Op het ogenblik worden in Beijing de Paralympics gehouden, de Olympische Spelen voor mensen met een handicap. Dat is mooi, want met een handicap kun je beter niet in China wonen. Daar schaamt men zich voor een handicap. Een kind met een handicap houd je zo veel mogelijk binnen, bang voor gezichtsverlies bij de buren. Dankzij de Paralympics kunnen ze nu in China zien hoe wij in het westen met een handicap omgaan. Daar kunnen ze van leren. Voor ons immers is een mens met een handicap net zo gewoon als een mens zonder handicap, toch? Laat me niet lachen.
Aan de Olympische Spelen besteedde de NOS vele uren per dag, soms op twee netten tegelijk, anders zouden we iets kunnen missen. Op de website van de NOS kon je naar tien sporten tegelijkertijd kijken. Aan de Paralympics besteedt de NOS een half uur per dag, van 19.25 tot 19.55 uur op Nederland 2. Daar wordt dan geroepen dat onze gehandicapte jongens en meisjes er net zo hard voor gaan, net zulke prestaties leveren als onze jongens en meisjes bij de Olympische Spelen. Dat is ook zo, maar waarom zou je daar heel Nederland mee lastig vallen? Dat Piet in zijn rolstoel de sterren van de hemel tennist is aardig voor Piet, zijn familie, vrienden en buren, maar de rest van Nederland vindt Federer - Nadal toch leuker om naar te kijken. Ik ook, ja. Ik heb niet gek veel van de Olympische Spelen gezien en van de Paralympics hoef ik helemaal niets te zien. Als er Spelen voor vijfenzestigplussers gehouden worden interesseert me dat ook geen bal. Zullen we eerst naar het gewone dagelijkse leven kijken?
Hoe goed gaan wij eigenlijk met onze gehandicapte medemens om? Zullen we het eens over het openbaar vervoer hebben? Breek de mensen met een handicap de bek niet open over het reizen met de trein. Maar goed, in 2000 heeft de regering besloten dat in 2030 het openbaar vervoer VOLLEDIG TOEGANKELIJK moet zijn voor mensen met een handicap. Dat moest nog 30 jaar duren omdat treinstellen 30 jaar meegaan en alle bestaande treinstellen aanpassen zou wel erg duur worden. Overigens worden er nog steeds nieuwe, ontoegankelijke treinstellen geleverd, die ook 30 jaar mee moeten en dus pas na 2030 toegankelijk zijn.
We hebben, zoals je weet, de altijd opgewekt en daadkrachtig ogende Camiel Eurlings als minister die ook over het openbaar vervoer gaat. Camiel vindt het intussen allang best als in 2030 60% van de treinen en stations volledig toegankelijk is voor mensen met een handicap. Stel: jij woont met je handicap in Loppersum en je wilt met de trein naar Groningen Europapark (overstappen in Groningen). Dan is het heel fijn dat 60% van de stations, waaronder Groningen, volledig toegankelijk is, maar helaas horen de stations van Loppersum en Groningen Europapark dankzij het wijze, zuinige beleid van Camiel tot die andere 40% en ben je nog steeds aangewezen op begeleiding en/of aangepast vervoer. Over dat laatste moet je de gehandicapten de bek ook niet openbreken. Ja, de Chinezen kunnen nog veel van ons leren.
Als je iets maar vaak genoeg herhaalt, gaat uiteindelijk iedereen het geloven. Het is een van die waarheden waarop de reclame gebaseerd is. Een vrouw die voortdurend hoort 'dat ze het waard is', kan zich na enige tijd niet meer inhouden en rent naar het Kruidvat of Etos om daar het product aan te schaffen dat niet alleen haar huid hydrateert, maar haar ook twintig jaar jonger maakt, dankzij de volop aanwezige aminopeptiden of hoe die dingen ook mogen heten.
