Feestgedruis

Het is momenteel niet de meest aangewezen tijd om in Groningen te wonen. Als ik het goed heb, is het de provincie met de hoogste werkloosheidscijfers. Voor velen daar zal het dus moeilijk zijn de maandelijkse hypotheeklasten op te brengen. Je huis verkopen, als het je gelukt is elders een baan te krijgen, is ook niet zo eenvoudig. Bovenop de huizenmarktproblemen zoals we die in heel Nederland tegenkomen, kennen ze daar ook nog de aardbevingen die voor extra scheurtjes in muren, plafonds en vloeren zorgen, wat de verkoopbaarheid niet bevordert.

Het is niet altijd kommer en kwel geweest in Groningen. Er kon ook wel eens gelachen worden. Enkele decennia geleden heeft drs. P daaraan een forse bijdrage geleverd. Veel plezier daarmee.

x

Wildernis

Een citaat uit Trouw: Het woord 'wildernis' heeft in 2013 de discussies over natuur en natuurbeheer gedomineerd. En dat komt ontegenzeggelijk door het succes van de speelfilm 'De Nieuwe Wildernis' over de Oostvaardersplassen, die inmiddels meer dan 700.000 mensen naar de bioscoop wist te trekken. Volgens mij gaat het hier niet om een speelfilm, maar om een documentaire, die de hemel werd ingeprezen. Hij zou een vergelijking met de bekende natuurseries van de BBC met glans kunnen doorstaan. De film heb ik niet gezien, maar wel de eerste twee delen van de tv-serie die van het beschikbare materiaal is gemaakt. Ik heb ook vrij veel van die BBC-documentaires gezien en eerlijk gezegd vind ik die een stuk indrukwekkender dan 'De nieuwe wildernis'. Een cheetah die  een gnoe vangt is nu eenmaal boeiender dan een vos die een jonge grauwe gans vangt.

Over de Oostvaardersplassen heb ik al eens eerder geschreven. Een wildernis is het, volgens mij, absoluut niet. De vogels zijn daar, dacht ik, helemaal uit zichzelf gekomen. De meeste vossen en herten misschien ook wel, maar de runderen en paarden zijn daar door de mens gebracht. De konik, dat paard(je), komt in Polen en Wit-Rusland in het wild en min of meer gedomesticeerd voor. Het heckrund is een rund dat (door de gebroeders Heck) is gefokt door kruising van diverse andere rundersoorten, met als doel de oude oeros terug te brengen. De Oostvaardersplassen zijn net zoveel wildernis als Jurassic Park, maar minder gevaarlijk.

Hoewel, volgens Trouw, natuurorganisaties steeds meer gebieden ineens 'wildernis' gaan noemen, hebben we in Nederland natuurlijk nergens meer gebieden die ook maar enigszins op een wildernis lijken. Ook de Oostvaardersplassen worden 'beheerd' en dat beheer is van tijd tot tijd zelfs onderwerp van politieke discussie: Wel of niet bijvoeren? Wel of niet dode beesten opruimen? De grote natuurorganisaties hebben het succesvolle begrip massaal ingezet in hun eigen marketingcampagnes. Bij Staatsbosbeheer bijvoorbeeld is de wandelroute Apemeer van 4,2 kilometer plotseling een 'wilderniswandeling' geworden, maken de lichtjeswandelingen in deze donkere dagen opeens onderdeel uit van de 'winterse wildernis' en valt zelfs het midwinterhoornblazen in de Schoorlse duinen onder dit thema, terwijl dat tafereel doorgaans toch een iets andere uitstraling heeft.

Al een aantal jaren geleden las ik op een website van een bedrijf in de recreatiesfeer iets over 'avontuurlijke' vakanties in Nederland. Voor avontuur moet je hier met een fiets of brommer over de snelweg gaan rijden. Een wandeling over de vluchtstrook zal ook best avontuurlijk zijn. Het 'wildste' dier dat je hier kunt tegenkomen is het everzwijn, maar in de 'wildernis' van de Oostvaardersplassen heb ik hem niet gezien.

Het is best een aardige film en we hebben er nu eenmaal af en toe behoefte aan onszelf geweldig te vinden en een hype is natuurlijk ook nooit weg.
x

Live

Gisterochtend kon je bij MAX/EO een herhaling zien van 'Frozen Planet in Concert'. Ik had de oorspronkelijke  uitzending gezien en vond het een totale mislukking. Begrijp me goed: die film is schitterend en het idee om de daarbij behorende muziek live door een symfonieorkest te laten uitvoeren is ook prima. Een paar jaar geleden heb ik in het Concertgebouw gekeken naar de beroemde stomme zwart-wit film uit 1925 'De Pantserkruiser Potemkin' van Sergei Eisenstein, waarbij de muziek, van Shostakovich, live door het Concertgebouworkest gespeeld werd. Ik vond het geweldig! Veel langer geleden zag ik in het Muziektheater de documentaire film 'Koyaanisqatsi' waarbij de live muziek werd gespeeld onder leiding van de componist Philip Glas.


