VASTGOED

"Buy it, fix it, sell it." Dat is het motto van de Amerikaanse beleggingsmaatschappij Blackstone, die bedrijven en vastgoed koopt. Dat zou geen boeiende informatie zijn, als het bedrijf uitsluitend in de VS bedrijven en vastgoed  kocht, maar dat doen ze wereldwijd. Het Parool meldt: Voor 250.600.000 euro nam de Amerikaanse investeerder 240 huizen over in Amsterdam, plus tweehonderd in Rotterdam en nog zo’n zeventig winkels. (...) Door deze megadeal beheert Blackstone (...) ineens woningen in (...) straten, verspreid over Amsterdam. Meestal gaat het om volledige panden, van de begane grond tot en met de bovenste verdieping.

Wat willen investeerders en niet alleen Amerikaanse? Zoveel mogelijk verdienen. Blackstone heeft, zacht gezegd, nogal een naam. De Verenigde Naties hebben eerder dit jaar de praktijken veroordeeld van grote investeerders die betaal­bare woningen opkopen, opknappen, de huren verhogen en bestaande huurders uit hun huizen zetten.

Blackstone heeft ook in Barcelona huizen gekocht, Uit onderzoek bleek dat de huren van de Blackstonehuizen sindsdien 38 procent meer zijn gestegen dan het gemiddelde in Barcelona. (Huurders in Spanje hebben minder rechten dan Nederlandse huurders.)

Professor Peter Boelhouwer, verbonden aan de TU Delft en een van de belangrijkste woningmarktexperts, is er nog niet uit. "We weten niet goed wat we aan partijen als Blackstone hebben." (...) Behoort Blackstonr tot de snelle beleggers of tot de partijen met een langetermijnvisie. Blackstone bezweert dat ze tot de tweede categorie behoort, maar Boelhouwer moet dat nog zien. "Ze streven wel naar winstmaximalisatie." Eén ding lijkt me wel duidelijk: Blackstone zal sowieso de woningmarkt niet toegankelijker maken voor starters met een niet al te hoog inkomen.

COMMENTAAR

Maarten Ducrot is een psycholoog. Hij was ooit ook een niet onverdienstelijk profwielrenner. Zijn kennis en ervaring op het gebied van fietsen deden de NOS besluiten hem als commentator in te zetten bij de Tour de France. Ducrot was 20 jaar geleden 39ste in de Tour. Hij doet dat al een aantal jaren samen met Herbert Dijkstra.

Het meest opvallende van Ducrot/Dijkstra is dat ze er elk jaar in slagen tot vervelens toe allerlei feitjes te herhalen. ("Kruiswijk houdt niet van tempowisselingen." "Bernal is geboren op 2000 m hoogte.") Ik vraag me vaak af wat het nut is van het commentaar bij live uitzendingen. Ik zie met eigen ogen dat een renner 'ontsnapt' uit het peloton en dat een andere belangrijke renner hem niet kan volgen. De Franse TV weet dat redelijk goed  in beeld te brengen. Ducrot en Dijkstra zitten naar dezelfde beelden te kijken als ik.

Ducrot heeft nog een ander opvallend kenmerk. Hij geeft er voortdurend blijk van een hekel te hebben aan vluchtheuvels en rotondes. Dat vindt hij niet goed voor de renners. Hij schijnt te vergeten dat de renners gedurende één dag in een jaar over een bepaald stuk weg fietsen. De andere 364 dagen gebruiken gewone mensen die weg en de weginrichting is voor die mensen bedoeld.

Gisteren maakt Ducrot het wel erg bont. Op een deel van het parcours waar de renners nog niet aan toe waren had het gesneeuwd en gehageld. Je zag beelden vanuit een helicopter. Ducrot zal diezelfde beelden gezien hebben. Het was mij direct duidelijk dat je geen peloton over die besneeuwde wegen moest sturen. De beslissing de etappe te staken leek mij geheel terecht.

Ducrot vond het maar niks. Die renners moeten ongeacht de omstandigheden altijd doorfietsen. Daar zijn ze prof voor. Misschien dat beelden van later op de avond (dikke lagen modder over de weg) hem alsnog overtuigd hebben. Maar misschien vond hij dat ze daar best een stukje hadden kunenn lopen. Veldrijders doen dat aan de lopende band, toch?

RECORD

Fijn, zo'n record. Ik weet nu weer heel goed waarom ik nooit een vakantie heb doorgebracht in een tropisch gebied. Temperaturen boven de dertig graden nodigen niet direct uit tot het wandelen met een rugzak, evenmin tot het fiets tegen bergen op. Gebieden boven de poolcirkel zijn daarvoor geschikter. Maar gisteren was de temperatuur in Kiruna ook 28 graden.

Daar is de zon nauwelijks weg. Hij is een kleine 3 uur achter de horizon, maar rond 02:30 uur kwam hij daar al weer boven.

Polcirkeln is een niet erg belangrijk dorp dat zijn naam ontleent aan het feit dat het op de poolcirkel ligt.

NEE

Komt er nog een Beggartalk vandaag? Nee, veel te wam!

Update 13:43 uur


Oké, bij deze enige verkoeling.

