KANKER

Ik kan over van alles en nog wat zitten (door)zeuren. Sorry, hoor, zo zit ik nu eenmaal in elkaar.  Vrij vaak gaat het dan over dingen die uitgebreid in de media komen, met name de tv.  Over 'onze' leeuwinnen heb ik het gisteren al gehad.

Vandaag heb ik het over de Elfstedentocht. Nee, niet over de 'tocht der tochten', die al lang niet is geschaatst, maar uiteraard over de zwemtocht van Maarten van der Weijden. Voor alle duidelijkheid: ik vind het al een geweldige prestatie als iemand in open water tien km zwemt en daarmee ook nog eens een gouden Olympische medaille wint. Als het Maarten lukt die kleine 200 km langs de Friese elf steden succesvol zwemmend weet  af te ronden, vind ik dat een megaprestatie.

Zoals bekend zwemt Maarten niet alleen om een megaprestatie te leveren. Hij wil zoveel mogelijk geld inzamelen voor het Koningin Wilhelmina Fonds, waarmee dat verder onderzoek naar (oorzaken en bestrijding) van kanker kan financieren.

Ook voor alle duidelijkheid: in principe ben ik vóór elke manier om geld in te zamelen voor het KWF. Je kunt je zelfgebakken poffertjes aan de man brengen, je kunt een eind gaan zwemmen, je kunt een rondje rond het IJsselmeer hollen, of je kunt één of meerder malen tegen de Alpe d'Huez op fietsen. Vooral doorgaan met al die activiteiten.

Er is één ding in dit verband dat ik niet begrijp: waarom wachten zoveel mensen met het overmaken van geld aan het KWF totdat iemand anders een soort 'tegenprestatie' levert. Kanker is, neem ik aan, ongeveer zo oud als de mensheid zelf. In de afgelopen decennia zijn er grote vorderingen gemaakt in de bestrijding van kanker. Er zijn mensen die van kanker genezen zijn. Maar we zijn er nog lang niet.

Ik ben hierin niet geheel neutraal. Boukje, mijn grote liefde, overleed ten gevolge van kanker. Twee vrouwen uit mijn vriendenkring overleden aan een hersentumor. Twee goede vrienden worden nu geconfronteerd met (de gevolgen van) kanker. Ik heb zelf een heel klein beetje kanker gehad, een melanoom op mijn linker slaap, die poliklinisch geheel verwijderd is.

Het zal geen verbazing wekken dat ik al gedurende een reeks van jaren donateur van het KWF ben. Zonder sportieve prestaties van anderen was ik al ruim voldoend gemotiveerd. Wacht niet tot er weer een sportieve prestatie geleverd. Lever nu je eigen prestatie en doneer.

HYSTERIE

Het is nog niet zo erg als bij een EK of WK voetbal voor mannen, wanneer hele dorpen of stadswijken met roodwitblauwe vlaggen en oranje wimpels worden versierd en kroegen afgeladen zijn met mensen die er niet tegen kunnen om een wedstrijd van de Nederlandse vrouwen thuis in hun eentje voor de buis te zitten. Als het effe kan moet je de daarbij behorende emoties direct kunnen delen met gelijkgestemden. Zelfs in het verpleeghuis hingen overal vlaggen en wimpels. Ik weet niet waarom, want onder de cliënten merkte ik nauwelijks iets van belangstelling voor het werk van onze 'leeuwinnen'.

Goed, ik begrijp echt wel dat de NPO er niet onderuit kan alle WK-wedstrijden, ook die van andere landen, integraal uit te zenden. 'Het volk' wil het immers. Het midden- en kleinbedrijf wil ook niet anders. Ongeveer de helft van de STER-reclameblokken is gevuld met allerlei acties van winkelketens waarbij je poppetjes, plaatjes, posters, weet ik veel, kunt sparen.

Natuurlijk worden alle wedstrijden van de Nederlandse vrouwen van voorbeschouwingen voorzien. Vraag zo'n voorbeschouwer wat naar zijn idee de uitslag zal worden, dan zal hij vrijwel altijd een kleine winst voorzien van Nederland.

Een zeer gunstige uitzondering op al die hysterie was donderdagavond sportverslaggeefster Hélène Hendriks bij Pauw. Zonder blikken of blozen zei ze dat de komende wedstrijd tegen Japan de laatste van onze 'leeuwinnen' in dit toernooi zou zijn. Ik hoop het, want ik kan het woord leeuwinnen niet meer horen.

LEUTEREN

Heerlijk is dat, wakker worden in je eigen huis in je eigen bed. Dat is al lekker als je thuiskomt na een vakantie, waarin je voornamelijk op de grond heb liggen slapen in een klein tentje. Dat is nog lekkerder na een week verblijf in een verpleeghuis. Ik hoef niet nog twee uur te wachten voor ik een kopje thee krijg en dan ook nog, naar mijn smaak, vrij slappe thee. Thuis drink ik thee uit een bierpul, waarin ik een zakje hang voor een hele pot. Dat zakje laat ik minimaal vijf minuten hangen. Op z'n Engels komt daar ook melk bij.

