RECLAME

Ik heb drie jaar in een boekhandel gewerkt. Dat was heel leuk werk. Zou ik vandaag in de boekhandel werken, dan zou ik niet blij zijn. Ik zie ze allemaal al binnenkomen: de klanten met de brandende vraag op de lippen: "Heeft u 'Hallo muur' van Erik Jan Harmens?" Waarom vragen ze dat allemaal? Omdat gisteren vier boekverkopers in DWDDrrrrr dat boek hebben uitgeroepen tot 'Boek van de maand'.

Ik koop en lees ook wel eens een boek, maar ik ga niet zitten wachten tot een of meer mensen op tv een bepaald boek aanprijzen. Ik ken die mensen niet en dus ook niet hun smaak wat betreft boeken. Een goede boekverkoper kent de smaak van zijn  (vaste) klaten en  zal hun van tijd tot tijd een boek kunnen aanraden. Daar zal hij meer tijd voor gebruiken dan de boekverkopers in DWDDrrrrr ter beschikking krijgen.Veel meer dan 'Het is een goed boek.' kunnen ze nauwelijks zeggen.

Op de website 'Must reads' las ik: "Hallo muur is een eerlijk, ontroerend en ook grappig verslag over dwalen, falen en blijven ademhalen, en een hart onder de riem voor mensen die een nieuw leven proberen op te bouwen nadat ze de bodem hebben bereikt." Het zal wel aan mij liggen, maar dat zegt me niets, want wie dit geschreven heeft weet ik ook niet.

Op zondagochtend kijk ik nog wel eens naar het VPRO-programma 'Boeken'. Daar nemen ze tenminste nog de tijd om een boek te bespreken (met de schrijver). Bij DWDDrrrrr krijgt niemand die tijd. Matthijs vindt zich al een hele piet, als hij drie korte, uit hun verband gerukte, stukjes uir 'De Vuurvogel' van Strawinsky laat horen, omdat iemand daaar filmbeelden bij gemaakt heeft. Hij kan dan roepen dat het schitterend is en zo laten blijken dat hij iets van muziek en zelfs van Strawinsky weet. Popzangers of -groepen krijgen ook nooit veel meer dan anderhalve minuut om een deel van hun laatste succesnummer ten gehore te brengen.

DWDDrrrrr krijgt steeds meer het karakter van het gratis verspreide buurtkrantje, waarin ook de redactioneel aandoende artikelen gewoon reclame zijn.

Tevreden

De trouwe lezers van Beggartalk zitten zich natuurlijk al een tijdje af te vragen: 'Krijgen we nog eens een foto te zien van Evert op zijn scootmobiel?' Kijk eens aan: hier zie je hoe ik afgelopen vrijdag uit de intercity het perron van het station Arnhem opreed:

Intussen kan ik ook weer iets meer vertellen over mijn longen die door hun slechte functioneren (Ja, ik weet het: eigen schuld!) mij tot het gebruik van het scootmobiel nopen. De CT-scan die vorige week is gemaakt, gaf te zien, dat het vlekje dat ongeveer een half jaar geleden op mijn rechter long te zien was, inmiddels vrijwel geheel is verdwenen.

Het functieonderzoek dat gisteren werd uitgvoerd liet zien dat er, vergeleken met het vorige onderzoek, niets veranderd is, dus ook niets verslechterd. Al met al mag ik dus niet ontevreden zijn. Over vijf maanden moet ik mij opnieuw bij de longarts melden.

Ervaring

De afgelopen week heb ik iedere dag wel een keer de scootmobiel gebruikt. Je moet immers een keer beginnen met het opdoen van enige ervaring.

Wat me direct opviel was dat er, afgezien van asfalt, geen stukje bestrating is dat echt gelijkmatig is. Elke rit is een constant partijtje schommelen. Bij het boodschappen doen bij AH liet ik het mobiel buiten staan. Met mijn nog geringe ervaring zou ik zomaar het wijnschap in kunnen rijden. (Ik ben inmiddels wel al twee keer tegen de liftdeur in het portiek van de flat aan geknald omdat ik verzuimd had het knopje dat de snelheid regelt op 'laag' te zetten.)

Ik heb ook al twee keer een ziekenhuis bezocht met mijn scootmobiel. Ik hoef gelukkig niet meer de toch wel (voor mij) behoorlijke afstanden naar een polikliniek of de afdeling radiologie te voet af te leggen. Vandaag ga ik weer naar de longarts. Daaraan vooraf gaat een longfunctieonderzoek. Van de longarts hoor ik de uitslag van dat onderzoek en van de ct-scan en het bloedonderzoek van vorige week.

