- Salafisme is kwaadaardig
- Salafistenverbod is gevaarlijk
- Lang niet alle salafisten zijn gevaarlijk, ontdekte de AIVD
Zomerreces
2 weken geleden
donderdag 3 december 2015
GEVAARLIJK
Drie koppen uit één en hetzelfde nummer van Trouw:
woensdag 2 december 2015
DOCUMENTAIRE
Tot 6 september zal er nog veel over gesproken en geschreven worden. Ik doe gewoon mee. In Het PAROOL las ik: Humberto Tan liep op eieren tijdens een gesprek over Zwarte Piet. (...) Humberto Tan is de afgelopen jaren beloond met mooie kijkcijfers, lof en allerlei prijzen, maar moest maandagavond op eieren lopen tijdens een gesprek met de Amerikaanse documentairemaker Roger Ross Williams over Zwarte Piet, een onderwerp dat Tan tot nog toe veiligheidshalve aan collega Jeroen Pauw had overgelaten.
De documentaire van Williams is momenteel te zien op de website van CNN. Williams legt in zijn documentaire een, naar mijn idee onterechte, relatie tussen 'onze' Zwarte Piet en de Amerikaanse 'Blackfaces', blanke artiesten die, jaren terug, zich tot zwarte lieten schminken. Dat kan in de VS al jaren echt niet meer, dus ik kan me voorstellen dat Williams wat verwonderd was toen hij hier zoveel 'Blacfaces' zag.
Williams doet het netjes: hij laat ook voorstanders van Zwarte Piet aan het woord, maar ik vrees dat Amerikaanse kijkers onze folklore en de al of niet bestaande relatie met de slavernij, niet zo goed begrijpen.
In de film van Williams komen ook enkel scenes voor waarin zwarte anti-Piet activisten door agenten worden afgevoerd. Daaraan gaat dan wel eens enig worstelen vooraf. Daar zullen de Amerikanen dan ook met afgrijzen naar kijken. Hopelijk bedenken zij - en Williams - dat het hier minder voorkomt dan in de VS, dat zwarte burgers door blanke agenten worden doodgeschoten. Daar zou Williams ook eens een indringende documentaire over kunnen maken.
De documentaire van Williams is momenteel te zien op de website van CNN. Williams legt in zijn documentaire een, naar mijn idee onterechte, relatie tussen 'onze' Zwarte Piet en de Amerikaanse 'Blackfaces', blanke artiesten die, jaren terug, zich tot zwarte lieten schminken. Dat kan in de VS al jaren echt niet meer, dus ik kan me voorstellen dat Williams wat verwonderd was toen hij hier zoveel 'Blacfaces' zag.
Williams doet het netjes: hij laat ook voorstanders van Zwarte Piet aan het woord, maar ik vrees dat Amerikaanse kijkers onze folklore en de al of niet bestaande relatie met de slavernij, niet zo goed begrijpen.
In de film van Williams komen ook enkel scenes voor waarin zwarte anti-Piet activisten door agenten worden afgevoerd. Daaraan gaat dan wel eens enig worstelen vooraf. Daar zullen de Amerikanen dan ook met afgrijzen naar kijken. Hopelijk bedenken zij - en Williams - dat het hier minder voorkomt dan in de VS, dat zwarte burgers door blanke agenten worden doodgeschoten. Daar zou Williams ook eens een indringende documentaire over kunnen maken.
dinsdag 1 december 2015
FEESTVREES
Ik kende het woord niet: Feestvrees. Ik kwam het tegen in een artikel in Trouw van Beatrijs Ritsema, bekend van haar column over 'Moderne Manieren'.
De kop boven het artikel luidde: Verplicht gezellig zijn, hoe doe je dat? Ik heb daar wel een antwoord op: Dat doe ik niet! Ik lijd niet aan feestvrees. Als het echt niet anders kan, ga ik erheen. Ik heb er gewoon een bloedhekel aan.
Van alle soorten feestelijke bijeenkomsten geeft het klassieke kinderpartijtje-aan-huis in mijn ervaring de meeste stress, schrijft Beatrijs. Ik heb geen kinderen en derhalve geen kleinkinderen, dus kinderpartijtjes heb ik nooit hoeven te organiseren of bij te wonen. Aan de verjaardagen van de kinderen van mijn broers en zussen heb ik nooit enige bijdrage geleverd.
