20112012

Goedemorgen! Beetje redelijk uitgeslapen? OK! Houd je vast! Ik ga traditioneel doen! Ik wens jou en de jouwen een vrolijk, plezierig, voorspoedig, gelukkig en ... (vul maar in) 2011 toe.

Ben je enigszins numerologisch aangelegd dan is vandaag een bijzondere datum. Je kunt die immers schrijven als 1-1-11. Vier enen op een rijtje. Dat is samen vier. Laat dat nou precies gelijk zijn aan het aantal zijden van: a. een vierkant; b. een rechthoek; c. een trapezium; d. een parallellogram; e. een ruit; f. een vlieger. Dat kan geen toeval zijn. Dat moet iets betekenen!

Kort geleden nam ik deel aan een gezellig samenzijn met mijn broers en zussen plus aanhang. Mijn oudste broer merkte op een gegeven ogenblik tussen neus en lippen door op dat hij volgend jaar op 12-12-12 75 wordt. Wij zijn een tamelijk nuchtere familie, dus we deden daar wat lacherig over. Maar intussen liet het me niet los. 75 is een 5 en een 7. Die maken samen 12. Mijn oudste zuster is geboren op de 21ste: een omgekeerde 12. Ik ben geboren op de 24ste: twee maal 12. Een jongere broer en zus zijn een tweeling. Zij werden geboren op de 6e. Twee maal 6 is 12. Mijn ouders zijn beide geboren in 1912. Nu geloof ik in toeval, maar er zijn grenzen. Bedenk bijvoorbeeld dat het na volgend jaar achtentachtig jaar duurt voor zich weer zo'n bijzondere datum aandient: 1-1-(21)11. 12-12-12 is voorlopig de laatste en de 12e.

Ik heb het echt niet zelf bedacht: 12 is het getal van de perfectie. Het is het product van 3 en 4, die in sommige, en bepaald geen kleine, kringen als heilige getallen worden beschouwd: het volk Israël bestond uit 12 stammen; Jezus had 12 discipelen. Lang geleden werd 12 als grondtal beschouwd. We hebben daar de woorden dozijn en gros (12 dozijnen) aan overgehouden. We verdelen de dag in twee maal 12 uren, het jaar in 12 maanden. De Engelse shilling bestond tot 1970 uit 12 pence. Om windsnelheden te meten gaan we niet verder dan 12 (Beaufort). Welke onbewuste en onbekende krachten hebben ons ertoe geleid een 12e provincie te creëren? Is het echt toeval dat er geen enkel Nederlands woord is dat ruimt op twaalf?

Je begrijpt het al: wat er dit jaar ook gebeurt, het kan me niet snel genoeg om wezen. Ik kijk nu al bijna reikhalzend uit naar 2012.
x

Conference

Vanavond mag Erik van Muiswinkel het proberen: humoristisch zijn op de laatste avond van het jaar. Hij doet het niet alleen: een aantal anderen draagt ook zijn/haar steentje bij. Daarbij wordt een zogenaamde traditie voortgezet, die begon met Wim Kan. Maar dat was nauwelijks een traditie te noemen. Van 1954 t/m 1963 gaf hij vijf keer een conference op de radio. Hij was vier keer met een conference op tv te zien in de periode 1973 t/m 1982. De eerste die - in 1969 - op tv een oudejaarsconference bracht was Seth Gaikema.

Ik behoor tot de generatie die alle radioconferences van Wim Kan nog heeft gehoord op de dag dat ze werden uitgezonden en uiteraard heb ik alle tv-conferences van hem gezien. En hoe al die anderen ook hun best gedaan hebben, geen van hen heeft - wat mij betreft - Wim Kan ooit weten te overtreffen. De afgelopen jaren heb ik óf niet naar de oudejaarsconference gekeken, of - als ik wel keek - me nauwelijks of niet geamuseerd. Het is niet geheel uitgesloten dat ik het vanavond weer eens probeer, maar ik garandeer niet dat ik tot het einde blijf kijken.

PS
Er is weer een nieuwe 'Beggarkort'. Klik hier.
x

Verschillen

Ik kijk altijd op gids.publiekeomroep.nl om te zien of er nog iets de moeite waard op tv is om te bekijken. Gisteren was de Nederlandse film 'Van God los' te zien, die destijds wel goede kritieken kreeg, geloof ik. Bij de programma's wordt ook altijd een korte beschrijving (hieronder links) en 'Algemene informatie (rechts) gegeven (de rode tekst). Je krijgt de indruk dat die twee teksten door geheel verschillende afdelingen, door personen met verschillende perceptie worden geschreven en dat ze geen enkel overleg met elkaar hebben. Links immers wordt gesproken van een 'thriller', rechts van een 'misdaaddrama', maar daar zal ik niet te moeilijk over doen.

