donderdag 8 september 2011

Fobie

Een fobie is een angst die nergens voor nodig is, omdat het gevreesde geen gevaar oplevert. Zo heb ik (zonder dat het nu veel problemen oplevert) last van arachnofobie. Dankzij Wilders is er sprake van toenemende xenofobie: de onberedeneerde en onberedeneerbare angst voor vreemdelingen.

Tofik Dibi, voor GroenLinks lid van de Tweede Kamer, wil graag een groot debat in de Tweede Kamer over xenofobie. Daar moet de regering een standpunt over hebben en dat moet het volk duidelijk gemaakt worden, zodat het kan terugkeren van de dwalingen zijns weegs. En dat allemaal omdat een Noorse minister na dat bloedbad de andere Europese regeringen heeft opgeroepen duidelijk te maken dat xenofobie slecht is.

Tofik heeft het niet zo goed begrepen, vrees ik. Je kunt een wereldcongres beleggen waarin - ten overvloede - aangetoond wordt dat pleinvrees, vliegangst en angst voor spinnen nergens op slaan, maar de lijders aan deze kwalen blijven die houden. Er zijn heel wat therapeutische sessies nodig om ze daarvan af te helpen. In een tijd dat we ook op de gezondheidszorg bezuinigen zie ik al die xenofoben nog niet in therapie gaan.

Ik heb geen Kamerdebat nodig om te weten dat Mark Rutte c.s. tegen xenofobie zijn. Dat standpunt zal Kamerbreed gesteund worden. Daar hoeft dus niet over gedebatteerd te worden. Het debat zal dus gaan over: wat doet de regering eraan? Er een spotje van Postbus 51 tegenaan gooien, of een lespakket voor alle vormen van basis- en voortgezet onderwijs? De effecten daarvan zullen nihil komma nul zijn. Als ik me ven druk maak heb ik zo een paar onderwerpen bij de hand waarover de Tweede Kamer beter een paar uur kan debatteren, iets met economie of lastenverzwaring of zo.
x

woensdag 7 september 2011

Solidariteit

Rudy Rabbinge (65) is hoogleraar Duurzame ontwikkeling en voedselzekerheid aan de Universiteit van Wageningen. Van 1990 tot 2007 was hij lid van de Eerste Kamer voor de PvdA. Hij was (mede-)auteur van diverse programma's van de PvdA. We mogen hem dus rustig een redelijk prominent van die partij noemen. Hoewel, de Volkskrant meldt dat we hem nu ex-lid van die partij moeten noemen. Hij heeft zijn lidmaatschap opgezegd. De PvdA is 'beginselloos, opportunistisch en reactief'. (...) De PvdA laat zich steeds meer leiden door marktoverwegingen, door de economie. In de sociaal-democratie hoort de markt een middel te zijn, een instrument om de eigenlijke doeleinden te verwezenlijken: een eerlijke verdeling van inkomen, kennis en macht. (...) Internationale solidariteit telt niet meer. Treurig.'

Hoor je het ook eens van een ander.
x

dinsdag 6 september 2011

Dierenliefhebbers

De meeste mensen die een hond of kat in huis hebben zijn in het algemeen gesteld op het dier. Zelf heb ik twee katten gehad, één zestien, één achttien jaar. Ik was niet kapot van hun overlijden, maar vond het toch wel naar. Je hecht je aan die beestjes. Meest opmerkelijke feit vond ik dat het vrouwtje van de twee op een gegeven moment heel mager werd, hoewel ze net zoveel at als haar broertje. Ze bleek dezelfde kwaal als ik te hebben: een te snel werkende schildklier. Na een operatie ging ze nog een aantal jaren probleemloos mee.

Er zijn ook mensen die niet alléén voor de gezelligheid een hond of kat hebben.  Die schaffen een dier van een bepaald ras aan, omdat ze dat mooi vinden, of omdat het eigenschappen heeft die hen om een of andere reden bevallen. Daar is niets mis mee en het hoeft de goede relatie met het dier niet in de weg te staan.

