UItslag

Gisteren was ik bij de longpoli van het (Sint) Lucas (Andreas ziekenhuis). Daar was ik heengegaan omdat ik gebrouilleerd was met de longpoli van het BovenIJ ziekenhuis. Gisteren werden eerst nog wat longfunctieonderzoeken gedaan en aansluitend had ik een gesprek met de longarts over de uitslag van die en eerdere onderzoeken, zoals een CT-scan.

In ieder geval is nu duidelijk dat er verder niets gedaan kan worden aan wat ik ervaren heb als toenemende ademnood bij fysieke inspanning. Mijn longen werken op ruwweg 50% van de capaciteit van gezonde longen. De straf voor zo'n vijftig jaar stevig roken; eigen schuld, dikke bult. Ik zal het verder moeten doen met de 'pufjes' die ik al geruime tijd gebruik.

Er is nog wat meer ontdekt. Op de foto en CT-scan die zeer recent in het Lucas gemaakt zijn was op de rechterlong iets te zien wat nog niet te zien was op de foto die afgelopen mei in het BovenIJ ziekenhuis gemaakt werd. Iets snel groeiends dus. Voldoende aanleiding voor verder onderzoek en gelukkig kan dat op zeer korte termijn. Morgenochtend al moet ik mij in de vroege ochtend nuchter melden in het Anthonie van Leeuwenhoek Ziekenhuis voor een PET-scan (PET = positron emissie tomografie) en een CT-scan. Daarvóór krijg ik eerst een kleine hoeveelheid radioactief glucose toegediend.

Van het Antonie van Leeuwenhoek ga ik door naar het Lucas voor een bronchoscopie. Daarbij gaan ze dus met een cameraatje in mijn luchtwegen kijken. Mogelijk wordt er iets meegenomen (een biopt, een stukje weefsel) voor verder onderzoek. Op 28 augustus hoor ik de uitslag van scans, scopie en (eventueel) biopt.

Ik kan me voorstellen dat deze of gene lezer denkt: 'O jee, het zal toch niet ...?' Ja, uiteraard dacht ik dat ook. Maar na een herseninfarct, een hartinfarct, een tia en wat mindere ongemakken van medische aard raak ik niet zo gauw in paniek. Het zou ook zomaar een infectie kunnen zijn. Ik kreeg dan ook een recept mee voor een antibioticum. Ik wacht eerst 28 augustus maar eens af. Daarna zie ik wel verder.

Stroomuitval

Sinds ik in de flat in Amsterdam-Noord woon kook ik op inductie. Dat bevalt me uitstekend. Er is één nadeel: als de stroom uitvalt, kun je niet koken. Dat gebeurde afgelopen zondag tegen zes uur. Ik had net de oven aangezet om voor te verwarmen, toen alle stroom in de keuken uitviel. Maar niet alleen in de keuken, ook in de rest van de flat. Nu leek het me sterk dat alle stoppen tegelijk waren doorgeslagen. Al gauw bleek dat ook de buren zonder stroom zaten. Maar terwijl ik nog met hen aan het praten was, (het was inmiddels kwart over zes) kwam de stroom weer terug. Toen ik naar Studio Sport ging kijken was de ovenschotel klaar.

Gisterochtend rond een uur of elf belde de buurman aan. Of ik ook zonder stroom zat. Niet dus. Ik had nog steeds stroom toen ik tegen één uur naar de fysiotherapeut vertrok. Toen ik tegen twee uur weer thuis kwam hadden de noeste werkers van Liander (dat over de kabeltjes gaat) voor de ingang inmiddels een fors gat gegraven. Desgevraagd zeiden zij dat er een kabeltje was doorgebrand. In mijn flat constateerde ik dat ook ik weer zonder stroom zat. Om half zeven ging ik vragen of het zin had te wachten op stroom of dat ik beter meteen maar een boterhammetje kon gaan eten. De Lianderianen adviseerden het laatste.

