracht ik in 1997 door in Nieuw-Zeeland. Mijn verblijf aldaar was redelijk milieuvriendelijk: ik heb me vooral met de fiets verplaatst. Met de reis heen en terug heb ik wel een behoorlijke ecologische voetafdruk achtergelaten. Ik heb immers twee maal bijna de halve wereldbol overgevlogen.

De eerste keer dat we per vliegtuig naar een vakantiebestemming gingen was in september 1994 en de bestemming was ook nog eens eens het zonovergoten Griekse eiland Κάρπαθος (Karpathos). Het zal wel vreemd klinken, maar het was een van onze mooiste vakanties, zo niet de mooiste. We deden niet veel meer dan elke dag ontbijten op een terrasje bij de haven, naar steeds hetzelfde strand wandelen, lui liggen lezen, lunchen op steeds hetzelfde terrasje, waar steeds dezelfde muziek gedraaid werd, van vooral Maria Farantouri.

We zouden dat jaar weer eens apart op vakantie gaan, Boukje met een vriendin naar Frankrijk om te wandelen en (te leren) aquarelleren, waar ze best goed in bleek te zijn. Boukje was al geweest, ik zou gaan fietsen in Arizona. Een paar dagen vóór mijn vertrek kreeg Boukje iets raars aan een oog, ze zag vlekjes. Ze werd al snel doorverwezen naar het AZL (tegenwoordig LUMC) en ik stelde, al vond Boukje dat niet zo nodig, mijn vakantie uit. Er bleek een melanoom in het oog te zitten. Dat oog werd verwijderd en vervangen door een kunstoog. Boukje bleef er heel kalm onder, want, zei ze, ik heb nog een oog.

Ik mocht dus nog op vakantie, maar peinsde er uiteraard niet over Boukje, na een toch wel forse ingreep, drie weken alleen te laten. Hoe goed ze het verlies van dat oog ook verwerkt had, ik kende haar goed genoeg om te weten dat ze in haar eentje over van alles en nog wat, hoe onbelangrijk (in mijn ogen) en imaginair ook, kon zitten/liggen piekeren. Dat heeft ze tijdens die zonnige twee weken ook nauwelijks gedaan. We beseften opnieuw hoe heerlijk het na 27 jaar nog steeds was om samen te leven.

*) Farantouri zingt hier een deel van Çanto General, een zeer groot gedicht van Pablo Neruda over de geschiedenis van Zuid-Amerika, op muziek gezet door Mikis Theodorakis

SUCCES

Dankzij het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) weten we inmiddels wel zo'n beetje wat we onder onze Nederlandse Identiteit verstaan. Het SCP onderzocht meer, onder meer waar 'we' een beetje bang voor zijn. Dat is in alle publiciteit wat onderbelicht gebleven. We zijn op de eerste plaats bang voor polarisatie. Maar het AD schrijft: Zo noemt 62 procent van de respondenten de islam als bedreiging voor Nederland.

Je mag rustig zeggen dat de heren Wilders en Baudet behoorlijk succes hebben gehad bij het verspreiden van hun gedachtegoed.

WARM

Het is nu, buiten, al weer bijna 20 graden. Binnen dus nog een paar graden hoger. Bij zo'n temperatuur kan ik echt niet goed nadenken over een leesbare blog. Ik probeer het morgen weer.

FIETSEN

Bij YouTube zijn vrij veel video's te zien die buitenlanders in en over Nederland - vooral Amsterdam - maken. Een van de dingen waarover ze niet uitgepraat raken is dat hier zo ontzettend veel gefietst wordt en dat er zo'n goede infrastructuur voor fietsen is met aparte fietspaden, aparte stoplichten, aparte richtingaanwijzers. Buitenlanders staan er verbaasd over dat oude mensen fietsen, dat kleuters fietsen, dat er van alles en nog wat met de fiets wordt vervoerd, zelfs kleine kinderen, dat de fiets gebruikt wordt voor woon-werkverkeer en voor het naar school gaan. Zelfs naar restaurants, bioscopen, theaters en stadions gaan wij op de fiets. Niet alleen auto's ook fietsen hebben hun eigen parkeerplaatsen.

Nadeel van dat enthousiasme voor fietsen is dat toeristen denken dat ze dat ook wel kunnen. Met name in Amsterdam is dat een enorme misvatting. Veel Amsterdamse fietsers zijn pure anarchisten. Ze doen alles wat God, de Wegenverkeerswet en de Algemene Plaatselijke Verordening hebben verboden. Amsterdammers zullen zich daar in het algemeen niet veel van aantrekken. Ze zijn immers zelf ook vaak fietser, zelfs als ze hard core automobilist zijn. Toeristische fietsers moeten zich niet zich niet als Nederlandse fietser willen gedragen. Sterker nog: toeristen moeten de fiets laten staan. De meesten hebben nauwelijks enige ervaring met fietsen en weten zich niet soepel aan de rest van het verkeer aan te passen. Gelukkig kun je ze meestal herkennen, omdat ze vaak in roedels fietsen en hun fiets meestal wel als huurfiets herkenbaar is, zodat de Amsterdamse fietser op hun gedrag kan anticiperen.

