Serie

Het is een nieuwe (geloof ik) trend in het tv-kijken. Na afloop van een aflevering van een serie wordt er gezegd dat je de volgende aflevering al via het internet kan bekijken. Dat zal wel fijn zijn als de spanning tot grote hoogte is opgevoerd, maar wat schiet je ermee op? Pas als die aflevering op tv is geweest, kun je weer de volgende aflevering zien. Je loopt alleen steeds één aflevering voor op de tv-uitzending. Big deal! Een veel handiger manier, lijkt mij, is helemaal niet naar die serie op tv te kijken, maar te wachten tot zo'n serie op dvd verschijnt. Dan ben je ook af van die storende reclame tussendoor, als het om serie bij een commerciële omroep gaat. Ik heb de indruk dat zo ongeveer elke serie uiteindelijk wel een keer op dvd verschijnt.

De publieke omroep heeft ook weer een nieuwe serie: De geheimen van Barslet. Toen ik die naam voor het eerst zag, dacht ik dat het ging over een animeermeisje in een bar, maar het is dus een dorp, waarin van alles gebeurt, waaronder een mysterieuze regen van vissen. Er komt wel, in aflevering 3, een Manon in het verhaal voor die "zich als een dorpsslet gedraagt". Dat haal ik van de website die aan deze serie van NTR en NCRV is gewijd.

De website van 'Barslet' vertoont, qua lay out,  sterke overeenkomsten met die van het dorp Easterlittens (gemeente Littenseradeel) in Friesland. De openingszinnen van beide sites zijn vrijwel gelijk.

"Op deze website stellen wij u voor aan "virtueel Easterlittens". De bedoeling van deze site is een indruk te geven van onze kleine, maar zeer actieve dorpsgemeenschap. Alle verenigingen, clubs, wetenswaardigheden en activiteiten kunt u vinden door in de balk een menuknop aan te klikken."

"Op deze website stellen wij u voor aan “virtueel Barslet”. De bedoeling van deze site is een indruk te geven van onze kleine, maar zeer actieve dorpsgemeenschap. Alle wetenswaardigheden en activiteiten kunt u vinden door in de rode linkerbalk een menuknop aan te klikken."

Op de site van Easterlittens wordt 'Barslet' een "buurdorp" genoemd. In feite zijn de meeste opnamen van de serie in Easterlittens gemaakt. Er wordt ook een fietstocht aangegeven die je door 'Barslet' kunt maken. Die zullen wel niet zo druk gemaakt worden als de tochten die je destijds kon maken langs locaties die een rol speelden in 'The Da Vinci Code'.

De NCRV, toch een christelijke omroep, heeft wel een kans laten lopen: nergens lees ik dat het niet alleen vissen, maar ook broden heeft geregend. Wat is er gebeurd met het Bijbels besef?
x

Wetenschap

Wetenschappers, ook al hebben ze een doctorstitel en zijn ze lid van de Wetenschapscommissie van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, moet je niet altijd geloven. Zo'n wetenschapper is Paul Broun, over wie Trouw schrijft, dat hij ervan overtuigd is dat de Aarde 9.000 jaar oud is en in zes dagen is geschapen. Volgens hem is er veel wetenschappelijk bewijs voor deze stelling. Andere theorieën - als die over evolutie, de Big Bang, en embryologie - zijn 'leugens rechtstreeks afkomstig uit de hel'.

Hier in Nederland lopen ook nog wel mensen rond die geloven dat de aarde pas enkele duizenden jaren oud is en dat deze, met alles wat erop leeft in zes dagen geschapen is, maar een doctorstitel zullen ze niet zo gauw krijgen en parlementslid zullen ze ook niet zo gauw worden. Tenminste niet als ze hun ideeën publiekelijk verspreiden. Tegelijk met de Amerikaanse presidentsverkiezingen worden ook verkiezingen voor het Huis van Afgevaardigden gehouden. De mensen die tot nu toe door die Broun vertegenwoordigd worden hebben dus de kans een ander te kiezen. Maar in een land waar veel mensen willen dat het verboden wordt de evolutieleer op scholen te onderwijzen, worden weel meer vreemde theorieën aangehangen.

