Aandacht

In de loop der jaren heb ik heel wat kilometers per fiets afgelegd. In mijn jeugd fietste ik naar de HBS. Naar de kweekschool hoefde ik niet te fietsen, want die bevond zich op een afstand van ongeveer 500 m van huis. Naar mijn werk fietste ik altijd. Later, toen Boukje het sjouwen door bergen met een rugzak wel gezien had, kwam het fietsen tijdens de vakanties daarbij: diverse malen in Engeland, één keer in Ierland, Frankrijk, Tsjecho-Slowakije, Zweden, Amerika en Nieuw-Zeeland. Ik was er nooit op uit gigantische afstanden af te leggen (100 km op een dag vond ik ver zat), hoge snelheden te bereiken (mijn gemiddelde lag rond de 20 km/u) of tegen hoge bergen op te fietsen (al heb ik in de Rocky Mountains boven de 3200 m gefietst). Al die fietstochten waren een beetje inspannend, maar vooral ontspannend, omdat ik, in tegenstelling tot de rest van het jaar, helemaal zelf mijn route kon bepalen en mijn dag kon indelen. OK, meestal was er wat overleg met één of enkele medereizig(st)ers, maar dat was nooit een probleem. Als bonus was er altijd een mooi landschap om doorheen te fietsen.

Qua fietsen ben ik dus een volstrekte amateur. Ik behoor niet eens tot degenen die in hun vrije tijd ook wel eens 'Luik-Bastenaken-Luik' of de 'Omloop Het Volk' willen fietsen. Laat staan dat ik tegen Alpe d'Huez op ga fietsen. Veel te vermoeiend. Het moet wel leuk blijven. Waarmee ik niets ten nadele wil zeggen van mensen, zoals mijn jongste broer en een neef die dat wel leuk vinden.

Ik vind het dus in het algemeen ook wel leuk om te kijken naar mensen die zich beroepsmatig uit de naad fietsen om ergens eerder aan te komen dan de anderen die graag een keer een medaille of een gekleurde trui willen ontvangen, naast de zoenen van een aantrekkelijke jonge dame en de handdruk van een BVF'er (Bekende Voormalige Fietser). Het is niet geheel onlogisch dat de meeste aandacht uitgaat naar de winnaar van een wedstrijd. Maar als er één de eerste is, is er ook één die als allerlaatste over de finishlijn komt. Doe dat een paar keer en je krijgt bijna net zo veel aandacht als de nummer 1. In de Tour de France overkomt dat nu onze landgenoot Kenny van Hummel, die inmiddels 'Hummeltje' genoemd wordt, een passende bijnaam. 'The Boss', Lance Armstrong, schrijft over hem: "I have big respect for Kenny van Hummel. He is Super Man!" Rijdt Kenny nou zo langzaam? Hij heeft intussen 2.581,5 km afgelegd met een gemiddelde snelheid van 37,30 km/u. Probeer dat maar eens na te doen. Dat is al een aardige klus als je die afstand door Nederlandse polders aflegt. Hummeltje moest ook nog eens tegen een aantal bergen op fietsen. Helemaal in zijn eentje. En als hij dan, zoals afgelopen zondag, ruim drie kwartier na de winnaar aankomt is hij niet te beroerd om zich te laten interviewen. Hij neemt zelfs de tijd zich te verontschuldigen voor het feit dat hij wat krachttermen gebruikt. Aardige jongen, toch?

PS
Ik val ook overal buiten: een ANP-bericht heeft als 'kop' FORSE GROEI ALLEENSTAANDEN. Ik ben in dertien jaar geen millimeter gegroeid.
x

Historisch

De komende nacht is het veertig jaar geleden dat ik, met Boukje, bij vrienden naar de tv ging kijken. We zouden allemaal opblijven tot HET gebeurde: een mens zou voet zetten op de maan. Ik kan me echt niet herinneren hoe laat het precies was. Wel weet ik dat de andere drie het te lang vonden duren en naar bed gegaan waren. Ik weet ook nog dat ik een citaat van Goethe in mijn hoofd had: "und ihr könnt sagen, ihr seid dabei gewesen". (Ik ben geen Goethekenner, ik ben een citatenkenner.) Natuurlijk was ik niet 'dabei', maar dankzij de techniek kon ik het wel direct meebeleven. Ik ging dus niet naar bed. Hoe je ook over ruimtereizen en het nut ervan denkt, je kunt niet ontkennen dat het een historische gebeurtenis was. Daar wilde ik 'bij' zijn.