Je had vroeger ook van die verhalen over die typisch Amsterdamse volksbuurt de Pijp, met zijn geheel eigen karakter. Hoe dat geheel eigen karakter dan bewaard zou moeten worden is onduidelijk, want de meerderheid van de bewoners woonde er gemiddeld niet langer dan een jaar of drie. Zoiets kun je heel eenvoudig vaststellen aan de hand van gegevens uit het bevolkingsregister. De typische humor van de Amsterdamse tramconducteur werd jarenlang geroemd. Ik heb vrij vaak in een tram gezeten en heb wel eens een conducteur een grap horen maken, maar het humorniveau ligt bij deze beroepsgroep echt niet boven dat van de gemiddelde Nederlander.
Hoe kom ik hier nou weer op? In Trouw schrijft Rob Schouten over Nederlandse literatuur. Hij constateert dat 'water' langzamerhand uit onze literatuur verdwijnt. Hij zal daar ongetwijfeld gelijk in hebben. Ik weet weinig van de Nederlandse literatuur en die van de laatste dertig jaar heb ik helemaal niet bijgehouden. Als ik aan Holland denk, denk ik gek genoeg niet meteen aan brede rivieren die traag etc. Over onze 'eeuwige strijd' heb ik zo langzamerhand ook wel genoeg gehoord. Mijn voorouders, die allemaal uit Drenthe komen, hebben zelden tegen het water moeten strijden. Als de Reest of de Drentsche Aa al een keer buiten hun oevers traden had dat echt geen levensbedreigende gevolgen. Die eeuwige strijd vond ver van hun bed plaats. Schouten komt uiteindelijk tot de conclusie: Kortom, de Nederlandse letteren zijn in menig opzicht ook de Nederlandse wateren. Dat is ook niet zo vreemd vindt hij: (...) zoals Eskimo’s tientallen woorden voor wit hebben en kangoeroes vooral in Australische boeken rondspringen, zo staat de kunst in een vergiet als Nederland voor een aanzienlijk deel onder water.
Nu ben ik eindelijk waar ik uit wilde komen. Ik zeg het nog één keer: Eskimo's hebben geen tientallen woorden voor sneeuw. Net als wij komen zij niet veel verder dan natte sneeuw, droge sneeuw, stuifsneeuw en nog een enkele term. That's it. Dat hebben ook Amerikaanse taalkundigen al eens vastgesteld. Wij hebben geen tientallen woorden voor water. De Touaregs hebben geen tientallen woorden voor zand. De indianen in de Braziliaanse regenwouden hebben geen tientallen woorden voor boom. Waarom zouden Eskimo's dan tientallen woorden voor sneeuw hebben?
As Alaskans we are excited about our Governor being selected as the nominee for Vice President. As residents of Wasilla, we are ecstatic about one of our own being thrust to the national forefront. However, as a church, it is not appropriate for us to endorse any one candidate over another. As believers, we are reminded in 2 Peter 2.13 that we are to submit to those in authority. 1 Timothy 2.1-2 tells us pray for those in authority. This we will do no matter who is elected. We wish the best to Governor Palin, and Senator McCain, as well as to Senator Obama and Senator Biden. Dit staat te lezen in een officiële verklaring van 3 september jl. van de Wasilla Assembly of God (WAG). Wasilla is een stadje in Alaska dat bij de laatste volkstelling (2000) een bevolking van 5469 personen had. De WAG is een Pinksterbewegingachtige kerkgenootschap in Wasilla. We kunnen rustig stellen dat op mondiaal niveau Wasilla en de WAG niet van cruciaal belang zijn.
