IRRITATIES

In de Volkskrant, d.w.z. de digitale versie, zag ik een aardige pagina:

De kwellingen van het kantoor

Kleine irritaties die op zichzelf niet zo groot zijn, maar zich ophopen tot blinde woede.

Ik laat er een aantal zien:

• Op momenten dat het niet nodig is, veel afkortingen en terminologie gebruiken.
• Managers, die het boek "Hoe wordt ik een rat" net iets te goed gelezen hebben ...
• Vergaderingen zonder einde.
• Trage wifi of wegvallend internet.
• Slechte koffie uit automaten.
• Kantoortuinen.
• Rokers die tig keer per dag naar buiten gaan voor een rookpauze.
• Collega's die zitten te zeuren dat rokers tig keer gaan roken, maar zelf urenlang bij het koffieapparaat blijven kletsen.
• Mensen die voortdurend, maar dan ook echt voortdurend op hun mobiel kijken berichten checken, tweets plaatsen, Facebook controleren etc.
• Collega's die na een e-mail binnen 1 minuut naar je bureau lopen en zeggen: "Ja ik heb je net een e-mail gestuurd en..."
• Collega's.
• Mensen die echt helemaal nergens anders over kunnen praten hoe hun geweldige spruit nu weer een woordje gezegd heeft of dat ene tandje heeft of vannacht wakker is geweest.
• Beseffen dat je het grootste gedeelte van de dag ergens zit waar je niet wilt zijn omdat je niks beters kunt maar toch rekeningen moet betalen.

Er is kennelijk wel wat veranderd op kantoren sinds ik met de vut ben gegaan. In ieder geval werken er tegenwoordig wel heel rare mensen. Wat moet ik me hierbij voorstellen?

Collega's die aan m'n toetsenbord likken als ik even weg ben.

INGRIJPEND

Net als V&D, is Blokker zo'n bedrijf, waarvan je bijna zou gaan denken dat het tijdens of vlak na de schepping is ontstaan. Het is er immers altijd en overal. Maar V&D is verdwenen en Blokker heeft het ook behoorlijk moeilijk.

De NOS interviewde Rob Heesen, de topman van Blokker. Het PAROOL schreef daarover. Het artikel bevat ook een link naar het interview. Topmensen verdienen vaak veel, omdat ze anders naar het buitenland gaan. IK weet niet hoeveel Rob verdienst, maar ik zou hem lekker naar het buitenland laten gaan.

ORION

Op de begraafplaats Zorgvlied liggen mijn ouders en twee jongere broers begraven. Een van die broers heb ik trouwens nooit gekend. Hij werd een jaar na mij, met enkele defecten, geboren en is maar drie maanden oud geworden. Als ik er kom, is dat omdat er weer iemand uit mijn familie- of vriendenkring begraven wordt. Ik zie namelijk niets in het bezoeken van graven. Boukje is gecremeerd. Dat had ik met haar doorgesproken. Als zij begraven wilde worden, had ik dat gedaan, maar ik zou nooit naar haar graf zijn gegaan.

Sinds kort, las ik in Het PAROOL, kun je op Zorgvlied ook gecremeerd worden. Dat gebeurt niet in een crematorium, maar in een crematorion: een crematieoven zonder het klassieke zaaltje. Er is alleen de verbrandingsoven. Nabestaanden kunnen de afscheidsbijeenkomst ­ergens anders houden, op een persoonlijke plek. De nabestaanden kunnen zelf de kist in de oven schuiven. Is dat niet geweldig? Je kunt bij wijze van spreken de overleden dierbare zelf verbranden. Maar dat is nog niet alles. Waarom noemen ze het een crematorion in plaats van een crematorium?

Wethouder Peter Bot (duurzaamheid) van Amstelveen geeft daarop het antwoord. Waarom een Amstelveense wethouder? Zorgvlied is een Amstelveense enclave in de gemeente Amsterdam. Bot legde uit waar het woord crematorion vandaan kwam. "Het is een samenvoeging van cremeren en het sterrenbeeld Orion. Want dat is wat hier gebeurt. Verbranding en daarna vereniging met de sterren."

De dichtsbijzijnde ster (Proxima Centauri) bevindt zich ruim 4 lichtjaren van de aarde. Dus die "vereniging met de sterren" kan even duren. Wat wordt er overigens met de sterren verenigd? Niet de as, want die blijft op aarde achter. Is Peter Bot misschien wat christelijk en bedoelt hij eigenlijk een 'vereniging (van de ziel of zo) met de hemel'? Of moeten we zo'n technisch ding toch een wat spiritueel aspect gevem?