Het was, in een bepaald opzicht, ook een opmerkelijke historische gebeurtenis. Al een aantal jaren was de vraag niet: "Zal de mens ooit voet op de maan zetten?" De vraag was: "Wanneer zal de mens voet op de maan zetten?"

Destijds waren er heel wat mensen die vonden dat al dat gedoe in de ruimte maar weggegooid geld was. "Waar heb dat nou voor nodig?" Inmiddels zijn er al weer twee generaties opgegroeid voor welke het nauwelijks nieuws is dat er weer een bemande space shuttle omhoog geschoten is. Het is de gewoonste zaak van de wereld geworden direct getuige te zijn van een sportwedstrijd aan de andere kant van de wereld. Als je broer of vriendin veilig is teruggekeerd van de Mount Everest stuurt zhij je een sms'je. Dankzij een satellietje dat zijn baantjes om de aarde draait.
x

Voorspelling

(Als je niet geïnteresseerd bent in wielrennen in het algemeen en de Tour de France in het bijzonder, kun je nu iets gaan doen dat leuker is dan 'Beggartalk' lezen.)

Hoewel de berichtgeving in de diverse media anders doet vermoeden, is de Tour de France nog altijd niet echt begonnen. Zeker, er wordt gefietst en er is elke dag een winnaar. Er is al 2.374 km afgelegd. De snelste, een tot nu toe vrijwel onbekende Italiaan, heeft daar 58 uur, 13 minuten en 52 seconden over gedaan. De nummers twee t/m vier hadden daar resp. 5, 6 en 8 seconden meer voor nodig. Anders gezegd: toen nummer één 2.374 km had afgelegd, moest nummer vier nog 11,32 meter afleggen.

Vandaag gaan ze in de Alpen fietsen. De finish is bergop naar een col van de eerste categorie. Dat zou een mooie etappe kunnen worden, maar ik vrees dat het niet zover komt. Die onbekende Italiaan zal zijn leidersplaats wel verliezen. Het zou zomaar kunnen dat George Hincapie hem opvolgt

Anders dan vrijwel alle voorgaande afleveringen gaat deze Tour om de 'strijd' tussen twee fietsers uit één ploeg: Lance Armstrong en Alberto Contador. Op het laatste stukje van één etappe na hebben hebben ze voortdurend gelijk op gefietst. Alle andere fietsers mochten etappes winnen, punten verzamelen voor de diverse klassementen en truien aantrekken. Voor beide heren is dat nog steeds niet interessant.

Ik waag me maar weer eens aan een voorspelling. Aan de voorlaatste etappe beginnen Armstrong en Contador met nog steeds een tijdverschil van enkele seconden. Na 138,5 km beginnen ze aan een klim van 1.688 m over een afstand van 28,5 km. Ze fietsen dan tegen de Mont Ventoux op, één van de zwaarste beklimmingen - hors categorie - die de Tour de France kent. De totale lengte van de Tour is 3.459,5 km. Voor de einduitslag van de Tour 2009 is alleen dat stukje van 28,5 km (=0,82%) interessant. Na afloop van die etappe trekt óf Armstrong, óf Contador de gele trui aan. Ik houd het op Armstrong. Niet omdat ik een fan van hem ben en hem graag zie winnen. In feite heeft hij er bijna eigenhandig voor gezorgd dat de strijd om de eerste plaats nauwelijks interessant was. Armstrong gaat winnen omdat hij en zijn ploegbaas Johan Bruneel dat hebben bepaald. Ik hoop dat ik ongelijk krijg.

Toegevoegd om 11:04 uur
Op zijn Twitterpagina schrijft Lance Armstrong 'aubout 2 hours ago': Big day today @ the TdF. Expect fireworks. Lots of them.
Ik ben benieuwd.

