Partner

Mijn pc staat op minder dan een halve meter van het raam. Ik breng veel tijd door in de buurt van die pc. Naar buiten kijkend, kijk ik uit op een plantsoen. Op diverse plaatsen staat een bord met de tekst "Losloopstrook". Om er geen misverstand over te laten bestaan laat het bord ook een afbeelding zien van een niet-aangelijnd lopende hond. Ik zie dus elke dag heel wat honden in allerlei soorten en maten en hun baasjes (m/v).

Gedurende 18 jaar heb ik katten gehad. Die vind ik nu eenmaal (veel) leuker dan honden. Dat is een kwestie van smaak. Maar ik kan me dus goed voorstellen dat je met een huisdier een zekere band hebt. Je kunt zelfs onderzoeken hoe mensen de relatie met hun hond waarderen. Dat heeft National Geographic Channel dus maar eens laten doen, las ik in Trouw.

De relatie met de viervoeter krijgt gemiddeld een 8,5 las ik. De hond wordt gewaardeerd, mag je wel zeggen. Die zin vervolgde echter met tegenover een 7,8 voor de relatie met de partner. Nu is 7,8 ook bepaald geen slechte score, maar als mensen moeten kiezen met wie ze even een eindje gaan wandelen, gaat de voorkeur toch uit naar de hond. Bijna de helft beschouwt het huisdier als een volwaardige gesprekspartner. Vrouwen vinden dit overigens vaker dan mannen. Ruim een op de vijf ondervraagden geeft aan dat de hond van alles begrijpt.

Ik neem direct aan dat honden de emoties van hun baas aanvoelen en daar op hun manier op reageren. Het zijn net kleine kinderen die nog niet kunnen praten. Ik kan me echter moeilijk voorstellen dat bijna de helft van de ouders een nog niet pratend kind als "volwaardig gesprekspartner" zullen betitelen. Je kunt je hond natuurlijk in tranen vertellen dat je op je werk opnieuw gepasseerd ben voor de functie die je zo graag zou willen hebben, maar of de hond alle ins en outs begrijpt betwijfel ik toch. Ik begrijp dat het oplucht: je hebt het even van je afgepraat. Als je na het uitlaten thuis een menselijke partner aantreft, zou je hetzelfde verhaal nog een keer kunnen vertellen. Je had het verhaal ook kunnen vertellen vóór je hond ging uitlaten. Het is heel goed mogelijk dat partner niet met trouwhartige ogen naar je opkijkt, maar zegt: "Ja, dat verhaal ken ik zo langzamerhand wel." Wanneer je de hond weer uitlaat kun je nadenken over de vraag wat belangrijker is: een begrijpende hond of een begrijpende partner. De hond kun je altijd houden.
x

Tijdwinst

Zoals je in de afbeelding kunt zien komt de maximumsnelheid in de Verenigde Staten vrijwel nergens boven de 75 mijl (=120,675 km) per uur. Ik heb de indruk dat men in de VS in het algemeen gemiddeld iets langere afstanden aflegt dan in Nederland. Hoe langer de afstand en hoe hoger de maximumsnelheid, hoe groter de tijdwinst over autoritten. (Het gewoon lekker vinden om te 'scheuren' laat ik hier buiten beschouwing.) Omdat 'Time is money' veel Amerikanen zal aanspreken, mag je het opmerkelijk noemen dat de maximumsnelheid daar vrijwel nergens hoger is dan in ons toch iets kleinere en veel dichter bevolkte land.

De Telegraaf van gisteren gaf dit te lezen: De Tweede Kamer (althans een meerderheid bestaande uit VVD, CDA, en PVV) wil dat demissionair minister Eurlings (Verkeer) uitzoekt of de maximumsnelheid op de splinternieuwe wegen niet slechts naar 120, maar zelfs naar 130 of 140 kilometer per uur kan worden verhoogd. Binnen Nederland kun je - de kortste weg kiezend - niet veel ritten maken die langer zijn dan 300 km. Maastricht - Uithuizermeeden is 294 km. Als je al over de totale afstand 120 km/u zou mogen rijden, quod non, zou je daar 2 uur en 27 minuten over doen. Zou je over de hele afstand 140 km/u rijden dan doe je er 2 uur en 6 minuten over: een tijdwinst 21 minuten. Als we nou eens iets realistischer rekenen, dan zal de feitelijke tijdwinst over die afstand een minuut of tien zijn.

