vrijdag 14 juni 2019

TEKENEN

Nadat we enige gisteren tijd bij de receptie van De Die gewacht hadden, verscheen er een jonge vrouw met een rolstoel, die mijn naar mijn kamer duwde. Ik gaf haar het papierwerk dat het ziekenhuis mij had meegegeven en kreeg van haar ook wat papieren, o.a. een formulier waarop ik diverse gegeven moest invullen die ze volgens mij zo uit de papieren van het ziekenhuis konden halen.

Ik moest ook een zorgovereenkomst tekenen. Dat heb ik nog nooit hoeven doen.  Ik was vrij recent in het ziekenhuis waar  een toch niet onbelangrijke  ingreep werd gedaan. Maar geen mens die eraan dacht mij de wederzijdse rechten en plichten uit te leggen met de vraag mij daarmee akkoord te verklaren. Ergens in die overeenkomst stond ook dat ik kennis had genomen van de inhoud van een tweetal papieren. Dat had ik dus niet en dat zei ik dus.  Ik zou ze zo krijgen. Ik heb ze nog niet. Verder werd mij verteld op welke tijden de maaltijd verstrekt worden en waar. Heeft u verder nog vragen? Ja, weet ik veel? Ik ben er net. Mag ik eerst even nagaan wat ik hier nodig heb en waar ik dat kan vinden?

Boven het bed hangt een tv. Ik zag ook ergens een afstandbediening liggen. Ik drukte op een knopje en er verscheen beeld. Er was geen geluid. In het ziekenhuis hangt een headsetje klaar waarmee je kunt luisteren, wat wel handig is als je met meer personen op één kamer ligt. Ik lig alleen op een tweepersoonskamer, dus ik verwachtte ergens zo'n headsetje. Nowhere. Ik drukte op zo'n oproepknopje. Er verscheen een dame en ik bevroeg haar. "Die kunt u kopen bij de receptie." Die is een aardig eind weg, Als ik daarheen loop met mijn rollator moet ik minstens drie maal stoppen om  op adem te komen. Ik heb telefonisch eens gevraagd wat die dingen kosten.

15 fucking euro!
(Pardon my French, zoals ze in VS zeggen.)

In het ziekenhuis krijg je zo'n ding gratis en toch voor niks. Ik heb in buitenlandse steden wel eens een rondtripje in een bus gemaakt. Dan krijg je, ook gratis en toch voor niets, zo'n ding om het commentaar in de door jou gekozen taal te horen. Ja, ik weet ook wel dat het niet gratis is, het zit bij de prijs inbegrepen. Maar dan nog! Ik heb eens gegoogeld. Via het internet koop je zo'n headsetje al voor .....

€ 1,99. De headset als verdienmodel.

Ik zag iets hangen ter grootte van een afstandsbediening met tekentjes (bijv. ^) erop. Ik drukte er eens op en het hoofdeinde van het bed kwam omhoog. Dat was duidelijk en daar hoefde ik dus niemand voor te laten opdraven.

Aan de muur boven mijn bed hangt een lamp maar ik zag geen knop om die te bedienen en ik wil 's nachts toch wel wat licht als ik mijn bed uit moet voor een plasje (en dan moet ik geheid diverse keren). Dus maar weer gebeld.  Er werd een apparaatje tevoorschijn getoverd dat aan een touwtje hing. Het had vier knopjes. Ze werkten niet allemaal, maar als ik ze allemaal een keer probeerde zou ik vast wel licht krijgen. Ik heb meteen maar gevraagd waar ik handdoeken kon vinden. Dat weet ik nu ook.

Als ik iets met de organisatie van De Die te maken had, zou ik iedere tijdelijke bezoeker een A-4'tje gegeven met van die handige tips van 'Waar vind ik wat rondom mijn bed en wat is ook handig om te weten.' Hoeven nieuwkomers niet zo vaak het toch al druk bezig zijnde personeel te belasten met allerlei vragen en probleempjes.


donderdag 13 juni 2019

KLAGEN

Een mens moet altijd wat te klagen hebben, toch? Dankzij de nieuwe heup die er afgelopen vrijdag is ingezet heb ik geen pijn in mijn heup meer. De afgelopen nacht heb ik voortdurend pijn in mijn rechter been gehad, met name als het gestrekt was. Erg veel geslapen heb ik dus niet en ook in deze situatie is zitten minder pijnlijk dan liggen. Om vijf uur klapte ik ik dus mijn laptop open en begon dit te schrijven.