Uiteraard werd ik wel geconfronteerd met de 'gezelligheid' die jaarlijks in de maand december woedt. Ik heb heel wat mensen horen zeggen dat ze als tegen een berg opzagen tegen de 'gezellige' familiebijeenkomsten met kerst, maar toch gingen ze er elk jaar weer heen.
Mijn schoonouders begonnen vaak al in september te vragen: "Wat doen jullie met de kerst?" In het begin van ons huwelijk hebben Boukje en ik één maal kerstavond en eerste kerstdag bij haar ouders doorgebracht. Ik had daarna het gevoel dat ik aan de ggz toe was. We hebben het nooit herhaald. Mijn moeder hoefde ik niet teleur te stellen: ze kon kiezen uit zes andere kinderen (met kleinkinderen) bij wie ze de zogenaamde feestdagen kon doorbrengen. Wij brachten meestal met een bevriend stel de laatste week van het jaar door ergens in een bungalow in een omgeving waar het aangenaam wandelen was.
De kerstdagen van 1996, het jaar waarin Boukje overleed, waren de laatste die ik in gezelschap van anderen doorbracht: mijn schoonzus (de tweelingzus van Boukje) en zwager. Alle daarop volgende 'feestdagen' heb ik in mijn eentje doorgebracht en dat zal ik ook dit jaar weer doen. Mijn familie en vrienden weten dat ze geen moeite hoeven te doen mijn 'eenzaamheid-tijdens-de-feestdagen' op te heffen door mij uit te nodigen. Ik zal net als de meeste andere dagen van het jaar alleen, maar niet eenzaam zijn,
De kop boven het artikel luidde: Verplicht gezellig zijn, hoe doe je dat? Ik heb daar wel een antwoord op: Dat doe ik niet! Ik lijd niet aan feestvrees. Als het echt niet anders kan, ga ik erheen. Ik heb er gewoon een bloedhekel aan.
Van alle soorten feestelijke bijeenkomsten geeft het klassieke kinderpartijtje-aan-huis in mijn ervaring de meeste stress, schrijft Beatrijs. Ik heb geen kinderen en derhalve geen kleinkinderen, dus kinderpartijtjes heb ik nooit hoeven te organiseren of bij te wonen. Aan de verjaardagen van de kinderen van mijn broers en zussen heb ik nooit enige bijdrage geleverd.
Uiteraard werd ik wel geconfronteerd met de 'gezelligheid' die jaarlijks in de maand december woedt. Ik heb heel wat mensen horen zeggen dat ze als tegen een berg opzagen tegen de 'gezellige' familiebijeenkomsten met kerst, maar toch gingen ze er elk jaar weer heen.
Mijn schoonouders begonnen vaak al in september te vragen: "Wat doen jullie met de kerst?" In het begin van ons huwelijk hebben Boukje en ik één maal kerstavond en eerste kerstdag bij haar ouders doorgebracht. Ik had daarna het gevoel dat ik aan de ggz toe was. We hebben het nooit herhaald. Mijn moeder hoefde ik niet teleur te stellen: ze kon kiezen uit zes andere kinderen (met kleinkinderen) bij wie ze de zogenaamde feestdagen kon doorbrengen. Wij brachten meestal met een bevriend stel de laatste week van het jaar door ergens in een bungalow in een omgeving waar het aangenaam wandelen was.
De kerstdagen van 1996, het jaar waarin Boukje overleed, waren de laatste die ik in gezelschap van anderen doorbracht: mijn schoonzus (de tweelingzus van Boukje) en zwager. Alle daarop volgende 'feestdagen' heb ik in mijn eentje doorgebracht en dat zal ik ook dit jaar weer doen. Mijn familie en vrienden weten dat ze geen moeite hoeven te doen mijn 'eenzaamheid-tijdens-de-feestdagen' op te heffen door mij uit te nodigen. Ik zal net als de meeste andere dagen van het jaar alleen, maar niet eenzaam zijn,
maandag 30 november 2015
STOER
Dichtbij de noordoever van het IJ, las ik in Het PAROOL, is al weer het zoveelste nieuwe restaurant in Noord geopend: het restaurant Hangar. Het is opgebouwd uit golfplaten en biedt plaats aan 75 mensen.
