Effect

Gisteren realiseerde ik het mij ineens. Een paar dagen geleden, 14 oktober om precies te zijn, was het twee jaar geleden dat ik mijn laatste sigaret rookte. Alleen al het feit dat ik er eigenlijk nauwelijks bij stilgestaam heb bewijst naar mijn mening dat ik echt geen behoefte meer heb aan nicotine. Ik was een fanantieke roker, maar heb het eigenlijk niet gemist. Het is wel jammer dat het stoppen geen aantoonbaar positief effect heeft gehad op mijn fysiek functioneren. Na enkele tientallen meters lopen, moet ik naar adem happen.

Op ander gebied is er wel een duidelijk positief effect: hoewel mijn pensioenen de afgelopen twee jaar - en jaren daarvoor - niet zijn aangepast aan de inflatie, is het saldo van mijn privérekening aan het eind van iedere maand niet of nauwelijks lager dan aan het eind van de maand daarvoor. Ik tel mijn zegeningen.

Verzekeren

Het is moeilijk Nederlands medisch personeel naar gebieden te sturen waar ebola heerst. Verzekeraars willen geen verzekering afsluiten voor de vergoeding van de hoge kosten van repatriëring bij mogelijke besmetting.

Ik heb tot mijn verwonderng onze regering nog niet horen zeggen: 'Dan maar geen verzekerering, die kosten dragen wij wel.' In westelijk Afrika zijn al duidenden ten gevolge van ebola overleden en er zullen nog velen volgen. Dat kan best een hoop geld gaan kosten, maar mensen redden van een vreselijk lot doen wij graag. In Irak kunnen nog velen het slachtoffer worden van het moorddadig optreden van IS. Maar na enige aarzeling stuurden wij acht F16's (zes actieve, twee reserve) naar Jordanië, van waaruit ze IS in Irak gaan bestoken. 

In het Algemeen Dagblad las ik: De Nederlandse F-16's beschikken over infrarood-gronddoelraketten en lasergestuurde bommen, Mavericks. Die laatste zijn ook gisteren ingezet. Kosten: enkele duizenden tot soms wel 20.000 dollar per stuk, zegt militair historicus Christ Klep. Die F16's zijn al enkele keren in actie geweest, waarbij al diverse bommen zijn afgevuurd. Daarbij is, naar ik aanneem, aardig wat kerosine verstookt en en dan zijn er nog allerlei andere (personele en materiële) kosten. Ik heb het idee dat als we het geld daarvoor aan de bestrijding van ebola zouden besteden, het 'rendement' (geredde mensenlevens) groter zou zijn. En 'collateral damage' zou er ook niet zijn.

Verjaardag

Boukje

18-10-1944 ................ 29-7-1996

Vandaag zou Boukje zeventig jaar geworden zijn. Helaas is ze maar 51 jaar oud geworden. Er is geen graf waar ik heen kan gaan, want ze is gecremeerd. Er is geen urn met as, want die heb ik in zee laten uitstorten. Al 18 jaar is zij alleen nog een heel mooie herinnering, voor mij, maar ook voor veel anderen die haar gekend hebben. Ik heb al eens o.a. deze twee regels uit een vertaald sonnet van Shakespeare geciteerd:

De dood zal jou niet in zijn schaduw krijgen,

Wanneer jij in mijn zinnen blijft bestaan.

Onlangs hoorde ik in een film de volgende regel uit een gedicht van Thomas Campbell:  

Voortleven in harten die we achterlaten, is niet sterven.  

Zo leeft Boukje voort en daarom heb ik geen graf en geen urn nodig.

Onze verjaardagen en andere 'gedenkdagen' vierden wij altijd met ons tweeën. Ik heb mijn vijftigste en zestigste verjaardag ‘groot’ gevierd en Boukje haar veertigste en vijftigste. Mijn zeventigste heb ik niet gevierd, maar Boukje zou dat zeker wel hebben willen doen. Nu valt er voor mij dus niets te vieren. Het wordt een dag als zeer veel voorgaande. Waarschijnlijk ga ik veel naar muziek luisteren, Bach, The Band, om maar wat te noemen. Ik heb al geluisterd naar de 'Rapsodia Cubana' van Ernesto Lecuona.

