Spectaculair

Met paarden heb ik niet zo veel. Ik vind ze eigenlijk alleen boeiend om naar te kijken als ik er heel veel tegelijk zie, zoals in een westernfilm, of nog mooier: in 'The Lord of the Rings'.

Gezien het voorgaande zul je begrijpen dat dressuur me ook niets zegt. Eerlijk gezegd vind ik dat er altijd nogal tuttig uitzien, al begrijp ik echt wel dat wat (o.a) Ankie van Grunsven met diverse paarden weet te bereiken heel knap werk is. Maar hoe knap het ook is, ik zou het als onderdeel van de Olympische Spelen willen schrappen. Voor hetzelfde geld immers kun je gedresseerde dolfijnen laten optreden. Dat kan ook behoorlijk spectaculair zijn. Of vervang kleiduiven door echte duiven en geef de gouden medaille aan de eigenaar/trainer van de duif die de meeste op hem/haar gerichte schoten weet te ontwijken.

Maar goed, ook bij de paardendressuur staan de ontwikkelingen niet stil, begrijp ik uit een artikel in de Volkskrant: 'Dressuur moet spectaculairder'. Een heuse Task Force heeft een vijftig pagina's tellend rapport uitgebracht. Zo moet het jurysysteem op de schop om vóór de volgende Olympische Spelen in Londen, 2012, tot een veel inzichtelijkere sport te komen. Nu is de toeschouwer vaak de dupe van de moeilijk te volgen jurering in een sport die voor leken toch al uiterst lastig te begrijpen is. Dat begrijp ik dan weer niet. Hoezo: de dupe? Toeschouwer A en toeschouwer B vinden na een paar uur volop genieten dat paard X de gouden medaille verdient, maar tot hun afgrijzen besluit de jury dat die medaille naar paard Y gaat. Hebben A en B ineens minder genoten? Dit is weer typisch zo'n geval van: het wordt pas echt leuk als je na afloop naar je eigen nationale vlag kunt kijken die onder het luisteren naar het eigen volkslied omhoog gaat. OK, zal de halve jury omgekocht zijn, als we dat volkslied maar horen.

Waar het allemaal om gaat is dat er wat wordt gesleuteld aan het jureringssysteem. Daar zal die Task Force best heel grondig over hebben nagedacht, maar het is me volstrekt een raadsel hoe je daarmee het hupsen van die paarden spectaculairder kunt maken. Daarvoor moet je die paarden nog wat nieuwe kunstjes leren, bijvoorbeeld een heel rondje alleen op de achterbenen lopen. Of je laat ze, vergelijkbaar met de limbo, niet over een oxer heen springen, maar er onderdoor dansen.

De Task Force heeft één baanbrekend, vind ik tenminste, advies: we noemen het geen dressuur meer, maar showdressage. In ieder geval weten de Engelsen, Fransen, Spanjaarden, Italianen en Portugezen wat daarmee bedoeld wordt. De Grieken komen er ook wel achter dat εκπαίδευση αλόγου σε περιστροφές hetzelfde is.

Afzwakken

Guusje ter Horst, onze minister van binnenlandse zaken, had de Tweede Kamer beloofd een aantal wetenschappers onderzoek te laten doen naar radicalisering in ons land. Dat hebben drie wetenschappers gedaan, las ik in de Volkskrant. Onderzoekers stellen feiten vast en trekken op basis daarvan conclusies. Die schrijven ze dan op. Deze onderzoekers melden o.a.: De PVV van Geert Wilders is een extreem-rechtse partij die islamofobie en systeemhaat tegen de overheid mobiliseert. Daarmee ondermijnt zij de sociale cohesie en de democratie in het land. (...) Daarmee benoemen de onderzoekers wat velen binnen overheidsinstanties vinden, maar wat niemand in het openbaar durft te uiten, zo blijkt uit een rondgang van de Volkskrant. Oftewel: ze hebben natuurlijk gelijk, maar moet je dat nou zo hard zeggen? Dat kun je beter wat afzwakken, want: De vrees bestaat dat Wilders hieruit politieke munt slaat door te stellen dat de autoriteiten hem monddood willen maken.

