Identiteit

Bij de Correspondent las ik een colum van Femke Halsema, die onder meer schreef: De Europese eenwording, het verdwijnen van Zwarte Piet, 1 miljoen moslims in ons land, de trage afwikkeling van de MH17-ramp: je hoeft maar een krant open te slaan en een columnist of ingezondenbrievenschrijver ziet in deze en andere gebeurtenissen het definitieve bewijs dat Nederland ophoudt te bestaan. Onze nationale identiteit als een bijna dode muis waar de kat mee speelt, we staan erbij en kijken ernaar. Ik dacht altijd dat gezeur over nationale trots en nationale identiteit iets voor 'rechts' was. Meer iets voor Geert Wilders en Rita Verdonk en hun volgelingen.

Mijn laatste aanval van nationale trots dateert alweer van enige tijd geleden. Een kortstondig geluksgevoel trof me toen ik de foto van president Barack Obama voor De Nachtwacht zag. Ons prachtige Rijksmuseum, onze grootste schilder, en dan de eerste zwarte Amerikaanse president, ontspannen en vanzelfsprekend ervoor. Alsof hij ook een beetje van ons was. Ik heb diezelfde beelden ook op tv gezien, maar mij staat niet bij dat ik me spontaan een trotse Nederlander voelde. En Barack Obama heb ik altijd als een overschatte president gezien.

Moest ik trots zijn toen Louis van Gaal Nederland naar de derde plaats bij het WK-voetbal leidde? Moet ik me nu schamen omdat Nederland onder Guus Hiddink de ene slechte wedstrijd na de andere speelt? Moet ik mijn identiteit ontlenen aan mijn opvatting over Zwarte Piet? Ik schaam me niet voor mijn calvinistische opvoeding, maar is die beter dan die van de eerste de beste moskeeganger?

Toerisme

Sinds het Muiderslot in de internationale werving Amsterdam Castle heet, is het bezoekersaantal verdubbeld. Zandvoort heet op de plattegronden tegenwoordig Amsterdam Beach. Aldus de Volkskrant. Leg een relatie met 'Amsterdam' en de toeristen stromen toe. De plannenmakers en de bestuurders en in inwoners van stadsdeel Centrum vinden dit prima, want al die toeristen moeten vooral ergens anders heen gaan, dan naar het steeds drukker en voller wordende centrum.

De beste beslissing die mijn ouders ooit genomen hebben was verhuizen van Meppel naar Amsterdam. Hun zeven kinderen, waarvan ik de derde was, zijn in Amsterdam geboren. Ik mag mij dus 'een geboren Amsterdammer' noemen. Ik ben de enige van de zeven die nog in Amsterdam woont. Ik moet daarbij wel zeggen dat een jongere broer en oudere zus overleden zijn. Zij zouden naar alle waarschijnlijkheid ook nog in Amsterdam wonen. Maar mijn nog levende twee broers en twee zussen hebben geen van alle de wens ooit nog eens terug te keren naar Amsterdam. Ik heb 23 jaar in Den Haag gewoond, maar wist van het begin af aan dat ik ooit weer in mijn geboorteplaats zou terugkeren. Zestien jaar geleden gebeurde dat.

Ik kom hierop door het artikel in de Volkskrant, waarin geschreven wordt over de bezwaren van het toenemende toerisme. Zonder ingrijpen wordt Amsterdam een pretpark, vreest (toerismedeskundige) Hodes. 'Er moeten scherpe keuzen worden gemaakt. Wat voor toerisme willen we? Wat voor soort hotels? Moeten we niet voor kwaliteitstoeristen kiezen, in plaats van alle toeristen? Bezoekers willen graag in een levende stad rondlopen, niet in een pretpark waar ze alleen maar andere bezoekers tegenkomen.'

Wat ik in Den Haag miste was de rommelige, om niet te zeggen: vaak chaotische, drukte van Amsterdam, maar eerlijk gezegd erger ik me ook wel eens aan toeristen die het verschil tussen de stoep en een fietspad niet zien, aan de bierfietsen, aan de fietstaxi's. Maar ik hoef niet alleen maar 'kwaliteitstoeristen' die geld genoeg hebben voor het verblijf in een duur hotel en de aanschaf van belastingvrije artikelen in de Bijenkorf. Van mij mogen ook de mensen die overnachten in een backpackershostel of in een tentje op camping Vliegenbos (in Noord, op loopafstand van de pont over het IJ.)

Die bewoners van het centrum die zich zo ergeren aan de toeristen, moeten maar verhuizen naar 'Amsterdam Zuiderzee', ook wel Almere genoemd.

