HSL

De NS mag vanaf 2015 nog eens tien jaar voor het treinvervoer in het grootste deel van Nederland zorgen. Als tegenprestatie moet ze er o.m. wel voor zorgen dat er ook in sprinters op gepaste wijze een plasje gedaan kan worden. Er komen ook meer trajecten met een hogesnelheidslijn. Waar heb dat nou voor nodig? De HSL die nu al rijdt - van Amsterdam naar Breda - is financieel gezien een flop. De meeste reizigers hebben er kennelijk geen toeslag van enkele euro's voor over om hun reis met 25 minuten te bekorten. Dat is namelijk het tijdsverschil tussen de Fyra en de normale Intercity van Amsterdam naar Breda.

Hoeveel tijd kun je nu maximaal winnen in een klein land als Nederland? En hoeveel extra geld moet je daarvoor over hebben? Ik zie wel andere verbetermogelijkheden. Vroeger kon ik ik rechtstreeks, zonder overstappen, met de Intercity van Amsterdam naar Groningen of Leeuwarden. De afgelopen tijd moet ik altijd overstappen in Amersfoort. Vroeger ging dat overstappen van de ene kant van het perron naar de andere kant. Tegenwoordig moet je van het ene perron naar het andere, trapje op en trapje af. Dat vind ik nou irriterend, want dat zijn verslechteringen, waarvan ik reden niet kan achterhalen.

Wel een verbetering is dat er meer lijnen komen waarop je iedere tien munten een trein kunt nemen. Je hoeft niet meer te kijken hoe laat een trein gaat. Je gaat gewoon naar het station, waar je hooguit tien minuten op je trein hoeft te wachten.

Op bepaalde lijnen in Limburg kun je kiezen tussen NS en een andere vervoerder. Daar kan geconcurreerd worden op, naar ik aanneem, prijs en kwaliteit. Maar hoe lang zit je binnen Limburg nou in een trein en hoe groot zullen die prijsverschillen nou zijn? En kwalitatief heb ik nog nooit verschillen kunnen constateren tussen NS en andere railvervoerders. Binnen Amsterdam maakt het mij ook niet uit of ik nu met een bus van Connexxion of van het GVB reis. Veel belangrijker is de aansluiting van 'nationale' op regionale lijnen. Vroeger, toen alleen de NS het treinvervoer deed, wilde een stoptrein nog wel eens wachten op een (vertraagde) Intercity, maar onlangs vernam ik dat in Amersfoort de stoptrein naar Barneveld (van Connexxion) niet wacht op een vertraagde Intercity van NS. Dan kan je dus zomaar een klein half uur staan wachten op de volgende stoptrein. Lang leve de marktwerking!
x

Afspiegeling

Nu komt Gerdi Verbeet,voorzitter van de Tweede Kamer  weer eens met een idee: er moeten meer laag opgeleiden in de Tweede Kamer. Volgens de Volkskrant zei ze: 'Het zou meer mensen het gevoel kunnen geven dat het parlement er niet alleen vóór hen is maar dat het ook ván hen is'. Het idee erachter is natuurlijk dat de samenstelling van de Tweede Kamer een afspiegeling van de maatschappij moet zijn. Sinds de laatste verkiezingen is de Tweede Kamer voor 90 procent samengesteld uit mensen met een academisch of hbo-diploma. In de samenleving als geheel is dat maar 30 procent, zo benadrukte Verbeet. Ze vindt de vraag gerechtvaardigd of de 70 procent lager opgeleiden zich nog wel vertegenwoordigd voelt door de parlementariërs. De lager opgeleiden zouden met hun levenservaring moeten kunnen goedmaken, wat ze missen door gebrek aan opleiding.

