Taal

Hebben we een keer een minister van Buitenlandse Zaken die goed Engels, en nog wat talen, spreekt, sturen we hem naar een baantje in Brussel. De nieuwe 'president' van Europa, Tusk uit Polen, schijnt overigens nauwelijks een woord over de Poolse grens te spreken.

Wordt het eigenlijk geen tijd af te spreken dat we in EU-verband één taal spreken? Het levert sowieso al een behoorlijke bezuiniging op: je hoeft niet alle officiële documenten in 25 talen te drukken en je kunt een groot aantal tolken ontslaan.

Dat zal iedereen een goed idee vinden, zolang die gemeenschappelijke taal maar de eigen taal is. Maar probeer Fransen maar eens te verplichten Engels te laten spreken. Het kiezen voor Duits zal in een aantal landen ook nogal gevoelig liggen. In een flink aantal Afrikaanse landen spreken ze wel een gemeenschappelijke taal, het Swahili. In het dagelijks leven spreken alle ruim 1 miljard Chinezen ook niet deelfde taal, maar volgens mij hebben ze nog wel iets gemeenschappelijks: het standaardmandarijn.

Hoe je het ook wendt of keert, er zullen toch weinig Europese landen zijn waar je op school geen Engels kunt leren en veel leerlingen maak daar ook gebruik van. Of zullen we toch met ons allen Esperanto gaan leren?

Etiquette

Ik lees nog wel eens de rubriek 'Moderne Manieren' van Trouw. Gisteren las ik deze vraag:
Beste Beatrijs,
Mijn broer stuurde een aantal dagen voor zijn verjaardag aan zijn broers en zussen de volgende e-mail: 'In navolging van vorige jaren zal ik mijn verjaardag samen met mijn vrouw en kinderen vieren.' Oftewel, gaarne geen bezoek! Dit gaat al jaren zo. Ook als zijn vrouw jarig is, krijgen we zo'n e-mail. Ik zit er verder niet mee, maar ik ben wel nieuwsgierig naar de etiquette. Is het correct om familie uitdrukkelijk níet uit te nodigen voor een verjaardag?

Mijn familie en vrienden zijn er al zo'n veertig jaar aan gewend dat ik, en destijds Boukje, onze verjaardagen slechts bij hoge uitzondering vierden. Ik zou een e-mail moeten rondsturen als ik wel iets aan mijn verjaardag zou willen doen. Ik heb mijn vijfigste en zestigste en Boukje haar vijtigste verjaardag gevierd. Mijn zeventigste verjaardag heb ik zonder enig feestgedruis voorbj laten gaan.

Ik heb er echt geen hekel aan familieleden en vrienden te ontmoeten. Iets meer dan een week geleden was mijn jongste zus bij mij op bezoek. Afgelopen vrijdag was ik bij mijn andere zus. Vorige week woensdag heb ik met drie vrienden enkele films bekeken en vervolgens tapas gegeten op de Regeliersgracht.

Ik vind het goed beschouwd onvoorselbaar dat mensen het überhaupt nog feestelijk vinden een hoop mensen tegelijkertijd uit te nodigen. Immers, je bent voortdurend druk bezig het iedereen naar de zin te maken en hebt nauwelijks gelegenheid met wie dan ook een aangenaam gesprek te voeren. En dan heb ik het nog niet eens over de rommel die je na afloop moet opruimen.

De Engelsen hebben een heel mooi gezegde: "Two is company, three is a crowd." Ibevind me niet graag in een menigte.

Leef!

Gisteren had de Volkskrant een artikel over de allerlaatste uitzending van ‘Knevel & Van den Brink. Het artikel had ook een link naar die uitzending. Ik klikte daarop. Een van de gasten was Laura Maaskant, die al eens eerder te gast was geweest vanwege het verschijnen van haar boek ‘Leef!’. (Er is ook een website met dezelfde titel.) Laura heeft kanker op verschillende plaatsen in haar lichaam en laat zich niet meer behandelen. Desondanks heeft zij een zeer positieve kijk op het/haar leven en getuigt daarvan. Zij vertelde dat zij veel reacties kreeg van mensen die, door haar geïnspireerd, ook veel moois zagen in allerlei gewone dingen, zoals een cocktail onder een palm in Thailand.

