maandag 2 juli 2012

Commentaar

Het aardige van tv is dat je 'live' allerlei dingen kunt meemaken, waarover onze voorouders alleen konden lezen, of in het beste geval veel later filmbeelden konden zien. Je hoefde als liefhebber van voetbal niet naar Polen of Oekraïne af te reizen, om alle wedstrijden van het EK van begin tot einde te zien. Gisterochtend kon ik er getuige van zijn dat André Kuipers vrijwel exact op het geplande tijdstip en de geplande plek in Kazachstan terug kwam op de aarde. Gistermiddag kon ik er getuige van zijn hoe een grote groep mannen om het snelst van Luik naar Seraing fietste. Dat kan ik de komende bijna drie weken nog dagelijks zien en dat zal ik ook redelijk vaak doen.

Af en toe denk ik wel eens, dat het toch wel leuker zou zijn om lijfelijk bij die gebeurtenissen aanwezig te zijn, omdat je dan niet hoeft te luisteren naar 'het commentaar'. Begrijp me goed: enige uitleg bij iets hoogtechnisch als de landing van een ruimtecapsule is nooit weg. Maar de mededeling dat de capsule daadwerkelijk is geland vond ik wat overbodig, want dat had ik met eigen ogen gezien. Een valpartij in de Tour wordt ook altijd ruim in beeld gebracht, waarbij Herbert Dijkstra of Maarten Ducrot vertellen dat het om een valpartij gaat. Na de wedstrijd wordt dan een Nederlandse renner in beeld gebracht die vertelt dat hij is meegegaan met een ontsnapping, maar dat hij niet de 'goede benen' had. Ja, dat had ik allemaal al gezien. Mij, en andere kijkers, hoeft ook niet voor de zoveelste maal verteld te worden dat Cancelara wel eens eerder een tijdrit gewonnen heeft en dat hij gisteren bij de finale van de rit 'van voren' zat was ook zonder toelichting wel duidelijk. Je kon hem namelijk herkennen aan die gele trui.

Natuurlijk kan ik het geluid uitzetten. Ik hoef zelfs helemaal niet te kijken, als ik al die ergernissen wil voorkomen. Maar soms vertellen ze wel eens iets wat ik niet weet. Daarvoor zijn, volgens mij, die commentatoren ook ingehuurd. Zo hadden ze het gisteren voortdurend over ene Peter Sagan, een talentvolle jonge renner, die dit jaar aal veel gewonnen heeft. Ik zie en lees niet alles, dus ik had nog nooit van hem gehoord. Ik vermoedde dat hij een Fransman was, maar het zou ook zomaar een Canadees kunnen zijn. Hesjedal is immers ook een Canadees en geen, zoals de naam doet vermoeden, Scandinaviër. Pas vlak voor het einde van de rit werd het me duidelijk gemaakt; Sagan is een Sloveen, Hoewel, even later werd hij een Slovaak genoemd. Als je dan toch commentaar geeft, doe het dan meteen goed.
x

zondag 1 juli 2012

Fusie

Al meer dan dertig jaar geleden besloten de grot protestantse en katholieke politieke partijen samen te gaan in het CDA. Bij de omroep zijn ze nu ook zo ver: KRO en NCRV willen per 1 januari 2014 fuseren. De Volkskrant is al geruime tijd geen katholiek dagblad meer, dus een fusie met Trouw zit er niet in, maar op zakelijk gebied werken ze allang samen binnen de Perscombinatie.

In mijn jeugd was het nog zeer gebruikelijk om als protestant je dagelijkse boodschappen bij protestantse middenstanders te doen. Een huwelijkspartner zocht je binnen je eigen kerkgenootschap. We zijn nog steeds niet af van alle uitingen van die verzuiling. Een katholieke Vakbond hebben we niet meer, maar nog wel een protestantse. We hebben nog een gereformeerde universiteit in Amsterdam en een katholieke in Nijmegen. We hebben nog steeds katholieke en protestantse scholen.