Links lees ik dat twee vrienden "ik koelen bloede" een man doodschieten, maar rechts doden ze iemand "in paniek". Daar zit toch enig verschil tussen. Hoofdpersoon Stan wordt afwisselend beschreven als "rustig" en als "zeventienjarig". Er is sprake van een "maffia" en een "drugsmaffia". Anna, de vriendin van Stan, is alleen links "bloedmooi" en "onweerstaanbaar" en alleen rechts is ze "doodsbang". De twee schrijvers zijn het over twee dingen eens: die twee jonge mannen vormen een "doodseskader" (klinkt lekker dramatisch) en over "Een onmogelijke keuze" die Stan moet maken. Ik heb niet naar de film gekeken.

Nederlandse (NL) Thriller uit 2003 van Pieter Kuijpers. Met: Tygo Gernandt, Angela Schijf, Egbert Jan Weeber e.a. In koelen bloede schieten de rustige scholier Stan en de kleine crimineel Maikel een man dood. De lokale maffia is onder de indruk en vraagt hen nog enkele klusjes op te knappen. Een nieuw doodseskader is geboren: het geweld werkt verslavend en ze zwemmen in het geld. Tot hun opdrachtgevers hen laten vallen en Anna, Maikels bloedmooie vriendin, een probleem gaat vormen. Ze schrikt steeds meer terug van de gewelddadige Maikel. In haar doodsangst doet ze een beroep op Stan om haar te helpen weg te komen. Stan zal moeten kiezen tussen zijn boezemvriend Maikel en de onweerstaanbare Anna. Een onmogelijke keuze.

Nederlands (NL) misdaaddrama uit 2003 van Pieter Kuijpers. Met: Egbert Jan Weeber, Tygo Gernandt, Angela Schijf e.a. De zeventienjarige scholier Stan sluit vriendschap met de drie jaar oudere, kleine crimineel Maikel. Als de jongens bij een overval in paniek hun slachtoffer doden, maken ze onbedoeld indruk op het hoofd van de plaatselijke drugsmaffia. Deze ziet wel wat in de jongens en ze maken snel carrière als zijn doodseskader. Hun vriendschap wordt door de gebeurtenissen steeds hechter. Alleen Anna, Maikels vriendin, vormt een probleem. Stan is meer voor haar gaan voelen dan hij zou willen, maar slaagt er toch in haar op afstand te houden. Dan komt Anna erachter waar Maikel zoveel geld mee verdient. Bang geworden, doet ze een beroep op Stan om haar te helpen weg te komen. Stan moet kiezen tussen Maikel en de doodsbange Anna. Een onmogelijke keuze. Herhaling van 1-10-2005.

x

Zinloos

Is er een houding van levenskunst te vinden als je geliefde sterft, of is het puur een kwestie van overleven? Dat vraagt Christa Anbeek (1961) zich af. Haar partner Paul is plotseling overleden aan een acute hartstilstand tijdens een bergwandeling in Spanje. Twintig jaar eerder verloor ze binnen korte tijd haar ouders en enige broer. Dat las ik in Trouw in een artikel onder de kop ’Het leven heeft zin, de dood niet’.

In 1967 overleed mijn vader (55) aan een hartstilstand. In 1989 overleed een jongere broer (47) eveneens aan een hartstilstand. In 1996 hoorde mijn vrouw op 14 mei volkomen onverwacht dat ze een terminale vorm van kanker had. Zij (51) overleed op 29 juli. (Dan heb ik het nog niet over andere personen uit mijn directe omgeving die 'te vroeg' zijn overleden.) Je zou kunnen zeggen dat er enige parallellen zijn tussen het leven van Christa Anbeek en dat van mij. Nu is Christa filosofe en hoofddocent bestaansfilosofie en heb ik een hbo-opleiding en verder nog wel eens een boek gelezen. Christa ging zich dus verdiepen in zenboeddhisme en gaat te rade bij de existentiële psychotherapie van de Amerikaanse psychiater Irvin Yalom, de klassieke levenskunst van Joep Dohmen en Wilhelm Schmid, het werk van filosofe Patricia de Martelaere, de schrijfsters Kristien Hemmerechts en Anna Enquist, cardioloog Pim van Lommel, dichter (en psychiater) Rutger Kopland, Thich Nhat Hanh en evolutiebioloog Richard Dawkins. Alleen van Irvin Yalom heb ik iets gelezen, 'When Nietzsche wept', een voortreffelijk roman, en 'Lying on the couch', een prima thriller, maar ik betwijfel of dat - in dit verband - telt.