Ik heb nooit het idee gehad dat een hogere opleiding leidt tot een beter inzicht in wat maatschappelijk gezien nuttig en/of nodig is. Ik heb een hbo-opleiding, maar ik verwacht echt niet dat mensen op grond daarvan zullen aannemen, dat ik het daarom beter zou weten dan zij. Alleen als het om taal gaat durf ik te zeggen dat ik er meer verstand van heb dan de meeste Nederlanders. Dat heeft niet alleen met mijn opleiding te maken, maar ook met het feit dat ik met taal omgaan leuk vindt. Mede daarom schrijf ik hier iedere dag een stukje. Ik verwacht ook helemaal niet dat de Tweede Kamer 'in mijn geest' besluiten neemt, want ik weet al enige tijd dat CDA, VVD en PvdA er meestal wat anders over denken dan ik. En dan heb ik het nog niet eens over de PVV en de SGP, die tegenwoordig toch een aardige duit in het zakje doen. De financieel woordvoerder van de PvdA (Plasterk) heeft wel een beetje economie gestudeerd (tot de propedeuse), maar heeft vóór hij de landelijke politiek in ging, toch vooral naam gemaakt op het terrein van de moleculaire  biologie. Waarom zou ik vertrouwen hebben in de financieel-economische ideeën hebben van een bioloog? Als ik een vraag heb op het terrein van de biologie, leg ik die echt niet voor aan kees Jan de Jager.

Nu we het toch over afspiegeling hebben: zitten er wel voldoende ex-gedetineerden in de Tweede Kamer? En voldoende mensen met een verstandelijke beperking? Dat zijn toch redelijk grote groepen. De boeren zijn naar mijn idee oververtegenwoordigd, want die hebben het CDA dat altijd op hun belangen let. De PvdA pretendeert nog altijd op te komen voor de belangen van de 'onderkant' van de de samenleving. Geloof jij dat? Net als VVD en CDA is ze er vooral voor de middenklasse, want daar zitten hun kiezers. En Geert Wilders neemt de 'onderbuik' van de samenleving voor zijn rekening.

Ik hoef helemaal geen volksvertegenwoordiging die 'van mij' is, want daar heeft mijn buurman geen boodschap aan. En omgekeerd is dat net zo. Het aardige van de democratie is nu eenmaal dat er altijd compromissen gesloten moeten worden en een compromis is een besluit waar niemand het helemaal mee eens is. Daar zullen we het mee moeten doen, want het alternatief is de dictatuur.
x

Economie

Onlangs las ik ergens een in deze tijd interessante uitspraak: Economie is geen exacte wetenschap, maar een gedragswetenschap. Bij een exacte wetenschap immers moet je het, na empirisch onderzoek een keer samen eens worden. Niemand twijfelt eraan wat er gaat gebeuren als je een pannetje water boven een warmtebron plaatst: dat water gaat koken en zal op een gegeven ogenblik verdampen. Bij nog wat hogere temperaturen worden ook metalen vloeibaar. Daar zijn geen normen voor, maar natuurwetten, die we maar hebben te accepteren.

Economie is volgens mij in hoge mate normatief: er worden beslissingen genomen om een bepaald doel te bereiken, maar iedereen heeft zo zijn/haar eigen opvattingen over het te bereiken doel en de daarvoor geschikte middelen. Generaliserend zou je kunnen zeggen: iedereen wil dat iedereen het materieel goed heeft, maar een VVD'er en een SP'er zullen het niet gauw eens worden over hoe we dat gaan realiseren. Er wordt ook heel wat afgediscussieerd over ecologisch verantwoord ondernemen. De huidige crisis gaat ook over de vraag: moeten wij Nederlanders ons iets gelegen laten liggen aan het economische lot van de Grieken? Binnen onze eigen economie hoor je nog wel eens kritiek op het feit dat 'wij' (hard werkende mensen) een deel van ons zuur verdiende geld moeten afstaan ten behoeve van 'klaplopers' die 'genieten' van een uitkering. We mogen niet te veel een beroep doen op de jonge generatie om de oudere generatie van een AOW-uitkering te voorzien. Maar die jongere generatie mag wel een beroep op mij doen, om zijn haar studie te financieren, waarmee een beroep gekozen kan worden, waarmee meer verdiend kan worden dan ik ooit heb verdiend. Als ik zou voorstellen dat ieder ouder zelf maar moet zorgen voor de opleiding van zijn kinderen, wordt ik niet echt serieus genomen. Intussen heeft een beperkte groep beleggers en speculanten ervoor gezorgd dat mijn inkomen voorshands bevroren  is en wellicht omlaag zal gaan, omdat zij maar één doel voor ogen hadden: hun vermogen, niet het collectieve vermogen, nog verder vergroten.