De gemiddelde lengte van een autorit is natuurlijk lang geen 300 km, als je bedenkt dat ruim een derde van de autoritten korter dan 5 km is. Maar goed, VVD-Kamerlid Aptroot denkt gelijk aan de A16 tussen Dordrecht en Breda en de A4 tussen Leiderdorp en Den Haag. Dat stuk Leiderdorp - Den Haag is een kilometer of twintig lang. Als je daar 140 i.p.v. 100 km/u mag rijden, maak je een tijdwinst van iets meer dan 3 minuten. Zullen de automobilisten blij zijn als dat gedoogde minderheidskabinet er komt.
x

De chef?

Zo, gisteren was de laatse opnamedag voor "Wie is de chef?". Ik had me daar een goed halfjaar geleden voor opgegeven en vlak voor mijn vakantie kwam het er van. Een interview, een screentest en toen de bevestiging dat ik er in zat. Vorige week maandag was mijn draaidag. Ik moest dus het spits afbijten. Nou, dat heb ik geweten. Twaalf mensen over de vloer. Twee beeld en geluidteams, een regisseur, drie assistenten en de drie overige kandidaten. Je hebt er geen idee van wat er allemaal komt kijken bij het maken van een televisieprogramma. Om half tien begonnen bij een groenteboer en bijna twaalf uur later was iedereen weer vertrokken, mij compleet gesloopt achterlatend. De combinatie van een warme, vochtige, dag, de druk van een tikkende klok, een regisseur die alles meerdere keren op wil nemen, de temperatuur van je gerechten die verdwenen is voordat je de eerste hap kunt nemen, etc. Kortom: de nodige stress. Maar wat heb ik genoten. De kandidaten van "week vier" zijn vrienden geworden. We hebben zo'n plezier gehad en, het moet gezegd, fantastisch gekookt en gegeten. Tja, en wie is nu de echte chef? Wie ontmaskeren haar of hem? Wie krijgen de envelop met inhoud? Wie krijgt de (naar mijn mening) hoofdprijs (dat is de prijs die de echte chef uitreikt aan degene aan wie zhij de mooiste herinnering heeft)? Wie dat wil weten kan vanaf maandag 13 september, 18.55 uur, RTL vijf, kijken. Hoe ik het heb gedaan? De uitslag is op vrijdag de 17e.

Gewetensnood

De laatste twintig jaar van mijn arbeidzame leven was ik ambtenaar. Ik was zo'n type dat ten behoeve van politici opschreef wat ze in concrete gevallen zouden kunnen besluiten. De politici konden ermee doen wat ze wilden. Als ze een besluit genomen hadden mocht ik (of een collega) dat uitvoeren. Ik kon het een waardeloos of stom besluit vinden, maar dat was niet van belang. Het was ook niet de bedoeling dat ik tegenover de in aanmerking komende burgers zou laten blijken dat ik het een slecht besluit vond.

In die twintig jaar heb ik mij wel eens afgevraagd wat ik zou doen als mij gevraagd werd iets te schrijven wat volledig tegen mijn principes indruiste, bijvoorbeeld ('vertaald' naar de huidige tijd): ontwerp een regeling, waardoor het mogelijk is dat ambulancevervoerders weigeren allochtonen te vervoeren. (Voor de goede orde: zelfs met Geert Wilders op Volksgezondheid zal geen ambtenaar dat verzoek krijgen.) Ik zou tegen de betreffende politicus zeggen: dat schrijf je zelf maar. Intussen begrijp ik uit de Volkskrant dat het probleem weer actueel is geworden: Van alle ambtenaren noemt 42 procent het een 'slechte zaak' als het tot gedoogsteun van de PVV komt. De ambtenaren die vrezen in gewetensnood te komen, verwachten vooral problemen op het gebied van de vrijheid van godsdienst, immigratie en integratie. "Als ze ons maar geen zaken willen laten uitvoeren die in strijd zijn met onze grondwet", zegt er een. Dat laatste kan hoe dan ook niet. Een wetsvoorstel in die zin zou al een negatief advies van de Raad van State krijgen. Maar wat zou je doen als je gevraagd wordt een voorstel tot wijziging van de Grondwet te schrijven, waardoor de Koran verboden zou kunnen worden?

