ZIEKTE

Bij 'Jinek' waren gisteravond twee gasten die praatten over (de gevolgen van) hun ziekte. Dat zette mij aan het denken. Ik heb ook al enige tijd te maken met chronische beperkingen. Daar doe ik niet geheimzinnig over, maar zou ik daarover, als men mij dat zou vragen, willen praten in een talkshow?  Die mensen waren trouwens bij Jinek omdat ze nog uitgebreider aan het woord komen in een tv-documentaire, waarin, als ik het goed begrepen heb, nog meer mensen over hun ziekte mogen vertellen. Daar ga ik niet naar kijken.

Ben ik niet geïnteresseerd in zieke mensen? Ja hoor, als ik die mensen persoonlijk ken. Van mensen die mij niet kennen verwacht ik ook niet dat zij buitengewoon belangstellend zijn naar mijn ervaringen met COPD. Waarom zou ik dan aan een documentaire meedoen?

Zolang ik me niet fysiek inspan, bijvoorbeeld omdat ik naar de tv kijk, heb ik geen last van mijn COPD en denk ik er ook niet aan. Ook niet aan andere ziektes. Val me er dan ook niet onverhoeds mee lastig.

OVERSTEKEN

De PS van de Week, de zaterdagbijlage van Het Parool, bracht afgelopen weekend een ode aan stadsdeel Noord. Zo begon gisteren een artikel in Het PAROOL.

Wat had je vroeger te zoeken tussen die tuindorpen en scheepswerven, aan de overkant van het IJ? (...) Wat twintig jaar geleden de andere kant van de wereld leek, blijkt nu een fietstochtje verderop te liggen.

Vroeger, zeg maar: mijn jonge jaren, werd Noord nauwelijks als 'Amsterdam' beschouwd. Het was veel meer een deel van de Zaanstreek dan van de grote stad. Bij Het PAROOL zijn de daar nog niet helemaal overheen gegroeid. Tekenend is deze passage uit het artikel: Wat is volgens jou een goede reden om het IJ over te steken? Tip je favoriete A-locatie in Noord: de leukste inzendingen verzamelen we. Mail je tip met korte toelichting naar nieuwsdienst@parool.nl.

Ik vermoed dat de krant Amsterdammers uitnodigt om favoriete  A-locaties in Noord te tippen. Die Amsterdammers zijn dan dezulken die aan de zuidzijde van het IJ wonen. Die zijn er, mede dankzij Het PAROOL, achter gekomen, dat er inmiddels in Noord ook wel wat te beleven valt. Het zal niet lang meer duren, vrees ik, en Noord zal hetzelfde lot ten deel vallen als de 'volksbuurten', zoals de Jordaan en de Pijp, van weleer: de yuppen strijken er neer, zorgen voor prijsopdrijving van de huizen en verdrijven de oorspronkelijke bewoners naar Zuid-Oost en Nieuw West.

Je ziet het nu al gebeuren in de VanderPekbuurt:
Van der Pekplein: zes ondernemingen in een nieuw jasje
Vanaf Centraal Station ben je er zo: het Van der Pekplein in Noord ligt op zo'n drie minuten fietsen van het pontje bij de Buiksloterweg. Met de renovatie van de hele buurt is ook het plein meegenomen.

"Renovatie" staat hier voor: sociale huurwoningen omzetten naar dure koopwoningen. Dat trekt 'Amsterdammers' aan.

TERUG

Om halft wee gistermiddag was ik weer thuis na mijn lange weekend op Texel. Het was een plezierig lang weekend. Het weer was prima.

Zaterdag reed ik met mijn scootmobiel langs een fietspad door het bos naar Ecomare, waar zielige zeehondjes, bruinvissen en vogels opgevangen en verpleegd worden. Zondag heb ik een bezoek gebracht aan Den Burg en Den Hoorn. Het hotel waar ik verbleef ligt in geen van beide dorpen, maar op een afstand van enkele kilometers van beide. Gelukkig beschikt het hotel ook over een aangenaam restaurant, zodat ik voor het etensmaal geen reis hoefde af te leggen.