De krant spreekt met de uitbater. 'Noord is stoer en ruig, dat wilden wij dus ook uitstralen.' (..) 'Hopelijk komt er dit najaar een schaatsbaan; een stadsstrand komt er komende zomer sowieso.'
Je moet tegenwoordig wel een behoorlijk eind uit je nek lullen om jezelf, je idee of je product onder de aandacht van het publiek te brengen. Ik woon inmiddels al weer ruim vier jaar tot grote tevredenheid in Amsterdam-Noord. Het is me nog niet opgevallen dat Noord stoerder en ruiger is dan Osdorp, de Watergraafsmeer en de Rivierenbuurt of welk ander stadsdeel dan ook. Hier en daar zie je in Noord nog een stuk voormalige scheefpswerf waar de herinrichting nog volop gaande is. Dat maakt geen stoere of ruige, maar vooral een rommelige indruk met zijn bouwputten en halfafgebroken gebouwen.
Die schaatsbaan - als die er ooit komt - zal niet op Thialf lijken, maar meer op het baantje dat je 's winters op het Leidseplein kunt zien of gebruiken. Dat maakt op mij altijd meer een tuttige dan een stoere indruk.
Stadsstranden zijn een relatief modern fenomeen. Over diverse stadsstranden in Amsterdam lees ik op de website 'zwembad-amsterdam.nl' o.a.:
De krant spreekt met de uitbater. 'Noord is stoer en ruig, dat wilden wij dus ook uitstralen.' (..) 'Hopelijk komt er dit najaar een schaatsbaan; een stadsstrand komt er komende zomer sowieso.'
Je moet tegenwoordig wel een behoorlijk eind uit je nek lullen om jezelf, je idee of je product onder de aandacht van het publiek te brengen. Ik woon inmiddels al weer ruim vier jaar tot grote tevredenheid in Amsterdam-Noord. Het is me nog niet opgevallen dat Noord stoerder en ruiger is dan Osdorp, de Watergraafsmeer en de Rivierenbuurt of welk ander stadsdeel dan ook. Hier en daar zie je in Noord nog een stuk voormalige scheefpswerf waar de herinrichting nog volop gaande is. Dat maakt geen stoere of ruige, maar vooral een rommelige indruk met zijn bouwputten en halfafgebroken gebouwen.
Die schaatsbaan - als die er ooit komt - zal niet op Thialf lijken, maar meer op het baantje dat je 's winters op het Leidseplein kunt zien of gebruiken. Dat maakt op mij altijd meer een tuttige dan een stoere indruk.
Stadsstranden zijn een relatief modern fenomeen. Over diverse stadsstranden in Amsterdam lees ik op de website 'zwembad-amsterdam.nl' o.a.:
- Rawfood, biologisch en veel vega, open haard, fijne hangplekken, leestafel, flex ZZP werkplekken, stilte plekken, kunst, fijne tunes, leuke feestjes en nog veel meer!
- Op dit nieuwe tijdelijke stadsstrand in de Amsterdamse Westerparkbuurt is alles mogelijk: bedrijfsuitjes, kinderfeesten, sportevenementen, trouwerijen.
- Geniet ’s zomers van ontbijt, lunch en diner op het terras of lounge met vrienden op één van de 80 strandbedden op het zandstrand en de diverse lounge areas.Vier uw verjaardag of borrel met collega’s aan de Extra Cold Beach Bar en organiseer uw (bedijfs-)evenement in The Beach House of op de Partybeach.
zondag 29 november 2015
STRAF
Gisterochtend luisterde ik, zoals wel vaker, naar de TROS Nieuwsshow. Daarin ging het o.a. over de levenslange gevangenisstraf. Een aantal dagen geleden had de rechter twee moordenaars veroordeeld tot 30 jaar, hoewel het Openbaar Ministerie levenslang geëist had. In de praktijk betekent 'levenslang' dat je ook inderdaad tot je dood in de gevangenis blijft. Weliswaar is het in principe mogelijk dat je gratie wordt verleend, maar als ik het goed heb, is dat de laatste 30 jaar niet gebeurd.