Geen stroom betekent ook: geen tv, geen radio, geen muziek, geen internet en na enige tijd ook geen boek lezen. Koffie of thee maken zat er ook niet in. Ik vond dat ik wel een extra glaasje wijn verdiend had.

Bij slapen heb je geen licht nodig, dus ik ben maar vroeg naar bed gegaan. Ik werd wakker doordat er op de voordeur van mijn flat werd geklopt. Het halletje waarop ook de lift uitkomt stond vol mensen. Een medewerker van Liander baande zich er een weg doorheen om mij een behoorlijk bedrag in cash geld te geven. Dat kreeg ik terug van het voorschot dat ik ze betaald had. Maar ik had helemaal niemand iets betaald! Toen werd ik echt wakker. Ik ging naar het toilet waar ik op twee manieren verlichting ervoer. Het liep tegen elf uur. Hoe lang er al weer stroom was, geen idee. Die is er nog steeds. Ik kon een mok thee maken en zo mijn dag op de gebruikelijke wijze beginnen.

Religie

Trouw schrijft over de religie van de jezidi's dat deze elementen combineert uit het christendom, de islam en heidense geloven. We hebben dus christenen, moslims en heidenen. Betekent dat nu dat christenen en moslims (en mogelijk joden) iets hebben/kennen/doen wat al die heidenen, zoals hindoes, boeddhisten, sikhs, shintoïsten, sjamanen, duivelaanbidders etc. ontberen?

'Heidenen' doet denken aan iets primitiefs, onbeschaafds. Nou, die IS-rebellen zijn geen heidenen, maar (soennietische) moslims, maar de wijze waarop ze met niet-soennieten omgaan heeft weinig met beschaving te maken. En laten we eerlijk zijn: in de afgelopen eeuwen hebben de christenen er ook vaak een potje van gemaakt (en dan zeg ik het nog vriendelijk.)

In mijn jeugd heb ik geleerd hoe het volk Israël het 'beloofde land' introk.  Dat land was hen beloofd door Jahweh toen ze nog als slaven in Egypte werkten en woonden. Dat beloofde land was geen onbewoonde lap grond. Daar woonden mensen. Zij geloofden niet in Jahweh. Dat waren dus heidenen. In Deuteronomium 7:2 staat: Wanneer de HEER, uw God, u de overwinning op hen schenkt, moet u hen doden. U mag geen vredesverdrag met hen sluiten en hen niet sparen. Tegenwoordig zouden we dat genocide noemen en God gaf daar opdracht toe. ("God is liefde" hoor je wel eens zeggen, toch?)

Voor alle duidelijkheid: ik houd de joden van nu niet verantwoordelijk voor wat de Bijbel en de Thora over het volk Israël van toen (en zijn God) schrijven, zoals ik de Duitsers van nu niet verantwoordelijk houd voor de Holocaust en mezelf niet voor de slavernij en de politionele acties in Indonesië.

Eens temeer en ten overvloede tonen die IS-terroristen nog eens aan dat (het volgen van) een religie geen enkele garantie biedt voor een gelukkig leven van wie dan ook.

De schrijver Edgar Allan Poe schreef: All religion, my friend, is simply evolved out of fraud, fear, greed, imagination, and poetry.

Yup

Amsterdam en het centrum in het bijzonder trekken steeds meer hogeropgeleiden aan. De yup neemt daarmee steeds grotere delen van de stad in bezit. De grachtengordel en Zuid kwamen hem al toe en de afgelopen jaren confisqueerde hij de Jordaan en delen van West en Oost. Dat schrijft politicoloog en Amsterdammer Arthur Claassen in Het PAROOL. Ik heb hier al eerder betoogd dat wat vroeger volksbuurten of 'achterbuurten' (de Jordaan en de Pijp) waren, tegenwoordig yuppenbuurten zijn; de woningen daar zijn allang niet meer te betalen voor 'de gewone man'.

