Nullijn

Een van de maatregelen van het nieuwe bezuinigingsakkoord is de nullijn voor ambtenaren. Zo'n maatregel mag in het algemeen op veel instemming rekenen, want bij 'ambtenaar' denkt men al gauw aan iemand die achter een bureau allerlei formulieren zit in te vullen, of in ingevulde formulieren zit te controleren, of (nog erger) nieuwe formulieren zit te bedenken die het leven van 'de burger' nog lastiger maken. Die ambtenaar wordt met onze centen betaald. Hij kan beter echt werk gaan doen, toch?

Er zijn echt wel ambtelijke functies die je kunt opheffen, maar stel je even Amsterdam voor tijdens en na Koninginnedag. Er zijn geen politiemensen die een beetje orde houden. Er zijn geen ambulancebroeders van de GGD die gewonden naar een ziekenhuis brengen. Er zijn geen mensen van de reinigingsdienst die de ongelooflijke rotzooi na afloop vóór de volgende ochtend opruimen. Dat zijn allemaal ambtenaren en ze behoren niet tot de hoogst betaalde mensen in ons land. Daar kun je brandweerlieden ook toe rekenen en muskusrattenvangers en brugwachters. Wie gaat hun werk doen als ze een beter betaalde baan zoeken en vinden buiten de overheid? Of gaan we al die klussen gewoon privatiseren? Wat gaan we er dan voor betalen?
x   

Links

We hebben drie linkse partijen in Nederland: PvdA, GroenLinks en SP. De PvdA is tegen het akkoord van de 'gedoogcoalitie' en verliest stemmen. GroenLinks doet mee met de gedoogcoalitie, maar verliest ook stemmen. De SP is tegen het akkoord, maar haar aanhang blijft gelijk. Wat voor conclusies kan je hier nu weer uit trekken?

Wat je ook van de SP mag vinden, ze is wel consequent. Ze was tegen de plannen van het kabinet-Rutte; het nu gesloten akkoord is daar een variatie op, dus is ze daar ook tegen. Dat begrijpen aanhangers/kiezers, dus ze blijven de SP trouw. De PvdA heeft, nog onder Cohen, Rutte verschillende malen aan een meerderheid geholpen. Dat had ze onder Samsom weer kunnen doen en de meerderheid van haar aanhang, bleek uit een enquête van Eén Vandaag, zou daar achter gestaan hebben. Maar Samsom moest zo nodig laten zien dat hij net zo links is als de SP. Hij verliest kennelijk liever stemmen aan de VVD of D66 dan aan de SP.

Net als bij 'Kunduz' heeft GroenLinks weer eens 'haar verantwoordelijkheid getoond', ze is erin geslaagd de scherpste kantjes van het Rutte-beleid af te vijlen. Maar ze gaat wel akkoord met een verhoging van het btw-tarief, de meest onrechtvaardige van alle manieren om meer geld in de staatskas te krijgen.

'We' hebben Europa, de kredietbeoordelaars en de financiële markt tevreden gesteld. Na 12 september weten we hoe tevreden de Nederlandse burgers zijn.
x

Zwartrijden

Gistermiddag woonde ik een soort reünie bij van (ex-)medewerkers van het Bureau Zorg van de Provincie  Zuid-Holland. Het was best aardig een aantal voormalige directe collega's weer eens te ontmoeten en spreken. Met een van hen, een vrouwelijke ex-collega met wie ik het altijd zeer goed kon vinden (we lunchten altijd samen), ging ik nog een hapje eten op de Dennenweg. We hebben weer veel met elkaar gepraat. Op station Den Haag Centraal scheidden zich onze wegen: zij naar Hilversum, via Utrecht, ik naar Amsterdam.

Toen ik ingestapt was, realiseerde ik mij dat ik niet ingecheckt had met mijn ov-chipkaart. (Ik koop nooit meer kaartjes voor de trein, zij had een papieren retourtje, wist ik.) Ik had geen zin alsnog in te checken en vervolgens een half uur te wachten op de volgende trein. Als ik 'gesnapt' zou worden zou ik braafjes een extra hoge ritprijs en boete betalen.