Leer mij Wilders kennen. Natuurlijk gaat hij daar politieke munt uit slaan. Hij is de zelfbenoemde kampioen van het vrije woord, maar daar moeten anderen niet al te vrijelijk gebruik van maken door gewoon te zeggen wat ze van hem vinden. Het vrije woord betekent dat je ongestraft onzin, wartaal en beledigingen met betrekking tot de islam en moslims te berde mag brengen, maar dat moet je niet te ver doortrekken door dingen te gaan roepen die een echte Nederlander - "Wien Neêrlands bloed in d' aders vloeit, Van vreemde smetten vrij" - als onaangenaam, of zelfs kwetsend zou kunnen ervaren.

Moeten we Wilders niet de kans geven weer lekker te keer te gaan? Kunnen we hem beter zijn (politieke) graf in knuffelen? Laten we dit extreem-rechtse beestje maar gewoon bij naam noemen.

PS
En jawel, hoor: Wilders reageerde zoals verwacht..

PPS
Er zijn nieuwe PROGNOSES verschenen.

x

Spiritualiteit

Sinds Kluun de megabestseller 'Komt een vrouw bij de dokter' het licht deed zien is hij een BN'er die gevraagd wordt over alles en nog wat een mening te ventileren. Zo heeft hij volgens Trouw voor de 'Maand van de Spiritualiteit' een essay geschreven onder de titel "God is gek". Op grond van de titel zou je vermoeden dat hij zich tegen religie keert, maar dat zie je dus verkeerd: hij richt zich tegen het fanatisme waarmee Nederlandse, vooral links-intellectuele, opiniemakers geloof in God en leven na de dood bestrijden als achterhaalde onzin. Hij spreekt ook van 'de dictatuur van het atheïsme' in de Nederlandse media. Kennelijk lees ik de verkeerde kranten en zie ik op tv de verkeerde opinie- of praatprogramma's, want het was mij nog niet zo opgevallen dat 'links' de laatste tijd zo fanatiek het geloof in God en leven na de dood bestrijdt, laat staan dat het fanatieker zou gebeuren dan voorheen. Van die dictatuur heb ik ook niets gemerkt. Ik ben ook aardig links, geloof niet in God en leven na de dood, wil daar best over discussiëren, maar zal dat geloof zeker niet bestrijden. O, da's waar: ik ben geen opiniemaker.

Met Kluun heb ik gemeen dat zijn Judith en mijn Boukje aan kanker overleden zijn en dat we dat overlijden zagen aankomen. Daar houdt de gelijkenis ook wel zo ongeveer op. Kluun bleef ongeremd vreemd gaan en ging ineens weer over God denken. Op zijn veertiende stopte Kluun met bidden, pas in april 1999 begon hij daar weer mee, toen bij zijn vrouw Judith borstkanker was ontdekt. "Van Joost Verhoef, pastor in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam, is de uitspraak: 'Pas als je horizontaal ligt, ga je verticaal denken'. Dat geldt ook als een dierbare horizontaal ligt. We gingen allebei weer bidden, zonder het van elkaar te weten. Ik reed over de Overtoom en vroeg letterlijk: 'laat het goed komen, laat haar beter worden'.

In plaats van aan God te denken en vreemd te gaan had Kluun, denk ik dan, misschien wat meer met Judith kunnen praten. Dan had hij wat eerder geweten dat zij ook weer aan het bidden was. In die situatie God erbij halen is net zo iets als over een inboedelverzekering gaan nadenken als je huis in lichterlaaie staat.

Na Judiths dood gaf Kluun zijn werk als marketingstrateeg op. "Gewoon doorgaan zou een belediging zijn geweest voor het gebeurde. Ik voelde dat ik er iets mee moest doen." Moet ik nu vinden dat ik iets of iemand beledigd heb omdat ik na Boukjes overlijden gewoon weer dagelijks achter mijn bureau in het Provinciehuis van Zuid-Holland ging zitten? Ik had er merkwaardig genoeg geen behoefte aan net als Kluun ineens 'Het Tibetaanse boek van leven en sterven', 'Brug naar de eeuwigheid' of 'Een ongewoon gesprek met God' te lezen. Dat ligt aan mij: ik heb gewoon een andere manier van 'er iets mee doen'.