Volgens Claassen is het duidelijk dat er een richtingenstrijd gaande is in Amsterdam, met als inzet het toekomstige karakter van de stad. Het is een strijd tussen ouderwetse stadsromantici als Holman (columnist van Het PAROOL) en nieuwerwetse yuppen. Ik mag mij zelf, denk ik, rekenen tot die "stadsromantici". Amsterdam hoort een beetje anarchistisch, rotzooierig te zijn. Ik stoor me niet zo gauw aan wat rommel op straat, graffiti, zwervers. (Hoogstens aan de talloze door rood rijdende fietsers, al horen die ook tot het straatbeeld, waar ik rekening mee houd.) De stadsromanticus wil het leven in de stad niet te veel reguleren.

De yup heeft een hekel aan onregelmatigheden. Hij houdt wel van een keurig aangeharkt buurtje. Van yogaklasjes, bakfietsen en lunchrooms. En van koffiebarretjes met een terras in de zon.

Het lijkt erop dat de aloude theorie opgeld doet. Eerst is er een rauwe arbeidersbuurt. Op enig moment is er geen werk meer en wordt de wijk overgenomen door bohemiens, kunstenaars, homo's, studenten en ander vrijzinnig gespuis. De buurt wordt levendig en inspirerend. Maar de yup ligt niet te slapen. Niet veel later neemt hij met zijn geld de buurt definitief over. De conservering is een feit. Als ik de berichten de laatste tijd een beetje goed volg lijkt het erop alsof  het "vrijzinnig gespuis" inmiddels ook Amsterdam-Noord heeft  ontdekt. De yuppen zullen dus volgen.

Mijn voorspelling: Amsterdam wordt de komende jaren mooier, netter, en saaier. Had ik veertien jaar geleden net zo goed in Den Haag kunnen blijven wonen?

Godsdiensten

Oh, the Protestants hate the Catholics,
And the Catholics hate the Protestants,
And the Hindus hate the Muslims,
And everybody hates the Jews.

Dit is een deel van het liedje 'National Brotherhood Week' uit 1967 van de Amerikaanse cabaratier Tom Lehrer. Het zegt iets over de wijze waarop (de vertegenwoordigers van) de diverse godsiensten in de loop der eeuwen met elkaar zijn omgegaan. (En vaak nog omgaan.)

Dankzij het optreden van de IS-rebellen in Irak hebben we er weer een religieuze groepering bij leren kennen, de Jezidi's, waarover Wikipedia het volgende schrijft: "Jezidi's (ook yezidi of yazidi genoemd, in het Koerdisch: Êzidîtî of Êzidî) zijn aanhangers van een syncretistische geloofsovertuiging waarin men christelijke, islamitische (sjiitische), zoroastrische, manicheïstische, mithraïstische en heidense elementen terugvindt." (Voor de meer fundamentalistische christenen en islamieten is iedereen die niet to hun godsdienst behoort een heiden.)

In Irak vind je meer oude godsdiensten terug, bijvoorbeeld de Nestorianen, ook wel Assyriërs genoemd. Zij hebben een wat andere opvattting over Jezus dan de christenen. Nestorianen/Assyriërs komen ook in Iran en Syrië voor.

Tariq Aziz, o.a. vice-premier en minister van Buitenlandse Zaken in het regime van Saddam Hoessein en een van diens trouwste aanhangers was geen moslim, maar lid van de Chaldeeuws-katholieke kerk. Over het bewind van Saddam Hoessein valt veel negatiefs te zeggen, maar het was geen religieus bewind. Mede dankzij het voortvarend ingrijpen van de VS staan tegenwoordig sjiieten en soennieten weer lijnrecht tegenover elkaar, waarbij de soennietische IS-rebellen de slechte hoofdrol spelen.

De VS hebben weer eens militair ingegrepen, want ongeveer 40.000 jezidi's bevinden zich in een uitzichtloze positie op een berg, Niet ver daar vandaan ligt, in Koerdisch gebied, de stad Arbil. Daar bevinden zich tientallen Amerikaanse diplomaten en militaien. Zou het Amerikaanse ingrijpen daar misschien ook iets mee te maken hebben? Er wordt in dat gebied ook veel olie gevonden.