Dan zijn er ook nog mensen die een hond of kat (of wat voor huisdier dan ook) hebben ter meerdere eer en glorie van zichzelf: "Kijk mij eens een bijzonder - vul de naam van het dier in - hebben!" Die hoeven helemaal niet van dat dier te houden of er zelfs maar enigszins op gesteld te zijn. Dat bleek weer eens uit een bericht in de Volkskrant. Het afgelopen weekend was in Leeuwarden de grootste hondenshow die ooit in Nederland is gehouden. Het weekend kende enkele behoorlijk warme uren, dus: De politie heeft afgelopen weekeinde zo'n dertig honden bevrijd uit snikhete auto's die geparkeerd stonden bij de Eurodogshow in het WTC Expo in Leeuwarden. Enkele van die honden overleefden het niet.

Eén enkele pinguïn die uit de koers geraakt is wordt wereldnieuws en vinden 'we' met ons allen reuze schattig. Wat doen we met 'hondenliefhebbers' die uit de koers geraakt zijn?
x

maandag 5 september 2011

Belangen

In delen van Libië hadden ze dan wel een hekel aan Kaddafi en zijn familie, maar de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk hadden, nadat de Lockerbie-affaire netjes geregeld was met een proces en een veroordeling, helemaal geen problemen met de kolonel. Uit documenten die in Tripoli zijn gevonden blijkt immers dat de Amerikaanse CIA en de Britse MI6 op meer dan hartelijke wijze samenwerkten met hun Libische collega's.

De Amerikanen gingen wel erg ver. Ze hadden wel eens een van terrorisme verdachte persoon die ze wilden ondervragen. Helaas leefden de nijvere ondervragers in een rechtstaat, dus ze konden maar een beetje martelen en dat mochten we niet eens martelen noemen. Sommige verdachten werden dus overgeleverd aan de Libische geheime dienst, die geen enkele martelpraktijk te erg vond en de betekenis van het woord 'mensenrechten' in een woordenboek zou moeten opzoeken. Die wilde het vuile werk wel voor de Amerikanen opknappen. Libië was overigens niet het enige land waar de Amerikanen 'lastige gevallen' heen brachten.

Waaraan had Kaddafi zijn voorkeursbehandeling te danken? Simpel: hij was tegen Al Quaida, niet zozeer op grond van principiële overwegingen, vrees ik, maar omdat hij de concurrentie vreesde. Saddam Hoessein, een even grote schoft als Kaddafi, kreeg ook jarenlang de volle steun van de Amerikanen, omdat hij ook tegen Al Quaida was en ook nog eens tegen Iran.

Het zal de Amerikaanse regering worst wezen op welke wijze machthebbers met hun bevolking omgaan, zolang ze maar de economische en politieke belangen van de VS dienen. Wie in de 'achtertuin' van Amerika een eigen koers wil varen, zoals Salvador Allende, wordt met behulp van de VS opzij gezet en zo nodig ook nog vermoord. Met de Pinochets en Videla's kunnen de Amerikanen, of ze nu Reagan, Bush, Clinton of Obama heten,  beter zaken doen. Misschien herinner je je nog dat in 2005 verkiezingen gehouden werden in de bezette Palestijnse gebieden. Iedereen was ervan overtuigd dat het eerlijke verkiezingen waren. Probleem was alleen dat Hamas een absolute meerderheid behaalde. Toen waren het ineens heel verkeerde verkiezingen, want die domme Palestijnen hadden niet de keuze gemaakt die Israël, de VS en de EU gemaakt zouden hebben. Ja, de EU - en wij dus - zijn, als het erop aankomt, net zo pragmatisch als de Amerikanen: ook met dictaturen kun je handel drijven. We steunen de opstandige Libiërs met raketten, maar de opstandige Syriërs zoeken het zelf maar uit, hoewel meneer Assad op niet minder bloedige wijze de eigen bevolking onderdrukt dan meneer Kaddafi. De belangen zullen in Syrië wel iets anders liggen dan in Libië. Niet de belangen van de bevolking, onze belangen.
x