Toegevoegd om 17.14 uur
Met nog 5 km te rijden was er enig vuurwerk. Contador zorgde ervoor. Ik heb dus ongelijk gehad, gelukkig.
x

Afluisteren

Een paar dagen geleden schreef ik hier over de uitreiking van het 'Gouden oor' aan Albert Verlinde van RTL. In Trouw van gisteren las ik dat deze 'prijs', uitgeloofd door een aantal medewerkers van BNN, een - op zijn zachtst gezegd - merkwaardige bedoeling had. Albert had de prijs mee naar huis genomen. Dat had hij beter niet kunnen doen, maar uiteraard kon hij niet vermoeden dat er afluisterapparatuur en een zendertje in dat oor verborgen waren. Hoewel dat niet met zoveel woorden uit het krantenbericht blijkt, mag je aannemen dat het bedoeling was het door BNN ontvangen geluidsmateriaal te gebruiken in een uitzending van 'VOC'. Dat is volgens omroep.nl/gids een "Satirisch programma. Het Verbond van Ongeleide Correspondenten (VOC) bestaat uit Steyn de Leeuwe, Loes Haverkort, Sophie Hilbrand, Filemon Wesselink en Sander Lantinga. Het VOC zet grote vraagtekens bij de laatste trends en nieuws en onderzoekt alternatieve oplossingen voor allerlei maatschappelijke ontwikkelingen. Rauw, direct, komisch, maar soms ook pijnlijk."

Het zal die ongeleide correspondenten niet ontgaan zijn dat er sinds enige tijd wat commotie heerst over het door de AIVD afluisteren van journalisten. De hele journalistieke wereld in Nederland maakt zich, naar mijn mening terecht, heel kwaad over de afluisterpraktijken van de AIVD. Ik ben nooit een groot liefhebber van BNN-programma's geweest. Ik heb kennelijk een wat ander visie op rauw, direct, komisch en pijnlijk. Maar als er voor hun visie een markt is, gaan ze hun gang maar. Als het hun bedoeling was Albert Verlinde in een komisch en/of pijnlijk zonnetje te zetten: ze doen maar. Het is echter, in mijn visie, helemaal niet komisch om daarvoor via afluisterapparatuur materiaal te verzamelen. Het is niet alleen strafbaar, het is gewoon SMERIG. De AIVD kan zich nog beroepen op iets vaags als 'landsbelang'. BNN heeft maar één belang: kijkcijfers. Dat werkt kennelijk totaal verblindend.
x

Wens

Er zijn van die situaties waarvan ik denk: moet ik daar nu een mening over hebben en, zo ja, moet ik die dan ook nog een keer publiek maken? Uiteindelijk kan ik het toch niet laten over wat dan ook een mening te hebben, zelfs als 'het probleem' zich bij mij niet kan voordoen.

Stel je een vrouw van een jaar of 35 voor. Ze heeft een goede opleiding genoten en heeft een baan die ze plezierig vindt. Ze heeft geen partner, wel een kinderwens. En de biologische klok tikt door. Maar misschien wil ze pas over een jaar of tien een kind, al of niet samen met een partner. Het AMC heeft daar nu een oplossing voor: een aantal eicellen invriezen en later terug zetten. Dat terug zetten kan tot de vrouw 50 is. De mogelijkheid bestond al en werd bijvoorbeeld toegepast als een vrouw vanwege kanker eerder dan normaal onvruchtbaar zou worden. Het AMC maakt deze mogelijkheid beschikbaar voor vrouwen die gewoon gezond zijn, maar 'nu' nog niet aan het vervullen van de kinderwens toe zijn.

Uiteraard levert de handelwijze van het AMC kritiek op. Over kritiek van medische zijde kan ik geen verstandig woord zeggen. Hoogleraar verloskunde en gynaecologie Didi Braat van het Universitair Medisch Centrum St. Radboud in Nijmegen laat in Trouw weten dat als het invriezen van eicellen straks helemaal veilig blijkt, (...) het 'niet wenselijk' (is) dat een sociaal probleem (het niet vinden van een partner) met medische techniek wordt opgelost. Janneke Schermers, Tweede Kamerlid voor het CDA, keurt de door het AMC gestelde leeftijdsgrens van 50 jaar af: "Dat is geen natuurlijke leeftijd meer om kinderen te krijgen. De gezondheidszorg is ervoor om fouten in de natuur te herstellen, niet om het tegennatuurlijke te bewerkstelligen."