Kort na het vertrek uit Leiden kwam de conducteur. Ik biechtte meteen op dat ik domweg vergeten had in Den Haag in te checken. Hij wilde toch even mijn chipkaart tegen zijn apparaatje houden. Hij zei: "Ik zie dat u altijd in- en uitcheckt." Hij concludeerde dat er mijnerzijds geen boos opzet in het spel was. Ik hoefde in het geheel niets te betalen en reisde dus legaal 'zwart' verder.

Ze weten bij de NS dus wel hoe ze vrienden moeten maken.
x

Ideaal

Politiek gezien bevinden we ons momenteel, naar mijn oordeel, in een ideale situatie: er is geen coalitie die allerlei besluiten kan doordrukken; we staan voor ingrijpende beslissingen en alle partijen kunnen en moeten nu meepraten over de inhoud van die beslissingen, want er moet hoe dan ook een parlementaire meerderheid gevonden worden. Zo hoort het ook in een democratie. Als het aan mij ligt, komt er na de verkiezingen van 12 september een zogenaamd extra-parlementair kabinet: een kabinet dat niet bij voorbaat kan rekenen op steun van een meerderheid in de Tweede Kamer voor welk besluit dan ook. Voor elk besluit, elke beleidswijziging, zal het naar een (nieuwe) meerderheid moeten zoeken. Het kan dan ook makkelijker reageren op externe invloeden, zoals de bankencrisis. In de afgelopen periode heeft het kabinet-Rutte ook diverse malen besluiten kunnen nemen met behulp van partijen die zich tot de oppositie rekenden.

We moeten niet meer denken in termen van coalitie versus oppositie, maar van regering versus parlement. We moeten af van 'vertrouwenskwesties': waarom zou je een kabinet laten aftreden vanwege, bijvoorbeeld, het kunstbeleid, als het op andere terreinen (zorg, infrastructuur) beleid voert, waarvoor wel meerderheden te vinden zijn? We moeten ook af van 'fractiediscipline': een individueel Kamerlid moet het oneens kunnen zijn met zijn partijgenoten en daaraan in zijn/haar stemgedrag uiting kunnen geven. Het kan allemaal zonder dat er een wet gewijzigd hoeft te worden, want het gaat hier alleen maar om 'gewoonterecht', dat in de loop van onze parlementaire geschiedenis als vanzelf is ontstaan. Gewoontes kun je veranderen. We moeten geen regering hebben die zich laat controleren door enkele coalitiepartijen en aan de rest geen boodschap heeft. Laat de gekozen volksvertegenwoordigers onderling maar uitmaken welke kant ze op willen. Na vier jaar kunnen we ons allen beslissen wie dat het beste hebben gedaan en of ze het nog een paar jaar mogen proberen.
x

Vriendschap

Het tripje naar Sevilla was inmiddels het negende jaarlijkse citytripje dat ik met de drie Jannen maakte. De jaren daarvoor maakte ik een jaarlijks tripje, aanvankelijk fietsend of wandelend en kamperend in Nederland, met een van hen. Met ons vieren komen we ook diverse keren per jaar bij elkaar om te bridgen onder het genot van bier en wijn. Tijdens zo'n bijeenkomst ontstond het plan een tochtje met ons vieren te maken. Dat bleek dus te bevallen.

We kennen elkaar intussen ruim vijftig jaar. We zijn alle vier opgegroeid in de Amsterdamse Rivierenbuurt, gingen naar dezelfde (gereformeerde) kerk en bijbehorende clubjes en gingen op een gegeven ogenblik gezamenlijk bridgen. Rond mijn dertigste raakten we, geografisch gezien, wat uit elkaar. De ene Jan en ik zagen elkaar nog steeds vrij vaak. Bij de andere twee Jannen ging dat net zo. Toen we elkaar weer eens tegenkwamen bij een feestje van een gemeenschappelijke vriend, besloten we de oude draad, qua bridgen, weer op te pakken.

Ik denk dat we hier toch wel van een bijzondere vriendschap kunnen spreken. We verschillen, uiteraard, in veel opzichten van elkaar en hebben totaal verschillende ervaringen. Twee Jannen hebben kinderen, een van hen inmiddels kleinkinderen. Eén Jan en ik hebben onze vrouw verloren, hij is weer getrouwd. Een andere Jan heeft een langdurige relatie, maar is nooit getrouwd. De derde Jan is nog niet zo lang geleden op een nette manier, zonder ruzies of andere 'toestanden' gescheiden en heeft zich, met redelijk succes, op het datingpad begeven. Tijdens onze gesprekken zijn er geen taboes. We hebben verschillende politieke opvattingen, maar er is nog nooit één kwaad woord gevallen. Tijdens onze tripjes wordt er nooit zwaar gediscussieerd over te bezoeken bezienswaardigheden. Meestal tijdens het ontbijt worden we het daarover snel eens. We laten een gepland bezoek ook net zo makkelijk weer vallen, als we het leuk vinden op een terrasje. Dan bestellen we nog een rondje, en nog één, en nog één. Zo'n kathedraal staat er over een paar jaar ook nog wel.

