Integer

Nog een paar dagen en alle VVD'ers die ergens bezig zijn ons land, een provincie of een gemeente te besturen hebben schriftelijk verklaard integer te zijn. Nu maar hopen dat de andere partijen dit goede voorbeeld van de VVD zullen volgen, want men wil er graag zeker van zijn dat we niet bestuurd worden door een stelletje gajes

Volgens de dikke Van Dale is integer "onschend-, onkreukbaar". Misschien ben ik wat ouderwets, maar volgens mij hoor je dat niet van jezelf te zeggen, maar mag je hopen dat anderen dit van jou zullen zeggen en dat ze dit dan nog menen ook. Er is volgens mij ook een tijd geweest dat iedereen er gewoon van uitging dat bestuurders integer waren. Mocht dan een keer blijken dat we ons collectief vergist hadden, dan was het minste wat er gedaan werd die bestuurder uit zijn functie ontslaan en als die het wel heel erg bont had gemaakt, kon justitie ook nog een duit in het zakje doen.

Er zullen altijd mensen zijn die denken dat ze zich kunnen bevoordelen door een publieke functie na te jagen. Die zullen er geen enkele moeite mee hebben schriftelijk te verklaren dat ze buitengewoon integer zijn. Als ze dan een keer verdacht worden van niet-integer gedrag en daardoor, bijvoorbeeld, niet meer op een kieslijst komen te staan, komen ze er dan vanaf met te zeggen: Maar ik heb toch verklaard integer te zijn? Nou, mijn reactie zou zijn: Dat maken wij wel uit.
x 

Welstand

Er staan en stonden in Amsterdam gebouwen waarvan je denkt: Welke idioot heeft ooit besloten dat dit een mooi gebouw was? Een bijna klassiek voorbeeld hiervan was het zgn. Maupoleum. De naam is een samenvoeging van Maup (Maurits Caransa, de man die veel geld in het gebouw had gestoken) en mausoleum. Het gebouw werd gerealiseerd begin zestiger jaren van de vorige eeuw, aan de rand van de vroegere 'Jodenbuurt'. In Wikipedia valt te lezen, dat “het gigantische gebouw algemeen ervaren (werd) als een betonpuist die ernstig detoneerde met de omgeving.” Maar zoals alles wat er in dit land gebouwd wordt, had de Welstandscommissie het een mooi gebouw gevonden.”In 1993 is door de gemeente Amsterdam in de raad besloten dat het tijd was het pand te slopen. (…)Onder luid gejuich en applaus deed toenmalig wethouder Duco Stadig deze (de sloopkogel) tegen het pand landen, waarmee de afbraak officieel was begonnen.” (Onderstreping toegevoegd.)

De Welstandscommissie in Amsterdam doet opnieuw van zich spreken. Het PAROOL schrijft: De vervanging van glasplaten in de kap van het Centraal Station in Amsterdam is stilgelegd op last van de Welstandscommissie, die het niet eens is met de gekozen glassoort. De kleur zou niet goed zijn. Er wordt niet bij vermeld welke kleur glas de NS in gedachten (en reeds besteld) had. Eerlijk gezegd heb ik geen idee wat de huidige kleur is, maar/want erg opvallend is die niet. Ik kan me niet voorstellen dat de kleur van het nieuwe glas wel opvallend is. En ik ben er wel benieuwd naar welke kleur die Welstandcommissie dan mooi vindt. Vermelding verdient dat het station een Rijksmonument is en dat Monumentenzorg hier dus ook wat in te zeggen heeft. 'Monumentenzorg ging akkoord met de glassoort.'