De verleiding om mijn Beggartalk van heden geheel te wijden aan 'Leef!' was bijzonder sterk. Ik heb de verleiding weten te weerstaan.

Inflatie

Het is inmiddels al weer een jaar of twee geleden dat ik voor het laatst in het Concertgebouw was. Een ruim aantal jaren daarvoor kwam ik er zo'n tien keer per jaar. Wat me toen al niet alleen opviel, maar zelfs irriteerde, was dat zelf na het meest gewone concert het publiek massaal opstond bij het applaus. Omdat ik er nog altijd van uitging dat een staand applaus alleen gegeven werd bij een uitzonderlijk prestatie, bleef ik altijd hardnekkig zitten.

In Trouw van gisteren werd geschreven: Applausinflatie: het fenomeen heeft de laatste jaren sluipenderwijs bezit genomen van bijna alle Nederlandse theater- en concertzalen.

Waar ik me inmiddels bij neergelegd, zelfs aan geconformeerd, heb is wat ik de 'zoeninflatie' noem. Vroeger zoende je, als man, je vriendin/verloofde/vrouw, je moeder, je oma, eventueel een tante en dan had je het wel zo ongeveer gehad. Ik kan me niet herinneren dat ik mijn drie zusters vaak zoende. Het was naar mijn idee zelfs niet erg gebruikelijk de vriendin/verloofde/vrouw van een vriend te zoenen.

Op een gegeven momen werd het eenzijdig zoenen vervangen door het tweezijdig zoenen en nog weer een paar jaar later werd het drie maal zoenen. Bovendien werd er ineens veel meer gezoend, waarmee ik bedoel dat zelfs oppervlakkige kennissen werden gezoend. Eén eerdere ontmoeting was voldoende voor enkele zoenen. Ik zal best te weinig sociaal zijn, maar hoe geef je het tegenwoordig, als man, nog aan dat je het echt,  heel erg bijzonder fijn vindt die vrouw, op dat moment, op die plaats te ontmoeten? Moet dat verbaal? Dat worden na een tijdje ook weer clichés, want we gaan de teksten van enkele trendsetters overnemen. Moeten we er een bos bloemen tegenaan gooien? Maar wat doe je dan bij een toevallige ontmoeting? "Wat drink je van me?" is ook niet erg origineel.

Geruime tijd later
Ik heb een tijdje zitten nadenken en toen wist ik het: als je het echt leuk vindt haar te ontmoeten, schakel je je smartphone of je gewone mobieltje uit voor de tijd die de ontmoeting duurt.

Tering!

Gisteren was ik in het Sint Lucas Andreas ziekenhuis voor de uitslag van de PET-scan en de bronchoscopie die op 13 augustus werden uitgevoerd. Nou, pas over twee maanden is duidelijk of ik tbc heb. Gelukkig kon ik me inhouden en riep ik niet 'Tering, hé, moet dat echt zo lang duren?' Geintje! Ik had uiteraard helemaal niet aan tbc gedacht, maar aan andere kwalen. Daarover bestaat ook nog geen duidelijkheid. Daarom moet ik volgende week donderdag terugkomen voor een longpunctie.

Als alles meezit blijft het bij een dagopname. Zit het tegen, dan krijg ik een klaplong en mag ik wat langer blijven. Na die punctie zal het ook nog wel een weekje duren voor ik een uitslag krijg.

De komende weken ga ik niet zitten doen of er niets aan de hand is. Ik realiseer me wel degelijk dat ik te horen zal kunnen krijgen dat ik longkanker heb. Als je die link hier boven heb gevolgd zie je dat je een longpunctie daarmee mag associëren. Ik had er sterk rekening mee gehouden dat ik die diagnose gisteren al te horen zou krijgen. Maar ik schreef hier al eerder, dat ik na een herseninfarct en een hartinfarct goed doorstaan te hebben niet zo snel in paniek raak. Ook de komende twee weken zal ik wel weer goed doorkomen. Daarna zie ik wel verder.

UPDATE (11.05 uur)
Zojuist werd ik gebeld door de longpoli van het Lucas. De uitslag van de longpunctie hoor ik vrijdag 12 september om 14.00 uur.