Intussen zijn ze nog steeds niet komen vertellen dat de overplaatsing naar De Die toch nog niet kan doorgaan, dus ik neem aan dat ik rond elf uur vanochtend het BovenIJ verlaat en vandaag ook nog de revalidatie kan beginnen.

UPDATE 14:40 uur
Geloof het of niet, maar ik ben nu toch in De Die aanbeland. De taxi was weliswaar een uur te laat, maar wie daarop let is een kniesoor. Ik heb een aantal gesprekken gevoerd, met de administratie, met een arts (in opleiding), en met een fysiotherapeut.  De fysiotherapie begint morgen, zaterdag ook nog even. Vervolgens de hele volgende week,  twee keer individueel, drie keer in groepsverband. voorshands ga ik er vanuit dat ik daarna goed genoeg ben om weer geheel zelfstandig te leven. In ieder geval komt er nog één keer een fysiotherapeut langs om te kijken hoe ik het in mijn woonomgeving doe.

Mocht je  de onstuitbare aandrang hebben mij te willen bezoeken, dat kan zo'n beetje de hele dag. Ik bevind mij in kamer Fuut 3720 van De Die, Loenermark 900.


woensdag 12 juni 2019

MOP

Ken je die mop van de man die naar een verpleeghuis ging om te revalideren? Hij ging niet! Tenminste vandaag nog niet. Er is vandaag geen arts aanwezig in De Die en volgens het daar geldende protocol worden dan geen nieuwe patiënten opgenomen, want er zou iets verkeerd kunnen gaan.

Ik weet niet wat de capaciteit van De Die is, maar er verblijven daar, neem ik aan, toch aardig wat mensen die niet in een superconditie zijn. Weten die dat ze niet iets acuuts moeten krijgen? Het kan namelijk even duren voor een arts die ergens wachtdienst heeft ter plekke is. Het duurt ook even voor er een ambulance is die je naar de Spoedeisende Hulp van het BovenIJ ziekenhuis kan brengen.

Van het verpleegkundig personeel hier hoor ik dat misschien niet eens zo lang hoef te revalideren, want ik kan me al aardig zelfstandig redden. Dat lijkt me wel fijn, want ik ben iemand bij wie zomaar iets kan gebeuren en is er dan een arts aanwezig?

dinsdag 11 juni 2019

VERVOER

In tegenstelling tot wat ik gisteren schreef ben ik nog niet in het verpleeghuis De Die, maar nog steeds in het BovenIJ ziekenhuis. Morgen ben ik hier misschien ook nog.

Wat nu weer? Complicaties? Nee hoor, met mij gaat het steeds beter. Er ging van alles mis met het vervoer. Het taxibedrijf dat dit normaliter uitvoert rijdt niet op zondag en voor hun was Tweede Pinksterdag ook een zondag. Maar vandaag zat het taxibedrijf al vol. Dat gold ook voor een ander bedrijf dat in zulke gevallen wordt ingeschakeld. Vandaag hoor ik of er morgen wel vervoerd kan worden.

Oké, is het nou zo erg een dagje extra in het ziekenhuis door te brengen? Ik ben geen type dat op alle slakken zout legt en het maakt mij in principe niet zo veel uit of ik nu in een ziekenhuis of een verpleeghuis verblijf. Alleen verblijf ik nu totaal onnodig in een ziekenhuis, waar ik totaal overbodige kosten maak. Ik begin enkele dagen later aan mijn revalidatie, dus waarschijnlijk wordt die ook later beëindigd.

Ik heb gisteren vrij veel op bed gelegen, niet omdat ik moe was of wilde slapen, maar ik wilde uitgebreid ervaren hoe het ook al weer was in bed te liggen zonder pijn in de heup. Het was een geweldige ervaring.


maandag 10 juni 2019

GESLAAGD

Vanochtend verhuis ik van het BovenIJ ziekenhuis naar verpleeghuis De Die van Cordaan. Ik kom daardoor nog dichter bij huis.  Bij Cordaan helpen we iedereen, van jong tot oud, die korte of lange tijd verpleging, verzorging, begeleiding en/of ondersteuning nodig heeft. Als u bent aangewezen op verzorging en verpleging, als u een verstandelijke beperking heeft of als u met chronische psychische problemen kampt. Zodat u zo lang mogelijk zelfstandig kunt blijven. Liefst thuis, in uw eigen omgeving. En als dat niet kan, in een omgeving waar u zich veilig voelt.