Nee, ik heb er nooit samen met Boukje naar geluisterd. Ik hoorde het voor het eerst na het overlijden van Boukje. Het stond op een CD met muziek van Lecuona, waar ik jaren naar gezocht had. Waarom weet ik niet, maar het deed me direct aan Boukje denken en nog steeds luister ik er vaak naar. Dan moet ik ook wel eens denken aan wat Boukje ooit, ik weet niet meer naar aanleding waarvan, tegen me zei: "Eigenlijk ben jij een  grote romanticus." Ik zei dat ze gelijk had en dat had ze ook.

Ik hoef al jaren niet na te denken over een cadeau. Ik heb deze keer mezelf een cadeau gegeven. Ik heb het nog niet. Er wordt nog aan gewerkt. Zodra ik het heb, zal ik het hier laten zien.

PS
De foto is de laatste die van Boukje gemaakt is, een paar weken voor haar overlijden. 

OV-chipkaart

Als je eergisteren diverse media, met name het Algemeen Dagblad, moest geloven, bestond er in de Tweede Kamer een ruime meerderheid voor het afschaffen van de ov-chipkaart. Aanvankelijk had ik daar ook wat problemen mee, maar toen de ergste kinderziekten voorbij waren, begon ik aardig enthousiast te worden. Dat ben ik nog steeds.

In de Volkskrant van gisteren las ik heel wat anders. Dat begon al met de kop: Kamer wil helemaal niet af van ov-chipkaart. De Consumentenbond verzamelde wel 2400 klachten en ook reizigersvereniging Rover is nog altijd niet zeer enthousiast.

In het debat vandaag bleek het anders te liggen. De divesre fracties willen helemaal niet van de ov-chipkaart af. Ze willem hem doorontwikkelen. Staatssecretaris Mansveld begon haar beantwoording met een pleidooi om ook eens trots te zijn op het systeem met de ov-kaart. 'We hebben een goed werkend betaalsysteem dat door veel mensen gewaardeerd wordt. In geen enkel ander land kun je met één kaart terecht in het openbaar vervoer.' De 2400 klachten die de Consumentenbond heeft gekregen staan volgens haar in geen verhouding tot de positieve ervaring van de 2,8 miljoen mensen die wekelijks de trein nemen.

Ik heb een 'persoonlijke kaart', gecombineerd met een voordeelurenkaart. Een van de aardigste aspecten vind ik dat ik, ook al zou ik zonder geld en bankpas zitten, toch altijd met het openbaar vervoer dicht bij huis kan komen. Wanneer namelijk mijn tegoed onder de 5 euro komt, wordt er automatisch van mijn bankrekening 50 euro toegevoegd. Daar kun je echt heel Nederland mee doorreizen. Ik hoef nooit meer in de rij te staan voor een kaartje.

De meeste klachten over het openbaar vervoer komen van mensen die er incidenteel gebruik van maken. Dat zal ook wel zo zijn bij de ov-chipkaart. Ik ben ervan overtuigd dat de dagelijkse autogebruiker meer frustaties ondervindt dan de dagelijkse gebruiker van het openbaar vervoer.

Vergissing

Staat het station Amsterdam Centraal op de verkeerde plek? In de Volkskrant las ik: Een 'historische vergissing' zei de Amsterdamse wethouder verkeer Pieter Litjens twee weken geleden over het Centraal Station in zijn stad. 125 jaar geleden kwamen ze er in Amsterdam niet uit. De spoorlijnen naar Amsterdam liepen dood aan de west- en de zuidkant van de stad, en die moesten verbonden worden. Voor het nieuwe station had Amsterdam twee plekken op het oog: waar nu het Vondelpark ligt of meer naar het zuiden, bij de destijds nieuwe wijk de Pijp. Feddes (werkt aan een boek over de geschiedenis van het Centraal Station): "Binnen de stad werd men het niet eens en uiteindelijk hakte het Rijk de knoop door." Dat betekende dat in het IJ een kunstmatig eiland werd aangelegd en daarop kwam het Centraal Station te staan.