Het afschaffen van de aftrekbaarheid van de hypotheekrente is niet alleen een economisch, maar ook een moreel probleem: mogen we van de minvermogenden verwachten dat zij mede die aftrek in stand houden voor hen die zich een hypotheek van enkele tonnen kunnen veroorloven? Die aftrek is ooit bedacht om bezitsvorming te bevorderen. De Franse anarchist Proudhon (1809-1865; "Eigendom is diefstal") vond dat de collectieve factor van de arbeid het zich toe-eigenen van het product van die arbeid onrechtvaardig maakte. Het Chili van Pinochet volgde de theorieën van de Amerikaanse econoom Milton Friedman, de 'aartsvader' van de vrijemarktwerking en adviseur van Ronald Reagan. Het ging economisch goed met Chili, dat wil zeggen: op macro-niveau, de gewone Chileen werd er geen cent beter van.

Als onze huidige regering roept dat 'we' dit of dat moeten doen om onze economie weer op te vijzelen, heb ik altijd de neiging te denken: Hoezo moeten? Wie gaan het dan beter krijgen?
x

Crisis?

Griekenland heeft een nieuwe regering. Berlusconi is van het politieke toneel verdwenen. Even gingen de beurskoersen omhoog, om meteen weer te dalen. Je kunt de radio of tv niet meer aanzetten of je hoort het woord crisis. 'Wij' houden dus de hand op de knip en dat is ook weer niet goed voor de economie. De PVV speelt op alle onlustgevoelens in, door maar weer eens te roepen dat het allemaal aan de euro moet liggen, dus dat moet maar eens onderzocht worden.

Het lijkt mij handiger eens te gaan onderzoeken wat nou precies de rol van die kredietbeoordelaars is. Per slot van rekening schijnen die op een of andere manier uit te maken tegen welke rente een staat nog geld mag lenen. Er gaan immers al geruchten dat Frankrijk zijn Triple A-status gaat verliezen. Op de website beursduivel.be lees ik: " In de strijd tegen de schuldencrisis gaat de Europese Unie de macht en invloed van de omstreden kredietbeoordelaars beperken. Ook het lucratief, maar schadelijk speculeren met staatsschulden wordt aan banden gelegd." Er zijn nog altijd mensen die aan de crisis verdienen. Intussen moet de 'gewone man' in Griekenland lijdzaam toezien hoe zijn salaris achteruit gaat, (als hij nog een baan heeft) en de belastingen omhoog. Dat zal de 'gewone Italiaan' binnenkort waarschijnlijk ook overkomen. En hier wordt geroepen dat de regering binnenkort waarschijnlijk nog meer moet bezuinigen, zodat ons vrij besteedbare inkomen weer wat minder wordt.

Al weer een paar jaar geleden vonden 'wij' (incl. de sociaaldemocratische PvdA) het noodzakelijk, zelfs goed voor de economie, dat 'de markt' zijn gang kon gaan. Nou, dat heeft de markt gedaan. En waar zitten we nu? Midden in een crisis.

Mensen, noem elkaar geen mietje
Eenmaal zing je allemaal,
Allemaal het ouwe liedje:
't Is de schuld van 't kapitaal.

Intussen heb, dankzij de verhuizing, aardig wat geld in onze economie gepompt. Gisteren heb ik voor het eerst sinds de verhuizing weer eens een soepje kunnen maken. BCC had de inductiekookplaat nog niet bezorgd, of het installatiebedrijf belde met de vraag of het een dagje eerder dan afgesproken kon komen. Nou, dat mocht! Die installateur was zelfs zo vriendelijk mij te assisteren bij het in elkaar zetten van een bijzettafel van Ikea in de keuken, waar ik net met mijn twee linkerhanden aan begonnen was. Zo zie ik de markt graag werken.

x

Woonplaats

Een pedoseksueel die zijn straf heeft uitgezeten, moet weer kunnen terugkeren in de maatschappij. Het is niet zo gek hem niet te laten terugkeren naar zijn oorspronkelijke woonomgeving, want dat zou allerlei negatieve emoties en reacties wakker maken. Maar wat moet je als pedoseksueel, wanneer vijf burgemeesters  weigeren je in 'hun' gemeente toe te laten? Dat overkomt Sytze van der V. Die heeft zich intussen aan het toezicht van de reclassering onttrokken en nu wil een Kamerlid van het CDA dat zijn gezicht herkenbaar op de tv vertoond wordt.