zondag 4 september 2011

Identificatie

In een al wat ouder stuk van de politicoloog Pieter Hilhorst in de Volkskrant las ik: Kiezers zijn emotionele wezens en daarom heeft alleen een emotioneel appèl effect. Kiezers maken geen kosten-batenanalyse van de standpunten van de partijen. Ze zoeken politici met wie ze zich kunnen identificeren.

De constatering is, denk ik, terecht. Zij zal waarschijnlijk voor een aanzienlijk deel van de kiezers opgaan. Daarom zijn veel kiezers ook teleurgesteld in de regering die na verkiezingen tot stand komt. Ze stemmen op een partij omdat de lijsttrekker hen aanspreekt. Ze voelen een soort geestverwantschap, dus die lijsttrekker, eenmaal minister(-president) geworden, zal wel de dingen doen die ze zelf zouden doen. Vergeet het maar. Die lijsttrekker stond namelijk voor een verkiezingsprogramma van zijn/haar partij. Dat beperkt zich niet tot de simpele kreet "Het gaat beter voor iedereen die mij aardig vindt." Daarin staat wat nauwkeuriger wie het beter krijgt, wie het slechter krijgt en hoeveel. Dat programma kun je dus beter even doornemen voordat je je stem gaat uitbrengen. Ik zou de andere programma's er ook maar even bij nemen. Die andere politicus heeft misschien wat minder charisma, maar wellicht ook plannen die beter bij jou passen.

Emoties zijn een aanzet voor politiek. Daarna moet je gewoon je hersens gebruiken.
x

zaterdag 3 september 2011

Verklaring

Is er wel een 'snelwegschutter'? De KLPD heeft inmiddels zijn twijfels, want hoewel de ene autoruit na de ander sneuvelt, is nog nergens een stukje metaal aangetroffen dat door die schutter (of schutters) zou zijn afgeschoten. Ook hulzen zijn nergens gevonden. Zijn er personen - mogelijk in dienst van Carglass - die de snelwegen rond Rotterdam bezaaien met steentjes die gaan opspatten? Het lijkt me geen voor de hand liggende verklaring. Die steentjes brachten mij wel op een ander idee. Er wordt mogelijk gebruik gemaakt van een zeer oud wapen: de katapult. Maar je hebt twee handen nodig om daarmee een steentje af te schieten, dus als de schutter vanuit een auto schiet heeft zhij toch een medeplichtige nodig die de auto bestuurt. Bovendien valt zo'n handeling toch iets meer op dan het losjes uit de pols afschieten van een pistool.

Ik vrees dat we de verklaring in een heel andere richting moeten zoeken: die barstende autoruiten zijn de eerste tekenen van een invasie. O nee, niet van een groepje terroristen, die rustig beginnen en hun acties steeds verder zullen uitbreiden en intensiveren. Was het maar waar, zou ik bijna zeggen. Terroristen immers zijn mensen van vlees en bloed, die uiteindelijk op te sporen zijn. Bedoel ik dan ...? Inderdaad ja, het gaat hier niet om mensen van vlees en bloed. Het is zover! Wij, de mensheid, worden benaderd door andere wezens die van elders uit het heelal komen. Hun techniek gaat ver boven onze pet. Ze weten zich onzichtbaar - voor ons dan - te maken. Als wapen gebruiken ze iets wat op onze lasers lijkt en dat geen enkel spoor achterlaat.

