HANDHAVEN

De Volkskrant schrijft: Seks tegen de wil van de ander moet strafbaar worden, ook als er geen sprake is van dwang, vindt minister Grapperhaus. Ook in andere media werd ruim aandacht besteed aan dit onderwerp.

Ik ben het in principe eens met het idee van Grapperhaus. Ik kan me überhaupt niet voorstellen dat iemand, tenzij deze psychisch gestoord is, plezier  beleeft aan seks waar 'de ander' geen behoefte heeft. Ook binnen het huwelijk - en binnen elke andere vaste relatie - moet iemand seks kunnen weigeren  op elk moment dat zhij daar geen zin in heeft.

In Zweden moet sinds 1 juli expliciete toestemming worden gegeven als iemand seks wil hebben. Tja, dan gaat de lol er wel heel gauw af. "Schat, wil je met me vrijen?" "Ja, ik wil." Seks is een van die activiteiten die, in het algemeen, niet plaats vindt in het bijzijn van getuigen. Hoe maak je  bewijsbaar dat je duidelijk hebt aangeven geen zin in seks te hebben, maar toch ... Leg je dat vast via een kort filmpje op je mobieltje? Wissel je whatsappjes uit? Ik ben niet het uitgesproken romantische type, maar ik zou zoiets toch wel een behoorlijke downer vinden. Er zijn talloze verbale en non-verbale mogelijkheden om aan te geven dat je wel of geen seks wil. In een goede relatie wordt een negatieve reactie zonder morren geaccepteerd. Je mag best laten blijken dat je wat teleurgesteld ben, maar ga dat niet overdrijven. Schenk voor beiden nog een glas in en begin een goed gesprek. In mijn relatie met Boukje was een goed gesprek vaak een mooi 'voorspel'.

Een andere vraag lijkt me relevant. Seks tegen iemands wil wordt beschouwd als verkrachting, dat is een behoorlijk ernstig misdrijf. Hoe gaan 'we' het verbod daarvan handhaven? Het is bekend dat verkrachting vrij vaak voorkomt, ook binnen vaste relaties. Er komen dus aardig wat meer misdrijven terecht bij een toch al onderbezette politie. Wegens het veelal ontbreken van getuigen zal het meestal een kwestie van woord tegen woord zijn. Case closed. Weer iemand erbij die zijn/haar vertrouwen in de rechtstaat heeft verloren. "Ze doen er toch niets mee."

ETEN

Toen ik mijn eerste salaris in mijn eerste baan kreeg ging ik, in mijn eentje, eten bij restaurant Port van Cleve, op de Nieuwezijds Voorburgwal, tegenover de Nieuwe Kerk. Ik heb er vele malen maandelijks gegeten. Het restaurant was om twee redenen bekend: ze hadden vele soorten biefstuk (d.w.z. ik geloof  wel 30 soorten biefstuk, wat betreft saus en/of entourage) en wanneer de ober jouw keuze doorgaf schreeuwde hij die naar de keuken, bijvoorbeeld: "Eén biefstuk portugaise, één!" Het verhaal ging dat dit traditioneel gebeurde, omdat in het begin van het restaurant veel obers nog niet konden lezen en schrijven. De biefstuk portugaise was overigens mijn favoriet. Ik heb eens gegoogeld en kwam diverse recepten tegen, maar geen daarvan kwam overeen met mijn herinnering: een biefstuk die je nog met een lepel zou kunnen snijden, met daarbij een tomaat gevuld met stukjes lever. Het menu dat nu op de website van het restaurant te vinden is vermeldt maar twee biefstukken, chateaubriand en biefstuk van de haas met bearnaisesaus.

Hoe kom ik hier nu weer op? Ik las een artikel in Het Parool over 'Tafel voor één'. Ik was destijds door alleen te eten, mijn tijd ver vooruit. Vroeger werd je, volgens de schrijver van het artikel, op de slechtste plaatsen van een restaurant gezet, vlakbij de deur, vlak bij het toilet, zoiets. De schrijver vindt weinig dingen leuker dan in mijn eentje dineren. Je kunt je beter concentreren op de smaak van de gerechten, het schouwspel van de bediening en het geroezemoes om je heen. Bovendien is er niemand die in je oor smakt, dat helpt ook.

De schrijver constateerde dat niet alleen in Nederland, maar ook in de rest van de wereld de sologast allang niet meer behandeld (wordt) als zielige-vrijgezel-zonder-vrienden of weggemoffeld in een donker hoekje. Dus: een beetje restaurateur zet solodiners vanaf nu op een voetstuk. Want of we het nou leuk vinden of niet, tafels voor één zouden zomaar eens de toekomst kunnen zijn.