Dat we blij mogen zijn met onze Nederlandse fietscultuur, bleek weer eens uit een artikel in de Volkskrant. Het gaat over Robert Hazeldean. Op een zomerdag in 2015 fietste Robert Hazeldean tijdens de avondspits over een drukke weg nabij de London Bridge. Hij fietste tussen de 15 en 20 kilometer per uur, te snel om een jonge vrouw te ontwijken die, terwijl ze op het scherm van haar mobieltje keek, plotseling overstak. Bij de botsing raakten beiden lichtgewond. Hoewel de vrouw zich door een ‘posttraumatisch geheugenverlies’ niets van het ongeluk kon herinneren, spande zij een letselschadezaak aan.

Vier jaar na het ongeluk oordeelde de rechter dat beide partijen schuldig waren aan het ongeluk. Robert wil principieel  geen bijdrage leveren aan de 'claimcultuur'. Hij moet nu niet alleen de vrouw, omgerekend, € 4.650,00 betalen, maar ook alle juridische kosten. Bij de zaak lieten de letselschadeadvocaten van de vrouw, zogeheten ‘ambulance chasers’, doorschemeren dat de totale rekening kan lopen tot ruim een ton. (Hyperlink toegevoegd.)

Fietsers op het eiland zijn wettelijk gezien vogelvrij.  Anders dan in Nederland genieten ze bijvoorbeeld niet het voordeel van de twijfel bij een verkeersongeluk. Sterker nog , automobilisten die schuldig zijn bevonden aan de dood van een fietser wacht zelden een celstraf, zo is uit een onderzoek van Cycling UK gebleken. Er klinkt nu een roep om een verplichte aansprakelijkheidsverzekering voor fietsers. Als je als Tweede Kamerlid politieke zelfmoord wil plegen moet je hier voorstellen een verplichte aansprakelijkheidsverzekering voor fietsers in te voeren.

In 2001 was ik een paar dagen in Washington DC. Om wat meer van de stad te zien huurde ik een fiets. Een Amsterdammer op de fiets in Washington levert veel minder gevaar op dat een Amerikaan op een fiets in Amsterdam. De fiets die ik huurde was in een veel betere staat dan de fietsen die in Amsterdam verhuurd worden. Ik moest wat persoonlijke gegevens invullen op een PC. Heel leuk vond ik dat je bij 'nationaliteit' kon kiezen tussen Amerikaans, Nederlands en Overig.

TOPLESS

Ik heb diverse zomervakanties doorgebracht op een naturistencamping. Dat zou ik dit jaar best weer willen doen. Met het huidige weer zou ik ook graag een paar uur willen doorbrengen op het naaktstrand in 't Twiske. Bij mooi zonnig weer loop ik nu eenmaal graag in mijn blootje. Je weet wel: gevoel van vrijheid and all that jazz. Maar voorlopig komt het er niet van

Ik begin weer eens over bloot rondlopen, omdat het gisteren nationale toplessdag was. Het is lang geleden dat ik een 'textielstrand' heb bezocht. Het was me daarom niet opgevallen, dat het topless zonnen - door vrouwen - vrijwel geheel uit beeld verdwenen is. Het AD schrijft: Waar zijn de blote borsten toch gebleven? In de jaren 80 lag half Nederland zonder bikinitopje op het strand. Dertig jaar later is er een nationale toplessdag nodig om het tij te keren.

Het schijn zo te zijn dat veel vrouwen denken dat hun borsten (en misschien ook wel de rest van hun lichaam) het bekijken niet waard zijn. "In de jaren 80 was topless zonnen doodnormaal. Sterker nog: er waren amper bikinitopjes te koop in de winkel. Onze moeders lagen allemaal zonder bovenstukje in de tuin te zonnen. Daar keek niemand van op. Door alle perfecte, gephotoshopte plaatjes op televisie en sociale media weten we niet meer hoe een écht vrouwenlichaam eruit ziet. Blote borsten worden tegenwoordig geassocieerd met seks."