SATIRE

Erdogan is op democratisce wijze tot president van Turkije gekozen, maar je kunt moeilijk volhouden dat hij op uitgesproken democratische wijze het land regeert. Zijn beleid vertoont duidelijk autoritaire, om niet te zeggen dictatoriale trekken.

Het verdient aanbeveling het beleid van Erdogan kritisch te benaderen en die kritiek niet onder stoelen of banken te steken. Ik vraag me echter wel af of het zinvol is Erdogan een 'geitenneuker' en 'pedofiel' te noemen. Kun je het eerste nog als 'satire' beschouwen, pedofilie is een misdaad. Iemand van een misdaad, en niet zo'n kleintje, beschuldigen, valt in het algemeen niet zo goed bij de beschuldigde. Als iemand mij en plein public van een ernstige misdaad zou beschuldigen, zou ik waarschijnlijk juridische stappen tegen de betrokkene ondernemen.

Tegenwoordig schijnt het beledigen van iemand de ultieme uiting van de vrijheid van meningsuiting te zijn. Als ik het goed heb is de vrijheid van meningsuiting 'uitgevonden' om te voorkomen dat de overheid ons ervan weerhoudt dat wij haar onwelgevallige meningen uiten. Zij is geen vrijbrief voor het beledigen van jan en alleman. Als je toch iemand wilt beledigen, ga dan rustig je gang, maar ga dan niet moeilijk doen als de beledigde partij stappen tegen je onderneemnt.

Los daarvan, het lijkt me niet de taak van de Duitse overheid een oude wet uit de kast te halen om een buitenlands staatshoofd genoegdoening te verschaffen. Als Erdogan niet zo dom was geweest erover te beginnen, had, buiten de kijkers naar dat tv-programma, niemand geweten dat en op welke wijze hij beledigd was. Nu heeft de 'hele wereld' die beledigingen al diverse malen kunnen horen en zien. Ik kon er niet om lachen.

STATUUR

Op de hoek van het Singel (Amsterdammers zeggen niet de maar het Singel en de en niet het Nieuwe Meer) en de Oude Spiegelstraat bevindt zich de Literaire Reisboekhandel Evenaar.

 

Het pand is eigendom van Marcel van den Heuvel, lid van de gemeenteraad voor D66. Eigenaressen van de boekhandel, Marre van Dantzig en Maria Bastiaens, betalen, las ik in Het PAROOL, € 2100,00 per maand aan huur. Dat hoeven ze niet lang meer te betalen. De literaire reisboekhandel, die samen met een antiquariaat al 25 jaar in het winkelpand in de Negen Straatjes zit, heeft van Van den Heuvel een dagvaarding ontvangen: eigenaressen Marre van Dantzig en Maria Bastiaens moeten het pand uit. Want huisbaas Marcel van den Heuvel wil de zaak op de hoek met het Singel renoveren. Na de verbouwing wil Van den Heuvel de winkelruimte verhuren aan een 'huurder van statuur', die veel meer zal kunnen betalen. (...) (A)ls het winkelpand is opgeknapt, wil Van den Heuvel elke maand zo'n vijfduizend euro huur ontvangen . (Onderstreping toegevoegd.)

Marcel heeft een pand in een van de populairste buurten van Amsterdam, de Negen Straatjes. Welke middenstander zou daar niet graag een bedrijfje hebben? Maar 'populair' betekent 'duur'. En wie heeft er, om te beginnen, voldoende 'signatuur' op de bank staan, om zelfs maar te denken aan een zaak in deze buurt? Marcel hoeft niet bang te zijn voor zijn oude dag. De winkels zijn mijn pensioen en ik heb het altijd als belegging gezien. Ik zou een dief van mijn eigen portemonnee zijn als ik dit niet zou doen. Ik neem aan dat het pand t.z.t. voldoende 'signatuur' zal opleveren voor een zeer onbezorgde oude dag.

Van den Heuvel bezit drie panden in de Oude Spiegelstraat, die hij in 1992 voor 450.000 euro kocht en waarin hij zegt 1,7 miljoen euro te hebben geïnvesteerd. Inmiddels staat het vastgoed voor bijna 3,4 miljoen euro te koop. Dat is een hoop 'signatuur'

WOLF!