Romney en Obama moeten hun allebei hun best doen redelijk christelijk over te komen, anders kunnen ze hun (her)verkiezing wel vergeten. We mogen blij zijn dat we hier christelijke partijen hebben, waar mensen met wat achterhaalde ideeën onderdak kunnen vinden.
x

Zondag

Moet ik het nog zeggen? Het is zondag, dus ik heb al weer elders geblogd. Lees maar.
X

Merknaam

Bij een van de commerciële omroepen zag ik gisteravond een commercial voorbij komen van een frisdrank die ik nog niet kende. De naam was "Mother Pucker". Het lijkt me niet onmogelijk dat er ergens een aardige mevrouw Pucker rondloopt, die door vrienden en bekenden in de wandeling als 'Mother' aangesproken wordt. Het zou zelfs kunnen zijn dat ze in de loop der jaren een eigen frisdrankje ontwikkeld heeft. "Die moet u gaan verkopen, Mother, daar kunt u rijk van worden!" Toch heb ik het idee dat een copywriter van een reclamebureau de opdracht kreeg voor een frisfrank een naam te bedenken die het goed zou doen bij de jeugd, omdat je er zo 'grappig' op kunt variëren.

De opdracht voor vandaag: bedenk de naam voor een nieuwe Nederlandse frisdrank of snack, met een Nederlandse naam, die net zo 'leuk' is als Mother Pucker.
x

Terugblk 2

In de reispapieren die ik van Arke ontving stond dat ik een kamer met "seaview" zou krijgen.Welnu, zo ziet de zee bij Karpathos er dus uit:

Deze foto heb ik immers genomen vanaf het balkon bij mijn kamer, aan dezelfde zijde als de ingang van het hotel, de voorkant dus. Aan de achterkant van het hotel bevinden zich  het restaurant, het zwembad en de poolbar:

Dat lijkt meer op zee: dat is het donkerblauwe. Het lichtblauwe is het zwembad. Ik had natuurlijk meteen naar de hostess van Arke kunnen gaan om alsnog een kamer met uitzicht op zee te eisen, maar eerlijk gezegd vind ik een uitzicht op zee niet vreselijk boeiend. Ik kijk liever naar een landschap dat wat meer geaccidenteerd is. Ik voelde mij op dat balkon wel thuis, omdat het uitzicht 'iets' heeft van dat van mijn balkon thuis. Hier kijk ik uit op een gemeenschappelijke tuin, daar op een braak liggend stuk grond. Op dat stuk grond liepen enkele geiten, waaronder een zwarte. Het merkwaardige was dat die zwarte geit - hoewel hij of zij een stuk grond groter dan een voetbalveld tot zijn beschikking had - altijd te vinden was op dezelfde plek.

Het weekje op Karpathos verschilde maar weinig van mijn normale leven. Ik heb nog, zoals ik al vertelde, een poging gedaan een tocht in een jeep over het eiland te maken, maar die ging niet door en in een bustocht had ik niet veel zin. Pigadhia, de 'hoofdstad' van Karpathos is, herinnerde ik mij van het vorige bezoek, niet buitengewoon pittoresk, dus dat hoefde ik niet zo nodig uitgebreid te bewonderen. Mijn natjes en droogjes waren al helemaal geregeld en in het hotelrestaurant en - bar te verkrijgen. Ik hoefde ook geen boodschappen te doen en hoefde niets schoon te maken. Kortom, ik deed niet veel anders (minder eigenlijk) dan thuis, maar ik had er wel veel mooier weer bij.

Ik had tv op mijn kamer:

Waar die tv staat/hangt? Die is verwerkt in die spiegel. Ik heb trouwens geen tv gekeken. Weliswaar kon ik kiezen voor BVN, maar het 'Beste van Nederland' hoeft van mij niet zo nodig, als anderen hebben uitgemaakt wat dan wel het beste is. Ik vrees namelijk dat dat neerkomt op het populairste en dat mijd ik als de pest, ook als ik thuis ben.