Wasilla is ineens in het nieuws omdat Sarah Palin, je weet wel, de 'running mate' van John McCain, daar vandaan komt. Wie daar woont, lees ik in Trouw, is Ed Kalnins, dominee van de WAG en nogal rechts. Kalnins is, meldt persbureau RNS, bepaald Republikeins – daar is niets mis mee. Maar hij gaat ook als een boeteprediker tekeer tegen iedereen die kritiek heeft op de zittende president Bush: critici gaan volgens Kalnins regelrecht naar de hel, uit het oogpunt van pinkstervoorgangers een uiterst realistisch vooruitzicht voor grote zondaren. Al eerder, bij de vorige presidentsverkiezingen in 2004, wist hij bijna zeker dat de aanhang van de toenmalige Democratische kandidaat bij de hemelpoort geen toegang zouden krijgen. Dat is allemaal ook nog niet zo boeiend, want er zijn wel meer mensen die precies weten wie God gedurende de eeuwigheid in Zijn omgeving wil hebben. Het is nu pas, voor Amerikanen dan, interessant omdat Sarah Palin tot 2002 lid was van die WAG en nog afgelopen juni in een bijeenkomst daarvan het woord gevoerd heeft. Net als Barack Obama zit Sarah Palin ineens met een dominee die dingen roept waar niet haar hele achterban blij mee is.
In een gewoon democratisch land als Nederland piekert geen journalist erover nu eens haarfijn te gaan uitzoeken wat de dominee van bijvoorbeeld André Rouvoet te melden heeft. Het wordt pas boeiend als André Rouvoet in een gesprek bij Knevel & Van den Brink zelf zou beweren dat alle SP-stemmers rechtstreeks naar de hel zouden gaan en wat hem betreft ook konden lopen. We weten hier allemaal dat André het niet in zijn hoofd zal halen.
Als ik (de aanloop naar) de presidentsverkiezingen volg weet ik weer wat me tegenstaat in Amerika: het ondanks de scheiding van kerk en staat voortdurend roepen van "God bless America", het voortdurende praten over "this great nation", het voortdurend claimen van de beste democratie ter wereld te zijn. Als ik weer zo'n mensenmassa zie die extatisch de leider staat toe te juichen, zie ik ook de beelden voor me uit de film 'Triumph des Willens' van Leni Riefenstahl over het Nazi-congres in Neurenberg in 1934. Ik troost me dan met de gedachte dat ik in Nederland woon. Hier worden ook politieke bijeenkomsten gehouden. Godfried Bomans heeft daarover eens gezegd (ik citeer uit mijn hoofd): "Als in Nederland iemand op een spreekgestoelte gaat staan denkt iedereen in de zaal: wat doet hij op mijn plek?"
Het is weer eens zo ver. De Ramadan is weer begonnen, dus over en paar weken krijgen we weer het Suikerfeest en dus gaan we maar weer eens discussiëren over (het antwoord op) de vraag: moeten we van het Suikerfeest een nationale feestdag maken? Zal ik het dan maar zeggen? Ik zou niet weten waarom.
Als islamieten vinden dat ze gedurende een paar weken per jaar van zonsopgang tot -ondergang niet mogen eten of drinken, hoeven ze dat van mij niet te doen. Als ze na afloop van die weken een leuk feestje willen vieren, moeten ze dat vooral doen. Maar wat heb ik daar mee te maken? Ik ben geen islamiet. Ik ben geen christen, dus ik doe ook niets aan christelijke feestdagen. Ik ben geen jood, dus het Loofhuttenfeest laat ik totaal ongemerkt aan mij voorbij gaan. Ik ben geen druïde dus aan het moment van de zonnewende heb ik nooit iets gedaan. Ik ben republikein, dus laat Koninginnedag ook maar zitten.
Het Suikerfeest past niet in een christelijk land. Dat hoor je hier en daar wel eens zeggen. Ga in dit 'christelijke' land eens aan een aantal mensen vragen wat er met Pinksteren precies gevierd wordt. Veel mensen die wel een antwoord hebben, hebben een fout antwoord. De Paasdagen zijn ooit ingesteld om naar de meubelboulevard te gaan, maar wat hebben islamieten daarmee te maken? In islamitische landen kennen ze helemaal geen meubelboulevards. Die traditie zegt islamieten helemaal niets, maar ze zijn wel verplicht die mee te vieren.