Tijdens ons drinken en eten in Arnhem afgelopen zaterdag merkte ik weer eens dat onze maatschappij in het algemeen nog weinig toegankelijk is voor mensen met een fysieke beperking. (Daar hoor ik intussen ook bij.) In de kroeg moest ik voor een bezoek aan het toilet een trap op, in het restaurant moest ik daarvoor een trap af. Het lopen naar de trap was al een opgave.

Ik heb nu ook twee treinritten gemaakt met de scootmobiel (Amsterdam - Arnhem vice versa). Daar zag ik eerlijk gezegd wel enigszins tegenop. Maar gelukkig bleek mij dat de op- en afrit minder steil is dan ik mij had voorgesteld.

Er zijn mensen die er niet over denken een scootmobiel te gaan gebruiken. Dan moeten ze toegeven dat ze een beperking hebben. Nou, die heb ik en ik ben reuze blij dat ik met dat scootmobiel die beperkingen kan compenseren.

Wat in deze tijd opvalt is dat je het behoorlijk koud kunt krijgen. Bij fietsen of lopen begweeg je nog, maar op het scootmobiel zit je voornamelijk stil. Gelukkig had ik daar al over nagedacht en had ik thermo-ondergoed aangeschaft bij de HEMA. Dat heeft aardig geholpen toen ik vrijdagavond in een klein uur van Arnhem naar Oosterbeek ben gereden.

Paniek

Gisterochtend belde ik om 07:00 uur de NS, om de assistentie te regelen bij het instappen in de interrcity van 11:01 uur naar Amsterdam. Een dame vertelde mij dat ze geen enkele garantie kon geven voor zo'n regeling want vanwege de sneeuwval  viel er abslouut niet te zeggen welke trein wel zou rijden en welke niet. "Probeert u het over een uurtje nog eens." Oftewel: enige sneeuwval had weer eens voor paniek gezorgd bij de NS.

Ik belde dus om 08:00 uur opnieuw en kon zonder veel problemen een afspraak maken voor de trein van 11:01 uur. Vervolgens maakte ik een afspraak voor een Regiotaxi die mij en mijn scootmobiel baar het station zouden brengen. Dat ging prima, dus toen kon ik ook een taxi van Amstelstation naar huis regelen. Inmiddels lag er al een flink pak sneeuw in Oosterbeek (en omgeving, nam ik aan).

De Regiotaxi verscheen op tijd. Op weg naar het station deed zich een alleraardigst incident voor. We passeerden een (trolley)bus, die duidelijk met pech langs de weg stond. Bij een bushalte een eindje verder stond een drietal vrouwen in de kou op de volgende bus te wachte. De chauffeur stopte en nodigde de vrouwen uit  in zijn taxibusje te stappen, dan konden ze in ieder geval meerijden tot het station. De vrouwen waren, terecht, enthousiast.

Ik was ruim op tijd op het station en besloot eerst een cappuccino te gebruiken bij Julia's. Daar werd mij verteld dat er was omgeroepen dat er tot 12:00 uur geen enkele trein zou vertrekken. Rond 11:00 uur ging ik naar een loket om te vragen wanneer de eerstvolgende trein naar Amsterdam vertrok. Dat bleek dat die van 11:01 zijn, maar die haalde ik niet meer. Vertrouw dus ook nooit op medereizigers. In allerijl werd voor mij assistentie bij de trein van 11:31 uur geregeld en zou ook de assistentie op Amsterdam Amstel verwittigd worden van de verandering. Ik zegde de taxi in Amsterdan af en zei dat ik vanuit de trein, mocht ik daar eenmaal mee reizen, opnieuw een bestelling zou plaatsen.

Vanf 12.31 uur verliep de reis normaal. Met een lichte vertraging bereikte ik Amsterdam Amstel en de taxi daar was ook nog eens op tijd. Om 13:45 uur was ik thuis. Een uur of tweeënhalf later kwamen mijn zus en schoonzus om te genieten van de door mij bereide snert. Die viel zeer in de smaak.