Het zal nog wel een tijdje duren voordat alle zich christelijk noemende kerken tot een fusie besluiten en als dat al gebeurt zullen allerlei splintergroepjes blijven vasthouden aan hun eigen identiteit en waarheid. Het Reformatorisch Dagblad, de EO, de SGP en de ChristenUnie peinzen er ook nog niet over hun zelfstandigheid op te geven. En laten we eerlijk zijn: een fusie tussen PvdA, GroenLinks en de SP zit er ook nog niet in.
x

zaterdag 30 juni 2012

Ze

'We' moeten niets van een alles regelende overheid hebben, tot er iets is waar wij ons aan storen. Dan moeten 'ze' er iets aan doen. Wat voor onze eigen overheid geldt, geldt in nog sterkere mate voor 'Brussel'. Dat moet zich helemaal nergens mee bemoeien. Tot we met de auto op vakantie gaan en daarbij onze landsgrens overschrijden. EenVandaag had gisteren een interessant item over de regeltjes waaraan je als automobilist elders in Europa moet voldoen. Trouw wijdde daar een artikel aan, want ieder land heeft zo zijn eigen regeltjes. Zo  moet je in Frankrijk twee blaastest bij je hebben, waarmee je zelf het alcoholgehalte in je bloed kunt vaststellen. In sommige landen is het verboden dat je een nagivatie-apparaat in je wagen hebt, dat ook aangeeft dat er een flitspaal staat. Hier en daar moet je een veiligheidshesje  bij je hebben. Soms hoeft alleen de chauffeur dat te hebben, in een ander land geldt dat ook voor de passagiers. Wanneer je door diverse landen reist, moet je dus wel even de checklist doornemen van alle regeltjes waaraan je je in de diverse landen moet houden en van de dingen die je allemaal bij je moet hebben.

Zou het niet handig zijn als 'ze' ervoor zorgden dat die regeltjes over hetzelfde zijn? Dan hoef je niet vlak voor je op vakantie gaat nog even gauw alles te leren en in te slaan. Ja, dat zou reuze handig zijn, maar 'ze' is in dit geval Brussel en Brussel moet zich niet overal mee willen bemoeien, toch? Voor je het weet gaan ze daar vertellen dat je nergens harder dan 100 km/u mag rijden, terwijl we hier net aan die 130 km aan het wennen zijn. Maar steek de grens naar België niet over zonder brandblusapparaat in je auto. Er is ook een land, ik ben even vergeten welk, waar een brildragende chauffeur verplicht is een reservebril bij zich te hebben.

Alle Europese regeringsleiders zaten net weer een paar dagen bij elkaar, maar hadden ze het over die simpele alledaagse ongenoegens van de automobilisten? Nee hoor, het ging weer over de Euro en over de banken. Kunnen ze een volgende keer niet iets nuttigs gaan doen?
x

vrijdag 29 juni 2012

IJsclub

Wanneer ik fiets heb ik, al sinds mijn jeugd, de neiging om naar rechts af te wijken. In de bebouwde kom betekent dat, dat ik nog wel eens met het voorwiel langs de stoeprand schuur, buiten de bebouwde kom verzeil ik nog wel eens in de berm. De keren dat ik in Engeland, Ierland of Nieuw-Zeeland fietste deed ik dat niet. Daar werd ik om onverklaarbare redenen naar links getrokken, wat bij links rijdende auto's natuurlijk wel zo handig is.

Gisteren fietste ik naar 't Twiske om daar op natuurlijke wijze weer eens wat vitamine D op te doen. Ik bereikte zonder kleerscheuren mijn einddoel. Op de terugweg was het weer eens zo ver. Het fietspad kruiste een smalle autoweg. Aan de overkant van de weg bevond zich een stenen obstakel, waarvan de functie mij niet erg duidelijk was. Het was cirkelvormig met een doorsnede van zo'n veertig centimeter en een hoogte van nog geen halve meter. Ik zag dat ding dus duidelijk, maar het trok me als een magneet naar zich toe. Even later lag ik dus met fiets en al op de grond.

Gelukkig was ik daar niet alleen en werd ik vrij gauw bijgestaan door een passerende man en een vrouw die daar haar hond aan het uitlaten was. Eerder dan ik zelf hadden zij in de gaten, dat ik diverse verwondingen had opgelopen. Vanwege de bloedverdunner die ik dagelijkse slik, ziet dat er bij mij nogal gauw tamelijk indrukwekkend uit. Ik bloedde op drie plekken op mijn rechterbeen en op mijn linker pols onder mijn horloge.