Je kunt een hele boom opzetten over de vraag wat nou precies 'tegennatuurlijk' is. Heel veel ziekten worden door 'de natuur' - waarvan bacteriën en virussen deel uitmaken - veroorzaakt. De gezondheidszorg gaat tegen de 'natuurlijke' gang van zaken in met mesjes, chemicaliën, radioactieve straling en weet ik wat nog meer. We zijn maar wat blij dat dat allemaal kan. Met uitsluitend 'natuurlijke' middelen houdt een mens het niet lang uit op de maan, maar er hebben wat mensen rondgelopen. De mens kan van nature niet vliegen, dus hebben we iets bedacht om toch redelijk snel aan de andere kant van de wereld te komen.

Ik begrijp niet waarom iemand op of na zijn of haar vijftigste nog ineens vader of moeder zou willen worden, maar dat ligt helemaal aan mij. Ik begrijp ook niet wat er nou zo leuk is aan autorijden of zo lekker aan marsepein. Een neanderthaler die niet met zijn blote handen maar met een eind hout een dier om zeep bracht greep al in de natuur in en zo schreed de beschaving voort.

Over een aantal jaren, let op mijn woorden, is het volledig geaccepteerd dat een vrouw van 50 voor het eerst moeder wordt. Vóór die tijd moeten we nog een probleempje oplossen: wie betaalt dat? Je hebt daar artsen en een ziekenhuis voor nodig, maar is het dan automatisch gezondheidszorg en vallen de kosten dan onder de zorgverzekering? Moet ik meebetalen aan het vervullen van iemand kinderwens? Al die mensen die nooit wat hebben, hebben wel meebetaald aan de tien keer dat ik in een ziekenhuis lag, alle keren dat mijn bloed in een laboratorium werd onderzocht, alle pillen die ik slik, alle ct-scans die er van mijn kop en thorax zijn gemaakt, alle röntgenfoto's die er van mijn enkel en hand zijn gemaakt. Als iemands kinderwens niet vervuld kan worden, leidt dat misschien wel tot psychotherapie. Die is ook niet goedkoop. Waar ligt de grens tussen plastische en cosmetische chirurgie? Het leven zit soms ingewikkeld in elkaar.
x

Foto

De trouwe bezoekers van 'Beggartalk' kijken er al lang niet meer naar, denk ik, die foto van mij rechts van de tekst. Diezelfde trouwe lezers herinneren zich wellicht mijn blog van 5 juli jl., waarin ik het had over de uiterlijke kenmerken van mijn leeftijd. Daarover zat ik nog wat verder te denken, wat mij tot de conclusie bracht dat de op zich heel aardige foto inmiddels wat gedateerd was. Die foto is zo'n jaar of zeven oud en het verouderingsproces heeft in die jaren niet stilgestaan. Maar zoals Al Stewart zingt in 'On the border': "You never see the change from day to day".

Ik beschikte niet over recente foto's van mezelf, dus bezon ik mij. Vrijwel iedereen kan tegenwoordig 'instantfoto's' maken en per omgaande aan anderen toesturen. Het wachten was dus op een ontmoeting met iemand die tussen de bedrijven door even een hedendaagse foto van mij wilde maken. Afgelopen dinsdag deed die gelegenheid zich voor.