Storing

Geheel onverwacht heb ik de afgelopen nacht niet in eigen huis doorgebracht, maar in het huis van mijn vriend Jan te Oosterbeek. Hoe dat zo? De vrijdag namiddag had ik met drie Jannen doorgebracht in een café in Arnhem. Vervolgens gingen wij een hapje eten in een naburig restaurant. Het eten was, gelijk de sfeer, voortreffelijk. Wij zouden de trein van 22:01 uur terug naar Amsterdam en Gouda nemen, maar helaas: er was een kabel gebroken tussen Ede-Wageningen en Driebergen-Zeist. Goudse en Amsterdamse Jan kozen voor de optie met de bus van Ede naar Utrecht te reizen, maar ik vermoedde dat mijn scootmobiel daarin niet paste. Ik had, bleek mij later, via Den Bosch kunnen reizen, maar toen ik dat hoorde, was het al te laat. Dus maakte ik graag gebruik van Jans aanbod bij hem te overnachten. Jan liep naar Oosterbeek, ik reed met mijn scootmobiel.

Uit raadpleging van het internet bleek dat rond 4:00 uur de schade hersteld zou zijn. Dat zal ik straks wel merken. Ik kan mij en mijn scootmobiel via het 'Regiovervoer' naar het station Arnhem laten brengen. Dan moet ik nog regelen dat ik daar geassisteerd wordt bij het in de trein stappen. Dan zal ik nog ruim op tijd thuis zijn om met een zus en schoonzus de door mij inmiddels reeds bereide snert te verorberen

Moe

(Dit lijkt, onbedoeld, een soort vervolg op het blog van gisteren.)

Je hebt het niet makkelijk als actiegroep. Je moet echt alle media bijhouden, want voor je het weet vergeet je ergens tegen te protesteren. Neem nou die film over Michiel de Ruyter, die binnenkort in de bioscopen te zien zal zijn. Jij en ik denken, dat hebben we immers op school geleerd, dat Michiel onze grootste zeeheld was. Denk alleen maar aan de 'Tocht naar Chatham'. De 'Actiegroep Michiel de Rover', las ik in de Telegraaf, denkt daar heel anders over. Volgens de actiegroep was De Ruyter "beschermheer van de Nederlandse slavenhandel" en is de demonstratie gericht tegen de "verheerlijking" van de zeeheld.

Wat ook heel erg is: de wereldpremière vindt plaats in het Scheepvaartmuseum. Naast dat museum ligt een replica van het VOC-schip 'De Amsterdam'. "Alsof koloniale overheersing en onderdrukking een leuk tafereeltje is om naar te kijken." Alsof de bezoekers van het schip zich lopen te verkneukelen over de koloniale overheersing en onderdrukking door onze voorouders.

Ik word wel eens een beetje moe van die mensen die zo vreselijk principieel zijn.

Tunnel

De Coentunnel is een vrij bekende tunnel, met name doordat er nogal eens een file staat, zelfs sinds er een tweede tunnelbuis bij gekomen is.Tot gisteren wist ik niet waar de naam van de tunnel vandaan kwam. Uit een artikel in Het PAROOL bleek dat de tunnel vernoemd is naar Jan Pieterszoon Coen, gouverneur-generaal over alle bezittingen van de Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC) buiten de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, met name van het latere Nederlands-Indië.

Geruime tijd werd Coen als een groot man beschouwd, zeg maar als het boegbeeld van de 'VOC-mentaliteit'.  Later werd duidelijk dat hij zich ook wel eens gedroeg op een wijze die hem tegenwoordig op een langdurige celstraf zou komen te staan. Nu heeft een aantal mensen er bij burgemeester van der Laan op aangedrongen om de naam van tunnel te veranderen, vanwege de 'dubieuze reputatie' van Coen (1587-1629).

Vanwege diezelfde dubieuze reputatie is er ook al meermalen voor gepleit het standbeeld van Coen in Hoorn te verwijderen.

Al weer enkele tientallen jaren geleden gingen er in Amsterdam ook stemmen op om het Van Heutszmonument af te breken. Van Heutsz was een luitenant-generaal die in Atjeh heeft huisgehouden op een wijze die hem nu wellicht voor het Internationaal Strafhof zou brengen.

Hoe je ook over die twee personen denkt, ze nemen hoe dan ook een opvallende plaats in onze geschiedenis in. We zouden nu geen standbeelden of monumenten voor hen maken. Maar de dingen die er nu staan behoren bij het straatbeeld. Niemand die ze ziet denkt nog met bewondering aan die twee mannen.

Ik heb het even opgezocht: de Coentunnel ontleent zijn naam niet aan J.P. maar aan de nabij gelegen Coenhaven. Die is wel naar J.P. vernoemd, maar toen (de haven werd tegelijk met het Noordzeekanaal gegraven) wisten we nog niet beter. Voor zover ik weet heeft nog niemand gevraagd die haven een andere naam te geven.  Laten we het maar zo houden.