Gebrek

Op de aanslagen in Noorwegen kun je op allerlei manieren reageren. Een gewoon mens vindt beide verschrikkelijk. Je kunt aan je gevoelens ook uiting geven. Dat kun je mondeling doen tegenover mensen in je directe nabijheid. Ik zou hier kunnen schrijven dat er geen woorden voor zijn en vervolgens nog enkele alinea's door kunnen gaan.

Heel modern is natuurlijk om fris van de lever een tweet los te laten. Mark Rutte is modern en wil, denk ik, graag overkomen als een eigentijdse minister-president: zijn tweet werd in de Volkskrant gepubliceerd: De aanslag in Oslo getuigt van volstrekt gebrek aan eerbied voor mensenlevens. Ik begrijp best dat je als premier wilt - misschien wel: moet - laten weten wat jij ervan vindt als zoiets afschuwelijks gebeurt in een bevriende natie. Maar beperk dan je neiging om er meteen maar wat op los te twitteren, want alleen een zeer begenadigd schrijver zal erin slagen in niet meer dan 140 'karakters' zijn diepste gevoelens over de aanslagen en de gevolgen daarvan adequaat weer te geven. Misschien gaf de Volkskrant niet de hele tweet van Rutte weer, want er kunnen nog 63 karakters bij de geciteerde tekst, maar ik vrees dat dan nog steeds niet het empathisch vermogen van onze premier helder tot uitdrukking zou zijn gebracht. Als hij weer eens een open deur wil intrappen moet hij gewoon de Rijksvoorlichtingsdienst vragen in wat meer dan 140 karakters een passend persbericht te schrijven. Dan lijkt het nog ergens op.
x 

Uitslag

Via Trouw kwam ik op de column van Sabine Uitslag (dat opgewekte type hiernaast). Zij is voor het CDA lid van de Tweede Kamer (zij kwam daarin zelfs via voorkeursstemmen terecht) en heeft 'zorg' in haar portefeuille. Sabines column ging over mantelzorg en is veel lezers in het verkeerde keelgat geschoten. De kop in Trouw was: CDA-Kamerlid bagatelliseert in column de mantelzorg.

Ik ging naar de 'bron', de column zelf, en las o.a.: Iets doen voor een ander: is dat waardevol of kost het vooral tijd? Vervolgens heeft ze het over het klaarmaken van het ontbijt voor haar eigen (niet-zieke) partner. Is een moeder die een baby voor de derde keer in een nacht uit bed haalt om te verzorgen een mantelzorger? (...) Mijn conclusie is dat we mantelzorg tegenwoordig kwantificeren en daarmee wordt datgene wat altijd vanzelfsprekend was opeens iets waar eisen en verwachtingen aan worden gesteld.

Als Sabine woordvoerder van het CDA voor 'zorg' is, mag je aannemen dat zij het CDA-gevoelen weergeeft. Het CDA vindt dus dat als jij voor een partner met MS zorgt, of voor een vader met Alzheimer, of een kind met niet-aangeboren hersenletsel, of een buurvrouw met terminale kanker, dan moet je dat niet gaan zitten kwantificeren. Je bent waardevol als mens als je voor niets iets doet voor een ander. Dan is je zoon, je buurman of moeder van onschatbare waarde, die absoluut niet te kwantificeren is! Je wordt nog waardevoller, denk ik dan, als je dat  - naast je gewone werk - ieder ogenblik doet, zodat je nauwelijks of geen vrije tijd meer hebt, ook geen vakantie, waarin je even kunt bijkomen. Dat waardevol zijn maakt bijvoorbeeld het afschaffen van het PGB helemaal goed! Je zoon, buurman of moeder gaan dan gewoon naar een inrichting en jij hoeft alleen nog maar af en toe op bezoek te gaan. Nou, dat wil jij zeker niet kwantificeren.