Al ruim een jaar volg ik het eveneens (vrijwel) dagelijks verschijnende blog van 'Zuster Klivia' en zij het mijne. We reageren wel eens online op elkaars teksten en een enkele keer doen we dat wat uitgebreider via e-mail. Op die manier ontstond een soort relatie, die je overigens niet in 'romantische' zin moet duiden, alleen al gelet of het feit dat ik ruim ouder ben dan haar moeder. Zuster Klivia begon afgelopen maandag aan haar vakantie en deze week bevindt haar dochter zich in een ponykamp. De zuster is niet het type dat dan een week met de ziel onder haar arm rondloopt en voortdurend op zoek is naar gezelschap. Maar toen ik een ontmoeting suggereerde, zodat we ook eens 'het gezicht achter het blog' konden zien, had ze daar wel oren naar. Zo troffen we elkaar dinsdag om 15.15 uur op het terras van Café Reijnders op het Leidseplein. Rond 20.00 uur nam zij de tram naar Amsterdam Centraal en ik de tram naar huis. Het was, dat zal wel duidelijk zijn, een aangenaam samenzijn, dat op passende wijze werd begeleid door bier, fish and chips, cider, wijn, espresso en cappuccino. En tussendoor werd dus mijn duidelijk ouder geworden kop vastgelegd op Klivia's mobieltje. Kijk en huiver.

In haar weblog van gisteren schreef Zuster Klivia: Voorzichtig als ik ben (ben geen allemansvriendje), had ik een uurtje of twee uitgetrokken voor een borrel. Maar die twee werden er vijf. Daaruit kun je dus opmaken dat het erg gezellig was. Na bier en cider besloten we daar ook wat te eten te nemen en na de 'fish and chips' dronken we nog even koffie. Ik zat weer in de trein van 20h40 terug naar Delft en was dus omstreeks tien uur weer 'zu hause'. Waarvan acte.

Let op! Vandaag is er een dubbele 'Beggartalk'. Zie hieronder.
x

Blaren

Obama strikt Balkenende. Dat was een 'kop' in Het PAROOL van gisteren. Balkenende wil toch overwegen om gevangenen uit Guantánamo Bay op te nemen in Nederland. (...) "Er zijn geen garanties, want dit onderwerp ligt buitengewoon gevoelig in Nederland." Dat mag je wel zeggen. Ik zou in Balkenendes plaats gezegd hebben: "Beste Barack, we hebben in Nederland een spreekwoord: Wie zijn gat brandt moet op de blaren zitten."

Toen Amerika in de 'war on terrorism' gevangenen ging maken kon er gekozen worden uit twee dingen: 1. het zijn krijgsgevangen; 2. het zijn misdadigers. In geval 1. zou de Conventie van Genève van toepassing zijn geweest. In geval 2. zouden de gevangenen voor een normale rechter kunnen worden gebracht, hetzij in Amerika, hetzij in een andere land. Tegen beter weten en adviezen uit andere democratische landen in, koos Amerika voor een geheel nieuwe optie. Het ging hier niet om krijgsgevangen, niet om misdadigers, maar om "unlawful combattants" (onwettige strijders). Zij zouden worden berecht door een speciaal daarvoor ingestelde rechtbank in Guantánamo Bay. Intussen is duidelijk geworden dat, zelfs volgens de Amerikaans regels, een aantal personen volkomen onterecht gevangen werd gehouden. Intussen is ook duidelijk dat een rechtszaak voor een 'gewone' rechtbank niet tot een veroordeling zou leiden, omdat het 'bewijsmateriaal' op onwettige wijze (bijv. marteling) was verkregen. Bovendien zijn veel gevangenen na zeven jaar gevangenschap nog altijd niet voor welke rechter dan ook gebracht. De behandeling van de gevangen was, kortom, een aanfluiting van elk democratisch rechtssysteem.

Obama kan niet persoonlijk verantwoordelijk gehouden worden voor wat zijn voorganger willens en wetens fout gedaan heeft. Maar hij is nu 'de regering' en de Amerikaanse regering zal in eigen huis een oplossing moeten vinden voor de opvang van die personen die niet naar hun land van herkomst terug kunnen, omdat hen daar mogelijk een lot wacht dat nog een graadje erger is dan het verblijf in Guantánamo Bay. Amerika kent een 'getuigenbeschermingsprogramma'. Dat kan volgens mij zo toegepast worden op de personen die Guantánano Bay mogen verlaten. Het zal een paar dollarcenten kosten, maar waarom zouden wij de rotzooi van de Amerikanen opruimen die ze zelf gemaakt hebben?