We hebben in Nederland de goede gewoonte namen en gezichten van verdachten en veroordeelden niet bekend te maken, al was het alleen maar omdat zij vaak ook kinderen en andere familieleden hebben, die slachtoffer kunnen worden van de wraakgevoelens van 'nette' burgers. Dat kan ook gebeuren met personen die toevallig enige gelijkenis vertonen met de verdachte/veroordeelde. En als er één soort misdadigers heftige emoties en reacties wakker maakt, dan zijn het wel pedoseksuelen. Zelfs onder andere misdadigers, in gevangenissen, staan ze helemaal onderaan in de pikorde. 'Pedojagers' en een website als 'Geen stijl' zullen er alles aan doen, om naam en verblijfplaats van deze mensen bekend te maken.

Intussen komen er jaarlijks meer dan 100.000 gevallen van kindermishandeling voor. Er moeten, lijkt mij, heel wat mishandelende ouders zijn die geen pedoseksueel die zijn straf heeft uitgezeten in hun buurt willen laten wonen, want stel je voor dat hij aan 'mijn' kind komt. Gaan we al die ouders ergens met naam en gezicht vermelden? Gaan we daar een speciale website voor inrichten? Nee, daar sturen we een kudde hulpverleners op af.

Gistermiddag keek ik naar een discussie onder leiding van Jacobine Geel in 'Schepper & Co' tussen dat CDA-Kamerlid en een psychiater met ruime ervaring in Tbs-klinieken en iemand van de reclassering. De laatste twee wezen op het gevaar juist van het in isolement dringen van pedoseksuelen.

Ik ben er helemaal voor dat pedoseksuelen, net als andere ex-veroordeelden, door de bevoegde instanties nog geruime tijd 'gevolgd' worden, maar ze hebben wel het recht om ergens te wonen en beschermd te worden tegen mensen die wel eens even zullen laten merken hoe ze over hun denken, door een ruit in te gooien of de auto te bekrassen.
x

Privacy

Gistermiddag ging ik dus naar de veertiendaagse 'bewonersborrel' in de gemeenschappelijke ruimte van het appartementengebouw waarin ik sinds  1 oktober woon. Ik denk niet dat ik daar een gewoonte van ga maken, want buitengewoon boeiend was het niet. Er waren ongeveer dertig personen aanwezig, twee rolstoelen en drie rollators. De conversaties gingen voornamelijk over hoe het nou ging met 'jou' of met 'hem' of  'haar'. Eén onderwerp sprak mij enigszins aan. Bij mijn allereerste bezoek  was het mij al opgevallen dat nergens namen van bewoners  te zien waren. Je ziet mijn naam pas verschijnen, als je op een display mijn flatnummer intoetst. Gisteren hoorde ik dat de woningbouwcorporatie die namen niet vermeldt ter bescherming van de privacy.

Dat ik dat beleid van de woningbouwcorporatie wat vreemd vindt, ligt niet aan mij, want degenen die daar hun mening over gaven, hadden er geen enkel bezwaar tegen hun naam op bijvoorbeeld  de brievenbus vermeld te zien. En voor zover  ik weet is het overal in ons land gebruikelijk je naam in de buurt van je huisdeur te vermelden. Dat is wel handig voor incidentele bezoekers, zoals leveranciers van bestelde goederen of personen die iets komen repareren. De woningbouwcorporatie is ook niet bepaald consequent in haar beleid op dit punt. Mijn schoonzus huurt een flat van dezelfde corporatie in Amsterdam-Zuid. Het complex is veel nieuwer dan dat waarin ik nu woon: zij trok daar, ik geloof minder dan twee jaar geleden, als een van de eersten in. Maar haar naam en die van andere bewoners worden, zoals overal gebruikelijk, bij de ingang vermeld. Daar hoeft de privacy kennelijk niet beschermd te worden.