Ik zeg niet dat er niets leuker is dan allen uit eten gaan. Tijdens mijn vakantie in Nieuw-Zeeland en de VS at ik uitsluitend alleen en vond dat daar niets mis mee was. Thuis deed ik dat ook wel, bijv. als Boukje op vakantie was. (We gingen niet altijd samen op vakantie.) Stand up comedian Ronald   Goedemondt vertelt in een van zijn programma's dat hij alleen een  trip naar Madrid maakte. Als hij dat vertelde werd hem vaak gevraagd "Hoe deed je dat dan met eten? Ja, gewoon zelf kauwen, hè."

CONTEXT

Thierry Baudet was de afgelopen dagen nogal in het nieuws vanwege uitspraken over abortus, euthanasie en de positie van de vrouw. Volgens Thierry was al die ophef overdreven en werden teksten uit hun verband gerukt en bekeken. Ik had even niets anders te doen en heb de context maar eens opgezocht. Dat is een essay van Thierry's hand over het werk van de Franse schrijver Michel Houellebecq in het on line tijdschrift American Affairs, onder de titel

Houellebecqs Unfinished Critique of Liberal Modernity

Liberalism and socialism differ when it comes to the most effective way to achieve that objective, but they do not differ in the objective itself. They are both liberation movements; they both want the complete emancipation of the indi­vidual. (Cursivering in origineel.)

And both base their vision of society on the (unfounded but supposedly "self-evident" principle that every individual enjoys certain “inalienable rights,” which by definition eclipse all other claims, and to which all other ties, loyalties, and connections must ultimately be subordinated. Over time, all such institutions that the individual requires to fully actualize a meaningful existence—such as a family and a connection to generations past and future, a nation, a tradition, perhaps a church—will weaken and eventually disappear.Today, even new life (in the womb) may be extinguished to avoid disturbing the individual's freedom. In the Netherlands (where I live), suicide is facilitated to ensure that here, too, no constraints—such as the duty to care for your parents—are placed on the indi­vidual. (Cursivering in origineel.) De termen "self-evident" en "inalienable rights" komen uit de Onafhankelijkheidsverklaring van de VS.

Uit de context wordt niet duidelijk dat wat Thierry hier zegt over euthanasie (die moet voorkomen dat onze vrijheid beperkt wordt door de plicht om onze ouders te verzorgen) en abortus (nieuw leven in de baarmoeder mag vernietigd worden om beperking van de individuele vrijheid te voorkomen) niet zijn mening is, maar een weergave van de mening van Houellebecq over deze onderwerpen. Thierry wijst erop dat in het verkiezingsprogramma van Forum voor Democratie de huidige praktijk van euthanasie en abortus ondersteund wordt. Na enig googelen kwam ik bij het CONCEPT VERKIEZINGS PROGRAMMA 2017-2021. Euthanasie en abortus worden daarin niet eens genoemd. Zou het kunnen dat Thierry werkelijk deze mening is toegedaan en dat hij dacht dat zijn artikel toch nier door Nederlanders gelezen zou worden. Wat hij in zijn artikel schrijft komt aardig overeen met wat in brede conservatieve kringen in Amerika gedacht wordt. In het Mission Statement van American Affairs las ik overigens: Trust in government is at historic lows. Crime and drug abuse are increasing, while families and communities are disintegrating. Thierry zou het ook zo gezegd kunnen hebben.

If you allow yourself a brief moment to view the world from Houellebecq's perspective, his philosophy is validated all around us. Consider the emancipation of women and the feminist ideology that underpins it (a favorite topic in Houellebecq's work). The "liber­ated" status of women is usually celebrated as one of the great triumphs of late-liberal society. Today women, from an early age, are encouraged to pursue a career and be financially independent. They are expected to reject  the traditional role of supporting a husband and strive instead for an "equal" relationship in which "gender roles" are interchangeable.
Oftewel, als je voor een ogenblik de wereld beziet vanuit Houellebecqs perspectief, dan wordt zijn filosofie overal om ons heen bevestigd. Daar kan ik alleen maar uit opmaken dat Thierry vindt dat je van vrouwen mag verwachten dat ze hun traditionele rol (ondersteuning van de mannelijke echtgenoot) blijven spelen. Dus niks gelijkwaardige relaties, waarin de rollen van de geslachten uitwisselbaar zijn. De huisman als lulletje rozenwater.

