dinsdag 6 mei 2014

Zeuren

Er is, als ik het goed heb, geen andere stad ter wereld met zo'n groot, oud - en ook nog eens goed bewaard - historisch centrum als Amsterdam.


Dat centrum is bezienswaardig en wordt dus door veel toeristen, zowel uit eigen land als uit het buitenland, bezocht. Dat maakt het centrum behoorlijk druk. Er zijn nogal wat bewoners van het centrum, tamelijk bevoorrechte personen, die een hekel hebben aan al die drukte en die vinden dat er allerlei maatregelen genomen moeten worden om die drukte tegen te gaan. In Het PAROOL lees ik: De meest genoemde simpele maatregelen werken niet. De optocht van Sinterklaas verplaatsen naar Nieuw-West, nieuwe hotels alleen in de Haarlemmermeer, toeristen naar het Timorplein; het zal de toenemende drukte niet tegengaan.

Ik woon niet in het centrum, maar behoor tot diegenen die van tijd tot tijd bijdragen aan de drukte aldaar. Maar er zijn dagen dat ik dat centrum mijd als de pest: vroeger was dat koninginne-, nu koningsdag, wanneer het centrum overspoeld wordt door honderdduizenden mensen van buiten de stad. De dag van de Gay Pride Canal Parade komt qua aantal bezoekers van buiten daar dicht bij in de buurt, dus dan zul je mij ook niet in het centrum tegenkomen. Zo idioot druk is het de rest van het jaar vrijwel nooit, ook niet bij de intocht van Sinterklaas.

De bewoners van het centrum moeten niet zeuren. Niemand verplicht je te wonen in een van de mooiste stedelijke gebieden van deze wereld. Als je je status wilt bewijzen kun je ook gaan wonen in de Apollobuurt of aan de Goudkust, vlakbij de Zuidas. Daar kun je ook je bolide(s) of PC Hoofttractor nog wat beter kwijt, vermoed ik, dan in het centrum.
x

maandag 5 mei 2014

Beter

Een medepatiënte in het BovenIJ ziekenhuis vertelde mij dat een arts daar haar eens gezegd had: “Als je hier weggaat, ben je niet beter: beter worden doe je thuis.” Een arts had mij afgelopem donderdag al naar huis willen sturen, maar dat heb ik nog met een dag weten uit te stellen, want de vraag of ik dan zelf boodschappen had mogen doen, werd ontkennend beantwoord. Ik ben ook nog niet beter. Ik slik nog vier keer per dag twee paracetamollen. Ik heb niet echt pijn meer, maar na enkele uren merk ik bij het inademen, dat in mijn linker long nog niet alles OK is. Nog een paar dagen moet ik een antibioticum slikken en dan maar hopen dat dan de infectie van de luchtwegen voorbij is. Hopelijk ben ik dan ook minder kortademig dan ik nu ben.

Gezien de eraan verbonden kosten is het natuurlijk prima dat je zo kort mogelijk in het ziekenhuis verblijft. Maar ik weet bijna zeker dat ik vorig jaar te snel na een opname naar huis gestuurd ben, waardoor ik een paar dagen later opnieuw met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht moest worden. Pas toen werd de definitieve diagnose gesteld. We hebben voor dit soort situaties een oudhollands spreekwoord: Haastige spoed is zelden goed.
x

zondag 4 mei 2014

Herdenken

Dankzij mijn orthodox-gereformeerde opvoeding kan ik vaak veel begrip opbrengen voor het gedachtegoed van mijn zeer christelijke medemensen. Maar ze moeten het natuurlijk niet te dol maken. Het herdenken, zoals we dat vandaag weer gaan doen, van de vele oorlogsslachtoffers sinds 1940 is niet bepaald een frivole gebeurtenis. Toch hebben de fundi's het in enkele gemeenten voor elkaar weten te krijgen dat de dodenherdenking daar niet vandaag, de dag des Heeren, maar reeds gisteren zou plaatsvinden. Ik geloof niet dat God bestaat, maar ik kan me niet voorstellen dat de God waarin die fundi's geloven er overwegende bezwaren tegen zou hebben dat op Zijn dag Zijn gelovigen twee minuten aandacht zouden schenken aan de vele miljoenen die onder vaak vreselijke omstandigheden hun leven hebben verloren. Hij zou het misschien wel een goed idee hebben gevonden als ze die herdenking zouden laten samenvallen met een kerkdienst te Zijner ere. God is er vast ook tegen dat we, ondanks de vele slechte ervaringen, nog steeds oorlogen met elkaar voeren. De slachtoffers daarvan mogen we van Hem best op iedere dag van de week herdenken. God is geen fundamentalist.
x