Toenmalig minister van Binnenlandse Zaken Guusje ter Horst (PvdA) gaf toen (n.a.v. Kamervragen van Wilders) te kennen dat een ambtenaar ontslag moet nemen als hij zich niet in het beleid kan vinden. Zo is het precies. Maar minder dan een procent zegt daadwerkelijk ander werk te gaan zoeken als het zo ver komt. Ik ga anderen niet voorschrijven hoe principieel ze moeten zijn. Ik zou wel graag willen weten wat sommige ambtenaren onder gewetensnood verstaan.
x

VIP

Weer een reden om Amsterdam te verkiezen boven Rotterdam. Beide steden hadden gisteren een publiekstrekker. Van 'Sail' kun je in ieder geval zeggen dat het niet zo'n kolereherrie maakte en niet zoveel stank opleverde als de 'Bavaria City Racing'. Vorig jaar rond deze tijd heb ik daar ook over geschreven.

Trouw meldt in een kort berichtje over dat Rotterdamse evenement: Zo is aan de voet van de Willemsbrug een groot vipdorp opgetrokken. Een VIP is een Very Important Person. Wikipedia zegt er dit over: "Op feesten en andere manifestaties zijn er vaak speciale zones gereserveerd voor vips, waar het gewone publiek geen toegang heeft zodat de beroemdheden daar niet het gevaar lopen te worden lastiggevallen door opdringerige fans. Vips dragen daartoe vaak een speciaal herkenningsteken zodat de beveiligingsmedewerkers direct weten met wat voor soort persoon zij te maken hebben. De omschrijving in de Engelse Wikipedia vind ik aardiger: "Very Important Person, or VIP is a person who is accorded special privileges due to his or her status or importance. Examples include celebrities, heads of state/heads of government, major employers, high rollers, politicians, high-level corporate officers, wealthy individuals, or any other notable person who receives special treatment for some reason. In some cases, such as tickets to events, VIP may be used in a similar way to premium, and can be purchased by anyone. The term was coined between 1940 and 1945. The term often may be used in a facetious or sarcastic manner, depending on the context in which it is being used."


Ik weet niet welke VIP's zich gisteren in dat lawaaierige dorp bevonden. Als ik het wel wist, zou ik waarschijnlijk geen van hen bijster interessant vinden. Volgens de Engelse Wikipedia kun je VIP dus ook in grappige of sarcastische zin gebruiken. In dit geval hoef je daar geen moeite voor te doen. Wie zichzelf zo belangrijk vindt dat hij zich bij zo'n gelegenheid door Bavaria laat fêteren, maakt een grap van zichzelf. Daar hoef ik geen sarcastisch commentaar bij te verzinnen.
X

Als

Meermalen heb ik hier gezegd dat ik een stuk financieel onbenul ben. Dat betekent niet dat als het over geldzaken gaat ik helemaal nergens iets van begrijp. Zelfs als het over de dekkingsgraad van pensioenfondsen gaat, haak ik niet automatisch na enkele seconden af. Omdat die dekkingsgraad te laag is, moeten aardig wat mensen het binnenkort met minder inkomen doen. Daar is veel over te doen en er wordt ook op tv aandacht aan besteed.

Afgelopen vrijdag hoorde ik een vertegenwoordiger van de Algemene Pensioen Groep (APG) die in NOVA te gast was. De APG is een koepel van een groot aantal pensioenfondsen, die alles bij elkaar zo'n 240 miljard euro beheren. Die APG-man deed in het geheel niet paniekerig. Ik begreep dat de pensioenfondsen als ze vooruit kijken, uitgaan van verwachte rente-inkomsten. Dat leek me normaal: je moet ergens van uitgaan. De pensioenfondsen nu gaan uit van de ontwikkeling, als ik het goed begrepen heb, van de rente op staatsobligaties. Die is behoorlijk vast, maar niet erg hoog: ergens tussen de 2 en drie procent. Dat is dus een aanname, een rekenmodel, meer niet. Maar op basis van die aanname ziet het er somber uit.

Ik dacht dus wat door. Stel dat we niet uitgaan van de rente op staatsobligaties, maar van de verwachte rente die het beleggen bij beleggingsfonds X oplevert. Fonds X is al decennia lang een zeer betrouwbaar fonds. De gemiddelde rente die het uitkeerde was zeven procent en niets wijst erop dat daarin een noemenswaardige verandering komt. Halleluja: alle pensioenfondsen zitten weer ruim boven de dekkingsgraad en de pensioenen hoeven in het geheel niet verlaagd te worden.

