SAMBA

Brazilië is - nu - niet alleen het land van de Oympische Spelen, het is ook - al veel langer - het land van de samba. Af en toe, wat mij betreft veel te weinig, hoorde je tijdens de sportuitzendingen op de achtergrond wat sambamuziek. Gelukig kun je via YouTube heel wat muziek horen uit vervlogen tijden. Om te beginnen een van de mooiste samba's: The One Note Samba, gespeeld door Laurindo Almeida en het Modern Jazz Quartet.



En dan de film die ik destijds, begin jaren '60, diverse malen heb gezin. Van begin tot eind sambamuziek van niet de minste componisten/gitaristen uit die tijd: Luis Bonfà en  Antonio Carlos Jobim. Ik heb het over de film Orfeu Negro. Het verhaal is gebaseerd op de klassieke liefdesgeschiedenis van Orpheus en Euridice. Het speelt zich af tijdens  het bekende traditionele carnaval in Rio de Janeiro. Hoeveel samba wil je horen?

SORRY

Ik ga nog wat verder slapen.

JONGENSDROMEN

Als ik 's avonds in bed lig, stel ik me wel eens voor dat ik aan de Olympische Spelen meedoe. Nee, ik heb echt geen jongensdromen, waarin ik, tegen alle verwachtingen in, een gouden medaille haal op, bijvooorbeeld,de 800 m horden. Ik droom juist dat ik verlies, dat ik, tegen alle verwachtingen in, als laatste over de streep kom.

En dan komt het: er komt een journalist van de NOS op me af. Ik droom ervan dat die journalist mij vragen gaat stellen. Wat nog mooier is: ik mag antwoorden. Ik mag het antwoord geven, waarvan ik al jaren hoop dat een sporter dat zal geven op die stomme vraag die al ik weet niet hoe vaak door sportverslaggevers van de Nederlandse tv is gesteld:
- Wat gebeurde er?
- Je bent toch verslaggever?
- Ja.
- Je hebt toch zitten kijken?
- Ja. natuurlijk.
- Het is toch rechtstreeks uitgezonden op tv?
- Wat dacht je? Natuurlijk!
- Wat wil je dan nog weten?
- Wat gebeurde er?
- De komende dag wordt nog in elk NOS-journaal getoond hoe ik over die horde struikel en hoe ik over de eindstreep strompel. Datzelfde kun je tig keer bekijken in Studio Rio, Rio Live en Sudio Olympic Park, Interessante programma's, moet je eens naar kijken. Krijg je ook nog deskundig commentaar bij. Heb je nog even?
- Natuurlijk, voor jou altijd.
- Wil je nog weten wat ik voelde? Wat ik dacht? Wat er door mij heen ging? Of het dit allemaal waard was?
- Was het niet bizar?
- Vraag dat dan meteen!

UPDATE 10:50

Eén krant had het gelukkig goed:

CODE

Een kop in Het PAROOL: Dit jaar al evenveel doden door geweld als in heel 2015 (...) Daarmee zijn nu al (in Amsterdam) evenveel slachtoffers omgebracht als in heel 2015. Het zijn er inmiddels al 15. And counting.

Is het inmiddels 'code rood'? Nee hoor, dit is het gewone leven. Hier zijn we aan gewend, toch?  De meeste (...) doden vallen door uit de hand gelopen ruzies, al dan niet binnen relaties, en staan los van elkaar.

Hoeveel doden zijn er ook al weer gevallen door terroristische aanslagen in Amsterdam?

UNIEK

René de Reuver, scriba (dat is protestants voor secretaris) van de Protestantse Kerk in Nederland, schrijft een artikel in Trouw onder de kop: 'Ik ben bang dat onze samenleving het grote verhaal niet meer kent'. In dat artikel lees ik o.a.: Dat vind ik een van de mooie dingen van het christelijk geloof: dat je je niet groter voor hoeft te doen dan je bent.

In 2013 zei 42% van de Nederlandse bevolking tot het christelijk geloof te behoren (bron: CBS). Dat is sindsdien vast niet toegenomen. Wil De Reuver nou in feite beweren dat meer dan de helft van de bevolking zich wel groter voordoet dan ze is?