Uiteraard werd ik ook de afgelopen nacht weer twee keer wakker, maar ik hoefde niet mijn bed uit om, zittend op een stoel, naar een film of serie bij Netflix te kijken. Dat kan nu ook weer bij 'Movies en Series' van Ziggo, maar dat heb ik niet gedaan. Na een paar minuten pijnloos liggen sliep ik weer in.

Ik weet niet goed meer wanneer de pijn in mijn versleten heup in alle ernst begon, maar toch zeker wel een jaar of twee geleden. Kunnen ze niet meteen daarna een nieuwe heup aanbrengen? Wat eenmaal aan het slijten is,wordt bij verder gebruik echt niet beter. Ik hoop daar aan te denken als, onverhoopt, ook mijn linker heup klachten gaat vertonen.

Ik blijf klagen. Eenmaal thuis viel het me gisteren op dat ik bij het lopen veel meer pijn in mijn rechter bilspier had dan voorheen. Ik was er al vrij gauw achter waarom: door al het gedoe rond het naar huis gaan had ik gisteren tot ruim in de middag noch paracetamol, noch tramadol geslikt. Dat zal ik nog wel een tijdje blijven doen. Het gaat nu vooral om pijn in de spieren, maar die zal na een aantal weken flink oefenen ook wel verdwenen zijn.

Maandagmiddag komen een ergo- en fysiotherapeut langs om nog eens goed te kijken hoe ik mij het beste en veiligste in en rondom mijn huis kan redden. Dat zal ze, vermoed ik, geen reden tot ongerustheid geven. Ik heb gisteren ook al weer wat boodschappen bij AH gedaan. Vandaag ga ik naar Jumbo, want ik moet toch naar mijn apotheek daar vlakbij.

Vandaag is de laatste dag zijn dat ik uitgebreid over mijn fysieke toestand schrijf. Vanaf morgen ga ik gewoon weer leuteren over ditjes en datjes.

EVALUEREN

Ja, wat moet ik hier vandaag nog schrijven? Gisteren is hier niets gebeurd wat het vermelden waard is. Vannacht om kwart over vier deed ik, niet ongebruikelijk, een plasje. Mijn terugkeer op mijn kamer viel samen met een (controle?)bezoek van een verpleegkundige. Hij stelde een vraag. Drie maal raden wat hij vroeg. 'Gaat alles goed?' Nee! 'Hebt u iets nodig?' Nee! 'Kan ik u ergens mee helpen?' Nog steeds 'Nee!' Hij vroeg: "Wilt u koffie of thee?" Helaas was ik op dat moment niet bijdehand genoeg om te reageren met: 'Nee, dank je. Kun je die vraag om zes uur nog eens stellen?'

Het maakt allemaal niet meer uit. Om elf uur heb ik nog een gesprek met een multidisciplinair team, arts, fysiotherapeut, ergotherapeut en een (denk ik) verpleegkundige, waarin nog wat afspraken voor de (nabije) toekomst gemaakt kunnen worden.

Om één uur komt mijn broer me ophalen en mij naar huis brengen.

Misschien kom ik later nog eens in evaluerende zin terug op mijn weekje verpleeghuis.

HOERA!

Vanaf morgen mag ik alles weer in mijn eigen huis in mijn eentje doen!

MEDICIJNEN

Al eerder had ik hier geschreven over het feit dat ik ondanks mijn (te) lage bloeddruk nog steeds bloeddrukverlagers slikte. Weliswaar was hier en daar de dosering verlaagd en was er één helemaal uit het assortiment verdwenen, maar de bloeddruk bleef laag. Ik had niet de indruk dat er, ondanks suggesties van mijn kant, overleg gepleegd was met 'mijn' cardioloog. Dus besloot ik afgelopen vrijdag zelf maar eens te bellen. Hij bleek niet aanwezig te zijn, maar men zou hem vragen mij maandag terug te bellen. Hij belde mij even na negen uur. (Mijn ervaring met deze arts is dat hij toezeggingen om - terug - te bellen altijd stipt nakomt. De zorg is niet alleen kommer en kwel.) In ieder geval wordt de medicatie nu opnieuw geregeld.

Het mooiste bericht kreeg ik gisteren bij de fysiotherapie. Naar het zich laat aanzien kan ik aan het eind van de week naar huis.  Yeehaah!

Sinds gisterochtend heb ik een kamergenoot. Ik denk niet dat dit tot problemen leidt. Alleen De Die moet daar weer eens moeilijk over doen. Hieronder zie je een plattegrond van de kamer. De verhoudingen kloppen niet, maar zo ziet het er ongeveer uit.