Die man was al vrij gauw weer verdwenen, maar die vrouw met die hond vond dat er toch wel iets gedaan moest worden aan dat bloeden. Kennelijk kende ze die omgeving goed, want ze begeleidde mij naar het clubhuis van de IJsclub 'Oostzaan', waar volgens haar wel EHBO-spullen zouden zijn.  Hoewel er nergens ijs te bekennen was, bleek het clubhuis open te zijn. Het was er zelfs vrij druk, vooral met mensen van mijn leeftijd. Al gauw zat ik op een stoel met mijn gekwetste been op een andere stoel. Er werd een EHBO-koffer gevonden en diverse oudere dames waren bezig het bloed te verwijderen en pleisters te plakken. Ondertussen werd bezorgd gevraagd of ik mij wel goed voelde. Ik heb ze verzekerd dat vallen, al of niet met fiets, tot mijn tweede natuur behoort.

Ik wilde de dame met hond graag bedanken voor de geboden hulp door haar een consumptie aan te bieden in de kantine van een naburige tennisclub, maar de bar bleek daar niet bemand te zijn. Opvallend bepleisterd fietste ik dus naar huis terug. Ik belandde nog wel een paar keer in de berm, maar zonder vervelende gevolgen en bedacht dat ik in het vervolg geen fietstocht meer zou moeten maken zonder een hoeveelheid pleisters en drukverbanden  bij me te hebben, want er is niet altijd een ijsclub in de buurt.

donderdag 28 juni 2012

Opstappen

Ik ben van het begin af aan een groot voorstander van de OV-chipkaart geweest, zeker in de vorm waarin ik hem gebruik. Ik heb een persoonlijke kaart, waarvan het saldo altijd automatisch wordt verhoogd, zodra dit onder de 5 euro komt. Ik heb het ding nooit in mijn portemonnee, maar in mijn broekzak, dus zelf als ik mijn portemonnee vergeet, kan ik altijd met het openbaar vervoer thuiskomen. Ik kan nooit meer een trein missen, omdat ik te lang in de rij moet staan voor een loket of automaat om een kaartje te kopen. En ik kan het ding, net als de strippenkaart door het hele land gebruiken en ik hoef niet twee soorten kaart aan te schaffen als ik zowel met de trein, als met tram of bus reis.

Ik ken ook alle problemen die met de OV-chipkaart samenhangen, maar die zijn voornamelijk het gevolg van het feit dat met name de grote vervoerders de kaart willen gebruiken voor andere andere zaken dan het mij laten betalen voor mijn vervoer. Ze willen weten hoe vaak ik reis , op welke tijdstippen en langs welke routes. Die gegevens willen ze gebruiken voor hun marketing. En iedereen weet dat je de kans op fouten groter maakt, naarmate je iets ingewikkelder maakt.

Eén ding is nog steeds niet goed geregeld: als ik overstap van tram of bus naar de trein, of omgekeerd, betaal ik twee maal het zogenaamde opstaptarief. Iedereen, niet alleen de reizigers, ook de overheid en zelfs de vervoerders is het erover eens dat dit een onjuiste handelwijze is. Ze hebben het alleen nooit weten te regelen. Nu komt, las ik in Trouw, de minister van infrastructuur, die ook over het openbaar vervoer gaat, met een briljant plan: Als de vervoerders komende week niet zelf tot afspraken komen over het afschaffen van het dubbel opstaptarief in het openbaar vervoer, trekt minister Melanie Schultz van Haegen desnoods zelf de portemonnee. 'Dit moet gewoon worden gerealiseerd. Het is technisch en financieel haalbaar', stelde de minister in een overleg met de Tweede Kamer. (...) Volgens Schultz is dit de beste mogelijkheid om een vinger in de pap te krijgen rond de ov-chipkaart. Nu heeft de overheid niets in te brengen, omdat de kaart in handen is van private partijen. Voordeel is ook dat de sector het eens is met de voorgestelde aanpak, aldus de minister. 'Dit is echt nodig', stelde Schultz. Nota bene: dit is een VVD-minister, die niet van nature geneigd is de vinger van de overheid in de pap van 'de markt' te steken. Je zou haast hopen dat zij en haar partijgenoten dit als een opstapje naar meer overheidsmaatregelen, waar de 'de markt' er een rotzooitje van heeft gemaakt. De bankensector bijvoorbeeld.
x