OP het hotel viel verder weinig aan te merken. Het personeel was zeer attent en ik kon met mijn scootmobiel tot in de eetzaal komen.

Ik was uiteraard niet de enige gast in het hotel. Ik moest denken aan een rijmpje van Trijntje Fop:

Dit weekend ging een groepje maden
In Scheveningen pootjebaden,
De welbespraakste van het stel
zei: "Makkers, merken jullie wel,
Er zijn hier heel veel maden bij,
Die Made zijn in Germanij." 

50

Rond 12:00 uur staat de taxi van Valys voor de deur. Die zal mij vervoeren naar Appartementenhotel Bos en Duin in Den Hoorn op Texel. Daar zal ik het Pinksterweekend doorbrengen. Ik heb niets met Pinksteren, maar het is dan ook toevallig dat het juist valt op het weekend dat ik mij (al enkele maanden geleden) had voorgenomen naar Texel te gaan.

Het is vandaag vrijdag 2 juni. 2 juni 1967, vandaag precies 50 jaar geleden, was ook een vrijdag. Ik nam die dag de trein naar Den Helder en vandaar de pont naar Texel. Ik ging daar naar een feestje.

Ook toen al was ik niet gek op feestjes, maar ik besloot er een lang kampeerweekend van te maken. Ik had ook de maandag vrij genomen. Ik zou daar trouwens niet tussen allemaal 'vreemde' mensen rondlopen, diverse vrienden van mij waren ook uitgenodigd, maar met hen heb ik mij nauwelijks bemoeid, omdat ik daar de belangrijkste ontmoeting in mijn leven deed.

Vandaag precies vijftig jaar geleden ontmoette ik Boukje dus. Datzelfde weekend al wist ik zeker dat Boukje degene was met wie ik zo lang mogelijk zou willen samenleven. Gelukkig bleek al gauw dat Boukje dat ook wilde. Ik schrijf nadrukkelijk "zo lang mogelijk", niet "voor altijd". Boukje en ik hebben al vrij vroeg expliciet afgesproken dat we elkaar nooit zouden beloven 'voor altijd samen te blijven'. Ook toen al hoefde je maar om je heen te kijken om te zien, dat zo'n belofte heel vaak geen stand houdt. We spraken wel af dat we altijd ons best zouden blijven doen om onze relatie zo mooi mogelijk te houden. Daar zijn we heel goed in geslaagd.

Ik ga echt niet het hele weekend droevig zitten wezen. Denken aan Boukje maakt me zelden droevig. Het maakt me meestal blij, want er zijn nauwelijks nare herinneringen.

P.S.
Ik denk dat ik NIET zal bloggen vanaf Texel.

UITBUITING

Als je lhbt'er bent in een moslimland heb je geen eenvoudig leven. Je leven kan daar zelfs behoorlijk in gevaar zijn. Wanneer je dan, bijvoorbeeld via het Internet, verneemt dat in dat kleine landje in de buurt van Duitsland lhbt'ers een leven kunnen leiden als de eerste de beste hetero, dan zou je daar best asiel willen aanvragen. Dan blijkt het daar, lees ik in de Volkskrant, toch niet altijd rozengeur en maneschijn te zijn: Lhbt'ers die recent als vluchteling naar Nederland zijn gekomen, hebben geregeld het gevoel als lustobject te worden gezien. Dat blijkt uit gesprekken die de Volkskrant met sommigen van hen had.

(...) Aziz, een Syrische jongen, heeft 'meerdere slechte ervaringen meegemaakt'. Zo werd hij door een Nederlandse homo uitgenodigd om voor onbepaalde tijd in zijn woning in Amsterdam te verblijven. Een uitgelezen kans, zo dacht hij, om aan het homofobe klimaat in het asielzoekerscentrum in het Brabatse Gilze te ontsnappen. 'Maar al snel kwam ik erachter dat hij me gebruikte als huissloof', zegt Aziz.(...) 'Hij wilde dat ik voor hem kookte, dat ik zijn hele huis boende en dat ik seks met hem had. Toen ik protesteerde, zette hij mij het huis uit.'