1 en 2 zijn kasten waarin de gebruikers hun spullen kwijt kunnen. Toe ik aankwam legde mijn zus mijn spullen in kast 1. Iemand die daar over gaat kwam al snel vertellen, dat dat niet correct was. Mijn spullen hoorden in kast 2. Ik zag de onderliggende reden van die specifieke kasttoewijzing niet direct en zei dat ook. Nou ja, in iets andere woorden. Als mijn kamergenoot kast 2 zou gebruiken, zou hij iedere keer dat hij daar iets in wilde leggen of uithalen, naast mijn bed staan. Errug, toch? Bij die andere kast staat hij minstens 50 cm verder van mijn bed af. Een hele geruststelling.

Toen ik gisteren terugkwam van de fysiotherapie, was mijn kamergenoot inmiddels gearriveerd. Onderweg kwam ik datzelfde type tegen dat mij eerder de kastindeling uitgelegd had. Hij vertelde mij dat hij inmiddels mijn spullen naar de juiste kast had overgeplaatst. Ik denk wel eens dat veel mensen blij mogen zijn dat ik niet primair, op zijn best tertiair reageer en dat ik zelden of nooit tot een kwade reactie te verleiden ben. Bovendien kan die jongen er ook niets aan doen, dat op protocollen geilende bureaucraten zelfs de meest simpele dingen in regeltjes willen vatten. Ik heb dus verder niet gereageerd, maar ik ga nog wel proberen te achterhalen wat nou de precies de reden voor die idiote regel is.

Ik kom nog even terug op die headset. Mijn kamergenoot had bij de receptie zo'n headset van € 15,00 aangeschaft. Ik geef toe dat hij er luxer uitzag dan de mijne. Mij viel ook op dat er een veel grotere plug op zat dan de mijne. Kon ik met dat dat kleine ding van mij, met dat kleine plugje, dan toch het geluid bij de tv niet horen? Luister! Er kwam iemand om die headset van mijn kamergenoot met de tv te verbinden. Het eerste wat zij deed was die grote plug verwijderen. Er kwam zo'n plugje uit als op mijn headset. Zij verbond ook mij en ik kon alles prima horen. Dus wellicht is die headset van De Die wat meer waard dan ik aanvankelijk dacht, maar de vraag blijft: waarom laten ze de mensen een apparaat van 15 euro aanschaffen, terwijl een veel goedkoper apparaatje ook werkt? IK heb evb gecheckt: via het internet kun je die headset voor elf euro aanschaffen. De Die kan waarschijnlijk kwantumkorting krijgen.

CAPPUCCINO

Ik slaap hier in De Die behoorlijk goed. Zeker niet slechter dan thuis. Als ik om een uur of elf ga slapen, wordt ik met twee onderbrekingen tegen zes uur wakker. Thuis ga ik dan mijn bed uit en maak een flinke bak sterke thee. Hier moet ik wachten tot acht uur, wanneer het ontbijt begint.

Zou het niet mogelijk zijn op elke kamer een elektrische waterkoker, theezakjes, oploskoffie suiker/zoetjes, koffiemelk/creamer te plaatsen, zodat iedereen op de voor hem/haar geschikte tijd een consumptie kan gebruiken?

Weet je wat dat kost en denk je dat de verzekeraars dat betalen? Als ik even doordenk, weet ik zo ongeveer wat dat gaat kosten en ik weet vrijwel zeker dat de verzekeraars dat niet zullen betalen.

Waarom begin je er dan over? Omdat je daar misschien een sponsor voor zou kunnen vinden. In het winkelcentrum om de hoek (waar ik ook mijn dagelijkse boodschappen doe) vind je een AH, een Jumbo, en een Lidl. Misschien wil een van die supermarkten best voor al die spullen zorgen, als ze op de kamers ook een bordje mogen plaatsen met 'De koffie en thee op deze kamer worden u aangeboden door ... .'

Nog iets geks. Gisterochtend  rond half twaalf kwam mijn schoonzus Louise op bezoek. Op mijn voorstel gingen we naar het restaurant om daar een cappuccino te gebruiken. Er is is daar zo'n counter waar je drankjes en hapjes kunt bestellen, dus ook koffie. Cappuccino is een bepaald niet onbekende manier om koffie te gebruiken. Kun je die in het restaurant krijgen? Nee, wel andere soorten koffie, maar geen cappuccino. Voor die cappuccino moet je naar, of all places, de receptie. Ik vraag me dan af of ze bij de besluitvorming hierover ook overwogen hebben de cappuccino te laten verstrekken door de cliëntenadministratie of de technische dienst.

De  bingo gisteravond was zeer gezellig!