Over mijn avonturen in de zee heb ik al verteld. Mijn linker wijsvinger is nog steeds wat gevoelig als resultaat daarvan. Ik heb mij een enkele keer in het zwembad begeven, maar meestal zat ik met een boek, een consumptie en mijn iPad in de omgeving daarvan in de schaduw. Ik bekeek ook mijn medegasten. Meerdere malen zag ik het tafereel van iemand die een handdoek om zich heen sloeg en dan op een ingewikkelde manier verwisselde van kleding die het onderlichaam moest bedekken. Wat mij ook altijd weer verwondert is dat er ouders zijn die vinden dat een dochtertje van hooguit drie jaar een tweedelig zwempakje moet dragen. Zo'n kind zal er niet mee zitten als in het in haar blote kontje moet rondlopen en zwemmen in het pierenbadje.

Als ik in de zon wilde zitten deed ik dat, zoals eerder vermeld, op balkon. Dan hoefde ik niet al die rare capriolen met een badhanddoek uit te halen, om de door mij gewenste staat van ontkleding te bereiken:

Ja, ik weet het: het is geen al te charmante foto, maar aanstootgevend kan hij ook niet genoemd worden en zo heb ik nu eenmaal aardig wat tijd op dat eiland doorgebracht.

In mijn gewone leven kunnen er heel wat dagen voorbijgaan zonder dat ik een gesprek van enige betekenis voer met een medemens. Zo ging dat ook nu. Ik heb welgeteld één gesprek gevoerd, tijdens een ontbijt, met een Nederlandse dame van ongeveer mijn leeftijd (zij begon). Het gesprek was niet al te diepgravend overigens.

De tijd tussen het diner en het moment dat ik naar bed ging bracht ik door op 'mijn' balkon. Aan de andere zijde van dat braakliggende stuk land bevond zich een restaurant waar elke avond live muziek ten gehore werd gebracht, van duidelijk Grieks-folkloristishe origine. Van die afstand klonk het wel aardig. In de omgeving van de poolbar was er ook een avond met karaoke, maar daar heb ik mij verre van gehouden. Toen was ik zeker blij dat ik geen kamer met seaview had, want dan was ik er niet aan ontkomen.

Ik kan mij voorstellen dat er weinig lezers zijn die spontaan zullen roepen: "Nou zeg, heb jij even een leuke vakantie gehad." Ik had inderdaad net zo goed thuis kunnen blijven. Maar dat extra weekje zomer was toch mooi meegenomen en thuis kan ik niet zo op mijn balkon zitten, zonder de gehele bewonerscommissie over me heen te krijgen over mijn schandalige gedrag.
x

Terugblik 1

Wat ik de afgelopen eek wel gemist heb was de mok sterke (Earl Grey) thee, waar ik normaliter mijn dag mee begin. Nu staat hij weer naast mijn laptop. Ik wil een terugblik op mijn weekje op Karpathos schrijven,maar daar gaat welenige tijd in zitten, verwacht ik. Kom dus in de loop van de dag maar een keer terug. Of lees morgen twee blogs.
x

VOL

Al eerder had ik hier geschreven dat het diner wordt aangeboden door middel van een buffet, zodat je zelf de maaltijd kunt samenstellen. Wat me altijd weer opvalt bij zulke buffetten, ook als ze plaatsvinden bij feestelijke gelegenheden, dat het voot veel mensen een reden tot 'graaien' is: alles wat beschikbaar is zal op het bord geladen worden. Niemand verwacht zulke hoeveelheden voedsel wanneer zhij a la carte eet. Reinhard Mey heeft daar ooit een leuk liedje over geschreven: De slag om het koude buffet.

Straks zal ik hier mijn laatste bescheiden diner gebruiken. Het is hier vandaag behoorlijk bewolkt. Er was zelfs heel even een heel klein beetje regen. Ik denk te weinig om te zien op buienradar (als ze die hier hebben).

Ik weet niet of ik morgenochtend nog een Beggartalk produceer. Ik neem aan dat de bus naar het vliegveld om een uur of acht vertrekt en ik wil daarvoor nog wel even rustig ontbijten. Vanf vrijdag schrijf ik weer vanuit Nieuwendam. Tot dan!