Aan de hand van haar persoonlijke ervaringen en de hierboven beschreven studies schrijft Christa haar eigen boek: (...)  ’Overlevingskunst’ is het verslag van haar zoektocht naar de diepere zin van dood. (...) Haar conclusie: ’Ik heb geen antwoord op de dood. Er is geen zin in de dood. Uit alles blijkt dat er slechts zin is in het leven’.

Ik heb niet zo ver en zo veel doorgeleerd als Christa, maar merkwaardig genoeg had ik - al geruime tijd geleden - dezelfde conclusie bereikt als zij. Ik zeg daarmee niet dat filosofie eigenlijk allemaal onzin is en dat ik een type ben dat een persoonlijk verlies 'effen gauw' verwerkt. Ik ben er ook zeker van dat het uitwisselen van ervaringen met 'lotgenoten' steun kan betekenen bij het verwerken van eigen ervaringen. Waarom raak ik dan ietwat geïrriteerd door het lezen over dat boek van Christa? Zij schrijft uit onmiskenbare persoonlijke betrokkenheid en deskundigheid. Maar met al die betrokkenheid en deskundigheid komt zij niet verder dan het intrappen van een deur die, wat mij betreft, al wagenwijd open staat. Voor wie niet in een hiernamaals gelooft is de (eigen) dood net zo belangrijk als het niet-bestaan vóór de conceptie. Alleen de dood van anderen is van belang voor ons en uiteraard nog veel meer hun leven vóór hun dood. Hun dood zinvol noemen zou een indicatie geven van de tijdens hun leven bestaande relatie met hen.
x

Klagen

De Jordaan in Amsterdam is een leuke buurt. De straten zijn smal. Er zijn veel winkeltjes en er zijn ook vooral veel horecagelegenheden, die vaak terrasjes hebben. Nu weet ieder weldenkend mens dat horecagelegenheden, met name cafés, iets meer geluid produceren dan de gemiddelde boekhandel of gespecialiseerde kaaswinkel. Als je dus niet gehinderd wilt worden door luide muziek of luide praat op een terras tot diep in de nacht, moet je dus goed uitkijken wanneer je erover denkt je metterwoon in de Jordaan te vestigen. Het PAROOL schrijft: Vooral in de Jordaan wonen veel notoire klagers, die een vaak al jaren slepende vete uitvechten met naburige kroegen. Zij voelden zich genegeerd door de politiek en klaagden over toenemende geluidsoverlast. Helemaal ongelijk hebben de binnenstadbewoners niet.

Maar het grootste probleem voor Amsterdam was toch wel het rookverbod in de horeca, dat op 1 juli 2008 was ingevoerd. Het gevolg: de rokers bleven naar de kroeg gaan, maar gingen ieder half uur en-masse naar buiten om te roken. Zomer of winter, weer of geen weer. En ze blijven uiteraard doorconverseren en mogelijk ook luidruchtig lallen.

Nu stond er de dag voor kerst in de Volkskrant (maar ook andere kranten hadden dat nieuws) dat in 51% van de kroegen al weer volop gerookt wordt. 'In Bergen op Zoom hebben horecaondernemers een alarmlijn', zegt Francooy (voorzitter van de FNV Horecabond). 'Als er een inspecteur langskomt, belt de kroegbaas de andere cafés op. Dan gaan overal voor een tijdje de asbakken van tafel.' Ik heb nergens gelezen dat niet-rokers die kroegen massaal zijn gaan mijden.

Ik ben niet geheel onpartijdig in deze, maar ons gedeeltelijk liberale kabinet kan zich nuttig maken door dat onzinnige rookverbod af te schaffen. Er verdwijnt weer enige overlast en de inspecteurs van de Voedsel en Waren Autoriteit kunnen weer nuttige dingen gaan doen.
x

Top

Deze dagen luister ik, met vele anderen, regelmatig naar de 'Top 2000' op Radio 2. Het is immers leuk de popmuziek te horen waar ik enkele tientallen jaren geleden met plezier naar luisterde.

Wanneer ik jaartallen en andere getallen zie, word ik ook vaak wat nieuwsgierig. Wat was/is nou de populairste periode uit de popmuziek? Ik ging als volgt te werk: ik verdeelde de 'geschiedenis' na 1950 in vijfjarige perioden. Van alle nummers uit die periode telde ik de rangnummers die ze in de 'Top 2000' bezitten bij elkaar en deelde de som door het aantal nummers uit die periode. Zo krijg je (min of meer) de gemiddelde waardering voor de muziek uit de periode. De resultaten zie je in de tabel.