Je kan thuis nog zo'n goede geluidsinstallatie hebben, mooier dan een live concert wordt het nooit. Live muziek bij een film heeft dus een duidelijke meerwaarde, vergeleken bij muziek die uit geluidsboxen komt. Het was dus een goede gedachte van MAX/EO liefhebbers in de gelegenheid te stellen de film te zien met begeleiding van live muziek. Vervolgens maakte MAX/EO een denkfout door te denken dat nog veel meer mensen hier van moesten genieten, wat zou kunnen door de gebeurtenis op tv te vertonen. De tv-kijkers hoorden dus geen live muziek, maar muziek via de meestal niet zo geweldige geluidsboxen van de tv.

MAX/EO ging nog een verkeerde stap verder. Het tv-publiek,  vond men daar, moest kunnen zien dat er een orkest was dat voor de muziek zorgde. Dus werden er beelden van orkestleden vertoond, vóór de filmbeelden, die daardoor minder goed te zien waren. Wat een meerwaarde moest opleveren werd een storende factor.

Zouden ze bij MAX en de EO nou niemand in dienst hebben die er even fijntjes op zou kunnen wijzen, dat een live uitzending thuis niet beter, wellicht zelfs slechter, klinkt dan een dvd?
x

Voornemen

Het is de tijd van het jaar voor het maken van goede voornemens. Meestal doe ik daar niet aan (en ik ben al gestopt met roken), maar dit jaar doe ik dat wel. Dat heb je intussen kunnen vaststellen: ik blog weer!

Ruim twee maanden heb ik niet geblogd. Aanvankelijk beviel dat (het niet dagelijks 'moeten' produceren van een stuk tekst) wel. Maar ik ging het toch missen. Vrij vaak betrapte ik mezelf erop dat ik iets las of hoorde, waarover ik publiekelijk mijn mening wilde geven. Zo heb ik mij er. zoals gebruikelijk, vaak aan geërgerd, dat ik de afgelopen dagen 'feestelijk' moest vinden, dat het 'gezellig' moest wezen. Voor de zoveelste maal heb ik aangetoond dat het bepaald niet vreselijk is de zogenaamde 'feest'dagen helemaal alleen door te brengen. Ik heb de traditie op Eerste Kerstdag boerenkool met worst te eten doorbroken. Ik heb aardappelen en spruitjes met een sudderlapje gegeten. Smullen! Tweede Kerstdag en de daarop volgende vier dagen heb ik met veel plezier gekeken naar het schaatsen. Dankzij een lagedrukgebied hebben onze jongens en meisjes behoorlijk hard geschaatst. Dat belooft veel voor de komende Olympische Winterspelen

Gisteravond ben ik zonder veel verwachting begonnen aan de oudejaarsconference van Theo Maassen. Om half twaalf had ik nog steeds niet gelachen. Toen ben ik maar - dat is inmiddels ook een traditie - naar bed gegaan en van het gebruikelijke lawaai na twaalf uur heb ik niets gemerkt.

Mocht je het de moeite waard vinden dan kun je vanaf vandaag weer dagelijks kennis nemen van gedachtespinsels. Ik vind het altijd leuk als daarop gereageerd wordt.

O ja, het is 1 januari. Ik wens jullie allemaal een plezierig en voorspoedig 2014 toe.
x

Einde

Wanneer ik mijn eerste blog geplaatst heb weet ik niet meer. Het zal zo'n zeven, acht jaar geleden zijn. Intussen vind ik het steeds moeilijker worden elke dag een onderwerp te vinden, dat mij voldoende aanspreekt om er iets leesbaars over te schrijven. Ik vind mijn eigen teksten niet meer goed leesbaar, laat staan dat anderen dat zullen vinden. Het is een sleur geworden.

Jullie begrijpen het al: ik stop er een tijdje mee, in ieder geval met het dagelijks schrijven. Misschien dat ik me af en toe ergens voldoende over opwindt om er iets over te schrijven. Ik zie wel. In ieder geval wil ik alle trouwe lezertjes bedanken voor hun dagelijkse aandacht.

Gegroet!
x

Pretpark

In Het PAROOL las ik weer eens een woord dat ik nooit eerder gelezen of gehoord had: verpretparkisering. Het woord staat in een artikel over de Amsterdamse grachten. De Amsterdamse grachten bestaan dit jaar vierhonderd jaar. Toen ze werden ontworpen en gerealiseerd, konden ze moeilijk rekening houden met de huidige middelen van vervoer. De grachtengordel is dan ook niet de meest geschikte plek voor het rijden met en het parkeren van auto’s. In de jaren vijftig van de vorige eeuw kwam hoofdcommissaris van politie Kaasjager met het idee een aantal grachten te dempen. Hij werd vrijwel unaniem weggehoond.