Bij alle straffen die voor een bepaald aantal jaren is opgelegd (maximaal 30) is het gebruikelijk dat de gevangene voorwaardelijk wordt vrijgelaten, als tweederde van de straf is uitgezeten. De ratio daarvan is me nooit duidelijk geworden. Je kunt die regel net zo goed afschaffen en de straffen met éénderde verlagen. Je blijft zitten met discussies over te korte straffen, maar je bent af van discussies over te vroege vrijlating, zoals recentelijk nog met de vervroegde vrijlating van Folkert van der G.
Onlangs heeft het Europees Hof zich uitgesproken over 'levenslang'. Op www.mwnsenrechten.nl las ik: Volgens het Hof mogen landen een levenslange gevangenisstraf opleggen, maar moet er wel altijd een mogelijkheid bestaan om die straf in te korten of te herbeoordelen.(...)
Wat betekent de uitspraak voor Nederland?
Hoewel in Nederland levenslang echt levenslang is, kunnen gevangen hier wel een verzoek indienen om eerder vrij te komen. Dit noemt het Hof ook expliciet in de uitspraak. Het Hof vergelijkt de situatie in alle Europese landen en komt tot de conclusie dat er vier categorieën te onderscheiden zijn:
Hopelijk komt er in Nederland weer een discussie op gang over (de duur van) gerechtelijke straffen. In de VS is het mogelijk iemand, in geval van meerdere delicten, te veroordelen tot meerdere straffen, bijv. levenslang + 30 jaar. Zo gek maken we het hier niet. Je wordt in zo'n geval veroordeeld voor het ernstigste delict met de zwaarste straf.
Natuurlijk moet iemand gevangen blijven zolang zhij nog een gevaar voor de samenleving vormt. Maar in een humaan strafsysteem mogen wraakgevoelens niet de enige basis zijn voor het gevangen houden van mensen. Ik herinner me nog de discussie in de zestiger zeventiger jaren van de vorige eeuw over 'de vier (later drie) van Breda. Het ging hier om oorlogsmisdadigers die na de Tweede Wereldoorlog aanvankelijk ter dood werden veroordeeld. Juliana weigerde, in tegenstelling tot haar moeder, de doodvonnissen te bekrachtigen, die werden omgezet in levenslang. (Veel jaren later - in 1983 - werd de doodstraf hier grondwettelijk verboden.) Ik weet nog dat ik toen vóór gratieverlening was.
Bij alle straffen die voor een bepaald aantal jaren is opgelegd (maximaal 30) is het gebruikelijk dat de gevangene voorwaardelijk wordt vrijgelaten, als tweederde van de straf is uitgezeten. De ratio daarvan is me nooit duidelijk geworden. Je kunt die regel net zo goed afschaffen en de straffen met éénderde verlagen. Je blijft zitten met discussies over te korte straffen, maar je bent af van discussies over te vroege vrijlating, zoals recentelijk nog met de vervroegde vrijlating van Folkert van der G.
Onlangs heeft het Europees Hof zich uitgesproken over 'levenslang'. Op www.mwnsenrechten.nl las ik: Volgens het Hof mogen landen een levenslange gevangenisstraf opleggen, maar moet er wel altijd een mogelijkheid bestaan om die straf in te korten of te herbeoordelen.(...)
Wat betekent de uitspraak voor Nederland?
Hoewel in Nederland levenslang echt levenslang is, kunnen gevangen hier wel een verzoek indienen om eerder vrij te komen. Dit noemt het Hof ook expliciet in de uitspraak. Het Hof vergelijkt de situatie in alle Europese landen en komt tot de conclusie dat er vier categorieën te onderscheiden zijn:
- landen waar de levenslange gevangenisstraf niet bestaat;
- landen waar een mechanisme bestaat waarbij de levenslange gevangenisstraf na bepaalde tijd, bijvoorbeeld na 25 jaar, wordt herbeoordeeld;
- landen waarin zo’n mechanisme niet bestaat, maar waar het wel mogelijk is om gratie te vragen;
- en ten slotte landen waar het onder omstandigheden helemaal niet mogelijk is om eerder vrijgelaten te worden. Onder deze laatste categorie valt het Verenigd Koninkrijk.