Over mijn ongelukje in Sevilla werd niet sentimenteel gedaan. Geen van de Jannen vond het nodig mij naar het ziekenhuis te vergezellen en ik vond het niet nodig hen van een interessante wandeling af te houden. Volgend jaar gaan we weer naar een boeiende stad. Voor die tijd gaan we nog wel eens bridgen of een dag lang films kijken.
x

Sevilla

Truus en Jacoliene, mijn zusjes, zullen bij het zien van dit plaatje menen een 'déjà vu' te ervaren. Immers, een aantal jaren geleden bracht ik enkele dagen met hen door in een huisje in Friesland. Toen ik een keer midden in de nacht opstond, maakte ik een val. Ik ging gewoon weer slapen, maar de volgende ochtend   had ik een wat dikke en pijn doende hand. Na rijp beraad begaven we ons naar het ziekenhuis in Heerenveen, waar een gebroken botje werd geconstateerd. Dat leidde tot het inpakken in gips.

De foto hierboven is niet uit die tijd. Ik heb hem zojuist met de webcam gemaakt. WAT NU WEER? Afgelopen vrijdagochtend arriveerden Jan, Jan, Jan en ik rond 11.00 uur bij hotel Derby in Sevilla. Wij konden onze kamers op dat vroege uur nog niet betrekken, maar konden wel onze bagage in een hoekje van de lobby achterlaten.Wij trokken welgemoed een zonovergoten Sevilla in. Na enige tijd belandden we op een terrasje, waar we besloten een vissoepje te nuttigen. We lieten dat begeleiden door een aangename Rioja tinto. Rond 17.00 uur kwamen we terug bij het hotel. Nadat ik mijn koffertje had gepakt, ging er iets goed mis: ik ben van een trappetje gevallen. Met name de aanwezige Spanjaarden reageerden geschrokken, want mijn hoofd zag er aardig bebloed uit. De Jannen hadden meer iets van 'Evert zal een keertje niet vallen'. Het viel allemaal ook erg mee. Toch leek het me beter het diner van die avond maar aan mij te laten voorbijgaan. Ik ging maar vast naar bed.

Het zal wel duidelijk zijn: zaterdagochtend zag mijn hand er redelijk dik uit en voelde hij pijnlijk aan. Terwijl de Jannen een reeds afgesproken wandeling onder leiding van een gids gingen maken, liet ik mij met een taxi naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis vervoeren. Inderdaad, weer een botje gebroken en weer al dat gips om mijn hand.

Een bedorven tripje dus? In het geheel niet! Het weer was schitterend in Sevilla. De stad is een absolute aanrader voor wie een citytripje wil maken: mooi oud centrum, een prachtige kathedraal, op een plezierige manier druk en dat bij bijna (voor ons) zomerse temperaturen. Er is geen tekort aan plezierige terrasjes. Voor het drinken van een wijntje of een biertje heb je maar één hand nodig en voor het eten van tapas of raciones heb je er ook geen twee nodig en waar nodig verleenden de Jannen uiteraard assistentie: veters goed vastmaken, suikerzakje openmaken, van die dingen.

Nu moet ik het gewone dagelijkse leven weer een tijdje met één hand doen, maar dat gaat ook wel weer lukken. Dit bericht heb ik met één vinger getypt.

PS
Roel, bedankt voor het waarnemen! Schrijf eens wat vaker!
x

Vroeg!

Ja, als je onderaan kijkt, zie je dat dit wel heel vroeg gepubliceerd is. Ik ben net thuis uit Sevilla en ga zo naar bed, maar weet dus niet hoe laat ik wakker wordt. Kom dus nog even terug voor mijn eerste verrassende (hoewel?) verhaal. Dit zeg ik vast: bij aankomst op Schiphol was het 20 graden kouder dan bij ons vertrek uit Sevilla.
x