Vreemd genoeg misschien zie ik ook wel iets geruststellends. Met hun superieure techniek hadden die wezens ons allang kunnen uitroeien. Dat hebben ze niet gedaan, omdat ze nog wel mogelijkheden zien dat wij onze - in hun ogen - achterlijke manier van leven kunnen verbeteren. Ze beginnen daarom met ons aan te pakken op een van onze meest kwetsbare punten: onze auto. Een paar van die auto's waren voor korte tijd van de weg, toen er een nieuwe ruit in gezet werd. Dat zullen ze bedoelen: die dingen moeten wat vaker stil staan.

Ik denk niet dat 'wij' die boodschap serieus zullen nemen. Zij zullen zich gaan bezinnen op straffere maatregelen. Het zou mij niet verbazen, als er binnenkort ergens in het Botlekgebied op onverklaarbare wijze een gat ontstaat in een olietank, die daardoor geheel leegloopt.
x

vrijdag 2 september 2011

Ontmoetingen

Ineens staat mijn dagelijks leven in het teken van ontmoetingen. Gisterochtend stond ik te wachten op een tram die maar niet kwam en vanaf de halte zag ik op de stoep een vrouw waarmee ik al weer een aantal jaren geleden met vrij veel plezier had samengewerkt in het Amsterdams Patiënten/Consumenten Platform. We hadden wat langer de tijd om bij te praten, omdat de tram die we in de verte al zagen niet dichterbij kwam: een defect, hoorden we van een man die daarvandaan kwam lopen. Al pratend liepen we naar een andere plek, waar we andere tram konden nemen die dezelfde route volgde. Het duurde niet lang, maar het was leuk haar na zoveel jaar weer eens te ontmoeten en spreken.

Gistermiddag had ik een al een jaar geleden gemaakte afspraak in Den Haag met zes ex-collega's uit de tijd dat ik bij de provincie Zuid-Holland werkte: vijf mannen en één vrouw. Dit was al weer de zesde jaarlijkse ontmoeting. Het was mooi zonnig weer, zodat we op een terras konden borrelen. Dat  was daarom plezierig omdat, tegen alle statistieken in, zes van ons zevenen nog altijd roken. Die ene, niet de vrouw, heeft nooit gerookt. Vier van de zeven werken nog steeds bij de provincie, al zijn ze ook aan hun laatste jaren bezig. De vrouw, met wie ik jarenlang vrijwel dagelijks in de bedrijfskantine lunchte, was de grootmoeder van het meisje dat het landelijke nieuws haalde omdat ze het eerste slachtoffer was van de Mexicaanse griep. Dat hadden we vorig jaar al gehoord. Het was haar enige kleinkind en ze zal niet opnieuw grootmoeder worden, want haar beide dochters zijn daar inmiddels te oud voor.

Natuurlijk verlopen die jaarlijkse ontmoetingen altijd volgens hetzelfde stramien. Er worden persoonlijke nieuwtjes uitgewisseld, zoals het feit dat de enige niet-roker over een aantal maanden voor het eerst opa wordt. Zijn andere zoon  heeft nog steeds een relatie een met de dochter van Gerrit Zalm, de voormalige minister van Financiën. Het huwelijk van een ander is nog steeds niet zo best, maar dat weten we al meer dan twintig jaar. We kunnen er gezamenlijk grappen over maken.

Het was voor de niet meer werkenden geen verrassing dat bij de provincie zwaar bezuinigd gaat worden, waardoor veel arbeidsplaatsen verloren gaan. We hebben al een reeks van die bezuinigingen meegemaakt. Als (ex-)ambtenaren weten we toch iets beter dan de gemiddelde Nederlander waarom die wel of niet terecht zijn, althans waarom we die wel of niet terecht vinden. We zitten niet allen op dezelfde politieke lijn, dus er was stof genoeg voor discussie, waarbij we, zoals we altijd al deden, op vriendschappelijke wijze de nodig steken boven en onder water konden geven.

En natuurlijk is het ook leuk veel herinneringen en oude 'roddels' weer eens naar boven te halen. Het was, kortom, gisteren een zeer aangename dag.
x