Work and children then often limit the time available for the maintenance of a committed relationship, and rare are the lovers that both work full hours, rear children, and invest sufficiently in each other for the marriage to remain healthy over time. (Cursivering in origineel.) Wil je een toegewijde relatie in stand houden, dan wordt dat gehinderd door werk en kinderen. Dus niet allebei full time werken. Wie meer thuis moet blijven om de echtgenoot te ondersteunen heeft Thierry al eerder verteld. Hoe stelt hij zich dat eigenlijk voor bij een homohuwelijk? Die mogen dat zelf uitmaken, vermoed ik. Waarom mogen heterostellen dat dan niet?

Lang verhaal kort: Thierry heeft wel degelijk enkele zeer stomme opmerkingen gemaakt, die terecht bekritiseerd werden.

EUROPA

Donderdag a.s. ga ik - uiteraard - weer naar het stembureau. Er is één verschil met andere verkiezingen. Ik ga morgen niet op de SP stemmen. Donderdag stem ik D66. Deze partij komt, qua standpunten over de EU, het dichtst bij de mijne, al ga ik, denk ik, nog wat verder dan D66. Ik zit redelijk dicht in de buurt van Guy Verhofstadt, voormalig premier van België en thans lid van het Europees parlement. Verhofstadt is voor een federatief Europa. Dat ben ik ook.

Begrijp me goed, ik vind Nederland een uitstekend land om in te leven. Je ziet nog wel eens dat landen op diverse punten met elkaar worden vergeleken. Meestal eindigt Nederland, bijvoorbeeld als het gaat om democratie in de top, vaak na enkele Scandinavische landen, waar het dus ook goed toeven is.

Ik ben geen nationalist. Ik heb niks met een Nederlandse identiteit. Ze mogen verworvenheden als vrije meningsuiting, vrije pers en onafhankelijke rechterlijke macht niet van ons afnemen, maar het zal me worst wezen of Nederland het WK voetbal wint. Dat vind ik net zo interessant als wie Drents kampioen klootschieten wordt. Wat zijn nou die specifiek Nederlandse eigenschappen, die je in geen enkel Europees land vindt?

Bij YouTube kun je zien wat buitenlanders opvalt aan Nederland. Dat zijn zulke nationale verworvenheden als het eten van rauwe vis (haring), stroopwafels (ook wel stroepwafels genoemd), boterham met hagelslag, Goudse kaas, drop en fietsen. In groten getale komen de buitenlanders naar de Amsterdamse Wallen om dames in ondergoed achter de ramen te bekijken. Dat is toch typisch Nederlands? Daar mogen we toch trots op zijn?

Ik ben vóór een Verenigde Staten van Europa, met een Europese regering en een Europees parlement. Dat parlement moet dan, net als dat van VS, bestaan uit twee kamers, een Huis van Afgevaardigden  (750 zetels) en een Senaat (112 zetels). In het Huis kan iedere lidstaat een aantal leden kiezen, naar rato van het bevolkingsaantal, in de senaat krijgt ieder land vier zetels. In dit systeem zou Nederland in het Huis 25 leden krijgen.

Dan word, nog erger dan nu, alles vanuit Brussel geregeld? Nou, in de VS wordt echt niet alles vanuit Washington geregeld en in Nederland niet alles vanuit Den Haag. De provincies en de gemeenten mogen ook het nodige doen. Ik vind zelfs dat er te veel dingen naar de gemeenten worden doorgesluisd. Dat kan ertoe leiden dat burgers van verschillende gemeenten verschillende rechten hebben, mogelijk zelfs minder rechten dan de burgers van andere gemeenten. Wat is het fijn als het bestuur zo dicht bij de burgers staat.

We willen hier toch ook niet terug naar de Republiek der Verenigde Nederlanden, toen de  provincies veel zelfstandiger waren dan toen we één natie werden. Zijn daarna alle provinciespecifieke gewoonten en gebruiken verdwenen? In Friesland wordt nog altijd aan fierljeppen en kaatsen gedaan. In Den Bosch worden nog steeds Bossche bollen gemaakt. In Zeeland zijn ze nog altijd gek op boterbabbellaars en in Weesp op moppen. In diverse plaatsen in Noord- en Zuid-Holland wordt op de zaterdag vóór Pinksteren nog steeds aan luilak gedaan. Als Nederland een van de Verenigde Staten van Europa wordt, mogen we nog altijd jaren blijven doorzeuren over Zwarte Piet en Jan Pieterszoon Coen. Het zou best kunnen dat er één Europese eredivisie voetbal komt, waarin Ajax, PSV en Feijenoord mogen hopen nog in 'het rechter rijtje' voor te komen, maar de degradatiezone  lijkt waarschijnlijker. Nou, dan gaan ze toch lekker in de Nederlandse SpecSaversdivisie spelen. Op Europees niveau zou je misschien wat kunnen doen aan de waanzinnige salarissen die sommige voetballers ontvangen.