Dat klinkt toch behoorlijk vertrouwenwekkend? Verpleeghuizen hebben in het algemeen geen goede naam. Er is mij wel gevraagd of ik voor een weekje revalideren niet liever naar een zorghotel kon gaan. Daar moet je ongetwijfeld een behoorlijke eigen bijdrage betalen. Dat zou ik nog wel redden vermoed ik. Het schijnt dat sommige verzekeraars die vergoeden, maar ik heb niet de moeite genomen na te gaan of mijn verzekeraar dat ook doet.

Er zijn heel wat mensen die zich de luxe van keuze tussen verpleeghuis en zorghotel financieel niet kunnen veroorloven.  Dan denk ik terug aan een stukje tekst van Frits Lambrechts. Boukje en ik hebben ooit een voorstelling van hem bijgewoond in het Haagse Pepijn. De niet eens geweldig grote zaal (100 plaatsen) was voor hoogstens een kwart gevuld. Lambrechts was, in ieder geval toen, een overtuigd communist. Dat was niets voor het Haagse publiek. Hij is exact twee jaar ouder dan ik (van 24 maart 1937) en ik zie hem af en toe, want hij woont in het zelfde flatgebouw als ik. Lambrechts schreef en zong ooit "Voorwaarts en nooit vergeten, de solidariteit." Ik wil zelf ervaren hoe het nu echt toegaat in een verpleeghuis, waarbij ik ervan uitga dat ik ook kan waarnemen hoe het anderen - die er vaak veel langer verblijven - vergaat.

Mijn voorlaatste nacht in het ziekenhuis verliep geweldig. Dat had ik al eerder gemeld, maar waar het hart vol van is ... Het is lang gelden dat ik zulke langdurige perioden van slaap in één nacht had en als ik wakker was had ik geen pijn in mijn heup. De laatste nacht was niet veel anders. Gisterochtend kwam ook de fysiotherapeut nog even langs. Hij heeft weinig therapeutisch gedaan. Alleen een rondje op de gang met me meegelopen. Hij had een rollator voor me geregeld. Dat beweegt al weer een stuk beter dan met zo'n looprek. Hij vond dat ik al zeer goede vorderingen  had gemaakt. Ik heb nog een weekje revalidatie te gaan, maar ik denk dat ik nu al mag zeggen: operatie nieuwe heup geslaagd.

Morgen mijn eerste verpleeghuiservaringen.
 

zondag 9 juni 2019

MAALTIJD

Over de afgelopen nacht kan ik allen maar positief zijn. Ik heb al sinds tijden niet zulke lange perioden aan één stuk doorgeslapen en als ik wakker werd, had ik geen pijn in mijn heup en daarvoor was ik hier gekomen, toch?

Een van de meest irriterende dingen in een ziekenhuis vind ik het infuus. Dat ding hangt meestal aan een paal op drie wieltjes, die je overal meen naar toe moet slepen. Dat is vooral onhandig als je naar het toilet moet, want het vergt veel gemanoeuvreer voor je kunt doen wat je op het toilet normaliter  doet. Aanvankelijk hoefde ik hier helemaal niet naar het toilet, want al voor de operatie was er een katheter aangebracht. Ik hoefde dus de hele volgende nacht en nog een deel van de ochtend mijn bed niet te verlaten. (Ik heb ook een hekel  aan urinalen. Ik ben nogal onhandig en het is me wel eens gebeurd, dat ik zo'n gevuld ding liet vallen. Ik maakte niemand blij.) Dankzij de voorlichting van de fysiotherapeut en  het looprekje kan ik nu al weer naar het toilet zonder eerst hulp te hoeven inroepen. Van die enkele meters lopen was ik overigens al helemaal buiten adem. Ik heb al gevraagd of het looprek kan worden ingeruild voor een rollator, dan kan ik onderweg nog even zittend uitrusten. Inmiddels ben ik helemaal van het infuus af en kan ik me weer vrijelijk rondbewegen.