Het aardige van naaktstranden en naturistencampings is juist dat daar geen 'schoonheidsidealen' rondlopen, zitten , liggen of zwemmen. Vrouwen zien daar lichamen van andere vrouwen die niet van het hunne verschillen. Los daarvan, wat de ene man een heel mooie vrouw vindt, vindt een andere helemaal niets. Boukje had, vond ik, een prachtig lijf, dat ik ook dagelijks in volle glorie zag en bewonderde. Ze was slank, tot behoorlijk ver na haar veertigste maat 38. Veel mannen zullen haar niet zo bewonderd hebben, want ze had geen borsten om over naar huis te schrijven. Ze waren nauwelijks groter dan een sinaasappel. Ja, ik vond ze mooi en kon, zogezegd, mijn handen er niet van afhouden. Ik denk dat de meeste mannen zo over hun vrouwelijke partner denken.

Een hele hoop blote mensen bij elkaar op een strand of camping is echt minder opwindend dan een zonovergoten terras met geklede mensen. Een bloot lichaam lichaam is wat het is. De meeste kleding is er niet (alleen) om te verbergen, maar juist om de nadruk te leggen op wat geacht wordt opvallende of aantrekkelijke onderdelen te zijn. Een textielstrand is sexyer/opwindendender dan een naaktstrand

Maar waarom ga ik voorshands niet naaktlopen? Sinds ik augustus vorig jaar voor de tweede keer boezemfibrileerde slik ik dagelijks 200 mg amiodaron. Op apotheek.nl lees je daarover: Uw huid kan overgevoelig worden voor zonlicht. U kunt hierdoor huiduitslag krijgen en uw huid kan rood worden en gaan jeuken. Uw huid kan ook blauwgrijs worden op die plaatsen waar de zon op schijnt. Bescherm uw huid goed met een zonnebrandcrème met hoge beschermingsfactor en blijf zo veel mogelijk uit de zon.

Vanwege een ander medicijn heb ik sowieso al een gevoelige huid en ik heb geen zin om liters zonnebrandcrème toe te passen. Ik heb geen zin om elke keer dat ik de deur uit ga mijn armen in te smeren. Ik heb een paar T-shirts met lange mouwen aangeschaft.

KANKER

Ik kan over van alles en nog wat zitten (door)zeuren. Sorry, hoor, zo zit ik nu eenmaal in elkaar.  Vrij vaak gaat het dan over dingen die uitgebreid in de media komen, met name de tv.  Over 'onze' leeuwinnen heb ik het gisteren al gehad.

Vandaag heb ik het over de Elfstedentocht. Nee, niet over de 'tocht der tochten', die al lang niet is geschaatst, maar uiteraard over de zwemtocht van Maarten van der Weijden. Voor alle duidelijkheid: ik vind het al een geweldige prestatie als iemand in open water tien km zwemt en daarmee ook nog eens een gouden Olympische medaille wint. Als het Maarten lukt die kleine 200 km langs de Friese elf steden succesvol zwemmend weet  af te ronden, vind ik dat een megaprestatie.

Zoals bekend zwemt Maarten niet alleen om een megaprestatie te leveren. Hij wil zoveel mogelijk geld inzamelen voor het Koningin Wilhelmina Fonds, waarmee dat verder onderzoek naar (oorzaken en bestrijding) van kanker kan financieren.

Ook voor alle duidelijkheid: in principe ben ik vóór elke manier om geld in te zamelen voor het KWF. Je kunt je zelfgebakken poffertjes aan de man brengen, je kunt een eind gaan zwemmen, je kunt een rondje rond het IJsselmeer hollen, of je kunt één of meerder malen tegen de Alpe d'Huez op fietsen. Vooral doorgaan met al die activiteiten.

Er is één ding in dit verband dat ik niet begrijp: waarom wachten zoveel mensen met het overmaken van geld aan het KWF totdat iemand anders een soort 'tegenprestatie' levert. Kanker is, neem ik aan, ongeveer zo oud als de mensheid zelf. In de afgelopen decennia zijn er grote vorderingen gemaakt in de bestrijding van kanker. Er zijn mensen die van kanker genezen zijn. Maar we zijn er nog lang niet.

Ik ben hierin niet geheel neutraal. Boukje, mijn grote liefde, overleed ten gevolge van kanker. Twee vrouwen uit mijn vriendenkring overleden aan een hersentumor. Twee goede vrienden worden nu geconfronteerd met (de gevolgen van) kanker. Ik heb zelf een heel klein beetje kanker gehad, een melanoom op mijn linker slaap, die poliklinisch geheel verwijderd is.

Het zal geen verbazing wekken dat ik al gedurende een reeks van jaren donateur van het KWF ben. Zonder sportieve prestaties van anderen was ik al ruim voldoend gemotiveerd. Wacht niet tot er weer een sportieve prestatie geleverd. Lever nu je eigen prestatie en doneer.