Als je vroeger iets goeds of aardigs voor een medemens deed zeiden christenen: "God zal het u lonen!" Sabine - en met haar het hele CDA - wil kennelijk weer terug naar die tijd. God beloont je met een mooie vaste plek in het hiernamaals, of een gevoel van waardevol zijn in het hiernumaals. Dus: Niet zeuren, maar zorgen! Tot je er bij neer valt.
x

Capaciteit

Wanneer je het nieuws een beetje volgt, weet je dat naar het zich laat aanzien in het Rotterdamse Maasstad Ziekenhuis 25 patiënten onnodig zijn overleden, omdat men in dat ziekenhuis te laat en niet optimaal reageerde op het vóórkomen van een zogenaamde superbacterie in het ziekenhuis. In het NOS-journaal hoorde ik onder meer zeggen dat de specialisten in dat ziekenhuis het niet met elkaar eens konden worden.

Het is altijd aardig verband te leggen tussen verschillende berichten. In de Volkskrant van gisteren stond een artikel onder de kop: Topbestuurders uit zorg weigeren salarisverlaging. Die topbestuurders verdienen nog altijd meer dan het maximale normbedrag van 247.500 euro bruto. Dat normbedrag ligt al een aardig eind boven de Balkenendenorm.

De bestuurders beroepen zich op hun oude contracten en hun bijzondere capaciteiten. 'Mijn salaris was al zo hoog toen ik in 2004 begon', zegt voorzitter Paul Smits van het Rotterdamse Maasstad Ziekenhuis, de instelling die onder vuur ligt vanwege een grootschalige bacteriële infectie van patiënten. Smits verdiende met 329 duizend euro aan salaris en bonus in 2010 veruit het hoogste bedrag. (Onderstreping toegevoegd.) Hoewel, als ik het goed begrepen heb, die infectie al ergens in 2010 ontstaan is, kreeg meneer Smits, de eindverantwoordelijke, toch een bonus over dat jaar

Elsevier schrijft: Het ziekenhuis moet van de inspectie een externe controleur aanstellen die erop toeziet of de maatregelen worden gerealiseerd. Die Smits, met al zijn capaciteiten en met een salaris dat een kleine ton boven het normbedrag ligt, is er niet in geslaagd zijn medewerkers tot medisch verantwoord beleid te leiden. Hij is kennelijk zelfs niet in staat erop toe te zien dat de nu noodzakelijke maatregelen ook worden gerealiseerd. Die externe controleur werkt naar alle waarschijnlijkheid niet voor het minimumloon. Die externe controleur wordt betaald uit de premie die jij en ik betalen.

Dankzij de introductie van de marktwerking in de zorg konden we ons eindelijk veroorloven mensen met een beetje kwaliteit aan te stellen in het topmanagement van onze ziekenhuizen. Zonder de uitzonderlijke capaciteiten van meneer Smits waren er misschien wel 50 doden te betreuren geweest in het Maasstad Ziekenhuis.

Ga nu voor de grap eens naar de website van het Maasstad Ziekenhuis en lees daar wat meneer Smits vindt over de visie en de missie van het ziekenhuis:
Wij zorgen dat wij ons zódanig inleven in onze patiënten, familieleden, bezoekers, huisartsen en zorgverzekeraars dat zij ons bij iedereen aanbevelen en promotor zijn van ons ziekenhuis.
("Ik vertrouw het Maasstad Ziekenhuis")

Dat vertrouwen valt wat tegen, volgens het AD: Uit angst voor de superbacterie die al 25 levens heeft geëist, kloppen patiënten uit het Maasstad Ziekenhuis steeds vaker aan bij andere ziekenhuizen in de omgeving.
x

Prijsvraag

Win een compleet verzorgde reis naar Londen

Wil je kans maken op deze reis? Geef dan antwoord op de volgende vraag:
Wat is het beroep van Frieda Klein?