Net als van veel andere bedrijven en organisaties wil het BovenIJ ziekenhuis graag horen hoe de cliënten de verleende zorg waarderen. Je kunt de diverse vormen van zorg, via Zorgkaartnederland, een waardering geven met de cijfers 1 tot en met 10. De 242 waardering leverden het gemiddelde cijfer 8,2 op. Daar zullen ze best blij mee zijn, maar ik zou het met een korreltje zout nemen. Waar halen de mensen die de kundigheid van artsen roemen hun kundigheid vandaan?

In mijn 80 jaren ben ik in zeven verschillende ziekenhuizen opgenomen geweest. In sommige meerdere keren, het vaakst in het BovenIJ ziekenhuis. Waarom? Omdat 'ze' daar zo goed zijn in hun vak? Communicatief zeer vaardig? Invoelend? Nee hoor, gedurende de laatste acht jaar is het gewoon het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Voor polikliniekbezoek ben ik er in tien minuten met mijn scootmobiel. Als ik met een ambulance van huis naar de Spoedeisende Hulp wordt gebracht, duurt dat vijf minuten.

Als ik naar een KNO-arts zou moeten en men weet mij te vertellen dat de beste KNO-arts in Nederland zijn praktijk uitoefent in het ziekenhuis Tergooi in Blaricum, zou ik daar dan heen gaan? Forget it! Alleen als men mij overtuigend aantoont dat de KNO-arts van het BovenIJ ziekenhuis een uitgesproken klungel is, zal ik mij tot een ander ziekenhuis in Amsterdam wenden. (De grote stad heeft zo zijn voordelen.)

Het enige aspect van een ziekenhuis waarover ik een meer of minder deskundig oordeel kan geven zijn de maaltijden. Mijn ervaring is dat er in de meeste ziekenhuizen geen kraak of smaak aan de maaltijden zit. Ik neem direct aan dat er inhoudelijk niks mis met de voeding is. Alle benodigde   ingrediënten zitten er vast wel in, maar het smaakt nergens naar. Wat dat betreft steekt het BovenIJ ziekenhuis met kop en schotel boven de andere mij bekende ziekenhuizen uit. Natuurlijk eet je hier niet op het niveau van Michelinsterren.Voor de meeste mensen is een ziekenhuisopname geen pretje. Het is dan in ieder geval plezierig als je maaltijden vaak beter zijn dan die je thuis zelf maakt of voorgeschoteld krijgt. Dat is ook wel belangrijk, toch?


zaterdag 8 juni 2019

BEWEGEN

Gistermiddag is mijn versleten rechterheup vervangen door een nieuwe. Dat nam ongeveer anderhalf uur in  beslag. Daarna duurde het nog twee uur voor ik naar mijn eigen bed kon. De bloeddruk bleef maar (te) laag. Ik werd zelfs voor korte tijd naar de intensive care gebracht, maar heb daar niet aan diverse  toeters en bellen gehangen.

Toen ik in mijn eigen kamer kwam was het diner al voorbij, dus gedurende de gehele dag heb ik niet meer dan één kop thee gedronken en één beschuitje gegeten. Ik zou de ramadan wel aankunnen, denk ik.

Ik lig trouwens alleen op een kamer voor drie personen. Dat bevalt me uitstekend. Ik heb er geen behoefte aan kwaaltjes uit te wissen om uit te maken wie het het het slechtst heeft gehad. Ik heb vrij vaak in een ziekenhuis, maar ik heb me nog nooit 'patiënt' gevoeld. Voor de kleinste dingen moet je hulp van een  verpleegkundige inroepen. Vannacht had ik behoefte aan nog wat pijnstillers, maar ... de informatieknop naar de verpleegpost deed het niet. Ik kon natuurlijk luidkeels "Help" roepen, maar dat wilde ik niet. Ik had, al zeg ik zelf, een best wel slim idee. In heb in het geheugen van mobieltje het  telefoonnummer van de receptie van het BovenIJ ziekenhuis. Ik hoopte maar dat die ook 's nachts bezet zou zijn en dat was ze. Ik legde mijn situatie voor en vroeg de verpleegpost te informeren. Een paar minuten later verscheen de verpleegkundige en kreeg ik een spuitje tegen de pijn.

Vanochtend kwam de fysiotherapeut, na een paar minuten stond ik naast mijn bed, leunend op een looprek. Even later liep ik zelfs naar het toilet. Ik mag zoveel als ik wil mijn tijd buiten mijn bed doorbrengen, bijv. op een stoel aan tafel. Vandaar dit blog.