Ik heb een simpel voorstel: schaf al die feestdagen (als algemeen erkende feestdag) af en geef iedereen er vijf vrije dagen per jaar bij. Als mensen op een bepaalde dag - al of niet samen met anderen - God, Allah, Jahweh of welk opperwezen of staatshoofd ook, wil bedanken, vereren of daar op wat voor manier ook naartoe wil communiceren, nemen ze maar een snipperdag.
Ik vrees dat mijn voorstel pas gerealiseerd wordt als Hemelvaartsdag en Suikerfeest op één dag vallen.
Als bij ons de dijken doorbreken, zouden er wel eens meer slachtoffers kunnen vallen dan toen in New Orleans. Dat heeft een commissie berekend. Die heeft waarschijnlijk gedacht: in New Orleans wonen een paar honderdduizend mensen, maar de halve Nederlandse bevolking leeft onder de waterspiegel, dus reken maar uit. Knap werk! Ik ben niet zo goed in rekenen, dus ik was daar nooit opgekomen.
Intussen ben ik wel weer behoorlijk bang gemaakt. Als Jan Peter persoonlijk, in het Catshuis, een rapport in ontvangst neemt en dat live op de tv laat uitzenden, hebben we het niet over iets lulligs. Dan gaat het ergens over. Dan moet er een nationaal belang op het spel staan. En ik was al zo bang, want als het water niet over ons heen komt, zijn het wel terroristen die de meest vreselijke dingen uitbroeden. Voor je het weet zijn er weer Duitsers die bedenken dat Nederland eigenlijk een Duitse provincie is, of ze komen de Friezen 'bevrijden'. We weten allemaal wat de rest van de wereld doet als Duitsland hier binnenvalt: helemaal niets! Kijk maar naar Zuid-Osetië en Abchazië. Of de Engelsen komen met enig geweld de achterspiegel van de 'Royal Charles' terughalen die Michiel de Ruyter destijds als souvenir uit Chatham heeft meegenomen.
Wees gerust. Ik neem die stijging van het zeewaterniveau echt wel serieus, al zal ik die zelf nauwelijks meer meemaken. Maar ik heb gisteravond ook nog naar 'Netwerk' gekeken. Daarin kwam een belangwekkend project aan de orde, dat wereldwijd de aandacht heeft getrokken. Een polder in Brabant gaan ze zo inrichten, dat als de Maas te hoog komt te staan en de mensen in Den Bosch natte voeten dreigen te krijgen, dat die polder kan vollopen, waardoor het peil in de Maas dertig centimeter zakt: geen natte voeten in Den Bosch. Dat plan werd acht jaar geleden gepresenteerd, zelfs Japanners kwamen kijken, maar er is nog geen korrel zand of grasspriet van zijn plek gekomen. Het ministerie wacht op het waterschap, dat op de gemeente wacht, die op de provincie wacht, die op het ministerrie wacht, dat ... Dat plan van Veerman lijkt me iets gecompliceerder. Dan moet er gewacht worden op diverse waterschappen, misschien wel hoogheemraadschappen, diverse provincies en een hele rij gemeenten.
Op 5 november 2104, vier dagen na de Allerheiligenvloed, zal de minister-president aan het nieuwe strand bij Amersfoort geïnterviewd worden. "Wij hebben ons voorgenomen wetgeving voor te bereiden die er toe moet leiden dat planprocedures sneller kunnen verlopen", zal ze zeggen. Als dat geregeld is gaat ze kijken hoe de plannen sneller uitgevoerd kunnen worden.