Bovenstaande tekst komt van de website van uitgeverij Anthos, die in Nederland de boeken van Nicci French uitgeeft. Frieda Klein is de hoofdpersoon van het nieuwste boek van Nicci French, 'Blauwe maandag' ('Blue Monday'). Wil je graag die compleet verzorgde reis winnen, maar:
- je houdt niet van lezen;
- je houdt wel van lezen, maar niet van thrillers;
- je houdt wel van thrillers, maar niet van 'literaire' thrillers;
- je houdt wel van 'literaire' thrillers, maar niet van Nicci French;
ga dan naar die webpagina en vul in: schoonheidsspecialiste.

Je ziet wel vaker zo'n pseudoprijsvraag: Vul het antwoord in op de vraag 'Hoe heet onze koningin?' en maak kans op een van die fantastische prijzen. Het verbaast me alleen enigszins dat een respectabele uitgever deze truc hanteert om haar adressenbestand te vergroten waaraan reclamemateriaal kan worden verzonden. Of zou het zo zijn dat ze hoopt dat je het boek gaat kopen om aan de prijsvraag mee te kunnen doen? Dat is niet nodig: je kunt ook even naar bol.com gaan om achter het beroep van Frieda Klein te komen door de beschrijving van 'Blauwe maandag' te lezen.

Tot slot een vraag. Is in dit geval 'Blauwe maandag' een juiste vertaling van 'Blue Monday'?
x

Selectief

Trouwe lezers van 'Beggartalk' weten dat het een van mijn stokpaardjes is: we maken ons druk over de slechte staat van de mensenrechten in bepaalde landen, maar het moet ons wel uitkomen. We helpen dus mee om Kadafi zijn land uit te krijgen, maar doen rustig zaken met Saudi-Arabië, al is de situatie daar minstens zo slecht als, zo niet slechter dan die in Libië.

Ik denk niet dat 'Beggartalk' tot de verplichte dagelijkse lectuur van leden van de Tweede Kamer behoort, maar het is toch aardig in Trouw een opiniestuk te lezen van een fractielid van de ChristenUnie, Joël Voordewind, dat ik bij wijze van spreken zelf geschreven kon hebben.

De kop van het stuk:

Wel actie tegen Kadafi, en niet tegen de anderen?

Een paar citaten (die betrekking hebben op Saudi-Arabië):

Nederland maakt zich schuldig aan selectieve verontwaardiging.

Vanuit dit totalitair geregeerde land zijn de afgelopen jaren miljarden dollars steun gegeven aan islamitische terreurbewegingen.

Het regime staat op de vierde plaats op de ranglijst van landen waar christenen het meest te duchten hebben. En toch wordt Saoedi-Arabië in 2012 wéér lid van de VN-Raad voor Mensenrechten en drijft de internationale gemeenschap, inclusief Nederland, gewoon handel met dit regime.

Over Libië schreeuwt de wereld moord en brand, met de omwentelingen in Egypte en Tunesië leefden we allemaal mee. Maar aan Saoedi-Arabië doen we niets. Sterker nog; we moedigen zelfs het bedrijfsleven aan om de banden aan te halen.

Het is ongeloofwaardig als het Westen predikt dat mensenrechten en democratie universeel zijn, maar ondertussen vrolijk handel blijft stimuleren met en hulp blijft geven aan onderdrukkende regimes.

Hoor je het ook eens van een ander.

x

Vierdaagse

Vandaag begint de Vierdaagse. Die heb ik ook een keer gelopen, in 1957, vier keer 40 km. Ik heb geen medaille gekregen, al heb ik hem uitgelopen. Ik kreeg een diploma. Voor een medaille had ik 50 km moeten lopen, omdat ik 18 was. Ik liep echter met een jongen van korfballen die 17 was en die mocht nog geen 50 km lopen. Hij kreeg dus wel een medaille.

Had ik ervoor getraind? Helemaal niet. Ik had een paar jaar de Avondvierdaagse gelopen (3x15 en 1x20 km) en een aantal eendaagse wandeltochten, waaronder de Trouwmars, georganiseerd door het dagblad Trouw. Daarbij liep ik de 30 km, die ik een keer in precies vier uur volbracht, met een gemiddelde dus van 7,5 km per uur.