Nu hebben we Maarten Hajer, hoogleraar bestuur en beleid aan de Universiteit van Amsterdam en directeur van het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) dat de regering adviseert. Hij vindt: De Amsterdamse grachten moeten autovrij worden. Op de parkeerplaatsen kunnen stalletjes, terrassen of tuintjes komen. De kwaliteit van de grachten zal 'fenomenaal' toenemen. In principe heb je mij direct mee als je ergens auto's wilt weren, zeker als je dat in Amsterdam wilt doen en al helemaal als je dat wilt doen in de grachtengordel, maar dit is weer zo'n plan waarvan je van tevoren weet dat het nooit uitgevoerd zal worden.

Amsterdam maakt nooit een keus, zegt Hajer. 'Op de grachten is een concurrentiestrijd tussen verschillende verkeersstromen. Het autoverkeer zit het langzame verkeer in de weg. De stressfactor beperkt de belevingswaarde van de grachten.' Ik heb heel veel door Amsterdam gefietst en gewandeld dus het is me nog al eens overkomen dat ik gehinderd werd door het autoverkeer op de grachten (of in de smalle straatjes in de Jordaan). Maar het heeft nooit mijn belevingswaarde van de grachten in de weg gezeten, Na enig googelen kwam ik op een CV van Maarten. Die heeft het zo druk dat hij er waarschijnlijk nooit, of zeer zelden, toe gekomen is door de stad te fietsen of wandelen. Hij is een wetenschapper die een theorie heeft ontwikkeld. In die theorie heeft hij voor een theoretisch probleem een theoretische oplossing bedacht.

Autoloze grachten zullen meer toeristen lokken, maar Amsterdam wordt geen museum, denkt Hajer. 'Ook Amsterdammers zullen de grachten meer gebruiken. Op bepaalde tijden moet bevoorraad worden.' Het lijkt me een waanidee dat autobezitters ineens op de fiets zullen stappen als de grachtengordel autovrij wordt.

De Vereniging Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad (VVAB) is voor autoloze grachten, zegt Dingeman Coumou. 'Dat zal de beleving en het zicht op de grachten verbeteren. Meer toeristen is goed voor de economie.'

Ook de VVAB is niet bang dat het centrum verandert in een museum. 'Doe eerst maar eens iets tegen de verpretparkisering van de binnenstad. Er is te veel goedkoop vermaak als lawaaiboten en bierfietsen.' Ik heb geen idee wat ik me moet voorstellen bij 'lawaaiboten'. Een bierfiets heb sinds 1 april 1998 (toen ik weer in Amsterdam ging wonen) niet vaker dan drie keer gezien, dus het valt nogal mee met die 'verpretparkisering'. Zoals ik hierboven al schreef mogen van mij de auto's uit de binnenstad weg, maar ik zou geen geld willen besteden aan een commissie die de opdracht krijgt het idee van Maarten Hajer verder uit te werken. Ik fiets wel tussen die auto's door en er komen nu al genoeg toeristen naar Amsterdam.x

Aandacht

Het PAROOL schrijft: Volgens de KNSB past dit initiatief in het streven om de schaatssport meer onder de aandacht te brengen. 'Dit initiatief' is het plan om volgend voorjaar in het Olympisch stadion een (tijdelijke) schaatsbaan aan te leggen waarop dan de Nederlandse schaatskampioenschappen verreden zullen worden.

Tijdens de wedstrijddagen kunnen zo'n 15.000 toeschouwers het stadion in. Dat is zo'n 5000 meer dan in het huidige Thialf stadion in Heerenveen. Ja, dan mag je wel zeggen dat de schaatssport daardoor 'meer onder de aandacht' wordt gebracht.

Ik volg het schaatsen al enkele decennia. Ik heb de tijd nog meegemaakt dat er nog uitsluitend niet-overdekte banen waren. Die hadden als nadeel dat als  het weer halverwege de wedstrijd omsloeg de schaatsers niet onder gelijke omstandigheden reden, waardoor de uiteindelijke winnaar niet noodzalijkerwijze ook de beste schaatser van dat moment was.

Met de schaatsbaan in het Olympisch Stadion komt de droom uit van Rintje Ritsma, één van de initiatiefnemers. Ritsma was een voortreffelijk all round schaatser die op alle niveaus, nationaal, Europees en wereld, diverse malen kampioen werd. Maar hier heeft de nostalgie gewonnen van de liefde voor het schaatsen. De nationale kampioenschappen worden volgend jaar gehouden ná de Olympische winterspelen, van 28 februari t/m 2 maart. Die zullen toch al aanvoelen als mosterd na de maaltijd. Rond die datum zou het kunnen sneeuwen of regenen en/of zeer koud kunnen zijn. Geen gelijke omstandigheden voor de schaatsers en geen pretje voor de toeschouwers. Die zullen het liever op thuis op de buis zien. Veel dichter kun je het niet onder de aandacht brengen.
x