Nu zat ik niet alleen naar NOVA te kijken. Ik was op bezoek bij een vriend. Twee andere vrienden waren net naar huis vertrokken. Die vriend heeft een gedegen opleiding tot registeraccountant achter de rug. Hij weet dus wel iets van geldzaken. Het aardige is dat zijn huidige functie die is van directeur van een pensioenfonds. (Ik verzin dit echt niet!) Het is geen groot pensioenfonds en het zit totaal niet in de gevarenzone. Deze deskundige vriend gaf mij gelijk: het is maar waar je van uitgaat.

Een reëel probleem is dat we steeds ouder worden en dus langer pensioen ontvangen. Dus moet je óf de pensioengerechtigde leeftijd, óf de premie verhogen, óf de uitkering verlagen. Maar ik voel me domweg bestolen als mijn uitkering verlaagd wordt, alleen maar omdat ze nu eenmaal gekozen hebben voor een willekeurig rekenmodel.
x

Zeil

Het wordt vandaag qua weer, geloof ik, een aardige dag in Amsterdam. Zo'n dag waarop het aangenaam toeven is op een terras. Ik zit graag op het terras van het Noord-Zuid-Hollands Koffiehuis of van het Muziekgebouw aan het IJ. Daar zal ik vandaag niet zitten. Vooral dat terras aan het IJ zal ik mijden. Daar zal het vergeven zijn van de toeristen die en masse naar de verzamelde schepen komen kijken. Ik heb weinig tot niets met water en schepen, maar ik geef eerlijk toe dat zo'n 'tall ship' best indrukwekkend is. Dat wil zeggen: als het op het ruime sop zeilt, niet als het op motorkracht door het Noordzeekanaal vaart of stil ligt op het IJ. Een kudde olifanten op een savanne is ook boeiender dan een paar in Artis.

Ik heb overigens nooit begrepen dat zeelieden (een deel van) hun opleiding doorbrengen op een zeilschip. Als ze immers hun vak gaan uitoefenen zullen ze nooit meer een zeil hoeven te hijsen of in een mast te klimmen en aan de schootsteek zullen ze ook niet vaak meer toekomen. Net als in veel andere beroepen zal hun werk voor een deel bestaan uit het kijken naar een pc-monitor of andere displays en het drukken op knopjes. Typistes worden toch ook niet opgeleid met behulp van een typemachine? Leren ze op de landbouwschool nog ploegen met een door een paard voortgetrokken ploeg?

Ik vind het prima dat er veel mensen zijn die graag naar een oud schip komen kijken, maar waarom moet het meteen zo'n overdosis zijn? Omdat ook hier de commercie genadeloos heeft toegeslagen. Het moet GROOT zijn, maar al die schepen hierheen halen kost veel geld en je kunt iemand die over de Prins Hendrikkade wandelt geen toegangsprijs vragen. Dus verzin je er van alles omheen waaraan je wel geld kunt verdienen. "Die dingen moeten wel wat duur zijn", sprak een organiserend type in het NOS-journaal, "omdat anders al die duizenden mensen niet gratis naar die schepen kunnen kijken." Grote bedrijven hebben al lang van tevoren allerlei 'arrangementen', met drank en eten, ingeslagen om onder relaties te verdelen. Er schijnen mensen rond te lopen die al drie van die arrangementen hebben. Die zitten in alle goede netwerkjes. Ze lijken op die mensen die naar een skybox van een voetbalstadion gehaald worden, hoewel ze liever een potje zouden gaan biljarten.

De eerste 'Sail' was in 1975 een onderdeel van de viering van het 700-jarig bestaan van Amsterdam: "Laten we ook iets nautisch doen." Sindsdien is het om de vijf jaar herhaald, want het trekt veel mensen naar Amsterdam, die daar geld gaan uitgeven. Toevallig bevond ik mij gisteren een heel groot deel van de dag op een plek met uitzicht op de Amstel. Ik heb nog nooit eerder zoveel plezierbootjes op de Amstel gezien. Wordt het niet eens tijd iets nieuws te bedenken om al die mensen naar Amsterdam te halen. En dan niet de Olympische Spelen of een voetbalkampioenschap. Die hebben we ook al eens gehad.