Passage

Tijdens de restauratie van het Rijksmuseum is er lang en veel over gesteggeld: moeten fietsers na de heropening weer door de doorgang van Musemplein naar de Stadshouderskade en vice versa kunnen fietsen?

Groot tegenstander van het weer toelaten van fietsers was Wim Pijbes, de grote baas van het museum. En wat lees ik nu in Het PAROOL? Sinds de openstelling voor fietsers, anderhalf jaar geleden, zijn in en rond de onderdoorgang van het Rijksmuseum geen noemenswaardige ongelukken gebeurd.

Zelfs museumdirecteur Wim Pijbes, één van de felste pleitbezorgers van een fietsvrije passage, is nu enthousiast over de fietsers. Hij zegt dat ook hij inziet dat fietsers met veel plezier gebruik maken van de passage.

Het ging er natuurlijk helemaal niet om of fietsers nu met of zonder plezier gebruik zouden maken van de passage. Sinds de heropening ben ik al weer heel wat keren door die passage gefietst, niet vanwege het plezier, want je bent er in een halve minuut wel doorheen, maar het alternatief zou zijn om het Rijksmuseum heen fietsen. Veel fietsverkeer van en naar het centrum gaat via de Spiegelgracht, recht tegenover de fietspasage. Lekker overzichtelijk oversteken dus.

Om het museum heen rijden, dus op andere plaatsen oversteken, maakt dat oversteken alleen maar moeilijker en risicovoller. En waar ter wereld vind je nog een museum van enige naam waar je zo maar doorheen kunt fietsen?

Blogestafette

Lees eerst even dit, dan hoef ik verder niets uit te leggen.

Ik moet dus een blog schrijven met als onderwerp ‘Vijf dingen die je altijd wilde weten over Evert… Maar nooit durfde te vragen'.

Ik houd niet van dit soort estafettes, maar Kliefje is een goede vriendin, die ik niet graag iets weiger. Ik heb dus een paar dagen zitten nadenken. Dat leidde allereerst tot een conclusie: hoe kan ik nou weten welke vijf dingen jij (en anderen) over mij willen weten, maar niet durven te vragen?  De feitelijke 'opdracht' is eigenlijk: Beschrijf vijf zaken, waarover jij het liever niet hebt. Nog even afgezien van het feit dat ik dat niet één-twee-drie weet, waarom zou ik schrijven over dingen waarover ik liever niet schrijf? Waarom zouden jullie dat interessant vinden? Ben ik überhaupt interessant genoeg om meer van te willen weten?

Ik ga de zaak omdraaaien. Komen jullie maar eens uit jullie diverse schulpen. Durf eens wat! Vraag me wat je altijd al wilde weten. Klik hier en leef je uit.

Ik moet ook nog het estafettestokje doorgeven aan mijn drie favoriete bloggers. Dat is ook weer een probleem: er zijn maar twee bloggers die ik dagelijks volg. De ene is Kliefje, maar die is al geweest. De andere is Gerbie, die Beggartalk ook wel eens leest, dus deze ook. Dus Gerbie, zet hem op!

Eerbetoon

Hebben we nog niet voldoende emo-tv? Volgende week kun je van maandag tot zaterdag, in de aanloop naar Allerzielen, bij NPO2 kijken naar 'Ode aan de doden', dat op tv gebracht onder de slogan 'Voor wie steek jij een kaarsje op?' door de vereende krachten van KRO en RKK. Allerzielen immers is een paapse, jaarlijks terugkerende, herdenking van overleden geliefden.

Er is uiteraard niets mis met het herdenken van overleden geliefden. Ik doe dat ook wel eens, maar ik wacht niet op een bepaalde datum (2 november) die de kerk van Rome daar ooit voor aangewezen heeft.

In Het PAROOL las ik dat KRO en RKK echt alles uit de kast halen. Op Amsterdam Centraal Station komt volgende week een kapel te staan, waar mensen een kaarsje kunnen branden voor een overleden dierbare. Initiatiefnemer is de KRO die in aanloop naar Allerzielen een herdenkingsplek inricht op een van de drukste locaties in het land.

Ik heb nog niets gelezen over herdenken van dierbaren via Facebook en/of Twitter. Dat mag je helemaal buiten de KRO en de RKK om zelf doen.

Democratisch

Bij een artikel in de Volkskrant stond deze 'Tweet' van Jean-Claude Juncker, de voorzittder van de nieuwe Europese Commissie, die op 1 november aantreedt: After a long democratic journey, today my team crossed the finishing line.