zaterdag 3 mei 2014

Evident

'Maar dat dergelijk fietsgedrag het risico op een ongeluk verhoogt, is evident,' zegt woordvoerder Patrick Rugebregt van de Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid (SWOV). Aldus Het PAROOL. Met 'dergelijk fietsgedrag' wordt gedoeld op het fietsen en tegelijkgertijd naar muziek luisteren of tegelijkertijd via je mobieltje bellen. Het behoeft geen betoog dat je met een smartphone nog veel meer kunt doen dat je aandacht van het verkeer afleidt en tot een ongeluk kan leiden. Je kunt ook zeggen dat er nauwelijks wetenschappelijk onderzoek voor nodig is om te concluderen dat het fietsend gebruiken van een mobiele telefoon, slim of dom, zeker in het stadsverkeer levensgevaarlijk is.

Bellen op de fiets en fietsen met koptelefoon is in Duitsland nu strafbaar. Waarom in Nederland eigenlijk niet? (...) Maandag werd in Keulen nog een 44-jarige fietser gedood door een tram doordat zij door haar koptelefoon het gerinkel en geclaxoneer niet hoorde.

De Nederlandse overheid volgt het voorbeeld van Duitsland vooralsnog niet. 'Wanneer we hier iets strafbaar stellen, moet het probleem evident zijn, net als de handhavingsmogelijkheden. Dat is niet het geval bij bellende of naar muziek luisterende fietsers,' aldus een woordvoerder van het ministerie van Infrastructuur en Milieu.


Hoe evident moet een probleem eigenlijk zijn? En hoe zit het met de handhavingsmogelijkheden vam niet-handsfree bellen in de auto? En het handsfree internetten, e-mailen, whatsappen en tweeten zijn ook nog niet uitgevonden. Het ministerie van Infrastructuur en Milieu heeft nu en campagne klaar liggen: 'Fiets zonder beats'. Ja, na zo'n oproep houden al die stommelingen hun mobieltje wel in hun zak.x


vrijdag 2 mei 2014

Thuis

Dankzij de goede zorgen van mijn zus uit Weesp ben ik vanochtend vanuit het ziekenhuis weer thuis gekomen. Terwijl mijn zus ook nog wat boodschapjes deed, heb ik mijn directe buren even op de hoogte gesteld van het feit dat ik weer thuis was. (Zij hadden wel vernomen dat ik per ambulance was afgevoerd, maar wisten verder van niets.) Onder het genot van een kopje koffie heb ik verteld wat er precies aan de hand was.

Tot en met het weekend kan en zal ik het nog rustig aandoen. Ik moet nog een aantal dagen antibiotica slikken. Ik ga de paracetamol verminderen, om te merken of ik dan ook pijnvrij ben , zoals nu.

Een medepatiënte in het ziekenhuis wees mij op het bestaan van een pasje voor Aanvullend Openbaar Vervoer. Daarmee kon zij, met Connexxion, beduidend goedkoper reizen dan per taxi. Zij woont niet ver bij mij vandaan en reist voor drie euro nog wat naar Purmerend, terwijl ik voor een ritje per taxi naar het BovenIJ ziekenhiuis al acht euro nog wat kwijt ben. Ik heb mij gemeld bij de afdeling WMO van de gemeente Amsterdam en bleek als 75-plus Amsterdammer recht op zo'n pasje te hebben. Over een week heb ik het in huis. De afgelopen dagen heb ik Agis weer behoorlijk op kosten gejaagd, maar zelf ben ik er dus financieel aardig wijzer van gewoorden.
x

donderdag 1 mei 2014

Overplaatsing

Ook deze blog schrijf ik nog vanuit het ziekenhuis, maar naar het zich laat aanzien kan ik vandaag weer naar huis. Toen ik in het ziekenhuis aankwam, kreeg ik een plek op de afdeling 'Acute opname'. Een luxe plek, want het was een eenpersoonskamer. Vroeger kreeg je die alleen als je ‘Eerste Klas’ verzekerd was. Maar gistermiddag werd ik overgeplaatst naar een vierpersoonskamer op de afdeling longziekten. Ik ben stiekem natuurlijk hartstikke elitair en heb er dus een hekel aan gedwongen te zijn ongewild getuige te zijn van gesprekken die nergens over gaan en nog erger vind ik het als mensen met mij een gesprek aanknopen over een onderwerp dat mij totaal niet interesseert.