woensdag 27 juni 2012

Napraten

Zo af en toe denk ik dat grote sportgebeurtenissen uitsluitend georganiseerd worden om de Nederlandse tv aan goed bekeken talkshows te helpen, die dan weer voor reclame-inkomsten  zorgen. Er schijnt zelfs een keiharde concurrentie aan de gang te zijn tussen de NOS en RTL. De NOS heeft i.v/m. het EK voetbal Studio Sportzomer en RTL trekt kijkers met VI Oranje. Nu is voor Nederland het voetballen wel afgelopen, maar gelukkig kunnen we vanaf zaterdag napraten over de Tour de France. De NOS doet dat al jaren met de 'Avondetappe' van Mart Smeets, de RTL schakelt over naar 'Tour du Jour'.

In Trouw las ik dat de NOS zich al voorzien heeft van gastoptredens van o.a. Herman Wijffels, Abdelkader Benali, Bram Moszkowicz en Eva Jinek. RTL heeft zich al verzekerd van de medewerking van Erik Hulzebosch, Daniëlle Oerlemans, Tijl Beckand en Erben Wennemars. Als je die rijtjes namen ziet valt op dat ze hun bekendheid geen van allen te danken hebben aan hun deskundigheid op het gebied van hard fietsen. Herman Wijffels kun je een twijfelgeval noemen: hij was een tijd de baas van de Rabobank en dat is de sponsor van de belangrijkste Nederlandse wielerploeg.

Nu komen de verkiezingen eraan dus het is bepaald niet uitgesloten, dat er af en toe in een van die programma's een lijsttrekker zal opduiken, want een optreden bij Mart Smeets of Wilfred Genee is makkelijker en wordt meer bekeken dan een filmpje in het kader van de uitzending van politieke partijen. Dan kun je leuke vergelijkingen maken tussen de Nederlandse economie en het Nederlandse fietsen tegen een berg op. ("Ook uit dit dal zullen wij weer de top bereiken!") Verder weten al die BN'ers net zo veel van fietsen als ik of de buurman, dus wat moet ik met hun meningen? Ik heb één troost: als ik 's ochtends aan mijn koffie zit word ik niet lastig gevallen door collega's die mij vertellen wat zij ervan vinden vinden en willen weten wat ik ervan vind.
x

dinsdag 26 juni 2012

Wetenschap

Ik heb nogal een hekel aan kwakzalvers, die beweren met allerlei onduidelijke middelen mensen te van de meest verschrikkelijke kwalen te kunnen genezen. Ik erger me even hard aan mensen die beweren dat zij contact kunnen leggen met overleden personen of de toekomst kunnen voorspellen. Bewijs maar eens dat je je claim waar kunt maken, is mijn reactie. Ik hecht, met andere woorden, nogal aan de wetenschap.

Nu blijkt, voor de derde keer in vrij korte tijd, dat een hoogleraar, een wetenschapper dus, zijn 'bewijzen' bij elkaar verzonnen heeft. Als ik weer eens in discussie raak met iemand die heilig gelooft in een bepaalde wazige, niet te bewijzen theorie en ik daar 'de wetenschap' tegenover stel, kan die persoon mijn argumenten  uit handen slaan door te wijzen op de hoogleraren die met 'feiten' komen die geen feiten zijn. Als je die hoogleraren niet kunt geloven, waarom zou je dan een andere wetenschapper geloven die zegt bewezen te hebben dat een bepaalde geneeswijze mensen van kanker  of een andere ziekte kan afhelpen, en dat in tegenstelling tot flink bidden of onduidelijke drankjes drinken.

Ik heb, vrees ik, maar één argument over: wetenschappers die hun 'feiten' bij elkaar verzinnen, zijn ook kwakzalvers. Ze zijn nog erger dan kwakzalvers, omdat zij hun 'status' misbruiken. Vóór de wetenschap pleit wel dat die hoogleraar uit Rotterdam die nu weer van zijn voetstuk gevallen is, ontmaskerd is door een andere wetenschapper.

Wetenschap begint met twijfel. Ik ben geen wetenschapper, maar ik twijfel gauw en graag.
x