Hebben we hier nu met een typisch stukje bureaucratie te maken? Bij de bouw van het complex is besloten dat er geen bellen kwamen, maar zo'n voor bezoekers wat onduidelijk systeem, waarbij je een flatnummer moet intoetsen, waarna de naam van de bewoner verschijnt. Dat systeem is er, dus daar houden we het bij. Dan gaan we niet ook nog eens een naambordje leveren. 'Bescherming van de privacy' wordt daar als argument bijgesleept, hoewel niemand in dit verband aan die bescherming behoefte heeft. Zou het zo kunnen zijn dat de woningbouwcorporatie het lastig vindt steeds nieuwe naamplaatjes te moeten aanbrengen? Het is nu eenmaal een complex van seniorenwoningen. De doorstroming zal daar wat sneller zijn, want het sterftecijfer zal daar hoger liggen dan in een complex 'voor alle leeftijden' en er zal wat 'gedwongen' doorstroming plaatsvinden naar een verpleeg- of verzorgingshuis, want de thuiszorg wordt steeds verder ingekrompen. Hoe dan ook, ik houd niet van bescherming waar ik niet om heb gevraagd.
x

Onveilig

Een man die verdacht wordt van een inbraak in het Frans Ottensstadion in Amsterdam ligt al een aantal dagen in coma vanwege het optreden van een viertal medewerkers van dat stadion. De Volkskrant schrijft: Ze betrapten een man zou die het gemunt had op zou hebben op koolzuurflessen, die 120 euro statiegeld opleveren. Deze flessen waren bij eerdere inbraken ook al ontvreemd. De mannen gebruikten zoveel geweld tegen de vijftigjarige man, dat hij nu nog steeds in coma ligt.

Het gebeuren heeft weer voor veel commotie gezorgd. Hero Brinkman van de PVV sprak over het beroepsrisico van inbrekers. Het gesundenes volsksempfinden in deze kun je omschrijven als "eigen schuld, dikke bult". De algemene verontwaardiging zal weer groot zijn, mocht justitie ertoe overgaan de vier medewerkers van het stadion te vervolgens wegens 'het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel' of zoiets.

Het is ieders goed recht geweld te gebruiken bij het beschermen van eigen lijf en leden en eigendommen en dat van anderen. Maar dat geweld moet wel in overeenstemming zijn met het gepleegde vergrijp of de poging daartoe. Stond die vier stadionmedewerkers echt niets anders te doen dan die vermoedelijke inbreker bijna te doden? Of speelden woede/verontwaardiging over eerder inbraken hier een rol? Wilden ze hun gram  halen? Dat zijn zeer menselijke en begrijpelijke emoties, die aangewakkerd worden door media-aandacht voor overvallen met geweld en door oproepen van de overheid om geweldplegers te filmen. Er wordt een sfeer gecreëerd van: we zijn nergens meer veilig, we moeten voortdurend op onze hoede zijn. Onlangs was een monteur bij mij de videofoon aan het aanleggen, waarop ik kan zien wie er aanbelt. Daarvoor was het volgens hem nodig even bij de buurman recht onder mij een verbinding te controleren. Hij kwam onverrichter zake terug, want de buurman wilde hem niet binnenlaten. Ik moest er zelf heen om e.e.a. uit te leggen. Toen kon het wel. Een beetje merkwaardig, want die buurman kende mij net zo min. Zou dat komen omdat ik er autochtoner uitzag dan de monteur?

Mijn hele leven heb ik in een grote stad gewoond, maar ik heb me nooit onveilig gevoeld, zelfs niet nadat er eens - jaren geleden, in Den Haag - bij ons was ingebroken. Natuurlijk maakte het wat uit dat het overdag, bij onze afwezigheid gebeurde. Er was geen sprake van persoonlijke bedreiging, die diverse winkeliers wel ervaren hebben. Maar ons werd a.h.w. aangepraat dat we het toch vreselijk moesten vinden dat iemand zich ons privédomein was binnengedrongen en privéspullen ontvreemd had. We vonden het jammer dat we dingen kwijt waren, maar daar bleef het bij. Van de aangeboden slachtofferhulp hebben we geen gebruik gemaakt.

Ik praat geen enkel misdrijf goed. Ik vind dat iedereen zich op gepaste wijze mag beschermen. Maar die vier stadionmedewerkers hebben naar mijn mening een grens overschreden.
x