Boycot

In Trouw lees ik dat de supermarkten Hoogvliet en Jumbo hebben besloten geen producten meer te verkopen die in nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever worden gemaakt. (...) "Er zijn meer landen die een grensconflict hebben", zegt een woordvoerder van het Israëlische ministerie van buitenlandse zaken. "Hun producten worden niet geboycot. Waarom worden wij anders behandeld?"

Hoezo "grensconflict"? Al bijna 50 jaar na de 'Zesdaagse oorlog' van 1967 houdt Israël buitenlands (voordien Jordaans) grondgebied bezet en tegen internationale rechtsregels in geeft zij haar burgers toestemming daar te gaan wonen en werken. Misschien kun je zelfs zeggen dat ze haar burgers aaanmoedigt daar te gaan wonen en werken. Op de Westoever wonen inmiddels rond de 300.000 Israëliërs. Het is niet onlogisch dat de Palestijnse bevolking van het gebied (en andere Palestijnen) zich tegen die kolonisatie verzet. Omdat de Palestijnen overwegend islamitisch zijn, is het niet echt vreemd dat andere islamieten solidair met hen zijn. Dat hangt samen met het begrip 'ummah': islamieten beschouwen zich als leden van één grote gemeenschap. Eerlijk gezegd vind ik het niet zo vreemd dat boze, vaak jonge islamieten tijdens demonstraties  niet zo duidelijk het verschil in ogen houden tussen 'Joden' en 'Israëliërs'.

Ik kan me ook goed voorstellen dat Joden in Nederland zich onbehaaglijk voelen bij kreten als "Joden dood". Zij immers kunnen net als veel andere Nederlanders het volledig oneens zijn met de Israëlische politiek m.b.t. het Palestijnse vraagstuk. Zij zouden kunnen doen wat, naar ik onlangs ergens las, Joodse studenten in Amerika in toenemende mate doen: expliciet afstand nemen van die Israëlische politiek.

Wat ik maar zeggen wil: wat mij betreft mogen andere supermarktketens zich bij de boycot door Hoogvliet en Jumbo aansluiten.

Bijzonder

Het PAROOL had een vrij lang artikel over een Amstelveens meisje van 18, dat onlangs tijdens een vakantie in Zimbabwe ten gevolge van ongeluk was overleden. Natuurlijk is dat een verschrikkelijke gebeurtenis voor ouders, andere familieleden en vrienden, maar een unieke gebeurtenis is het niet.  Waarom wordt aan dit overlijden ineens zoveel aandacht besteed? Omdat er op Facebook over haar wordt geschreven, bij een foto, gemaakt door haar vader, waarop een aantrekkelijk meisje is te zien? Een lange pijpenkrul valt over haar gezicht. Mooie zware wenkbrauwen, van die ogen die groen maar ook bruin lijken te kleuren, wat sproeten en een volle mond die een beetje lacht. Ook verder in het artikel worden, zoals gebruikelijk, ("De mortuis nil nisi bene") vooral positieve eigenschappen belicht. Eén zin vond ik opmerkelijk: 'Ze was ambitieus, ijverig én sociaal, dat was zo bijzonder.' Zijn dat dan eigenschappen die elkaar in het algemeen uitsluiten?

Waarom schrijf ik dit? Ik lees wat af op het Internet, ook  veel krantenartikelen en ik let op taal(gebruik). Dat doe ik niet eens heel erg bewust. Sommige uitspraken (schriftelijk of mondeling) dringen zich a.h.w. op. Teksten in commercials doen dat ook vaak. Ik maak tijdens het tv kijken wel eens een aantekening, maar vaak doe ik daar helemaal niets mee.

Ik had voor vandaag al een stuk tekst geschreven. Die ging over een paginagrote advertentie waarin een aantal BN'ers zich uitspraken tegen antisemitisme. Daardoor ging ik weer nadenken over de oorlog tussen Israël en Hamas, maar daar had ik even niet zo veel zin in. En toen kwam ik  dat zinnetje hierboven tegen.