Hoe lang zal dit bureaucratische proces nu weer gaan duren en hoeveel geld gaat dat mogelijk weer kosten?
x

Vragen

Drie jaar geleden kwam Tonio, de zoon van schrijver A.F.Th. van der Heijden, door een ongeluk om het leven  'Tonio' is ook de titel van het boek dat Van der Heijden schreef. Ik heb het boek niet gelezen, maar het is alom goed ontvangen. Ik neem direct aan dat het vreselijk is om je kind te verliezen, zeker als het op zo'n brute en totaal onverwachte wijze gebeurt. Van der Heijden heeft zich gedurende drie jaar nauwelijks in het openbaar vertoond.

In de Volkskrant lees ik: Schrijver A.F.Th. van der Heijden doorbreekt zijn 'zelfopgelegde huisarrest' met een optreden in College Tour. De schrijver heeft na het verkeersongeluk van Tonio lange tijd teruggetrokken geleefd. Exact drie jaar na het overlijden van zijn zoon Tonio, op 23 mei 2010, zal de auteur zijn verhaal doen. Dat verhaal kun je dus vrijdagavond horen.

Een enkele keer kwam Van der Heijden in de afgelopen drie jaar wel eens, letterlijk, in beeld. Elke keer wer daarbij verwezen naar Tonio, zowel de zoon, als het boek. Van der Heijden zal ook bij de uitreiking van de P.C. Hooftprijs op 30 mei aanwezig zijn, om zijn prijs in ontvangst te nemen en zijn nieuwe boek De helleveeg te presenteren. Ik neem aan dat 'De Helleveeg' tijdens de College Tour ook wel een enkele keer genoemd zal worden. De helleveeg, waarmee de auteur terugkeert naar zijn cyclus De tandeloze tijd, zal op 6 juni bij De Bezige Bij verschijnen. Rond die tijd zal er vast wel een actualiteitenrubriek zijn waarin Van der Heijden nog wat meer over zijn nieuwe boek mag vertellen. Hoeveel 'free publicity' kan je krijgen als schrijver?
x

Snoep

Hoe slecht gaat het ons hier in Nederland nou precies? Je zou haast denken dat het wel meevalt, als je in Trouw leest: Crisis of niet, het voedsel in Nederland belandt nog steeds met hopen in de vuilnisbak. In 2011 is er tussen de 6 en 60 kilo voedsel per hoofd van de bevolking meer verspild dan in 2009, aldus het ministerie van Economische Zaken dinsdagavond. En in een ander bericht lees ik: We gaven vorig jaar 3,6 miljard uit aan zoet snoepgoed uit. Dit is het hoogste bedrag ooit, volgens het Studiecentrum Snacks en Zoetwaren (SSZ).

Ik weet dat het hier om gemiddelden gaat,\. Mensen die echt maar weinig te besteden hebben zullen geen voedsel weggooien. Zij zullen geen snoep kopen. Maar ik denk ook dat die niet het hardste klagen. De hardste klagers zijn zij die het niet slecht, maar minder goed gaat. Zij kunnen zich iets minder luxe veroorloven dan voorheen. Is het erg om minder te snoepen? Is het echt nodig om (gezamenlijk) 418 miljoen euro in één jaar uit te geven aan 'geuren'? Dan heb ik het nog niet eens over wat er verder nog aan allerlei cosmetica wordt uitgegeven. Intussen wordt er geklaagd over de verhoging van het eigen risico. Het ligt er maar aan waaraan je je geld het liefst uitgeeft.
x

Zorg

Staatssecretaris Van Rijn (VWS) wil dat mensen het weer 'normaal' gaan vinden om voor hun familie, en zelfs voor onbekenden in hun omgeving te zorgen. Daarom bepleit hij een cultuurverandering, een revolutie zelfs, waarbij iedereen die zorg nodig heeft eerst naar familie, vrienden en kennissen kijkt, alvorens een beroep op professionele zorg te doen. Dat las ik in Trouw.

