Update 2

Evert heeft mij jaren geleden al eens gevraagd hier wat te posten als hij er zelf niet toe in staat is.

Vanmorgen was dat -helaas- het geval.

Van zijn zus kreeg ik een mail dat Evert vannacht wederom niet lekker is geworden en dat de familie nu bezig is om hem gedurende enkele weken (?) in een verzorgingshuis te krijgen om op krachten te komen.

Ik hoop dat hij hier zelf weer snel te vinden is...

Geen bericht, goed bericht, is in dit specifieke geval namelijk niet van toepassing.

Groet,
Klivia.

Update

Zo, ik heb weer lang genoeg in bed gelegen, de thee staat te trekken. Tijd voor een medische update. De internist van de spoedeisende hulp in het ziekenhuis te Blaricum had niet alleen aangegeven dat de hb-waarde van mijn bloed aan de lage kant was. Er werd ook geadviseerd. i.v.m. die tia een echo te maken van mijn halsslagader. Om mijn hb-waarde op te krikken had ik in het BovenIJ ziekenhuis al een bloedtransfusie gehad.

Gistermiddag had ik een al eerder gepland gesprek met de vaatchirurg, die verantwoordelijk was voor het dotteren van mijn benen. Daarover is het nauwelijks gegaan. N.a.v. mijn tia vroeg hij wat de neuroloog daarvan vond. Ik zei hem dat ik geen neuroloog gesproken had. Even later vroeg hij wat de internist van mijn tia vond, maar een internist had ik daarover evenmin gesproken. De vaatchirurg stuurde mij door naar radiologie. Daar wordt vanmiddag om 14.45 uur een echografie van de halsvaten (onderzoek Carotiden/Vertebralis) gemaakt. "De radioloog bestudeert de gemaakte foto's. U krijgt de uitslag van uw behandelende arts bij de eerstvolgende afspraak." Die vaatchirurg werkt alleen op dinsdag in het BovenIJ ziekenhuis. En ik wil helemaal niet nog eens een week wachten op de uitslag. Een tia is een zeer onaangename ervaring. 'Mijn' uroloog (die toevallig nachtdienst had, toen ik zaterdagnacht per ambulance in het BovenIJ arriveerde) had niets gedaan met het advies mijn halsvaten te onderzoeken. Hij lijkt me ook niet DE specialist voor het onderzoek en behandeling van tia's. De vaatchirurg evenmin. Ik ga vanmiddag dat ziekenhuis niet uit voor ik meer weet over de uitslag van dat onderzoek.

Eng!

Zo'n twintig jaar geleden kreeg ik een herseninfarct. Ik herinner me daar weinig van. Het ene moment zat ik naar het NOS-journaal te kijken, het volgende moment (voor mijn gevoel dan), lag ik in mijn eentje op enen vrij grote kamer in het Haagse Leyenburg ziekenhuis. Ik was al vrij snel weer de oude, maar herinner me nog goed dat ik voor het eerst weer naar het toilet mocht lopen: die hele kamer door en dan nog een gang oversteken! Ik vond het doodeng!En durfde die tocht pas te maken aan de hand van een verpleegkundige.

Gistermiddag om een uur half vijf kreeg ik te horen dat ik het ziekenhuis mocht verlaten, nu na een tia. Ik vond het weer eng, al hoefde ik maar naar de uitgang te lopen en te vragen een taxi voor me te bestellen, voor een ritje van hooguit vijf minuten. Ik heb dus Louise, mijn schoonzus gebeld. Die nam mijn koffertje mee op haar fiets, kwam vlak na mij bij mijn flat, heeft mijn koffertje uitgepakt en andere mantelzorgende activiteiten uitgevoerd. We hebben Japans gegeten en rond half tien voelde ik mij weer vertrouwd genoeg in eigen huis en ben naar bed gegaan. Ik ben diverse malen wakker geweest en deed een plasje. maar anders dan in het ziekenhuis, viel ik ook zo weer in slaap. Nu zit ik aan een zelf gemaakte mok sterke thee en luister, onder het schrijven door, naar Radio 1. Het komt allemaal weer goed.

Hekel.

Het was een onverwachte ervaring, die tia tijdens de barbecue bij mijn zus, afgelopen zaterdag. Ik wist precies wat ik zeggen wilde, maar ik kon de juiste woorden niet formuleren. Ik las dat een tia vaak niet langer duurt dan een minuut of twintig. Bij mij duurde het ook nauwelijks veel langer en ik kon al vrij snel weer aan een normale conversatie deelnemen. Ik was niet geschrokken, maar terug kijkend is het best een beangstigende ervaring. Niet kunnen uitdrukken wat je voelt of denkt is bijna onmenselijk. Afasie lijkt me daarom nog erger dan dementie.

Hoe dan ook, ik lig nog wat langer in het ziekenhuis dan aanvankelijk voorzien en ik ga er steeds meer een hekel aan krijgen. Vroeger, bij eerdere ziekenhuisopnamen, kon ik mij redelijk naar de omstandigheden schikken. Het kwam zelfs voor dat ik zo'n opname als een soort extra vakantie zag, zoals de behandeling met radioaktief jodium. Maar ik heb me nog nooit zo afhankelijk gevoeld als nu. Ik heb niet eerder zo vaak op het knopje gedrukt, waarmee je een verpleegkundige oproept.