Je ziet een duidelijke 'breuk' na 1965. Dat is niet zo vreemd, want je moet toch wel ongeveer 50 jaar oud zijn om je nummers uit die tijd te herinneren. Ik vermoed dan ook dat de keuze voor de nummers uit de periode 1966- 1975 voornamelijk gemaakt is door de wat oudere luisteraars. De tweede 'breuk' valt na 1990. Hier zijn naar mijn gevoel vooral de jongeren aan het stemmen geweest.

Wat zijn mijn favorieten? Ik heb geen nummers die duidelijk boven de anderen uitsteken. Uit die 'Top 2000' heb ik er vijftig gehaald die je redelijk favoriet kunt noemen. Ik heb ze geplaatst in de volgorde van het jaar waarin ze uitkwamen. Daaruit kun je ook iets opmaken.

Harry Belafonte	Island in the sun	1957
Jacques Brel	Marieke	1961
Dave Brubeck Quartet	Take five	1962
Gilbert Becaud	Nathalie	1964
Astrud Gilbert	The girl from Ipanema	1964
Jacques Brel	Ne me quitte pas	1965
Byrd	Mr. Tambourine man	1965
Simon & Garfunkel	The sound of silence	1966
Boudewijn de Grool	Welterusten mijnheer de president	1966
Beach Boy	Sloop John B	1966
Beatles	Eleanor Rigby	1966
Boudewijn de Groot	Testament	1967
Beatles	While my guitar gently weeps	1968
Leonard Cohen	So long Marianne	1968
Simon & Garfunkel	Mrs Robinson	1968
The Band	The weight	1968
Ennio Morricone	Once upon a time in the west	1968
Steppenwolf	Born to be wild	1968
Zager & Evans	In the year 2525	1969
Peter Sarstedt	Where do you go to my lovely	1969
Crosby, Stills, Nash & Young	Our house	1970
M.A.S.H.	Suicide is painless	1970
Santana	Oye como va	1971
George Harrison	Bangla desh	1971
America	A horse with no name	1972
Don McLean	American pie	1972
Lou Reed	Walk on the wild side	1973
Wim Sonneveld	Het dorp	1974
Mike Oldfield	Tubular Bells	1974
Drs. P	Dodenrit	1974
Carpenters	Jambalaya (on the bayou)	1974
Paul Simon	50 Ways to leave your lover	1976
Eagles	Hotel California	1977
Fleetwood Mac	Go your own way	1977
Al Stewart	Year of the cat	1977
Frans Halsema & Jenny Arean	Vluchten kan niet meer	1977
Meat Loaf	Paradise by the dashboard light	1978
10CC	Dreadlock holiday	1978
Marianne Faithfull	The ballad of Lucy Jordan	1979
Pink Floyd	Another brick in the wall	1979
Bob Marley & the Wailers	Stir it up	1979
Supertramp	Breakfast in America	1979
Charlie Daniels Band	The devil went down to Georgia	1979
Dire Straits	Telegraph road	1982
Michel Sardou	Les lacs du Connemara	1982
Bangles	Walk like an Egyptian	1986
Status Quo	In the army now	1986
Vangelis	Conquest of paradise	1995
Freek de Jonge & Stips	Leven na de dood	1997
Bløf	Mooie dag	200

PS
Er is weer een 'Beggarkort'. Klik hier.

x

Netjes

Dit las ik net in Trouw:

Beste Beatrijs,

Tijdens het klassieke zondagochtendconcert in het Concertgebouw zitten hoofdzakelijk oudere, nette Amsterdammers te luisteren naar een in stijlvol zwart gekleed orkest. Een aanzienlijk deel van de aanwezigen heeft geen enkele moeite gedaan om zich netjes aan te kleden. Onlangs zat ik achter iemand met een gestreept voetbalshirt aan, terwijl velen in trui en kampeerbroek gekleed waren. Ook zag ik iemand in geruit hemd met rode bretels. Dit stoort me en ik word erdoor afgeleid. In het buitenland ziet het publiek in een concertzaal er altijd veel netter uit. Wat is uw advies aan de culturele Amsterdammer?

Een aantal l keren per jaar zit ik dus aanstoot te geven en iemands plezier te vergallen, want ik bezoek het Concertgebouw in spijkerbroek (andere broeken heb ik niet) en, afhankelijk van het seizoen, een sweater of een poloshirt, die overigens geen opvallende kleuren of dessins hebben. Ik vind dat ik een netjes geklede, culturele Amsterdammer ben. Daarnaast ben ik een tolerante Amsterdammer, die anderen niet wil voorschrijven wat de juiste kleding bij welke gelegenheid is. Ik ga naar het Concertgebouw voor de muziek, niet voor een modeshow.
X