Wat verder schrijft De Reuver: In de kerk geldt niet de bloedband, maar de band van het water van de doop. Dat vind ik uniek. Ik ga in de kerk ook om met mensen waar ik zelf nooit voor zou kiezen. Waar heb je dat nog? Wat dacht je van de vakbond, de voetbalclub, 40.000 andere deelnemers aan de Vierdaagse van Nijmegen? Waar haalt zo'n dominee nou het idee vandaan dat het lid zijn van een religieuze club (kerk genaamd) hem zo uniek maakt? Al meer dan vijftig jaar maak ik geen deel meer uit van zo'n religieuze club, maar ik ging en ga nog steeds regelmatig om met mensen voor wie ik uit mezelf nooit zou kiezen.De Reuver zou het echt een gemis vinden als deze christelijke manier van denken er niet meer zou zijn. Ik zou willen zeggen: Beste René, die manier van denken is allang achterhaald.

CONSERVATIEF

Terwijl ik vannacht naar het hockeyen (Nederland-Australië) zat te kijken, bedacht ik ineens: 'Er wordt toch ook gevoetbald in Rio?' Ik zie vrij veel van de Olympische Spelen, maar ik heb nog helemaal geen voetbal gezien. Let wel: ik heb het echt niet gemist.

Ik heb inmiddels diverse hockeywedstrijden, zowel bij de vrouwen als bij de mannen, gezien en ik heb opnieuw geconstateerd - ik heb dat hier al eens eerder geschreven - dat ik hockeyen eigenlijk veel leuker vind dan voetbal. Er zijn overeenkomsten: het veld is ongeveer even groot en beide sporten worden met elf man/vrouw gespeeld. Een hockeywedstrijd duurt wat korter, een half uur, maar is een stuk levendiger. Zelfs aalde krachtsverschillen tussen de twee ploegen groot zijn, gaat het spel veel meer 'op en neer'.

Wat het voetbal van het hockey zou moeten overnemen is de ruimee mogelijkheid om spelers vaker te wisselen. Ook de tijdstraffen (een speler die voor enige minuten van het veld gestuurd wordt) zouden het voetbal naar mijn idee aantrekkelijker kunnen noemen.. Het is me ook niet duidelijk waarom ze bij het voetballen er zo lang over doen om beelden van een bal die al of niet de doellijn passeert als maatgevend te introduceren. De 'videoscheidsechter' bij hethockey ia al geruime tijd een geaccepteerd en gewaardeerd verschijnsel. Ook bij tennis en volleybal spelen videobeelden zo'n soorrt rol.

We moeten het gewoon maar eens erkennen: voetbal mag dan populair zijn, het is gewoon een zeer conservatieve sport. En voor de nationalisten/chauvinisten onder ons: bij het hockeyen worden 'we' heel wat vaket europees, wereld-, of olympisch kampioen dan bij het voetballen.

NIKS!

Gisteravond konden we niet alleen naar de Olympische Spelen kijken, maar ook, zaterdagavond immers, naar eredivisievoetbal. Ik begrijp dat niet: er zijn Olympische Spelen en uitgerekend op een avond dat er Nederlandse vrouwen medailles kunnen halen moet, koste wat het kost, het voetbal doorgaan. En je zult het altijd zien: net voordat het voetballen begint, is er een Nederlandse vrouw van wie niemand dat verwacht had, die een GOUDEN(!) medaille wint bij het fietsen op de baan. Ja, wat wil je dan als Nederlandse kijker? Inderdaad: je wilt zien dat zij die gouden medaille krijgt uitgereikt. Je wilt die driekleur omhoog gehesen zien worden. Je wilt het Wilhelmus horen. Iets mooiers is er toch niet?

Gelukkig, bij NPO1 weten ze wat ze te doen staat. Het verslag van de eredivisie zal worden onderbroken, zodra het uitreiken van de medailles begint. Dat is toch genieten. Ik vergeet dat Ajax niet wint van Roda. Ik zing - zachtjes, ik wil de buren niet storen - het Wilhelmus mee. Ik ga tevreden naar bed. Maar ik zit in een flow. Ik val niet, zoals gebruikelijk, na enkele minuten in slaap. Ik weet dat er nog meer 'Nederlandse' medailles kunnen komen. Ik ga mijn bed uit en zie Dafne tweede worden in haar halve finale.Ze mag meedoen in de finale van 100 m. Als enige Europese vrouw! Wat zegt mij dat nou? De enige Nederlandse vrouw, ja! Maar eerst nog Ranomi op de 50 m vrije slag.

En dan? Niks vlaggen. Niks Wilhelmus. Ranomi wordt zesde en Dafne wordt vijfde. Geef mij de winterspelen maar. Dan kan ik een paar keer per dag juichen. Ik blijf geen nacht meer op.