Inmiddels ben ik voorzien van 0,555 liter (donor)bloed, teneinde mijn hb-waarde weer op pijl te krijgen. Die bevond zich zaterdag rond de 4,5, waar die rond 8,5 hoort te zijn. Ik heb geen koorts meer, dus waarschijnlijk is er ook geen ontsteking meer. Vanochtend wordt er weer bloed afgenomen. Aan de hand van het onderzoek daarnaar zal worden beslist over mijn herhaalde thuiskomst. Keep your fingers crossed.

Verrassing

De barbecue gisteren was lekker, maar liep - voor mij - wat onverwacht af. Tegen half acht begaf ik mij van de tuin naar binnen. Daar zei ik wat, maar het was geheel onbegrijpelijk, ook voor mezelf. Beter gezegd: ik kon niet weggen wat ik wilde zeggen. De huisartsenpost werd gebeld. Maar er kwam een ambulance die mij naar het ziekenhuis te Blaricum bracht. Er werd een ct-scan gemaakt: tia. Er werd bloed geprikt: laag hb, vier komma nog wat. Ik had koorts. Ik kon al weer normaal converseren. Rond half drie werd ik per ambulance naar het BovenIJ ziekenhuis gebracht. Temperatuur is weer normaal. Waarschijnlijk wel een blaasontsteking. In de loop van de dag krijg ik een bloedtransfusie. Wellicht daarna wat meer nieuws.

Slapen

"Ik mag niet klagen." Dat is een standaardantwoord op de vraag: "Hoe gaat er mee?" Nou, vandaag wil ik wel een keer klagen. Niet over mijn recente ziekenhuisopname, of de reden daartoe. Die heb ik achter de  rug. Het was wel tijdens de ziekenhuisopname dat ik weer eens met de neus op het feit gedrukt werd, dat ik al in geen maanden een hele nacht heb doorgeslapen. Ik slaap met tussenpozen van één tot anderhalf uur. Het begon vorig jaar oktober toen ik ophield met roken. Dat leidde tot veel, vooral nachtelijk, gehoest. Dan bleef ik niet in bed liggen, maar ging eruit en dronk een mok thee. Meestal hiel de (kriebel)hoest dan na enige tijd wel op.

Op zich vind ik het niet erg om even wakker te liggen. Ik ben niet het type dat zich dan allerlei muizenissen in het hoofd haalt. Als het wat langer duurt, ga ik gewoon mijn bed uit. Dan lees ik wat, of ik kijk wat tv. Daarom was het in het ziekenhuis zo vervelend, want daar stap je, verbonden met allerlei slangen, niet even gauw je bed uit. Een boek lezen is er ook niet bij, want dan heb je licht nodig en dat wilde ik mijn kamergenoot, een man van 83, niet aandoen. Dus kon ik zo om het uur constateren dat de nacht nog lang zou duren. En die nachten duurden heeeeel lang. Nu ik weer thuis ben is dat minder erg, maar ik wil wel weer eens doorslapen. Ik slik tegenwoordig al acht pillen epr dag en heb geen zin daar ook nog eens slaappillen aan toe voegen. (Voor je het weet ben je daar weer aan verslaafd.) Dus als iemand een (huis)middeltje weet dat moeder of opoe al met succes gebruikte, dan hoor ik dat graag.

Roken

Op een van de laatste dagen in het ziekenhuis ging ik met de mij bezoekende schoonzus in de buitenlucht, (het 'terrasje' bij het ziekenhuisrestaurant) een cappuccino drinken. Op een gegeven moment zei ik: "Als zich dit allemaal een jaar eerder had voorgedaan, had ik nu zitten roken." Dan had ik nog wel enkele meters moeten doorlopen, want de rook wordt zo ver mogelijk van het ziekenhuis gehouden. Op een gegeven moment heb ik wel iemand iemand horen zeggen: "Dat was vroeger de rookruimte van het ziekenhuis." Daar doen ze dus niet meer aan. Het wordt de verslaafden zo moeilijk mogelijk gemaakt, terwijl ze het toch al niet makkelijk hebben.

Bij vroegere ziekenhuisopnamen was ik meer in zo'n rookruimte dan in bed te vinden. Ik heb tijdens deze opname geen enkele maal de behoefte gevoeld te gaan roken. Betekent dat nou dat ik al behoorlijk over mijn verslaving heen ben? Want ik bevond mij toch echt wel in een redelijk stressige situatie. Tijdens vorige ziekenhuisopnamen was ik veel meer ontspannen. Ik voelde me deze keer veel meer patiënt dan vroeger. Ik heb nog nooit eerder zo vaak op het knopje gedrukt waarmee je een verpleegkundige naar je bed roept, omdat er, bijvoorbeeld, zich weer een lekkage had voorgedaan. Als je bed weer verschoond werd, zou je - in vroeger tijden - een rokertje best plezierig gevonden hebben. Of was ik toch helemaal niet gestrest? Ik denk toch dat ik over het roken heen ben. Halleluja!