Hopelijk komt er in Nederland weer een discussie op gang over (de duur van) gerechtelijke straffen. In de VS is het mogelijk iemand, in geval van meerdere delicten, te veroordelen tot meerdere straffen, bijv. levenslang + 30 jaar. Zo gek maken we het hier niet. Je wordt in zo'n geval veroordeeld voor het ernstigste delict met de zwaarste straf.
Natuurlijk moet iemand gevangen blijven zolang zhij nog een gevaar voor de samenleving vormt. Maar in een humaan strafsysteem mogen wraakgevoelens niet de enige basis zijn voor het gevangen houden van mensen. Ik herinner me nog de discussie in de zestiger zeventiger jaren van de vorige eeuw over 'de vier (later drie) van Breda. Het ging hier om oorlogsmisdadigers die na de Tweede Wereldoorlog aanvankelijk ter dood werden veroordeeld. Juliana weigerde, in tegenstelling tot haar moeder, de doodvonnissen te bekrachtigen, die werden omgezet in levenslang. (Veel jaren later - in 1983 - werd de doodstraf hier grondwettelijk verboden.) Ik weet nog dat ik toen vóór gratieverlening was.
zaterdag 28 november 2015
MENEER
Gisterochtend keek ik naar 'Goedemorgen Nederland' van WNL. Er waren twee gasten: Ton Elias en Victoria Koblenko.
Ton Elias is lid van de Tweede Kamer voor de VVD en was vroeger journalist die voor de NOS werkte als politiek verslaggever. Victoria Koblenko werd vooral bekend door een rol in 'Goede Tijden, Slechte Tijden'. Zij is van oorsprong Oekraïense. Zij kwam als twaalfjarige met haar ouders naar Nederland. Ze is bepaald geen dom blondje: ondanks haar taalachterstand behaalde ze in zes jaar haar gymnasiumdiploma; tijdens haar GTST-tijd rondde zij ook haar studie politicologie aan de universiteit van Leiden af.
Wat beide gasten in het programma te berde brachten laat ik hier buiten beschouwing. Wat mij opviel was dat Ton door beide presentatrices werd aangesproken met "u" en "meneer Elias" en Victoria met "jij" en "Victoria". Vanwaar dat onderscheid? Het verschil in leeftijd? Elias is 25 jaar ouder dan Koblenko, maar leeftijd is tegenwoordig nauwelijks meer een reden om verschil te maken tussen 'u' en 'jij'. Als 76-jarieg word ik vaak genoeg met 'jij' aangesproken. Victoria en de presentatrices zijn vrijwel leeftijdsgenoten en in ieder geval generatiegenoten. Zijn ze wellicht ook goede bekenden van elkaar?
Het zal toch niet het sekseverschil zijn? 'We' zijn er toch wel overheen op basis van sekse verschil te maken tussen 'u' en 'jij'?
Ik vermoed dat het toch met het 'statusverschil' te maken heeft. Elias is lid van de Tweede Kamer en Koblenko, hoewel geïntroduceerd als politicologe, heeft haar bekendheid toch vooral te danken aan haar optreden in GTST. Zij is 'maar' een soapsterretje en die kennen we vooral bij de voornaam. Ik vermoed dat de meeste kijkers/luisteraars naar het programma gedacht zullen hebben: 'Hè, is zij politicologe? Zij is toch die BN'er die in GTST speelde?'
Ton Elias is lid van de Tweede Kamer voor de VVD en was vroeger journalist die voor de NOS werkte als politiek verslaggever. Victoria Koblenko werd vooral bekend door een rol in 'Goede Tijden, Slechte Tijden'. Zij is van oorsprong Oekraïense. Zij kwam als twaalfjarige met haar ouders naar Nederland. Ze is bepaald geen dom blondje: ondanks haar taalachterstand behaalde ze in zes jaar haar gymnasiumdiploma; tijdens haar GTST-tijd rondde zij ook haar studie politicologie aan de universiteit van Leiden af.