In gedachten ging ik even terug in de tijd. Ik zag me weer op een dijk zitten bij Dodewaard. Met veel andere mensen kreeg ik hele ladingen traangas over me heen, want me mochten de toegang tot de kerncentrale niet versperren. We hebben uiteindelijk wel succes gehad, want Dodewaard is dicht gegaan. Bij Kalkar was het succes nog groter: de centrale daar is nooit gebouwd. En dan komt Pieter van Geel ineens vertellen dat er volgens het CDA toch kerncentrales moeten komen.
Kerncentrales zijn goed voor het milieu, zei Pieter. Dat moet je eens in de omgeving van Tsjernobyl zeggen. Daar willen ze ook wel weer eens lachen. O, dat was een ramp met een nogal krakkemikkige centrale? Wij bouwen ze hier veel beter? Het vervelende met rampen is dat ze altijd gebeuren op een punt en een moment dat niemand verwacht had. Als rampen te voorzien waren, gebeurden ze niet. Een kernramp is niet na een week voorbij. De gevolgen van een kernramp zijn nog jaren merkbaar en op een heel vervelende manier. Net als andere centrales leveren kerncentrales afval op. Er is na al die jaren nog steeds geen echt veilige manier bedacht om dat radioactieve afval op te bergen. Dat kun je namelijk niet, net als CO2, het milieu in flikkeren. Los daarvan: alleen al bij het delven van uraniumerts komt een hoop radioactieve rotzooi vrij. (Je hebt duizend kilo erts nodig voor één kilo splijtbaar uranium.)
We hebben die kerncentrales ook nodig omdat we voor fossiele brandstoffen afhankelijk zijn van bijvoorbeeld die rotrussen, die elk moment dat ze dat (politiek) handig uitkomt de kraan kunnen dichtdraaien. Hebben wij dan wel ergens ons eigen voorraadje uranium-235, waarmee we plutonium-239 kunnen maken? Ik dacht het niet. Hebben wij voldoende vriendjes die ons altijd voldoende uranium zullen leveren?
Ik heb jarenlang rondgelopen met een button op mijn jack: "Kernenergie? Nee, bedankt!" Die zou ik nog eens moeten opzoeken.
Al dat gezeur over files! Files zijn helemaal geen probleem. OK, voor het milieu misschien, maar voor jou, als autorijder, zijn ze juist goed. In Trouw las ik over een man die ging telewerken. Hij had elke dag enorme moeite om op gang te komen in zijn eigen huis. Toen adviseerde zijn vrouw hem elke ochtend eerst een kwartier te fietsen om een mentale afstand tussen huis en werk te creëren. Dat bleek goed te werken.
Is dat duidelijk? Als je, bij wijze van spreken, vanachter je ontbijttafel achter je bureau springt, is die afstand tussen privé en werk weg. Je hebt geen tijd voor omschakeling. In de file kun je nog even rustig die slimme vraag formuleren die je straks in het werkoverleg gaat stellen. Vanavond op de weg terug naar huis mag de file wat jou betreft nog wel twee keer zo lang zijn. Dan kun je nog repeteren hoe je geloofwaardig zegt: "Wat een prachtige tekening heb je voor pappa (of mamma) gemaakt. Maar we moeten nu eten, want anders kan mamma (of pappa) het journaal van acht uur niet zien." Dat is weer een mooie overgang van werk naar huis.
En de file heeft nog veel meer voordelen. Wat dacht je van een cursus Bulgaars op cd? Dat is toch ontzettend handig als je over een tijdje naar je nieuwe goedkope werknemers toe kunt communiceren? Thuis kom je je daar niet toe. Je hebt je slim onder die mooie tekening uitgewerkt, maar na het eten zul je toch nog een keer moeten uitleggen waarom het "ik hebt" is en niet "ik heeft", want daar weet het huidig onderwijzend personeel ook niet meer alles van.
Tenslotte: de auto is zo langzamerhand de enige plek waar je nog ongestoord naar je nieuwe cd van André Rieu (Live op de Vrijthof! Schit-te-rend!) Files? Hoe langer, hoe fijner!