We zouden een parlement krijgen dat veel meer invloed zou hebben dan het huidige Europees parlement. Het zal ook een meerpartijenparlement worden. En waar hebben ze nu juist veel ervaring met coalitievorming in een meerpartijenparlement? O ja, dat zijn wij. Maar er zijn toch ook landen binnen de EU waar ze nog niet zo democratisch zijn, bijvoorbeeld Oost-Europese landen? Zeker, maar alle Oost-Europese landen bij elkaar vormen maar net 20% van de bevolking van de EU. Krijgen Frankrijk en Duitsland samen niet veel te veel macht? Dat valt ook wel mee: die komen samen op 27%. Een mogelijk 'blok' van de zuidelijke landen komt op bijna 26. In 'mijn' systeem kan het in ieder geval niet meer zo zijn, dat één land een besluit van alle andere gezamenlijk tegenhoudt.

Bedenk dit ook nog even: je kunt met prikkeldraad misschien wel ongewenste personen tegenhouden, maar geen CO₂ en fijnstof.

Onze meest boreale politicus, Thierry Baudet, houdt niet zo van Europa. Hij ziet graag een nexit. “Nexit is heel simpel. Daar is een briefje voor nodig: 

Beste EU,

Fuck you,

groeten

Nederland'."

Ja, zo simpel kan politiek zijn. Geef mij maar ingewikkeld.

DOOD

Ik zeg het nog maar eens voor alle duidelijkheid: Duncan Laurence is NIET dood. Waarom zeg ik dat? Als er een bekend persoon overlijdt, of dat nu een Nederlander of een buitenlander is, wordt vaak diezelfde dag nog 's avonds op tv een soort herdenkingsprogramma uitgezonden, waarin je allerlei belangrijk momenten uit zijn/haar leven nog eens kunt meebeleven.

Duncan is 25 jaar oud. Wikipedia vermeldt een aantal belangrijke feiten uit zijn leven: hij won in 2011 de lokale talentenjacht Brielle’s got Talent. In 2014  bereikte hij de halve finale van The Voice of Holland. En afgelopen zaterdag won hij het EUROVISIE SONGFESTIVAL. Dat mag je een carrière noemen. Maar moet er na het leveren van die prestatie in Tel Aviv, na een toch nog zo'n korte carrière meteen een extra aflevering van PAUW komen om die eenmalige  GEWELDIGE PRESTATIE  te memoreren en dat liedje nog een keer te (laten) horen? Daar moet je niet allen Cornald Maas en Jan Smit bij halen, maar ook vroegere Nederlandse deelnemers aan en winnaars van het Songfestival, maar ook een ex-voorzitter van de Tweede Kamer der Staten Generaal. Was je er weer zo trots op Nederlander te zijn?

Ja, ik heb tegen heug en meug naar die speciale aflevering van PAUW gekeken. Ik heb ervan genoten dat Duncan na afloop nog eens Arcade zong, maar deze keer met een groep strijkers een een backing groep. Prachtig! Ook zonder een lamp die naar de grond zakte.

ROOK

Een week of twee geleden begon mijn rookmelder 's ochtends om zeven uur te piepen, niet om rook te melden, maar om aan te geven dat er nieuwe batterij geplaatst moest worden. Met mijn 80 jaar en een pijnlijke heup klim ik niet op een trap, maar mijn zus was bereid mij bij te staan.

Het duurde even voor we er achter waren hoe je dat ding van de muur kon losmaken. Toen was het zoeken naar de plek waar de batterij(en) zouden moeten zitten. Dat lukte maar niet, tot mijn zus de tekst op het apparaat las. Er kon helemaal geen nieuwe batterij in. Er moest een nieuwe rookmelder komen.

Ik dacht eerst dat ik zelf zo'n ding moest aanschaffen, maar ik dacht 'Ik probeer of Eigen Haard (de woningcorporatie) dat ding wil plaatsen.' Dat wilden ze wel en nog vrij vlot ook. Op  maandag 13 mei werd de nieuwe rookmelder geplaatst. De zaterdag en zondag daarvoor had hij steeds weer om zeven uur gepiep. Geloof het of niet, de nieuwe rookmelder begon dinsdag om zeven uur weer te piepen.