Ik vind het prima dat Kluun zijn of de spiritualiteit heeft teruggevonden. Dat heeft kennelijk ook tot de kop boven het artikel geleid: Judith was er nog voor ons na haar dood. Goh, wat een mooie, diepe gedachte. Was ik maar zo spiritueel.

x

Pieken

In de sport is het een vaak gebruikte term: te vroeg pieken. Voorbeeld: bij het EK allround schaatsen op 10 januari 2010 rijdt Sven Kramer een nieuw wereldrecord op de 5000 meter, maar op 13 februari 2010 haalt hij bij de Olympische spelen ternauwernood een bronzen medaille op die afstand. Dat is geen al te realistisch scenario, ik weet het, maar in de sport kan van alles gebeuren. (Lees hier 'alles' over de 5000 meter van Kramer. Voor de liefhebbers: vandaag kun je hem weer zien rijden.)

Wat in de sport gebeurt, kan ook in de politiek gebeuren. Het moment om te pieken is uiteraard de dag waarop verkiezingen worden gehouden. Geert Wilders zit al lang genoeg in de politiek om daar alles van te weten. Maar Geert zit met een probleem: hij heeft zijn meeste kruit al verschoten. Hij kan niet voortdurend in herhaling vallen met 'de dreiging van het moslimterrorisme', 'de achterlijkheid van de islam', 'het verbieden van de Koran' en 'het te snel toenemen van het aantal moslims'. Die verhalen kent zo langzamerhand iedereen al en een politicus die in de belangstelling wil blijven, zeker een populist, moet zich voortdurend vernieuwen. Geert doet wanhopig zijn best. Bij de algemene beschouwingen over de Troonrede kwam hij met het voorstel belasting te heffen op het dragen van hoofddoekjes. Zelfs veel medestanders konden dit niet serieus nemen. Hij kan zich nog verder belachelijk maken, blijkt nu. Hij heeft minister Plasterk vragen gesteld over het feit dat de VARA een liedje liet zien en horen met de titel 'Baklava of rijstevla'. Daarin komt o.a. de tekst 'Allah Akbar' (God is groot) voor. Het liedje, van 'Kinderen voor kinderen', dateert al uit 1993, maar Geert is er nu pas achter dat het, volgens de Volkskrant, 'islam-propaganda richting onze kinderen' en vernederend voor Nederlanders is. Geert moet vooral doorgaan met het driftig zoeken naar nieuwe 'bedreigingen'. Dan hebben hij en zijn PVV geen tegenstanders meer nodig.

PS
Alleen voor Gerbie: stuur me nog even je e-mailadres svp.

x

Gelukkig

De gemiddelde Nederlander (mannen en vrouwen samen) heeft op het moment van geboren worden een levensverwachting van 79,2 jaar. Op wereldschaal staan wij daarmee op de zeventiende plaats. De hoogste levensverwachting hebben ze in Andorra: 83,5 jaar. Zambia staat met 40,5 jaar op de laatste plaats.

Nu gaat het er niet alleen om hoe lang je leeft, maar ook - misschien wel vooral - of je een beetje plezierig leeft. In 148 landen hebben ze aan de mensen gevraagd hoe tevreden ze zijn met hun leven en daaraan een cijfer van 1 t/m 10 te geven. Costa Rica staat met 8,5 op de eerste plaats. Hier staat Nederland op plaats 15 met 7,6. Togo en Tanzania staan met 2,9 op een gedeelde laatste plaats.

Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn, dus er is ook onderzocht hoeveel jaren naar verwachting als 'gelukkig' bestempeld kunnen worden. Weer staat Costa Rica op de eerste plaats: naar verwachting zullen ze 78,5 jaar leven en 85,0% zullen gelukkige jaren zijn. Ook hier staat Nederland op plaats 15: van onze 79,2 jaren is 76,5% gelukkig. Helemaal onderaan staat Togo: van de 57,8 jaar is slechts 26,1 gelukkig.

Al die cijfertjes zijn verzameld door hoogleraar sociale wetenschappen Ruut Veenhoven van de Erasmus Universiteit, die door de Volkskrant 'geluksprofessor' wordt genoemd.