Je zou denken dat mensen die enige ervaring hebben met vormen van discriminatie zich wat empatischer zouden opstellen richting lotgenoten. Maar lhbt'ers in het algemeen en homo's in het bijzonder  zijn dus ook net mensen.

SERIE

Voor velen werd gisteren een lang gekoesterde wens vervuld: op Netflix kwam het vijfde seizoen van de serie 'Hous of Cards' beschikbaar. In de media werd veelvuldig de vergelijking gemaakt tussen de fictieve president Frank Underwood en de echte Donald Trump. Lijken die echt op elkaar?

Op 8 maart 2016 schreef ik hier het volgende: "In mijn boekenkast staan zo'n zeventig boeken over Amerikaanse politiek en geschiedenis. Daaronder bevinden zich vier dikke delen (er komt nog een vijfde deel) van een biografie van Lyndon B. Johnson, de opvolger van John F. Kennedy. (The Years of Lyndon Johnson van Robert Caro.) De boeken beschrijven gedetailleerd en uitvoerig de wijze waarop Johnson politiek bedreef. Als je daaruit de indruk krijgt dat politiek een smerig spelletje is, althans voor sommige politici is, dan zit je niet ver van de waarheid.

Ik heb de eerste drie seizoenen van 'House of Cards' gezien en was zeer geboeid. Tijdens het kijken bedacht ik vaak dat de serie leek op een verfilming van, dan wel 'gebaseerd was op' die biografie van Johnson. Ik ben eens gaan googelen en kwam zo op de 'creator' van de serie, Beau Willimon, een schrijver voor toneel en film. In een artikel van Wikipedia las ik: In interviews during the writing and filming of season 2 showrunner Beau Willimon said he had drawn inspiration for the series from a variety of sources including Robert Caro's The Years of Lyndon Johnson."

Lijkt Trump op Underwood/Johnson? Ik zou haast zeggen: 'Mocht ie willen.' Trump is een zakenman die presidentje speelt en dat doet hij niet geweldig. Underwood is, net als zijn evenbeeld Johnson, een doorgewinterd politicus, die geen middel schuwt om zijn doelen te bereiken. John F. Kennedy en Richard Nixon, om er nog maar een paar te noemen, waren trouwens niet veel beter.

Van de ideeën die Trump erop nahoudt worden we hier niet vrolijk. We moeten maar blij wezen dat hij niet de politieke ervaring van de fictieve Frank Underwood heeft. Pas dan zouden we ons echt zorgen moeten gaan maken.

ROZE

Dat er afgelopen zondag in de media, met name de tv, enige aandacht besteed werd aan het feit dat een Nederlander, ene Tom Dumoulin, een grote wielerronde won, de Giro d' Italia, daar kan ik nog wel mee leven. Oké, er werd heel veel aandacht aan besteed, in journaal na journaal en Studio Sport na Studio Sport.

Waarom moet er dan de hele maandag erna nog weer voortdurende over gepraat worden?  Morgen moeten we keer op keer zien hoe hij ij Maastricht gehuldigd wordt. Dan worden weer die belden herhaald van zijn sanitaire stop en van die tijdrit.

Kunnen we niet gewoon wachten tot ergens in het najaar de 'Sportman van het jaar 2017' bekend gemaakt wordt? Je kunt er toch donder op zeggen dat Dumoulin dat wordt? En ja, dan moeten we die beelden weer even in de herinnering roepen.

Nog een paar jaar en dan kunnen we alles nog eens terugzien in 'Andere tijden sport'. Maar zullen we er nu een paar dagen over ophouden?

Gelukkig kunnen we vandaag oeverloos zeuren over die panda's die naar buiten mogen.