Elektrisch

We noemen hem tegenwoordig 'e-bike', de elektrische fiets. Ik heb er nu ruim twee jaar een en ben er nog steeds heel blij mee. Ik ben dan ook 75, heb artrose en COPD en dan kan je wel een steuntje gebruiken. Maar wat las ik nu in Trouw? Stoer en snel zijn ze, de nieuwe elektrische fietsen. Allang niet meer alleen geschikt voor ouderen die wel een steuntje kunnen gebruiken. Nieuwe modellen spreken juist jongeren aan. Maar ja, mijn e-bike (merk Giant) stopt met onderteuning zodra ik een snelheid van 25 km/u bereik.  Ik vind dat buiten de stad (in de stad rijdt ik nooit sneller dan 15 km/u) snel genoeg, maar met zo'n snelheid krijg je jongeren niet op de e-bike.

Er zijn inmiddels e-bikes waarmee de gewone doordeweekse fietser een snelheid van 45 km/u kan halen. Moeten we daar blij mee zijn? In een bepaald opzicht wel. Je hebt kans dat meer mensen voor woon-werkverkeer en bezoeken over niet te grote afstanden de (elektrische) fiets gaan gebruiken i.p.v. de auto en dat is natuurlijk mooi.

Boven het artikel in Trouw staat de kop: Hippe e-bike maakt vervuilende brommer en scooter overbodig. De snorfietsen, die officieel niet harder mogen dan 25 km/u, maken nu al de fietspaden onveilig, omdat er veel harder mee gereden wordt. Als de jongeren die met een snorfiets de maximumsnelheid overschrijden massaal gaan overstappen op de 'hippe' e-bike, houd ik mijn hart vast. Door zijn hoge maximumsnelheid (bij 45 km/u houdt de trapondersteuning op) geldt de speed pedelec (een Duits merk e-bike) formeel als een snorfiets, die binnen de bebouwde kom op het fietspad hoort en daar niet harder mag dan 25. Een bromfietsrijbewijs en blauwe kentekenplaat zijn verplicht, maar niet bepaald 'cool', en wie gaat dat controleren? (Onderstreping toegevoegd.)

Scheiding

Preses (= voorzitter van de synode) Karin van den Broeke van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) vindt volgens Trouw dat ieder mens het geloof 'nodig heeft om op een bepaalde manier te wortelen'. Vandaar dat ik zo ongeworteld ben. Gek genoeg heb ik daar helemaal geen last van. Veel gelovigen lijden nog altijd aan het misverstand dat ongelovigen er nooit echt in zullen slagen een min of meer gelukkig leven te lijden.

Het desbetreffende artikel in Trouw gaat overigens over iets heel anders. Koning Willem-Alexander zou er goed aan doen om meer te getuigen van zijn geloof. Vooralsnog brengt hij God in toespraken zelden ter sprake. Dat is 'opvallend', vindt Karin. Moet hij het voorbeeld volgen van Barack Obama, en veel andere Amerikaanse politci, die te pas en te onpas roepen: "God bless you and God bless America." ? Hoe vaker je zoiets roept, hoe krachtelozer het wordt.

Karin zou geen preses zijn als ze niet had doorgeleerd. Ze moet dus weten dat hier in Nederland, ook in de VS trouwens, kerk en staat gescheiden zijn. Het gaat dan niet aan, vind ik, dat een hoge vertegenwoordiger van de staat, bijvoorbeeld de koning, de premier, bij het uitoefenen van zijn/haar functie voortdurend zijn/haar persoonlijke geloof in zijn/haar God betrekt. Daarom heeft destijds het kabiner Den Uyl de zogenaamde 'bede' uit de troonrede verwijderd, Bij het afleggen van de eed hoef je al veel langer niet meer de wens uit de spreken dat God Almachtig je helpt. Er zijn nog wat van die rare restanten. Willem-Alexander is "bij de gratie Gods" koning der Nederlanden. ("Gratie Gods" kun je beter vervangen door "Gratie van de Oranjeverenigingen".) De 'koninklijke boodschap' waarmee het staatshoofd een wetsvoorstel naar de Tweede Kamer stuurt eindigt nog altijd met "En hiermede bevelen Wij U in Godes heilige bescherming."

We zouden met ons allen toch wat vreemd opkijken (Geert Wilders zou over zijn nek gaan) als een Nederlandse hoogwaardigheidsbekleder in het openbaar "Allahoe akbar" (الله أَكْبَر) zou roepen.