SISSEN

In de Algemene Plaatselijke Verordening (APV) van Amsterdam wordt binnenkort geregeld dat straatintimidatie verboden is. Dat is seksuele intimidatie. Overtreding van het verbod leidt tot een boete van € 190,00. Het Parool schrijft: Overlast door straatintimidatie blijft groot: 80 procent van jonge vrouwen heeft er­mee te maken. Maar ook mannen ondervinden deze vorm van overlast.

Straatintimidatie kan verschillende vormen hebben: seksueel getinte opmerkingen, handtastelijkheden, nafluiten, naroepen en nasissen. Bij de eerstgenoemde vier vormen kan ik me iets voorstellen, maar hoe moet je sissen om het seksueel intimiderend te laten klinken?

PRIDE

Zolang in een groot aantal landen homoseksualiteit nog strafbaar is, zelfs met de dood, zal Nederland wel een paradijs lijken voor lhbt'ers. In Het Parool schrijft Sjoerd van Elsen, communicatieadviseur (en homo, neem ik aan) een opiniestuk n.a.v. de komende Gay Pride, die a.s. zaterdag in het Vondelpark begint en op 3 augustus eindigt met de traditionele Canal Pride, waar ook  nu weer honderdduizenden bezoekers op afkomen.

Dat grote aantal bezoekers dat op de Canal Pride afkomt zou de indruk kunnen wekken dat 'wij' buitengewoon tolerant zijn t.o.v. lhbt'ers. Die mogen er en masse voor uitkomen dat ze 'zo' zijn. Ja, zolang ze dat op een boot(je) doen. Als twee homo's die zaterdag 3 augustus massaal bekeken worden, op zondag 4 augustus hand in hand over straat lopen en/of zoenen, mogen ze al blij zijn als daarop alleen verbaal agressief gereageerd wordt. Ze moeten zich in het openbaar wel normaal weten te gedragen.

Sjoerd van Elsen schrijft: Veel mensen vinden Pride ­overdreven. ­Vinden dat je ­gewoon normaal moet doen. Je niet moet aanstellen. Niet met je blote kont op een boot hoeft te staan, alleen maar ­omdat dat kan. Dat hoor je ook onder homo’s. Vaak de witte 'masc' man die het liefst zo normaal mogelijk wil zijn. Die past in de prachtige wereld die in Nederland voor normale mensen is geschapen. (...) Het zijn ook vaak zij die zeggen dat Pride niet meer nodig is omdat we inmiddels toch alle rechten hebben en geaccepteerd zijn? ...) Je zou bijna zeggen dat we normaal zijn geworden. Maar dat zijn we niet. Het erbij horen geldt vooral de lhbt’ers die passen in het gangbare hokje. Wit, monogaam, cisgender (als je gender­identiteit overeenkomt met de sekse die je bij je geboorte had), gezond en minstens modaal verdienend.

Van Elsen kritiseert ook de compleet vermarketingde Prides waar merken, politici, overheden en zogenaamde 'allies' allemaal een graantje willen meepikken van het aura van progressiviteit dat deelname oplevert.

Eigenlijk is die Canal Pride één groot toneelstuk, waarbij zowel de deelnemers als de toeschouwers tegelijkertijd spelers en publiek zijn. Ik zal (weer) niet tot de toeschouwers behoren, niet omdat ik een hekel heb aan lhbt'ers. IK heb een hekel aan massa's mensen van welke soort dan ook.

GELUKKIG

Trouw had een artikel over plekken in Nederland war mensen zich het gelukkigst voelen en waar ze dan heen gaan in hun vrije tijd. De Veluwe is de absolute geluksbrenger, die reacties oproept als: 'Bos, zand, heide; achter elke bocht verschijnt weer een uniek plekje' en 'Waar je samen bent met de dieren'. Al ontlopen de Waddeneilanden en de Veluwe elkaar amper. (...) "Mensen zoeken naar een alleen-op-de-wereld-gevoel. En doen daarna samen een drankje."

Ik vind  heel Nederland mooi, uitgezonderd de Wieringermeer-, Haarlemmermeer- en Flevopolders met hun kaarsrechte wegen, sloten en vaarten. Dat 'alleen-op-de-wereld-gevoel' heb ik ervaren in de omgeving die je hieronder ziet.

Dit is Kuopervagge. Vagge is het Lapse woord voor dal. Je begrijpt het: we zijn hier in (Zweeds) Lapland. Ik liep daar  mijn eentje. Toen ik daar was, was het overdag te warm om te lopen. IK vertrok dus naar de volgende plaats om mijn tent op te zetten om een uur of acht, negen 's avonds. Dat is een voordeel van de Middernachtzon, ook 's nachts is er voldoende licht om te zien waar je loopt en van de omgeving te genieten.

Ik had al een paar uur gelopen en zat bij een klein stroompje om wat water te drinken en een shaggie te roken. Het enige geluid kwam van dat kabbelende beekje en ergens in de verte hoorde ik een fjällpipar, een vogeltje, zingen. Het was een moment waarop ik me niet gelukkig voelde. Ik realiseerde me: ik ben gelukkig. Het ultieme alleen-zijn en aan het eind van de trip ook nog eens alleen een drankje.