Ik heb al die cijfertjes nog eens op een andere manier bekeken. Onder de 50 landen met de laagste levensverwachting (65,9 - 40,5 jaar) bevinden zich 35 van de 39 Afrikaanse landen. De hoogste genoteerde Afrikaanse landen zijn Tunesië (54), Algerije (69), Egypte (81) en Marokko (84). Het hoogst genoteerde 'zwarte' land is Senegal op plaats 111. Van de 50 landen met de hoogste levensverwachting zijn 33 'westerse' landen (Europa, Noord-Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland) van de 47, 9 van de 39 Aziatische (incl. het Midden-Oosten), 8 van de 23 Zuid-Amerikaanse en 0 van 39 Afrikaanse. Er moet nog heel wat herverdeeld worden.

Je zou Costa Rica het meest gelukkige land op aarde kunnen noemen. Nu is bij mijn weten dit het enige land ter wereld dat geen leger heeft. Zou dat er (ook) iets mee te maken kunnen hebben?

Tenslotte: ik ben 70 jaar en statistisch zou ik dus 53,6 jaar 'gelukkig' geweest moeten zijn. Ik weet niet wat voor criteria de geluksprofessor hanteert, maar dat zullen niet de mijne zijn. Ik vind 'geluk' nogal een groot woord. De laatste 13 jaar beschouw ik mezelf niet als gelukkig. Ik houd het op 'redelijk tevreden'. Hetzelfde geldt voor de periode van 24-3-1939 tot 2-6-1967. De periode die zonder meer de meeste gelukkige momenten kende eindige abrupt op 14 mei 1996 rond een uur of zes 's avonds. Die 53,6 jaar haal ik niet, maar ik ga daar niet over zitten treuren.
x

Nee?

Net heb ik nog even naar Nova gekeken. Daar ging het weer over de vraag: gaat Balkenende naar Brussel? Het is hem niet gevraagd. Hij is geen kandidaat. Een journalist vraagt: "Als u gevraagd wordt, zeg u dan nee?" Een duidelijk antwoord van Balkenende lijkt mij: "Inderdaad, dan zeg ik nee." Maar hij praat weer omheen. Ik hoop dat hij gevraagd wordt. Dan zegt hij hartgrondig: ""Ja!" Zijn we hier van hem af.

x

Meerderheid

Maandagavond gingen Wouter Bos, Jette Klijnsma, Mariëtte Hamer, Lilianne Ploumen en andere 'zwaargewichten' van de PvdA de confrontatie aan met de leden over de verhoging van de AOW-leeftijd. Ik heb niet op het laatste nieuws gewacht om de uitslag te vernemen, want die wist ik van tevoren al. Het enige wat me verraste was dat negen van de tien aanwezige leden met de verhoging akkoord ging. Ik had een wat kleinere meerderheid, tussen de 60 en 70 procent, verwacht.

Waarom benadruk ik hiervoor "aanwezige"? Op die ledenvergadering was, naar ik aanneem, het 'kader' aanwezig. Zo'n dertig jaar geleden behoorde ik bij dat kader, grotendeels bestaande uit goed opgeleide, vaak redelijk verdienende mensen. Ik zag de 'netwerkjes' en hoe ze werkten. Ik hield me daar verre van, want ik had en heb een hekel aan machtsspelletjes. Ik heb het vaak genoeg gehoord: "Het gaat er niet om of je gelijk hebt, maar of je gelijk krijgt." Dat betekende vaak: zorg dat de meelopers naar de vergadering komen waarin de beslissing valt. Ze hoeven hun mond niet open te doen, ze hoeven alleen maar met 'de top' mee te stemmen. Toen ik weer een 'gewoon' lid was ben ik nog één keer, tegen beter weten in, naar een afdelingsvergadering gegaan, waar die afdeling een standpunt moest innemen over de de ziektewetplannen, die destijds net zo omstreden waren als de AOW-plannen nu. Ik was de enige die tegen stemde. Het PvdA-lid Evert had namelijk dezelfde mening als het vakbondslid Evert.

Niet alleen 'de top' van de PvdA heeft zich van verder van de basis verwijderd, het kader is weer braaf meegelopen. Het wordt steeds drukker in het centrum.

x