Democratisch? De samenstelling van de Europese Commissie heeft naar mijn idee weinig of niets met democratie te maken. Volgens GroenLinks-delegatieleider Bas Eickhout is Junckers team (...) teveel gebaseerd op politiek handjeklap. Dat idee had ik nou ook. Het feit dat het Europees parlement de samenstelling van de commissie moet goedkeuren maakt de procedure niet democratisch. Voordat het parlement toekomt aan het in het openbaar spreken met en bespreken van de kandidaatleden van de commissie, hebben de diverse fracties in de achterkamertjes met elkaar en met Juncker druk onderhandeld. UKIP-leider Nigel Farage, leider van het anti-Europese blok in het parlement, liet weten tegen de Commissie te stemmen vanwege het ondemocratische karakter ervan. 'Neem de Britse Commissaris, Lord Hill. Hij is nog nooit in zijn leven gekozen. Niemand weet wie hij is. Hij zou eigenlijk Lord Who moeten heten.'

In de meeste lidstaten van de EU zit het qua democratie wel goed, maar toch heeft de gemiddelde burger weinig zicht op en weinig vertrouwen in het functioneren van regering en parlement. De EU zit minder democratisch in elkaar en 'Brussel' is voor veel Europeanen een eind weg en wordt niet erg vertrouwd. Daar zou Juncker met zijn team eens aan moeten werken.

Transgender

Op een website van de KRO lees ik: "We gebruiken de term transgender in de betekenis van je jongen/man voelen terwijl je fysiek een meisje/vrouw bent of anders om." Ik kom daar op omdat ik in Trouw de kop lees: Transgenders niet welkom in Amerikaanse leger. Het duurde in Amerika tot Bill Clinton president werd, voordat homo's, lesbiënnes en biseksuelen (holebi's) bij de Amerikaanse krijgsmacht mochten dienen, maar: ze mochten niet voor hun geaardheid uitkomen. Anderzijds was het de overheid/de krijgsmacht verboden militairen naar hun geaardheid te vragen. ('Don'ask, don't tell' heette dat beleid.) In 2011 tekende president Obama een wet die die het voor holebi's mogelijk maakte om wel uit te komen voor hun seksualiteit. Maar die nieuwe wet geldt niet voor transgenders.

In Nederland doen we het stukken beter: Nederland staat volgens onderzoek van het Haags Centrum voor Strategische Studies (HCSS) op de tweede plek wereldwijd als het gaat om acceptatie van homo's, lesbiennes en transgenders bij defensie. Al veertig jaar mogen alle geaardheden zich aanmelden, terwijl bijvoorbeeld het Engelse leger pas sinds 2000 homoseksuelen toelaat.

Trouw schrijft ook over een transgender bij de Nederlandse krijgsmacht: Mees Soffers (43) werkt vanaf haar achttiende bij het Nederlandse ministerie van defensie. De eerste twintig jaar als man, maar sinds dit jaar officieel als vrouw. Soffers: "Het is een strijd geweest, je voelt dat je anders bent, maar je weet niet zo goed waar het zit. Tijdens mijn uitzending is Bosnië in 2008 realiseerde ik me dat ik in het verkeerde lichaam zat."

Bij terugkomst in Nederland meldt Soffers zich direct aan bij het VU in Amsterdam en begint met gesprekken. Tijdens deze gesprekken blijft ze gewoon werken als groepscommandant in Ermelo. Als Soffers voor het eerst als vrouw gekleed komt werken, zijn de reacties van haar collega's op z'n zachtst gezegd niet goed. Ze wordt gepest en twee keer met de dood bedreigd. Soffers: "Mensen, mannen vooral, zien het als een soort verraad denk ik. Of ze zijn gewoon bang voor het onbekende."

Hoeveel beter doen we het hier eigenlijk? De officiële regels zijn prima, maar in de dagelijkse praktijk zijn 'we' geen cent beter dan de Amerikanen. Uit recent onderzoek blijkt dat nog altijd veel niet-hetero's met name in hun werkomgeving niet voor hun seksuele geaardheid durven uitkomen uit, de niet-onterechte, vrees dat ze daarmee gepest zullen worden, of dat er sprake zal zijn van een negatief effect op hun carrièrekansen.

We maken ons zelf graag wijs dat we een zeer tolerant volkje zijn, maar in Het PAROOL las ik: De spanningen tussen bevolkingsgroepen in Amsterdam is het afgelopen jaar opgelopen. Dat blijkt uit onderzoek van de Dienst Onderzoek en Statistiek. Dit jaar ervaarde 19,5 procent van de Amsterdammers dergelijke spanningen, terwijl dat in vorige jaren nog 15 procent was.  Daar werkt niet alleen Wilders aan mee. Als we maar vaak genoeg lezen en horen over (terugkerende) jihadisten en 'toegenomen dreigingsniveau' gaan we al gauw onze islamitische buurman met andere ogen bekijken. Tolerantie is geen zaak van wetgeving alleen.