De Griekse schrijver Aesopos leefde rond 600 v.Chr. Hij schreef vooral fabels. Een van de bekendste daarvan, die in het Angelsaksische taalgebied zelfs tot een bekende uitdrukking heeft geleid ("Cry wolf!"), gaat over een schaapherdersjongen die de gewoonte heeft om af en toe "Wolf!" te roepen, alsof hij zijn dorpsgenoten wil waarschuwen voor een wolf die de schapen bedreigt. De toerennende dorpsgenoten komen steeds weer tot de ontdekking dat het een 'grap' was.

Opeen gegeven dag ziet de jongen echt een wolf. Hij roept "Wolf!", maar de dorpsgenoten denken: "Ja, dat zal wel. Bekijk het maar.' Niemand gaat naar de kudde en de wolf richt een slachting aan onder de schapen.

Tegenwoordig wordt er nogal vaak "Wolf!" geroepen. Iemand heeft een verdacht pakje gezien of ziet een dronken Pool aan voor een mogelijke terrorist. Treinen worden stilgezet, delen van stations of Schiphol worden ontruimd en afgezet. Ad van der Steur persoonlijk komt verklaren dat de politie, de marechaussee, de Dienst Speciale Interventies, het Korp Commandotroepen, de Explosieven OpruimingsDienst en mogelijk nog andere 'Special Forces' immer alert zullen reageren op welke waarschuwing dan ook.

Vergeet het maar! Al die stoer uitziende jongens en meisjes met hun automatische wapens zitten net te klaverjassen als er weer een  'verdachte situatie' wordt gemeld. Springen ze meteen op om zich naar de plaats des onheis te begeven? Ja, kom. Je laat toch geen 50 roem aan je neus voorbijgaan voor weer een flauwekulmelding?

NAMEN

Vraag me welke namen van Amsterdamse bruggen ik ken en ik kom niet gauw verder dan drie namen: de Magere Brug (maar die kent 'iedereen'), de Berlagebrug (omdat ik een kilometer daarvandaan ben opgegroeid) en de Wiegbrug (die is vlakbij mijn vorige woning in De Baarsjes). Hier vind je meer informatie over Amsterdamse bruggen, incl. een complete opsomming.

Waarom begin ik daarover? Omdat Het PAROOL erover begon. Ik heb nooit geweten dat er zoiets bestaat als een ­Basisregistratie Adressen en Gebouwen, maar vorige maand werden aan de ­Basisregistratie Adressen en Gebouwen door het ­college de officiële namen van 61 bruggen toegevoegd.

Het gemeentebestuur van Amsterdam schijnt er maar moeilijk mee te kunnen leven dat er wel 89 bruggen, van de ongeveer 2000, zijn die een 'officieuze' naam dragen, bijvooorbeeld een naam die buurtbewoners er in de dageijkse praktijk aan geven. De Artisbrug, de Stationsbrug, de Jan van Galenbrug: ze worden dan wel al tientallen jaren door iedereen zo genoemd, officieel is hun naam nooit vastgesteld.

Dan zijn er ook nog 'verwarrende' namen. Op basis van dat criterium vallen onder meer de Warmoesbrug af, die niet in de Warmoesstraat, maar in de Raadhuisstraat ligt. Of de Hemonybrug, die niet eens in de buurt van de Hemonystraat in De Pijp ligt, maar de Leidsegracht overbrugt ter hoogte van de Keizersgracht. Verwarrend inderdaad. (...) Amsterdam gaat de namen van 89 bruggen vervangen door een nummer. Ze voldoen niet aan de criteria die gelden voor de naamgeving. En regels zijn nu eenmaal regels.

Al die jaren dat ik in Amsterdam woonde en woon heb ik het uitstekend kunnen doen zonder diepgaande kennis van de namen van Amsterdamse bruggen. Als ik een niet-Amsterdammer de weg moet wijzen, zal ik in mijn advies nooit de naam van een brug verwerken, want die zegt hem/haar toch niets. "Een brug over' lijkt me voldoende.

Pas als er een nieuwe, geschikte naam voor de bruggen is gevonden worden ze als zodanig in de Basis­registratie opgenomen. (...) Maar er gloort nog een sprankje hoop voor de 89 bruggen wier namen dreigen te verdwijnen. De bureaucratische machinaties zouden namelijk niet compleet zijn zonder een heuse inspraakprocedure. En dus kunnen Amsterdammers die van mening zijn dat de officieuze naam van een brug toch behouden moet blijven tot 23 mei hun 'zienswijze' kenbaar maken.

Zou Amsterdam nog meer niet eerder onderkende problemen hebben waarmee gemeenstebestuur en bewoners zich geruime tijd bezig kunnen houden?