Gezien mijn leeftijd en de kwaaltjes die ik nu al heb, lijkt het me niet geheel onwaarschijnlijk, dat ik over een paar jaar tot degenen behoor die enige zorg van 'de omgeving' best kunnen gebruiken. Nu heb ik geen kinderen op wie ik een beroep zou kunnen doen. Ik heb aardig wat familieleden en vrienden, die best wat voor mij zouden willen doen, maar die vallen allemaal, niet geheel verwonderlijk,in dezelfde leeftijdscategorie als ik en de meeste wonen buiten Amsterdam, dus die zie ik niet dagelijks komen opdraven. Nu woon ik ook nog eens in een seniorenflat, dus voor mijn omwonenden geldt vrijwel hetzelfde als voor mijn familie en vrienden.
 
Ik kan Van Rijn geruststellen: ik zal zo weinig mogelijk beroep doen op zorg, waar niet direct een (para)medicus voor nodig is. Ik zal 'eenzaamheid' niet gaan gebruiken als excuus voor 'behoefte aan zorg'. Ik leef nu al ruim zeventien jaar lang alleen en dat zal me nog wel een tijdje lukken. Ik betaal al jaren geheel uit eigen zak iemand die regelmatig mijn huis professioneel schoonmaakt. Mijn eten en drinken kan ik laten bezorgen en wat ik niet direct nodig heb kan ik invriezen. Wat ik verder nodig heb kan ik door Blokker, Bol.com, Wehkamp of welk bedrijf dan ook, laten bezorgen. Als ik ergens niet met de tram/bus of fiets kan komen, bel ik net zo makkelijk een taxi. Dat doe ik  nu ook al. Kortom: als ik een beroep ga doen op professionele zorg heb ik echt alle andere mogelijkheden wel uitgeput.

Mijn eigen moeder heeft vrij lang de zorg op zich genomen voor haar moeder. Uiteindelijk ging ze daar zelf bijna aan onderdoor. Mijn vader heeft jarenlang vanuit de kerk 'gezinshulp' georganiseerd. Zoiets zou Van Rijn graag weer terug zien komen, vermoed ik. Hij is te jong om zich te herinneren dat de instelling van de AWBZ voor velen een uitkomst was, omdat veel mantelzorg vervangen werd door professionele zorg. Veel mensen waren best bereid daarvoor te betalen in de vorm van premie. Ik vond dat nooit een punt en vind dat nog steeds niet. Ik laat me niet door (neo)liberalen aanpraten dat ik de kosten van de zorg niet meer kan (mee)betalen. En t.z.t. doe ik zonder enig schuldgevoel een beroep op AWBZ of WMO en als ik geen hulp krijg, weet ik ook nog wel hoe ik in beroep moet gaan.
x

Blij

Wat is er plotseling met 'ons' gebeurd? Gaan 'we' ineens niet meer voor goud? Ruim vijf miljoen Nederlanders zien en horen hoe Anouk haar liedje zingt, vinden het prachtig en zijn BLIJ als Anouk daarmee de NEGENDE plaats haalt. Stel je even voor dat bij de laatste Olympische Spelen Ranomi Kromowidjojo op de negende plaats geëindigd zou zijn of dat bij de komende Winterspelen Sven kramer negende op de 5000 meter wordt. Ons land zou te klein (geweest) zijn. We zouden in nationale rouw gedompeld zijn. En dan heb ik het nog niet eens over het WK voetballen in 2014. Je kunt je toch niet voorstellen dat er een huldiging plaatsvindt op het Museumplein als 'onze' jongens in de kwartfinale (als ze die tenminste halen) worden uitgeschakeld? Vanwaar dan die vreugde om de negende plaats van Anouk? Omdat 'we' al jaren überhaupt niet in de uitslag voorkwamen? Nou, laten we dan volgend jaar ook maar aan de reuzenslalom mee doen. Daar kunnen 'we' toch de elfde plaats wel bereiken? Daar kunnen we toch heel erg blij mee zijn?
x

Ander

Het lukt me weer eens niet om twee blogs op één dag te schrijven. Je zult het vandaag dus weer met dat andere moeten doen.
x