Ik wist dus dat ik 30 km op één dag kon lopen. Maar zou ik ook 40 km op één dag kunnen lopen? Dat wilde ik weten, beter gezegd: voelen. Op de kaart had ik een route uitgezet van 40 km, die me tot dicht bij Hoofddorp bracht.  Dat lukte dus zonder problemen.

Ik moet er misschien bij zeggen dat ik nooit last gehad heb van blaren. Ik had wel het idee dat het kunnen lopen van een flinke afstand voor een belangrijk deel 'tussen de oren' zit. Je moet natuurlijk een goede conditie hebben en je spieren moeten wel eens eerder aan het werk gezet zijn, maar je moet ook weten dat je het kunt.

Uiteraard werden we 's ochtends met behoorlijk veel spierpijn wakker, maar ook elke ochtend moesten we een sprintje trekken om de bus naar het startpunt te halen. Dat sprintje was precies genoeg om de spieren net weer los genoeg te maken. Van dat 'rekken en strekken' wat je joggers tegenwoordig ziet doen had nog nooit iemand gehoord. En 'opwarmen' was iets wat mijn moeder met een kliekje deed.

Al zou ik nu een puike conditie hebben, ik zou er niet aan denken de Vierdaagse nog eens te lopen. Ik zou niet echt genieten van een wandeling met ruim 40.000 andere wandelaars om me heen.
x

Gelijk

Ben ik vóór gelijke behandeling behandeling van mannen en vrouwen? Nou, reken maar! Dus als ik in een kroeg aan de bar zit en de vrouw naast mij krijgt een drankje aangeboden door de barman of -vrouw, heb ik ook recht op een gratis drankje. Als ik daar beleefd op wijs, maar het wordt mij geweigerd, maak ik er meteen een 'zaak' van bij de Commissie Gelijke Behandeling (CGB).

Nee, natuurlijk doe ik dat niet! Maar nu heb je in Valkenswaard café 'Old Dutch'. Daar was vrijdag de 'vrouwvriendelijke vrijdag'. Vrouwelijke bezoekers kregen gratis vijf consumptiebonnen die tussen 22.00 en 24.00 uur besteed konden worden. Kregen, want iemand was zo jaloers en werd daar zo principieel van dat hij echt naar de CGB gestapt is. Ik neem tenminste aan dat Het PAROOL het niet verzonnen heeft. Ware ik lid van de CGB geweest, dan zou ik gezegd hebben: "Voorzitter, met dit soort flauwekulklachten wens ik mij niet bezig te houden. Daarvoor is deze commissie, dacht ik, niet ingesteld." De CGB heeft de klacht wél behandeld en de klager kreeg gelijk. Niet dat hij ook vijf consumptiebonnen kreeg, het café mag ze niet meer alleen aan vrouwen geven. Dat zal niet gebeuren, neem ik aan.

Nu weet ik ook wel dat die 'vrouwvriendelijke vrijdag' met bijbehorende  consumptiebonnen gewoon een reclamestunt was, tenzij Valkenswaard de vrouwonvriendelijkste horeca van Nederland heeft, of de 'Old Dutch' alleen bezocht wordt door 'male chauvinist pigs'. Misschien was het geen klager, maar een klaagster, die gebukt gaat onder een hypertrofie van gelijkheidsgevoelens.

In Het PAROOL las ik ook dat de Reguliersdwarstraat in Amsterdam binnenkort weer in zijn oude glorie hersteld is. Dat betekent dat er weer voornamelijk uitgaansgelegenheden voor homo's zullen zijn. Burgervader Eberhard van der Laan gaat ter gelegenheid daarvan zelfs iets officieels doen, dus qua gelijkheid zal het allemaal wel in orde zijn. Ik ga niet naar de CGB, maar ik voel me er toch wat ongemakkelijk bij.
x