Ik belde weer met Eigen Haard. Daar vond men dat net zo vreemd als ik, maar er zou weer een nieuwe rookmelder geplaatst worden. Dat gebeurde donderdag. In de nacht van donderdag op vrijdag, om twee uur, werd ik wakker van het gepiep. Geen piep die na een minuut of twee stopte. Nee, het ging maar door, elke minuut twee piepjes. Dat ging dus door  tot een uur of tien. Daarna was het een tijdje stil, maar al gauw begon het weer. Ik belde dus Eigen Haard weer die voor de derde maal een nieuwe rookmelder kwam plaatsen. De twee piepjes elke minuut kwamen niet terug.

En wat kreeg ik gisterochtend om 7 uur te horen? Goed geraden! Eigen Haard is in het weekend uiteraard niet te bereiken. Het leek mij raadzaam maar eens met een echte deskundige te bellen, de brandweer. Die zou misschien iets zeggen in de zin van 'Ja dat hebben we eerder meegemaakt. Dan moet u even dit of dat doen en klaar is kees.' Zo ging het niet maar ik werd wel serieus genomen. Ze zouden iemand sturen. Ik moest mijn flat verlaten, de deur achter me sluiten en in het portiek aan de straat wachten. (De brandmelder zou ook een koolmonoxidemelder kunnen zijn, wegwezen dus.)

Ik had de brandweerkazerne dicht bij mij in de buurt gebeld. Ik hoefde niet lang te wachten, Ik verwachtte een personenauto met één brandweerman/vrouw. Maar het was een heuse brandweerauto, met een vierkoppige bemanning, waarvan er drie mee naar boven gingen. De enige verklaring die ze voor het piepen hadden, was dat de brandmelders al jaren bij Eigen Haard in het magazijn gelegen hadden, waarbij ze hun lading kwijtgeraakt waren. Dat verklaart nog niet dat vier rookmelders na elkaar steeds om zeven uur beginnen te piepen.

 Vanochtend, zeven uur. Je raadt het al: piepjes. Ik moet toch nog wat verder nadenken.

OOH

Ooh-ooh-ooh, ooh-ooh, ooh-ooh
Ooh-ooh-ooh, ooh-ooh, ooh-ooh
Als je vanavond naar NPO1 kijkt, en natuurlijk doe je dat, met nog een paar miljoen andere Nederlanders, kun je de boeiende tekst hierboven voor de zoveelste keer horen zingen door Duncan de Moor. Duncan de Moor? Wie is dat nou weer? Sorry, hij is beter bekend onder zijn artiestennaam Duncan Laurence. Vandaag zullen we nog tientallen malen te horen krijgen dat de toppositie Duncan  eigenlijk niet kan ontgaan, maar we moeten tot na mindernacht wachten om zeker te weten dat het ook echt zo is.

Mag ik nog even herinneren aan het Eurovisie Songfestival van 2014? 'We' waren ervan overtuigd dat de Common Linnets met 'Calm after the Storm' de eerste plaats niet kon ontgaan. Maar die eerste plaats ging toch naar Tom Neuwirth, beter bekend als Conchita Wurst, de vrouw met de baard. Nou ja, ze was geen vrouw, ze was een drag queen. Waarschijnlijk is zhij dat nog wel.

Ik zag op tv een interview waarin Duncan ongevraagd meedeelt biseksueel te zijn. Hij is dus, zeg maar, half homo. Dat komt mooi uit bij dit songfestival, want om voor mij nog altijd onbegrijpelijke reden is het juist bij homo's zeer populair. Ik heb daar niet zo'n kijk op, maar komen er nou veel aantrekkelijke mannen voorbij, gedurende dit festival? Ik ben een doordeweekse hetero en het valt me dus wel op dat veel vrouwelijke participanten hun uiterste best doen er sexy uit te zien, met name door zo veel mogelijk borst te showen. Dat lukt vaak wel, maar 'sexy' is niet een synoniem van 'aantrekkelijk'. Voor mij was Boukje het summum van aantrekkelijkheid. Ze zei van zichzelf dat ze niet vooraan gestaan had toen de borsten werden uitgedeeld. Ze droeg zelden een bh. Ik vond haar prachtig. Er was maar één vrouw die heel dicht bij haar in de buurt kwam, haar tweelingzus. Zij leeft gelukkig nog en dankzij haar weet ik hoe Boukje eruit gezien zou hebben, als ze nog zou leven.

Ik dwaal af van het songfestival. Ik wens degenen die vanavond de hele rit uitzitten veel sterkte. Mocht Duncan toch niet winnen, dan zal hij daar niet mee zitten. Hij zing vanavond immers ook: I got addicted to a losing game.