Zijn we een prachtig stukje IJ-oever kwijtgeraakt? De stad werd daardoor 'in één klap van het IJ afgesneden', schreef Geert Mak ooit. "Het prachtige aanzicht van de stad, die drie kilometer lange flonkering van masten, kerken en koopmanshuizen, was voorgoed kapot." Hij sprak van 'de grootste stedenbouwkundige vergissing die ooit in de stad gemaakt is'. Je kunt natuurlijk lekker nosatlgisch doen, maar hoeveel schepen met masten doen, afgezien van 'Sail' om de zoveel jaar, het IJ nog aan? Hoeveel schepen komen er überhaupt nog naar het IJ? Af en toe zie ik vanaf de pont zo'n cruiseschip bij de Passengers Terminal. Als je er één gezien hebt, heb je ze allemaal gezien. En waar staan al die kerken waar Mak het over heeft?

Het aardige van de ligging van het Centraal Station is, dat wanneer je het station uitkomt aan de zuidzijde, je direct midden in het historische centrum van Amsterdan zit. De vernieuwingen die de laatste jaren hebben plaatsgehad op het Oosterdokseiland, het KNSM-eiland en het Java-eiland zijn best de moeite waard. En als we het toch over een stedebouwkundige vergissing hebben: het Ibishotel aan de westzijde van het Centraal Station mogen ze wat nij betreft vandaag nog opblazen.

Vlaggenschip

Een krantenkop die gistern zowel door de Volkskrant als door Het PAROOL werd gebeuikt: De flagshipstore rukt op in Amsterdam. Het PAROOL legt uit wat we onder flagshipstores moeten verstaan: grote winkels waar de merkbeleving voorop staat. Mooi eigentijds woord, 'merkbeleving'. Nou ga je natuurlijk niet naar Albert Heijn om het merk Euroshopper te beleven. Dat kan trouwens binnenkort niet meer want Euroshopper wordt AH Basic. Volgens mij valt daaraan ook weinig te beleven. Belangrijkste kenmerk immers van deze merken is hun lage prijs en bij 'beleven' denk je toch meer aan Prada en Gucci. Eerlijk gezegd vind ik H&M, die een flagshipstore gaat openen in het voormalige gebouw van de Bonneterie aan het Rokin, al op het randje. Ik meen me te herinneren dat ik zelf wel eens iets bij H&M gekocht heb en ik heb echt niets met dure merken waaraan iets te beleven valt. Of wordt dat een H&M voor rijke mensen?

Herinneren

Tot ver na mijn vijftigste heb ik dit soort publicaties gemeden als de pest.  Dat schrijft Albert de Lange in Het PAROOL. Aan de column gaat deze introductie vooraf: Albert de Lange (57, @deAlbertLange), bijna dertig jaar redacteur bij Het Parool, heeft niet lang meer te leven. Hij bericht de komende tijd, ongewis hoe lang, over zijn aangekondigde dood.

In mijn jonge jaren werd het wordt kanker nier in het openbaar gebruikt. Daar sprak je niet over. Tegenwoordig gaat er bijna geen dag voorbij of er wordt in de media wel ergens over kanker geschreven of gesproken. Albert de Lange is volgens mij niet de eerste die regelmatig gaat berichten over "zijn aangekondigde dood". Onlangs keek ik naar het BNN-programma 'Over mijn lijk', waarin drie jonge mensen met terminale kanker aan het woord waren.

Van mij mag het zolangzamerhand een tandje minder, want het kan niet anders of elke keer weer word ik herinnerd aan die elf weken in 1996 waarin Boukje naar haar 'aangekondigde dood' toeleefde. Nu wil ik best graag aan Boukje herinnerd worden, maar dan liever aan de tijd vóór die laatste elf weken. Herinneren doe ik graag op mijn eigen, zelf gekozen moementen.