Gistren had ik het idee dat ik vandaag weer naae huis zou gaan, maar daar ben il niet meer zeker van. Ik ging gisteren om zeven uur slapen. Ik werd tegen twaalf uur wakker en ded mijn gebruikelijke plasje. Op de korte terugweg naar mijn bed kreeg ik inens weer veel pijn in mijn linker long. Ik bleef een tijdje op de rand van mijn bed zitten, want rechtop zittend heb ik de minste pijn. Toevallig kwam een verpleegkundige langs die vroeg wat er aan de hand was. Dat vertelde ik en dat leverde twee paracetamollen op. Toen de pijn wat gezakt was, ging ik weer slapen. Tegen vier uur werd ik weer wakker met een wat zeurderige pijn. Die is er nog. Gistermiddag zijn er ook weer foto's gemaaakt. Ik hoop straks te horen wat die voor inzicht en verdere behandeling opleveren. Kijk hier later vandaag nog eens voor een mogelijke update.

UPDATE (13:40 uur)
Ze wilden hier me vanmiddag al de deur uit hebben, maar ik vond dat wat erg snel, want dat ik zelf boodschappen zou doen leek ze niet zo handig, vooralsnog. Ik hoef nu pas morgenochtend dit ziekenhuis te verlaten. Verwacht hier niet in de vroege uurtjes een Beggartalk. Als die al verschijnt is dat later op de dag.
x

woensdag 30 april 2014

Ziekenhuis

Hoe kom ik nou weer in het ziekenhuis terecht? Gisternacht werd ik om half twee wakker. Ik deed een plasje en ging weer naar bed. Normaliter slaap ik weer na enkele minuten, maar deze keer niet. Om halfdrie sliep ik nog niet. Ik ging mijn bed uit en ging verder schrijven aan een Beggartalk die grotendeels klaar was. Na een minuut of tien voelde ik een vervelende pijn in het linker deel van mijn borstkas. Ik stelde vast dat het een andere pijn was dan die welke bij een hartinfarct hoort. Het leek me ook niet waarschijnlijk dat een gekneusde rib opnieuw opspeelde. Twee paracetamollen brachten geen verlichting. Dus belde ik tegen vier uur de huisartsenpost. Na enige uitleg werd mij verteld dat over een half uur een huisarts langs zou komen. Die kwam inderdaad, hoorde mijn verhaal aan en beluisterde mij. Zij zag twee mogelijkheden: een pneumothorax (klaplong) of een longontsteking. Om daarover zekerheid te krijgen was onderzoek in het ziekenhuis nodig. Er werd een ambulance gebeld die mij, zonder sirenes en zwaailichten, naar het ziekenhuis bracht. Daar werden thoraxfoto's gemaakt en op diverse plaatsen bloed geprikt. Er werd ook nog een ecg tegenaan gegooid. Dat leidde allemaal tot de conclusie, waaarvan zuster Klivia gisteren al melding maakte: een luchweginfectie. Die zal worden bestreden met antibiotica en andere pillen. Vanochtend heb ik al een stuk of zes pillen geslikt en dan ben ik nog niet eens begonnen aan de pillen die ik zelf heb meegenomen. (Ik hoor net dat ik mijn eigen pillen niet hoef te slikken. )

Ik weet nog niet wanneer ik naar huis mag/kan, maar eerlijk gezegd sta ik niet te trappelen.Wanneer ik rechtop zit, heb ik weinig last, maar liggen en bewegen is pijnlijk.  Ik zie me zelf nog niet vrolijk naar AH fietsen. Onlangs heb ik een reeds geboekte reis naar Kroatië (in augustus) geannuleerd. Ik dacht daarbij aan dit soort onverwachte gebeurtenissen, die ik liever niet meemaak in een land waarvan ik de taal niet spreek.
x