Wat beide gasten in het programma te berde brachten laat ik hier buiten beschouwing. Wat mij opviel was dat Ton door beide presentatrices werd aangesproken met "u" en "meneer Elias" en Victoria met "jij" en "Victoria". Vanwaar dat onderscheid? Het verschil in leeftijd? Elias is 25 jaar ouder dan Koblenko, maar leeftijd is tegenwoordig nauwelijks meer een reden om verschil te maken tussen 'u' en 'jij'. Als 76-jarieg word ik vaak genoeg met 'jij' aangesproken. Victoria en de presentatrices zijn vrijwel leeftijdsgenoten en in ieder geval generatiegenoten. Zijn ze wellicht ook goede bekenden van elkaar?
Het zal toch niet het sekseverschil zijn? 'We' zijn er toch wel overheen op basis van sekse verschil te maken tussen 'u' en 'jij'?
Ik vermoed dat het toch met het 'statusverschil' te maken heeft. Elias is lid van de Tweede Kamer en Koblenko, hoewel geïntroduceerd als politicologe, heeft haar bekendheid toch vooral te danken aan haar optreden in GTST. Zij is 'maar' een soapsterretje en die kennen we vooral bij de voornaam. Ik vermoed dat de meeste kijkers/luisteraars naar het programma gedacht zullen hebben: 'Hè, is zij politicologe? Zij is toch die BN'er die in GTST speelde?'
vrijdag 27 november 2015
FAKE
Stel, je woont in een buurt/wijk waar regelmatig wordt ingebroken, vaker dan volgens het landelijk gemiddelde. Jij (en je partner) moet(en) toch wel eens de deur uit en daar staat je woning dan onbeheerd! Een oude truc is natuurlijk ergens licht te laten branden om zo de indruk te wekken dat er iemand thuis is.
In Het PAROOL las ik dat er een zogenaamd Masterplan Woninginbraken, een samenwerking met bewoners, politie en woningcorporaties, is. Die bewoners zijn de bewoners van een buurt in Nieuw-West waar de afgelopen jaren de meeste inbraken van heel Nieuw-West plaatsvonden.
Onderdeel van dat Masterplan is een variant op de truc met de brandende lamp: De bewoners van ruim vijfhonderd woningen in Nieuw-West krijgen een nep-televisie in huis om inbrekers af te schrikken. De zogeheten Fake TV bootst de lichteffecten van een echte tv na en moet woninginbraak voorkomen.
Oké, heel slim! Wat niet zo slim is: via de pers ruchtbaarheid geven aan deze truc. De potentiële inbrekers zal het niet ontgaan dat het erop lijkt alsof ineens veel meer mensen thuis zijn. Ze hebben echter ook de krant gelezen en vermoeden dus dat ze geconfronteerd worden met Fake TV's. Ze hoeven alleen nog maar even hun oor te luiteren te leggen. Ik vrees dat de Fake TV alleen lichteffecten produceert, geen bijbehorend geluid. Nu weten de inbfrekers zeker dat er niemand thuis is. Handig!
In Het PAROOL las ik dat er een zogenaamd Masterplan Woninginbraken, een samenwerking met bewoners, politie en woningcorporaties, is. Die bewoners zijn de bewoners van een buurt in Nieuw-West waar de afgelopen jaren de meeste inbraken van heel Nieuw-West plaatsvonden.
Onderdeel van dat Masterplan is een variant op de truc met de brandende lamp: De bewoners van ruim vijfhonderd woningen in Nieuw-West krijgen een nep-televisie in huis om inbrekers af te schrikken. De zogeheten Fake TV bootst de lichteffecten van een echte tv na en moet woninginbraak voorkomen.
Oké, heel slim! Wat niet zo slim is: via de pers ruchtbaarheid geven aan deze truc. De potentiële inbrekers zal het niet ontgaan dat het erop lijkt alsof ineens veel meer mensen thuis zijn. Ze hebben echter ook de krant gelezen en vermoeden dus dat ze geconfronteerd worden met Fake TV's. Ze hoeven alleen nog maar even hun oor te luiteren te leggen. Ik vrees dat de Fake TV alleen lichteffecten produceert, geen bijbehorend geluid. Nu weten de inbfrekers zeker dat er niemand thuis is. Handig!
Abonneren op:
Posts (Atom)
